21+?

Kunnen we niet een extra verdieping op Nederland zetten, vraag je je af als je het HD van vandaag leest. Iedereen wil groeien en uitbreiden en iedereen zit iedereen in de weg: Schiphol, festivals in Spaarnwoude en voor nieuwe sociale huurwoningen is nergens plek.

Hier in Haarlem dwingt een nieuw bestemmingsplan de brave volkstuinders in het Westelijk Tuinbouwgebied te snoeien [humor, RaDa-reda] in de wildgroei aan ‘bouwsels’ / huisjes. Die mensen zitten daar al tientallen jaren. Het HD voert ‘pomoloog’ (appelman) Matthijs Hisschemöller op: “Ik wil niet demagogisch overkomen, maar we voelen ons enorm genaaid door de gemeente.” Wat zou zo’n man zeggen als hij wél demagogisch wilde overkomen? Niettemin kan de voltallige eenpersoons RaDa-reda met de fruitkweker meevoelen. Zijn geliefde appelaars, perelaars en pruimelaars mogen in de toekomst niet hoger zijn dan anderhalve meter. Daar zou een ervaren bonsai-kweker nog nerveus van worden! En daar komt bij, Matthijs is van de zeldzame rassen. Iemand die de Grijze Rabau voor uitsterven behoedt, moet je geen strobreed in de weg leggen. 

[Nu wilde ik het mooie Vlaamse ‘schabouwelijk’ nog als sluikrijm op ‘Rabau’ in dit blogje rommelen, maar helaas, we moeten door, RaDa-reda. Door, door, door…]

Van ‘naaien’ naar bordelen, van appelbomen naar coniferen. Want de Haarlemse gemeenteraad heeft besloten Amsterdam niet te volgen met de verhoging van de minimumleeftijd voor sekswerkers naar 21 jaar [twaalf geforceerde grappen over ‘ouwehoeren’ en gemeenteraad succesvol onderdrukt, RaDa-reda].

Het HD trekt er twee hele pagina’s voor uit. Eerst een opiniestuk van Angelo Parmanand (wat een geweldige naam, zou een bedreigde appelsoort kunnen zijn, maar hij is juridisch consultant van Proud, de belangenvereniging voor sekswerkers). Angelo beklaagt zich erover dat de gemeente geen contact met hen heeft opgenomen. [Hoe moeilijk kan het zijn, het Begijnhof ligt op 300 meter van het gemeentehuis, RaDa-reda] Verder wil hij een ‘overgangsregeling’ [wéér een flauwe gr.. RaDa, reda – mijn brein ijlt nog na van de griep, vergeef me alle RaDa-reda’s, wacht, ik zal ze met terugwerkende kracht blauw maken, dat slaat makkelijker over] en hij maakt ernstig bezwaar tegen het woord ‘prostituee’ in ambtelijke stukken. Ik dacht eerst dat hij het accent terug wilde (‘prostituée’), maar hij wil ‘sekswerker’. Nou ja, ieder zijn meug. [Zelf associeer ik sekswerker met iets wat je op het vmbo leert en in een overall doet– denk aan hout- en metaalbewerking, RaDa-reda].

Eva de Raadt (fractievoorzitter CDA Haarlem) was vóór de verhoging naar 21 jaar en pleit op de belendende pagina voor het Zweedse model: seks verkopen mag, seks kopen is verboden. Ik verbeeld me dat het nog even duurt voor ze alle politiekwerkers in dezen meekrijgt. En die coniferen dan? [Een lang blog als dit wordt – zo leert bittere ervaring – door niemand gelezen, maar er is geen weg terug meer – RaDa-reda].

Gesandwicht tussen de opiniestukken staat een reportage van Linda Gottmer, die namens de stadsredactie naar seksclub Penthouse toog. ‘Een hoge conifeer begrenst de voortuin van het chique, witte pand. De dichte heg garandeert onmiddellijke anonimiteit.’ De bijbehorende kop is alarmerend: ‘Langzame dood legale sekswerker?’ De Grijze Schabau en Hollands Glorie bedreigd en nu dit weer! Een langzame dood, dat wens je niemand toe. In wat voor wereld leven wij?

