Kwaad en verstandig

Zo’n drie of vier keer per jaar hebben mijn vrouw en ik ruzie. Weinig op zich, maar door de jaren heen is er één onuitroeibaar thema: ik word (te?) kwaad op iemand anders en zij wil dat ik me beheers, waardoor ik nóg kwader word.

Zo ook afgelopen donderdag. Aan mijn humeur lag het niet – we kwamen terug van een erg fijn concert in de Dorpskerk in Bloemendaal. Bij het oversteken van de Kleverlaan (bij de IJsbaan) wachtten we braaf tot het voetgangerslicht van de linker rijbaan op groen sprong, hetgeen geschiedde. Bij de vluchtheuvel halverwege zagen we dat het volgende licht rood bleef. Links op de Randweg zoefde het verkeer onverminderd en ongehinderd door. In de drie voorsorteervakken rechts stonden één motor en daarnaast twee auto’s te wachten. Na een korte, zichtbare aarzeling besloten wij over te steken. Bij onze eerste stap liet de motorrijder zijn machine zo hard mogelijk knetteren, vonken en bulderen. Drie meter is bar weinig en de herrie was waarschijnlijk tot in Velserbroek te horen. Wij maakten (hier nog eendrachtig) een luchtsprong met halve schroef en paniekten terug naar het trottoir.

Haha! Grapje! Maar ik hou niet van zulke grapjes. Die in leer gehulde biker zat daar verstopt achter het ruitje van zijn helm (grijnzend?). Op maar drie stappen afstand en ik (laaiend, tot tien tellen zat er niet meer in) had de eerste stap al gezet. Niet met de bedoeling die motordebiel tot moes te slaan (voor Badr Hari heb ik nooit gedeugd), maar ik hoef niet alles te pikken. Een hartig woordje was op zijn plaats. Vond ik.

Maar de meningen zijn verdeeld. Mijn vrouw trekt aan mijn arm en smeekt me om rustig te blijven. Zij ziet mij al op de intensive care liggen met een verbrijzelde kaak. Zo’n gemankeerde Hell’s Angel heeft vast vriendjes… Je weet niet wat zo iemand gebruikt heeft… Daar komt bij, ik daal in haar achting als ik mijn zelfbeheersing verlies. Waar ik hoop mijn vijand met een verbale kastijding tot geprevelde excuses te dwingen, ziet zij een hyperventilerend iel mannetje dat weinig indruk maakt. 

Dit alles werd niet uitgesproken op die vluchtheuvel. Wel stonden we daar een halve minuut te kibbelen, nog steeds op drie meter afstand van Easy Rider (achter zijn helm nog steeds grijnzend?). Mijn bloeddruk steeg gevaarlijk door de frustratie. Graag zou ik iets heel vies op dat ruitje van hem smeren. Toen het eindelijk mocht, trok hij bedaard op. Geruisloos bijna.

Wij liepen samen (dat nog net wel) over de Verspronckweg naar huis en recycleden eerdere ruzies. Zij: je zou het toch anders kunnen zien? Die vent had ons mooi tuk. Nou, hoe belangrijk is het? Conclusie: ik moet voortaan kalm blijven en toch sterk en waardig (Boeddha Hari!). De vraag is alleen hoe. Als ik al ziedend ben? En nog iets, betekenen zelfrespect en trots dan niets voor haar? Straks, als ik 87 ben, wil nog steeds liever op stramme benen met geheven wandelstok op een groep hooligans af dan dat ik me laat jennen of schofferen. Tegen die tijd zijn we twintig ruzies verder. Want ik vrees dat het laatste woord er nog niet over gezegd is.

.

geenveschthond

.

Keffertje of vechthond?

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Just the four of us

Gisteren op een zonnig bankje bij Café de Zwaan keken de huisdichteres en ik uit op de ruiten van Het Wapen van Bloemendaal, aan de overzijde van de Zijlstraat. We waren niet aangeschoten, maar desondanks zagen we onszelf dubbel. Vraag me niet door welk optisch effect (dubbel glas?).

.

justthefourofus

.

justthefourofus2

.Als we wel dronken waren geweest hadden we onszelf vierdubbel gezien. Scary!

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Après Jazz

Curieus HD-interview zaterdag met organisator Martijn Bevelander van Jazz & More. ‘Als ze festivalglazen verplicht stellen, stoppen we ermee.’ Ze = de vervelende linkse mensen van de gemeente Haarlem. We = de weldoeners van Jazz & More.

Bij de RaDa-reda (erkend Haarlem Jazz-mijder sinds 2008) hakt dit dreigement er niet bepaald in, maar los daarvan: gezien de niet zo tactvolle reactie lijkt het me dat de goede/getergde Martijn op een slecht getimed moment is lastiggevallen door de krant. De Muddy Waters Tribute Band staat vast op de Afsluitdijk, de drummer van BRUUT! heeft acute plankenkoorts en de dakconstructie van het Klokhuisplein-podium blijkt dezelfde als die van het AZ-stadion. En dan wil Hein Flach het leven van de planeet verlengen met maiskartonnen bekers en statiegeld-glazen. Geef op dat eco-gemiemel maar eens diplomatieke antwoorden! Dat duizenden mensen hun rotzooi achteloos op de Markt mieteren is op zo’n moment een druppel in a sea of troubles!

Vanmiddag was de Jazz no more. Wel was de RaDa-reda getuige van het vakkundig afbreken van de hele handel. Een indrukwekkend spektakel, met veel gespierde, goed gedrilde mannen, waarvan hier een impressie.

.

apresjazz1

.

apresjazz2

.

apresjazz3

.Loutje tussen de kassa’s

apresjazz5

.

Volgend jaar weer? Dat is dus de vraag.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Onstads

Hier in Haarlem wil men geen toeristeninvasie à la Amsterdam en dan langzaam kapot gaan aan de ziekte van Pfeijffer (Ilja). Begrijpelijk. Alleen, gisteravond verpoosde ik rond half acht op een bankje aan het IJ, bij de Veemkade, op 2 km van CS.

.

zoekplaatje

.

Het weer speelde zijn favoriete spelletjes van de laatste dagen; zwartblauwe wolken bloesden boven de hoogbouw in het havengebied.

.

tegenlichtwolk2

. 

Waren er geen toeristen? Jawel, drie giechelige Aziaten met huurfietsen oefenden hun rijvaardigheid op het lange, lege rechte stuk achter winkelcentrum Brazilië. Af en toe tufte en pufte er een hardloper langs. Maar dat was het.

.

paalzitter

.

Vlakbij de wal postte een rank meeuwtje met een smalle, kromme snavel minutenlang quasi-onschuldig op een aanmeerpaal (zie de eerste foto voor het bovenaanzicht van die paal). De rust was onstads.

.

veemkade

.

Tegen de schemering liepen we kalm weer terug naar het station. Die lange kade was praktisch uitgestorven. Pas bij het Mövenpick Hotel en het Bimhuis werd het straatbeeld ietsje levendiger, maar nog steeds vertrouwde ik het niet helemaal. Zouden er straks ineens 6000 vreemdelingen uit een parkeergarage opduiken en heel hard ‘kiekeboe’ roepen? Wachtte er bij CS een vloot van honderden biersloepen? Maar nee, niet van dat alles en ook Ilja Leonard vertoonde zich niet.

.

rust2

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Dwergzonnebloempje

Laatst verbaasden de huisdichteres en ik ons over het woord ‘tuinierder’, dat we ergens in de berm of langs de boorder opvingen. Je hebt een tuin (of niet, in ons geval) en dan kan je als je pet ernaar staat gaan ‘tuinieren’. Of je hebt een tuin, maar omdat je pet er niet naar staat om zelf met je poten in de modder te staan huur je een tuinier met een pet, die voor je tuiniert. Maar waarom een tuinier die immers toch al tuiniert een ‘tuinierder’ noemen? En gaat die dan straks ‘tuinierderen’? 

Toch, je moet de taalgebruiker nooit onderschatten. Wij werden het erover eens dat de ‘tuinierder’ op zijn janboerenfluitjes wat snoeit en bemest, terwijl de tuinier planmatig te werk gaat (en hoopt ooit hovenier te worden?). Onderstaande zonnebloem lijkt me geplant door een ‘tuinierder’ (wellicht zonder tuin).

.

zonnetjebloempje

.

Het is nog niet zo lang mode om op ieder stukje (van Moeder) aarde iets te willen kweken. Sinds de insectensterfte in het nieuws is? De handel springt erop in; er zijn speciale zaadmengsels voor lieveheersbeestjes, vlinders, bijen en vogels, zie ik in een oogopslag bij Welkoop. Maar ik kan me voorstellen dat anderen een handje muf geworden muesli onder de grond stoppen of een overgebleven vetbolletje, en dan wel zien wat er opkomt. Die zaden doen hun best wel.