De legale seksclub wordt doodgecontroleerd, als we de geïnterviewde sekswerkermadam mogen geloven. Het is bij haar een druk verkeer van controleurs: ‘bijna maandelijks’, op van alles en nog wat, tot legionella aan toe [veteranenziekte in het bordeel, je zou denken dat het goed is dat ze daarop controleren, RaDa-reda, maar goed… En waar is de tijd gebleven dat zulke controleurs door de meisjes van dienst moeiteloos werden ingepalmd, door 21-jarigen, 18-jarigen of desnoods minderjarigen???, RaDa-reda]

Misschien wordt het tijd dat ik terugga naar de onmiddellijke anonimiteit van mijn bed, gewoon, met een warme kruik en een pot kamillethee op het nachtkastje. Eerst de koorts laten zakken. Ik (zelf geen sekswerkerloper) kan al deze problemen toch niet oplossen. Of wacht, eentje dan misschien. Eva, dit lijkt me een mooie taak voor jou en het CDA: kunnen ze niet in een APV zetten dat rond seksclubs géén coniferen mogen staan, maar uitsluitend zeldzame appelbomen? Hollands Glorie, de Grijze Schabau, Karmijn de Sonnaville, de Godivert, de Schone van Boskoop. Keus genoeg.

[Oh, er moet nog een toepasselijk fotootje bij, RaDa-reda.]

anoniferen

Geanonimiseerde coniferen bij een onbekende Haarlemse legale seksclub


Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Oudewijvengriep

Wie anders dan Kamagurka zou het nog lukken om een originele grap over de klimaatverandering te maken? In NRC gisteren: ‘Kortere zonsondergang door zeespiegelstijging.’

Daar moest ik onbedaarlijk hard om lachen en daarna ook onbedaarlijk hard van hoesten, want ik heb een laaghartige nazomergriep. Zou het door die krantenkop over het lerarentekort komen? Leraren mogen niet ziek worden las ik een paar dagen terug en ook mijn brein kent het woord ‘niet’ niet. Niet aan een olifant denken, niet aan een olifant denken, niet ziek worden, niet ziek worden, enz. En van de weeromstuit…

Of zijn de virussen en mijn immuunsysteem van slag door die rare klamme passaatwinden van de afgelopen week? Ik hoorde van een bejaarde man de term ‘oudewijvenzomer’ voor wat ik zelf altijd aanduid met Indian summer. Ah, sint-michielszomer blijkt ook te bestaan.

.

grass

.

Maandag wandelde ik vroeg in de avond in dat park tussen de Patrimonium-buurt en de Vomar en zag daar het groene gras. Uitzonderlijk groen gras (supergroen!) en dat deed me goed na de Somalische dorheid van juli. De natuur mag dan in de war zijn, maar maakt er zo goed en zo kwaad als het gaat het beste van.

Wat nooit verandert is mijn eigen natuur: er belde iemand van school om héél beleefd en inlevend te vragen of ik er morgen weer was. Wat makkelijker dan n…n…n…NIES (bis) ‘nee, nog niet’… NIES te zeggen? Niet dus. Ik kreeg het niet over mijn koortsige lippen. Uitzieken, dat zal ik wel nooit meer leren.

.

grass2

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Natte Muggenmeesters

Wat is dat toch met natte burgemeesters? In 2016 vatte Muggenmeester Schneiders bij de Swim to Fight Cancer met een volmaakt bommetje zijn hele ambtsperiode samen: een samenballing van bravoure, stijl, showmanship en vakmanschap. En een beetje gladheid en ongrijpbaarheid.

Gisteren, bij de editie van 2018 deed Jos Wienen een estafette met twee wethouders. Hij zwom de eerste 500 meter. Ik heb Wienen nooit ontmoet (toen de huisdichteres nog stadsdichteres was, kwamen wij dichter bij de hoogwaardigheidsbekleders / the corridors of power), dus mijn indrukken van hem baseer ik vooral op zijn voorzitterschap van de raad en op zijn uiterlijk (indachtig Oscar Wilde: Only shallow people do not judge by appearances).

Zijn gesoigneerde, ietwat plechtstatige Nederlands neemt me wel voor de man in, maar qua postuur doet hij het minder – Wienen doet me denken aan een tuimelaartje. Geen dolfijn, maar zo’n speeltje dat je moet omgooien en dat dan weer parmantig overeind gaat staan. En laat ‘m vooral niet proberen al te popie-jopie te doen, dacht ik toen ik ‘m op een video bij een feestelijke opening met een hamer in actie zag (niet de voorzittershamer).

.

wienenmethamer

.