En dan kan het gebeuren dat je een solitaire dwergzonnebloem krijgt, met een minderwaardigheidscomplex. Hij hoopte drie of vier meter te worden; de potentie is er, hij weet van die velden van zijn verre familie in Zuid-Frankrijk en Italië. En dan moet je je in je kansarme achterstandsperkje laten welgevallen dat zo’n ginnegappende bloggeraar een potje basilicum van de Dekamarkt neerzet, zijn camera pakt en…

Gelukkig maakt ie twee foto’s.

.

zonnetjebloempje2

.

Kijk, zo komt ie voordeliger uit.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Vastlopers

Soms is zelfs een RaDa-wandeling te geïmproviseerd. Gisteren wilden we naar Timboektoe lopen – jullie weten wel, de hoofdstad van Mali, het strandpaviljoen bij Noordpier. Ik was er vanuit Wijk aan Zee weleens heen gelopen over het strand en gisteren had ik na een vluchtige blik op Maps bedacht dat je er met de pont vanuit IJmuiden dan waarschijnlijk ook wel zou kunnen komen.

Quod non (Latijn voor ‘mooi niet dus’). We liepen (dit kwam niet geheel onverwacht – een beetje krediet, graag!) door het industrieel landschap bij Velsen-Noord. Tata-country. Hier bepalen de haptonomen van Harsco de luchtkwaliteit. En we liepen vast. Hoe erg was het? Helemaal niet erg, uiteindelijk. Eerst hield de hoop op een kruipdoor-sluipdoorweggetje ons op de been. Minder was het toen we dicht langs een motorcross-circuit kwamen, waar de coureurs hun best deden een zandstorm te verwekken, hun motoren zo agressief mogelijk lieten knetteren en snelheidsrecords braken op de Noordersluisweg. Het was ze gegund, wij waren op hun terrein en niet omgekeerd.

En als je de knop hebt omgezet en weet dat je die dag geen parnassia of zeesterren zult zien, ontdek je de schoonheid van schoorstenen, spoorrails en buizenstelsels. Dit was bij ENCI. Cementboeren, zoveel wist ik. En verder eigenlijk niks. Gelukkig zijn er instructieve filmpjes, voor wie meer wil weten over breekinstallaties, meel, klinkerkorrels en hellende draaiovens met een temperatuur van 1800°.

Gisteren vergaapten we ons in opperste onwetendheid aan de enorme leidingen en de prachtige patronen van de aanslag/neerslag/doorslag/uitslag erop.

.

basisbuis

.

buis1

.

buis3

.

buis5

.

ENCI-toren

.

ENCI-zandbak

.

We eindigden de wandeling bij The Ship, het knalrode informatiecentrum over de nieuwe sluis in aanbouw. Leuke plek! We gaan zeker nog terug voor de rondleiding. En daarna kregen we een lift naar station Beverwijk. Ook weer geregeld.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Frans op stormdag

Het Haarlems Dagblad nodigt lezers uit een column te schrijven in de stijl van chroniqueur Frans van Deijl, ook bekend als ‘Frans op vrijdag’. Hier vast een vingeroefening van de RaDa-reda.

Diepzwarte wolkenfronten kriskrasten zonder enig systeem boven het Ramplaankwartier. Het zou beslist een of andere Code zijn vandaag. “Je bent gek als je met dit noodweer naar buiten gaat, Frans!” jeremieerde Mevrouw op vrijdag. Maar je bent stadschroniqueur of niet en ik moest nog een HD-column boetseren vóór vijf uur. Vastberaden opende ik de voordeur en nam mijn karakteristieke pose aan: handen losjes achter de rug gevouwen, de blik minzaam spiedend naar…

Flatsj!! Een natte krant kletste met windkracht 8 vanaf het trottoir in mijn gezicht. Niet just another day at the office vandaag, dat had deze jongen gauw in de smiezen. Op de Vlaamseweg paste ik mijn doorgaans zo soepele tred aan. Het flaneert niet ontspannen als zwermen twijgen en takjes je belagen alsof ze zich hebben voorgenomen dat jij de Haarlemmerhout nooit mag bereiken. Maar zo makkelijk laat Frans zich niet uit het veld slaan.

Ik kromde de rug, stapte over zeven door de zomerstorm serieel gevelde populieren heen – of waren het iepen? – en vervolgde mijn weg, geholpen door een orkaanvlaag die mij contre coeur over Randweg en Lorentzkade zwiepte. Volgens schema was dit het moment om te keuvelen met een argeloze Haarlemmer en hem iets citeerbaars te ontfutselen. Waar was iedereen? Tussen twee van die pittoreske langsrazende tornado-slurfjes door zag ik iets geel-wits gespiesd zitten op een smeedijzeren hek. Het bleek een weggewaaid F-je van ah… Geel-Wit. Gedienstig bevrijdde ik het huilende hummeltje, ook al ben ik zelf meer van de Koninklijke HFC. Helaas rende hij (een neerdonderende plataan ternauwernood ontwijkend) naar huis zonder een woord. Jammer voor mijn stukje.