Maar vanochtend stond er een spetterende foto in het HD van Wienen als zwemmer. Voor mij geen wetsuit, had hij besloten en terecht. Een machtige schouderpartij steekt boven de Spaarne-baren uit en hij geniet zichtbaar. Kan een burgemeester een torso hebben? Zo ja, dan heeft Wienen er een. Hij is in dat water zichtbaar in zijn element. Het RaDa stelt voor dat 500 meter zwemmen voortaan een verplicht onderdeel wordt van de aanstellingsprocedure van nieuwe Muggenmeesters. Overigens leverde de actie bijna een half miljoen op en dat is goed nieuws.

.

wienennat

Foto zonder torso

P.S. Het slechte nieuws was dat Wienen met een paar agenten in zijn kielzog zwom in verband met bedreigingen. Hij wordt permanent bewaakt. Hij doet daar zelf nuchter over – zoals hij over alles nuchter doet – maar je vraagt je af of die misdadigers niets beters te doen hebben.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Heenenweertaal

Je weet nooit hoe de dingen gaan. Stel dat de moderne Nederlandse taal wordt uitgeroeid, weggevaagd, geheel vergeten – in al zijn schriftelijke en mondelinge manifestaties – en over 5000 jaar vinden archeologen tot hun opwinding vlak bij elkaar, ergens langs de uiterwaarden van wat ooit de IJssel was, twee opschriften.

Het is niet veel, maar ze menen een aanknopingspunt te hebben om de oertaal te reconstrueren. Er zijn overeenkomsten in de beide teksten.

.

.

‘VEERPONT’ en ‘PONTVEER’?  Je zou het ze kunnen vergeven als ze op basis van hun beperkte corpus concluderen dat Nederlands een taal is waarin de volgorde van de delen in samengestelde woorden er niet toe doet. ‘Hansworst <> worsthans; zatlap <> lapzat; boekenwurm <>wurmenboek; huisraad<>raadhuis; koolraap <> raapkool; kunstkop<>kopkunst; windbuil <> builwind, etc.

Zelf zou ik de voorkeur geven aan ‘veerpont’. ‘Pont’ schijnt verwant te zijn aan het Latijnse ‘pons’/ponto – denk aan brug = hulpmiddel om over te steken. En ‘veer’ zal toch wel varen zijn, of vervoeren (zoals het Engelse ‘ferry’)?

De foto werd gemaakt bij Olburgen. De huisdichteres trad vandaag op in het innemende stadje Doesburg en we maakten er een weekendje van, met een fijne wandeling over de dijk.

.

.

Was Haarlem helemaal uit onze gedachten? Dat toch weer niet. Er werd rondgegaan met de pet / hoed om de kunst te subsidiëren en een van de collectehoeden droeg een stempel van Pettenfabriek / Hoedenmagazijn Lippits uit Haarlem. De trotse eigenaar informeerde of wij bekend waren met deze firma.

.

.

Nee, maar ik beloofde mijn best te doen meer te weten te komen over Lippits/Pitslip. Dat valt nog niet mee. Ze zaten in de Grote Straathout/Houtstraat [de advertentie is van 1907] en later wellicht aan de Kruisweg. Iemand die meer weet over de verkopers van deze hoofdddeksels/dekselhoofden????

.

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

 

 

Als een rund

De koeien zijn daar altijd wit. Deze foto nam ik deze zomer, toen het zo stoffig en heet was. Ik durf er geen vergif op in te nemen – zou het ras Blonde d’Aquitaine kunnen zijn?

.

.

(Is er een kenner in de zaal – want ik zie op Wikipedia dat de Aquitaine een betrekkelijk jong ras is, dat is voortgekomen uit drie Zuid-Franse onderrassen: de Garonnaise, de Quercy en de Blonde van de Pyreneeën, waar de fokkers ook nog eens Limousins en Charolais doorheen geklutst hebben)

Maar vandaag zag ik een roodbonte koe, zo leek het uit de verte. Was er een met zijn kont in de sloot terecht gekomen?

.

.

Hoewel, het was wel érg rood. Ik wilde er het mijne van weten en stapte af. Het was lastig te zien tegen de zon in. Doordat het rood zo egaal en symmetrisch over het achterlijf was verspreid dacht ik eerst niet eens aan bloed.

Wat het wel was. Een man kwam naast mij staan. Hij kende geen twijfel – bloed en samen kwamen we op de theorie dat het door de onophoudelijk zwiepende staart gelijkmatig over de romp was gekwast. Het rood gaf het bereik van de staart aan. Bloedde de staart zelf of zat er elders een wond? Het beest leek niet in paniek en deed de gewone koeiendingen. De man belde de politie. “Ja, hij bloedt behoorlijk…” hoorde ik ‘m zeggen en alletwee hoorden we de grap aanrollen die ze op de meldpost maakten. “Ja, wat u zegt, als een rund,”

.

.

Afijn, ze zouden de boer traceren, dus als er morgen bij de Kleverlaan een koe graast met een forse pleister op rug of kont, dan weten jullie hoe het komt.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Antiplof

Jan Terlouw raakte twee jaar terug een snaar bij het grote publiek door in een talkshow te memoreren aan het touwtje uit de brievenbus, als bewijs van ouderwets vertrouwen en gemeenschapszin (het RaDa introduceerde daarop het loktouwtje).

Gisteren wilde ik een CD langsbrengen bij een vrouw van wie ik wist in welke straat ze woonde (anders was ik er niet aan begonnen natuurlijk) en ze had, zo had ik bij een eerdere gelegenheid vastgesteld, een ordentelijk naamplaatje. Dus… Alleen was dat naamplaatje weg. Ik drentelde zo onverdacht mogelijk heen en weer langs vijf in aanmerking komende voordeuren. Als er nou vier een naamplaatje hadden gehad, zou het ik via een proces van eliminatie…

Er had er één een naamplaatje. Aan het eind van de straat gekomen, draaide ik me om en deed een tweede poging. Aan de hele kant van die straat hadden er zes een naamplaatje. Ik gaf het op. Wat zegt dit over ons, in dit tijdsgewricht, vroeg ik me af. Het is geen straat waar het een schimmig komen en gaan is van deurwaarders, huisdealers, bijstandsfraudeurs, organisatoren van vechthondengevechten en stalkers. Het moest een reactie zijn op… ja, waarop eigenlijk? Iets met privacy. Het naambordje is toch een soort cookie… druk theorieën bakkend bereikte ik mijn voordeur.

Mijn anonieme voordeur, zag ik nu ineens. Bij de laatste schilderbeurt hadden we het oude bordje losgeschroefd, daarna zouden we een ander nemen, blinkender en prestigieuzer en zoals die dingen gaan (bij ons althans)… Daar was in ieder geval geen ingewikkelde theorie voor nodig.

*******

De ‘onvermoede apparaten’ hebben het tot op heden niet tot officiële categorie geschopt, maar al sinds 2010 duiken ze op bij het RaDa. [ Zie de dieptemeter, de glazenwassershengel (inmiddels gemeengoed), een geheim apparaat, de sproeibal voor natvilters, de glasgrijper , de kerstboomverpakker en niet te vergeten de uttelaar.]

Zo liep er vandaag een man door de straat met een modieuze zwarte hoed en een onmodieus fluorescerend groen hesje. Hij bewoog een rode steel op wieltjes voor zich uit, met op de grond een soort spatlap. En er werd iets geregistreerd met een meter. Ach, kijk zelf maar, wel zo makkelijk.

.

gaslekzoeker

.

En zo komt het dat er zo weinig gasexplosies zijn, liet ik me uitleggen. De man loopt de stoepen af, dat apparaat laat onder de rode bedekking hete lucht circuleren boven de gasleidingen en als het iets ‘ruikt’, komt Liander/Alliander/Steedseenander in actie, al dan niet met loeiende sirenes. Mooi vind ik dat – dat ze zo goed voor  ons zorgen, vaak zonder dat we er erg in hebben. Gesteld dat het tenminste een echt apparaat is en geen nepper, bedoeld om de bevolking gerust te stellen.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Sterrenstad

Monumentendag is de gelegenheid bij uitstek om het blazoen van de stad op de poetsen. Op steigers bij de Janskerk kregen de sterren in het stadswapen een opzichtig likje verf.

.

Ook elders in de stad flonkeren de sterren uitdrukkelijk de komende tijd, dankzij een kunstproject van de stedenpimpers van Studio Vollaerszwart, die de campagne ‘Haarlem viert cultuur‘ luister bijzetten – oh wacht, zelf noemen ze het city dressing. In het Heiligland zag de RaDa-reda een waarschijnlijk onbedoeld beeldrijm met de puntige inbraakwerende ijzerwaren.

.

.