De storm zwol aan. Links en rechts lagen verbrijzelde dakpannen. Tientallen lantaarnpalen en stoplichten waren er moegestreden bij gaan liggen. Een haring met uitjes eten zou lang niet meevallen onder deze omstandigheden en op welk terras zou ik vandaag de observatiekunst kunnen beoefenen? Nou ja, eerst maar eens naar de Hout. Maar het zat om den drommel niet mee, de weinige Haarlemmers die ik zag lagen onder hun geliefde monumentale beuken, verpletterd en zonder tekst. Dat zou nog verrekte moeilijk worden met die column.

Er knapte pas echt iets in me toen ik bij het Hildebrand-monument kwam. Wat was er aan de hand met mijn vertrouwde beeldengroep?!? Gedesoriënteerd keek ik rond. Toen drong het tot me door. Stastok stond scheef! En door de straffe wind waren Teun de Jager en Suzette Noiret van plaats gewisseld!! Dit was overmacht. Hier was voor mij als Haarlemmer een grens bereikt. Aangeslagen belde ik de redactie. “Sorry, Bill, het is voor een keer niet anders. Morgen neemt Frans een vrije dag…”

.

zomerstorm

.

Takkenzooi bij de Noorderbrug; maar de wilg die al twintig jaar in het water lijkt te willen duiken, had zich kranig gehouden.

wilggered

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Elektrische Harley’s?

De MC Hardliners, aangenaam kennis te maken! Ik had nog nooit van ze gehoord. Hun onaangekondigde photo opportunity op het bordes van het Haarlemse stadhuis was het eerste wat ik van ze zag.

Zo’n twintig motorduivels in vol ornaat poseren met hun rug naar de Grote Markt gekeerd, als evenzovele wildplassers die het bestuurscentrum van de stad hebben uitgezocht als loosplaats. Ik zie het een nieuwe korfbalclub of klaverjasvereniging niet snel doen, maar de Hardliners zijn dan ook een doorstart (vroem-vr-vvvrrroem!) van de door de rechter verboden Hell’s Angels.

De Hardliners zijn vanuit de gevangenis opgericht door voormalig Angel-leider Lysander de R. Motorclubs kun je sneller oprichten dan verbieden en de huidige wetgeving laat de rechter veel ruimte voor interpretatie. Welke logo’s en symbolen kunnen ermee door en welke niet?

Niettemin lijkt me dat een grove provocatie als die van gisteren om een krachtig weerwoord vraagt. Zwarte leren jasjes verbieden lijkt me onpraktisch. Maar waarom niet de motoren zelf? Daar moet toch wel een mouw aan te passen zijn, met een of ander vaag milieu-argument? Te beginnen in Haarlem. Verbied binnen de stadsgrenzen alle tweewielers met een cilinderinhoud van meer dan 25cc (pik je de brommers in een keer mee). Of sta alleen geluidloze, elektrische Harley Davidsons toe. Weg met het imponeergedrag. Wanneer is de gemeenteraad terug van reces?

.

haantjesgedrag in Wachtum

.Haantjesgedrag in Wachtum (Drenthe)


Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Kantelmomenten

Column Straatjournaal augustus

Heeft Haarlem een stadspsycholoog nodig? Ik stelde de vraag enige tijd geleden, toen er sprake was van een aantasting van de Haarlemmerhout ten behoeve van een parkeerplaats en de verfraaiing van de entree daar bij restaurant La Place (ooit Dreefzicht). Een ‘grondruil’ beliefde wethouder Merijn Snoek het te noemen. Hij gaf toe, er zouden een paar dikke beuken sneven, maar…

De details laat ik weg. Waar het om draait is dat een petitie die zich kantte tegen de plannen in luttele dagen meer dan 20.000 handtekeningen kreeg. Historisch veel. Of hysterisch veel – hoe zullen we het noemen? Zelf ondertekende ik hem ook, maar toen ik zoveel geestverwanten bleek te hebben, bekroop mij toch enige twijfel. Wie waren die medestanders?