Wij doolden gisteren op goed geluk door de stad, erop vertrouwend dat we her en der wel zouden struikelen over de Korenlintworm en ander leuke optredens. Als meest afgelegen punt kozen we het Hofje van Heijthuijsen (Kleine Houtweg 135,  waarover later misschien meer als ik het boek heb gelezen) en om vier uur wilden we in elk geval in het ABC-Architectuurcentrum zijn voor de lezing van Henk Sloos over ’s werelds zwembaden (verdient een reprise – zonde om die eenmalig te houden, en dan nog op zo’n overgeprogrammeerde dag).

Het voordeel van zo’n bewust bavocentristische keuteldagje (BBK) is dat je draalt waar je anders doorjakkert. Over Bavocentristisch gesproken: deze muurkaart is op de hoek van de Lombardsteeg, die Jansstraat en Begijnhof verbindt.

.

.

Uitgevoerd in keramiek, want het is een staaltje vakmanschap van de tegelbakkers van 1000 graden..Nu we toch cartografisch/bavocentristisch bezig zijn: deze maquette in het ABC verbluft mij telkens weer.

.

.

In de jaren ’70-’80 (?) vervaardigd door gemeenteambtenaren met een akte knutselen / houtbewerking. Er werd mij verteld dat het een project in wording is. Af en toe wordt er een gebouw of plantsoen uitgelicht en verfraaid, of er worden details toegevoegd. Jullie snappen, dit wordt zo’n blogje waarbij ik ook veertig foto’s zou kunnen plaatsen. Want als je eenmaal echt begint te kijken, dat wil zeggen hoger dan de etalages, weet je van geen ophouden meer. Wat mij bijvoorbeeld opviel is hoe opvallend de gevelstenen zijn geworden overal. Bijna too much, zo fel. Voor deze Jonge Wolf met meeliftend lam in het Klein Heiligland heb je gelukkig geen zonnebril nodig en als iemand (ontvang je me, Martin Busker?) me kan vertellen wat erachter steekt, ben ik erkentelijk.

.

.

Toen ik ooit met Harrie de vragen voor de Haarlem-quiz bedacht, kreeg ik een krik in mijn nek. Geen garagekrik, gehanteerd door een gefrustreerde deelnemer-zo erg was het nog net niet- maar nekpijn door het gevelstaren. Een voorbeeld is dit ‘schrijftorentje’ zoals de huisdichteres dat noemt. Het bevindt zich… Ach nee, ik ben eigenlijk wel benieuwd of iemand het herkent. Duizenden Haarlemmers passeren het dagelijks.

.

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Ervaringstoets

Straatjournaal sept. ‘18 (het eerste stuk komt RaDa-lezers bekend voor)

Ooit zwoer ik dat Nationale Nederlanden nooit meer een dooie cent aan me zou verdienen, maar helaas… Ik bleek uit 1995 nog twee bescheiden lijfrenteverzekeringen te hebben, een bij Nat. Ned. en een bij OHRA, die beide zouden lopen tot mijn pensioen, oorspronkelijk gepland op mijn 65ste verjaardag. Een durfkapitalist of grootverdiener ben ik nooit geweest, de aanvullende maandelijkse uitkering zou hoogstens goed zijn voor een dagje Artis of een extra stomerijbeurt voor de steunkousen.

Die 65e verjaardag staat als vanouds in de planning, alleen is zoals bekend de AOW-leeftijd opgeschoven. Ik werd gesommeerd iets te ondernemen om het gat te overbruggen. Het leek het simpelst de geldsom te parkeren op een speciaal te openen pensioenspaarrekening. Hoe moeilijk kon het zijn? Ik waagde er een belletje aan. Ik wilde die twee polissen combineren en OHRA verwees me door naar Nat. Ned. Dus… De keuzemenu’s doorliep ik behendig, waarna een servicemedewerker me uitlegde dat ik die spaarrekening hetzij telefonisch kon aanvragen of via internet. Er waren kosten aan verbonden: via internet €25 en als ik een mens van vlees en bloed wilde laten helpen €150.

Ja, ik had het goed verstaan: €150. Ze voerden een ontmoedigingsbeleid. Ik sputterde tegen, zonder overtuiging. Voor een dergelijk bedrag verwacht ik een hoorcollege van Robbert Dijkgraaf en wat ik er wel voor terugkreeg werd me niet direct duidelijk. Ik hing op. Bij ING was het online €30 euro en ah… ook daar liep het via Nationale Nederlanden. Dan maar contre coeur een account aanmaken (gebruikersnaam ‘pensiOENsukkel65’/wachtwoord ‘uitzuigerssinds1845’) om die mij opgedrongen rekening te openen. Het had nog wel wat voeten in de aarde. Ik moest eerst slagen voor een wettelijk verplichte kennis- en ervaringstoets.