Ik kon bedenken dat er een kritiek punt was bereikt. Dat het koesteren van die bomen een symptoom was van een grotere angst. Zo heeft de gemeente acht ‘ontwikkelzones’ aangewezen, waar vóór 2025 tienduizend woningen moeten verrijzen. Een ambitieus streven, en begrijpelijk ook, aangezien de woningvraag groot is. Tegelijk heerst het besef dat Haarlem een versteende stad is en dat de meeste nieuwe bewoners ook een of twee auto’s meenemen. Zo bekeken staat ieder gekapt berkje of verdwenen perkje symbool voor de bedreiging van onze leefomgeving.

Ook bij andere, soortgelijke discussies lijkt een kentering nabij. Minister Cora van Nieuwenhuizen liet onlangs weten toch kansen te zien voor de uitbreiding van Schiphol. Het was bedoeld als ‘tegengeluid’, een geluid dat evenveel indruk maakte als ganzengesnater op een Boeing 747.

Bij Tata speelt iets dergelijks. Het begon met de grafietregens van Harsco, die het bedrijf op dwangsom na dwangsom komen te staan. Nadien verschenen er ook krantenartikelen over de jaarlijkse looduitstoot van bijna 5000 kilo. Iedere Tata-scheet wordt inmiddels opgeblazen tot een donderslag en in een redactioneel commentaar stelde het Haarlems Dagblad zelfs dat zo’n enorm industriecomplex dichtbij woongebieden een anachronisme is. Dat was vijf jaar geleden nog ondenkbaar. Zelf heb ik in het verleden de luchtvervuiling boven Tata opgehemeld als de mooiste van Europa. Adembenemend!

Hoewel geen somberaar heb ik de neiging te denken dat er weinig ten goede verandert. Tot ik ineens in een stad loop waar vuilniszakken links en rechts over de stoep slingeren, geattaqueerd door katten, ratten en meeuwen. Hè, hebben ze hier geen ondergrondse vuilniscontainers? Idem met voetgangersgebieden; je went er erg snel aan. Als kind winkelde ik met mijn moeder in de Grote Houtstraat, waar destijds stadsbussen doorheen reden, met uitlaatgassen waarbij die van nu dennenspray lijken. Ondenkbaar dat dat ooit nog wordt teruggedraaid. Het is of verbeteringen je korter bijblijven dan verslechteringen.

Neem het anti-rookbeleid. Ik (niet-roker) heb me vaker geërgerd aan het gedram van campagne voerende fundamentalisten dan aan het gepaf van nicotinejunks. Nog steeds heb ik te doen met de stakkers die ik hier in achtertuinen schuldbewust aan een sjekkie zie lurken. Mijn leraren rookten nog in de klas. Bruine cafés waren bruin door de tabaksaanslag – je wordt weemoedig als je eraan terugdenkt, maar toen ik tien jaar geleden in de krochten van de stad had doorgehaald in een kroeg waar volop werd gerookt, kon ik niet geloven hoe intens mijn kleren en haar de volgende ochtend meurden. Niet alleen geluk was toen nog heel gewoon. Stank evenzeer.

En hondenpoep. Jarenlang werd het routineus aangekruist als ‘ergernis nummer een’. Nu lopen alle baasjes goed gedresseerd achter hun Fikkie aan. Voor mij een onvergetelijk beeld: een jongen en een meisje komen aanslenteren, een toonbeeld van verliefdheid en pril geluk. Zijn ene arm hangt losjes over haar schouder. Aan de andere bungelt al even losjes een plastic zakje met een prille, lauwe drol. Als dat geen tijdsbeeld is!

.

geitenogen

.

Het is maar hoe je het ziet (de RaDa-reda was een paar dagen in Wachtum, Drenthe)

Spraying spree

Voor jongere nog beïnvloedbare spuitertjes: de voltallige eenpersoons RaDa-reda staat als één man achter levenslange taakstraffen voor iedereen die los gaat op andermans ondergrond, zoals daar zijn blanco blinde muren en glimmende nieuwe NS-sprinters.

En buiten de lijntjes kleuren zoals hier in treinstel 2715 is helemaal uit den boze.

.

fiti1

.

Maar afijn, ik zat daar nou eenmaal achter dat bekladde glas, tussen Leiden en Haarlem, en de avondlucht zorgde samen met het rood, geel en groen van de verf voor schier psychedelische effecten. Zonde om ze niet te vereeuwigen.

.

fiti3

.

fiti5

.

fiti6

.

fiti8

.

En eigenlijk ben ik jullie nu de voorkant ook verschuldigd. Strak, anders kan ik het niet noemen. Mijn enige frustratie is dat ik niet kan lezen wat er staat. Maar het kan aan mij liggen.

.

fitibuiten

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.