Ik beantwoordde de vragen intuïtief, me baserend op het principe dat de kleine klant altijd de dupe is in de wereld van de haute finance. Ik zakte en mocht niet door naar de volgende ronde. Dat was even slikken. Het was zo’n gewone Hollandse zomerdag waarop het kwik binnen en buiten bleef steken op 34°. Ik zweette een kwartiertje op de brochures op het dampende scherm. Er bestond een oude regeling, een overgangsregeling en een nieuwe. Voorlichtingsvideo’s mocht ik niet bekijken, daartoe moest ik eerst meer cookies toestaan dan mij zinde. Ik zakte andermaal. Ik vloekte driewerf en gaf er de brui aan. Voor mijn geestesoog verrees het gigantische Nat. Ned. gebouw van 150 meter hoog in Rotterdam en ik – financiële dreumes – stond machteloos op de poort te bonzen. Oh wacht, je kon bij twijfel ook een financieel advies krijgen: ‘u betaalt €795 en €35 distributiekosten’.

Twee dagen later raapte ik mijn moed bij elkaar en logde opnieuw in. Wederom had ik niet alle vragen goed. Welke fout waren kon je niet zien. Eenvoudig doorklikken naar de relevante brochure was er niet bij. Hoe had ik ooit, in predigitale tijden, Livius en Homerus vertaald en goede cijfers gehaald voor algebra, stereo en goniometrie? Onder aan de pagina vond ik uiteindelijk toch een louche manier om verder te komen. Ik moest akkoord gaan met een verklaring die in rond Nederlands zoiets betekende als: ik ben financieel en fiscaaltechnisch uitgedaagd, maar ik verdom het om met hangende pootjes €150 op te hoesten. Ik geef Nationale Nederlanden het recht mij ongelimiteerd kaal te plukken, uit te persen en chanteren. Vermoedelijk eindig ik in de goot, berooid, omringd door deurwaarders en schuldeisers.

En zo kwam het toch nog goed. Hun bevestigingsemail wreef het er nog even in. ‘U heeft bij de aanvraag verklaard dat u beseft dat de eventuele consequenties voor uw rekening zijn.’

Waar ik vooral zo benieuwd naar ben: hoe doen andere mensen dat?

.

purplepepper

.

Geen enkel verband met het voorgaande. Wel een mooie donkerpaarse paprika uit de volkstuin waar de huisdichteres haar verse groente haalt. Hij probeert hier een handgranaat na te doen.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Werk ze!

Getver, wat is mijn lichaam toch eenvoudig te temmen en dresseren! Vanochtend – zaterdag! – werd ik wakker om vijf over zeven, vijf minuten voordat op de vijf werkdagen van deze eerste werkweek de wekker ging. Zo makkelijk zit je weer in een werkritme. Zitten slavernij en horigheid in de genen (om met Stef Blok te spreken)?

Werken zou een stuk leuker zijn als je er niet zo moe van werd – ieder jaar schrik ik daar weer van de eerste week. Thuis voldaan neerzijgen bij een kop thee en dan niets meer willen. Ja, oude afleveringen van Coast kijken of toezien hoe anderen hun geest pijnigen bij een internet-snelschaakmatch. Het eigen brein glijdt weg in een soort ‘lockdown’; het is de verklaring voor een RaDa-loze week.

Wat ik ook elk jaar weer vergeten blijk, is hoe ego-strelend die eerste lessen zijn. Na zo’n lange, zwijgzame vakantie houd ik er altijd rekening mee dat er niks komt als ik mijn mond opendoe, alleen spuugbelletjes en gerochel. Dat mijn Engels stokt, dat een klas in hoongelach uitbarst zodra mijn sjofele figuurtje het lokaal betreedt. Maar veel van die kinderen vinden het ook spannend of willen gewoon graag. En na drie geroutineerde grapjes, moet ik mezelf intomen. Niet te vroeg pieken. Dinsdag liep ik na een les glunderend door de gang en dacht ineens: Jaspers, je bent ijdel!

Tussen de stapel half gelezen boeken hier op de RaDa-reda ligt Bullshit Jobs van David Graeber. Over werknemers wier werk naar eigen zeggen compleet zinloos en overbodig is. Echt meeslepend vind ik het nog niet – de benadering is me iets te grondig. Maar het geeft stof tot nadenken. Graeber onderscheidt een aantal categorieën flutbanen: onder meer flunkies (lakeien, die de status van hun leidinggevende verhogen), box tickers (aanvinkers en turvers), goons (spierballenjongens) en mijn favoriet, duct tapers – degenen die dagelijks met plakband en elastiekjes fouten herstellen waarvoor het bedrijf te beroerd is een structurele oplossing te bedenken (niet allen in de ICT).

Gisteren bracht de NRC twee (2!) pagina’s over vrijwillige druivenplukkers; veelal veertigers en vijftigers die onbetaald helpen bij de druivenoogst teneinde hun hoofd leeg te krijgen en het lijf af te peigeren. Veel gezwets, maar het sluit aan bij een theorie die ik al lang huldig. Dat iedere werknemer, ongeacht zijn functie, één dag per week zwaar ongeschoold werk zou moeten doen. Afijn, het is weekend, ik  ga eens kijken of Grote Broer nog schokkend nieuws heeft opgedregd in het Haarlemse.

.

overveen

.Overveen, vorig weekend

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Vuile toga’s

Het grootste deel van mijn leven was ik hartstochtelijk anglofiel, maar de laatste jaren kost het me steeds meer moeite van Engeland te houden. Het is een werkrelatie geworden.

Zo lees ik momenteel twee woedende boeken over het verloederde Verenigd Koninkrijk. Darren McGarvey, de schrijver van Poverty Safari, groeide op in Pollok, een kansarme/kansloze wijk in Glasgow. Zijn boek wisselt bittere sociale analyse af met memoires. By the age of ten I was well adjusted to the threat of violence. In some ways, violence itself was preferable to the threat of violence.

McGarvey heeft zijn illusies over het verdwijnen van de armoede verloren. Hij ziet een onbreekbare cyclus in de achterbuurten, waarbij endemisch geweld, trauma’s en stress, alcoholisme, drugsmisbruik, zwaarlijvigheid, kindermisbruik, verwaarlozing en apathie elkaar in stand houden. Zijn wantrouwen jegens de middle class geldt zowel Conservatieven als alle betweterige linksige types die een boterham verdienen aan de poverty industry.

En dan was er een tip van Folkert Jensma in NRC, die The Secret Barrister aanbeval. Een anonieme aanklacht van een advocaat tegen de volledige uitkleding van de Engelse justitie. Over het (letterlijke!) amateurisme in de magistrates’ courts, waar leken na een stoomcursus de rol van rechter mogen vervullen; over grove fouten en nalatigheden, vaak het onvermijdelijke gevolg van het krakende systeem – met een krankzinnige werkdruk (strafpleiters die een kwartier krijgen om dossiers van 10 cm te ‘lezen’), die wordt veroorzaakt door ongehoorde bezuinigingen bij politie en rechtspraak (26% tussen 2010 en 2016 en het eind is niet in zicht). Het boek laat zien hoe er gesold wordt met slachtoffers (en verdachten en getuigen), die na maanden wachten vaak onverrichterzake naar huis moeten doordat er structureel veel te veel strafzaken worden ingeroosterd. Put Victims First, is officieel het parool. Na het lezen van een aantal uiterst pijnlijke praktijkvoorbeelden kon ik hoongelach niet onderdrukken bij deze opsomming van alle in het leven geroepen instanties, diensten en functionarissen: Victims’ Code, Victims’ Minister, Victims’ Commissioner, Victims’ Taskforce, Victims’ Contact Scheme, Victim Liaison Units… en dit is nog maar de halve lijst.

Ik zal nooit meer een paardenharen pruik zien zonder aan dit boek te denken. Je hoopt dat het in Nederland beter is, maar graag zou ik ook hier zo’n anonieme advocaat hebben die de vuile toga’s buiten hangt.

P.S. Het Nederlands Instituut voor Militaire Historie (NIMH) heeft duizenden oude luchtfoto’s online gezet. Zie hier een piepklein Hoofddorpje, anno 1920. Voor de bavocentrist zit er ook  het nodige tussen natuurlijk. En de RaDa-reda was zich niet bewust van dit eertijdse Spaarne-haventje achter de Patrimoniumbuurt.

.

luchtfoto's

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.