Bankzitter

Straatjournaal augustus ‘18

Passie, liefde, inspiratie, creativiteit, bevlogenheid – al die zaken waar ze in reclames zo hoog van opgeven kunnen me momenteel gestolen worden. Of zijn me al ontstolen. Ik schrijf dit in de barre laatste dagen voor de zomervakantie. Werktuiglijk verricht ik de noodzakelijke klussen en na thuiskomst beperk ik mijn actieradius tot drie meter van het middelpunt van mijn leven, de tv.

Dit is de fase van het jaar dat ik me afscherm van intellectuele en literaire prikkels, van mondiale problemen en de altijd actuele actualiteit. Ik wil SPORT! Domme, brute, hersenloze sport in onverantwoord grote porties. En wat treft het dat onze wereld zodanig is ingericht dat in die luie behoefte moeiteloos kan worden voorzien. In juli lig ik altijd aan een infuus van topsport, maar nooit was het zo erg als nu, met als hoogte-/dieptepunt de week tot 15 juli, waarin de ontknopingen van het WK voetbal en Wimbledon samenvielen en de Tour de France het kookpunt bereikte.

Waarschijnlijk bied ik een deerniswekkende aanblik, zoals ik daar onderuitgezakt lig, als een uitbuikende python die een biggetje heeft verschalkt dat de komende dagen moet verteren. Af en toe veer ik op, om beter te kunnen zien wat Hawkeye beslist, of de VAR. Incidenteel stoot ik een rauwe vreugdekreet uit, of kreun ik van ellende als een bal via paal en lat en de rug van de keeper in het doel verdwijnt. Neee-heeee!!!!! Mijn vrouw schrikt op van haar boek of lichte administratieve werkzaamheden; zij heeft nooit gesnapt waarom die ene banddikte of onfortuinlijke netbal mijn geluk beïnvloedt. Zij is principieel voor het grootste land, omdat een overwinning van China of Rusland meer mensen gelukkig maakt dan een van IJsland of Kroatië.

Nou zijn sommige krachtmetingen weliswaar enerverend, maar meestal lig ik daar lusteloos, terwijl de wandeletappe (alleen een colletje van de vierde categorie) traag door gaapverwekkend landschap gaat of de wedstrijd ‘op slot’ zit. Ik knabbel wat, sabbel wat, ik bestel een afhaalpizza in afwachting van de slotkilometers of de penalty’s. Ik drink een biertje… Ik verkaas, verpap, verslap. Ik krijg de spiertonus van een marshmallow. En zoals ik zijn er miljoenen bankzitters en sofaplakkers. En allemaal identificeren ze zich gretig met hun vetvrije, afgetrainde idolen: Rafael Nadal, Kevin de Bruyne of Tom Dumoulin.

Maar wat heet identificeren? Over de voorbereiding van Dumoulin las ik een huiveringwekkend artikel. Hoe Giro en Tour te combineren, met een interval van slechts vijf weken? Dat gaat middels een performanceplan, opgesteld door het begeleidingsteam van Sunweb: materiaaldeskundige, voedingsdeskundige, trainers en bewegingswetenschappers. Samen tweaken ze ‘hun’ Tom als ware hij een nieuw model Toyota. Iedere pedaaltrap wordt geanalyseerd. Kan het niet nóg efficiënter of slimmer?

In plaats van de gebruikelijke hoogtestage van drie weken sliep hij twaalf dagen in een ‘hoogtetent’ thuis. En dan de voeding. Een man verbruikt gemiddeld 2500 kilocalorieën per dag. Tijdens de koninginnenrit van de Giro verbrandde Dumoulin er 8700! Genoeg eten is een must voor de renners. ‘Wat eruit gaat, moet erin’ is het principe. Onverbiddelijk. Direct na iedere rit wordt het energieverbruik gemeten en de data worden opgestuurd naar een kantoor in Deventer. Daar zitten de experts. Drie kwartier na de finish zijn de gegevens verwerkt en kan in Frankrijk de kok aan de slag. Een boterham met Nutella in plaats van de geprogrammeerde bosbessenjam? Uitgesloten! Na Parijs pas, Tom, het kan je (zo is uitgerekend) anderhalve seconde kosten bij de tijdrit. Wat een slavenleven…

Ondertussen moet ik dringend beginnen te luisteren naar mijn eigen eenpersoons begeleidingsteam. In augustus zal ik leven volgens een streng regime. ‘Wat erin ging, moet eruit.’ En de tv blijft uit. Weg met de hersenverweking. Tijd voor een topsportstop.

Hoornaar

Bij gevaarinschatting hebben de huisdichteres en ik een vaste rolverdeling. Al haar scenario’s zijn ‘worst case’. Zij ziet beren op de weg, addertjes onder het gras, stront aan de knikker, angels en voetklemmen, plus combinaties hiervan (stront aan de adder, knikkers op de weg, enz.).

Zij kent vijanden en bedreigingen in alle maten en soorten, dood en levend. Ik noem hier slechts alle schimmels, bacillen en virussen, alles met tentakels, voelsprieten of meer dan vier pootjes (in het bijzonder de teek, de tijgermug en de knut). Visgraatjes en voedselvergiftigingen; verraderlijke onderstromen en draaikolken, blikseminslagen, glad wegdek en stugge glijbanen, spontane botbreuken, pandemieën en zenuwgasaanvallen.

Mijn rol is eenvoudig: ik bezweer schouderophalend opkomende paniek of ongerustheid, wijs haar erop dat ze het er de afgelopen decennia ondanks de alomtegenwoordige risico’s heelhuids af heeft gebracht en bedrijf wat statistiek van de allerkoudste grond. Een grapje wil ook nog weleens helpen. Zo zagen we vanmiddag in Middenduin een foto van een hoornaar. Zo’n opgevoerde wesp. Ja, die zitten daar!!!!!!!!!!!!

In de buurt van de foto zat een nest. We moesten ‘gepaste afstand’ houden. “Dat is niet z’n ware grootte, hoor” bagatelliseerde ik het hoornaargevaar – op de foto was hij zo groot als een rat en uitgevoerd in felle oorlogskleuren. We bewaarden onze kalmte en maakten de wandeling af.

.

hoornaar

.

Een uur na thuiskomst kwam de huisdichteres met een nieuwsflits: een 59-jarige Nederlandse vrouw was in het zuidoosten van Frankrijk doodgestoken door een hoornaar (vespa crabro). Tien dagen geleden was in het westen van Frankrijk een 69-jarige man doodgestoken door zo’n beest. Hoornaar, moordenaar…

Kan je nu zeggen dat wij aan een groot gevaar zijn ontsnapt? In ieder geval zal mijn taak er de komende tijd niet eenvoudiger op worden…

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Bijenbal en bloedhitte

Hoezo warm? 34 graden? Wees blij dat je niet in een bijenbal terecht bent gekomen vandaag… Ik zou dat ook niet hebben geweten als ik vandaag niet (voor pampus, op apegapen, uitgewrongen en uitgelubberd als een door agressieve blauwalg aangetast Zeeman-badpak) in New Scientist had liggen lezen.

Honingbijen hebben een bijzondere verdedigingstactiek als er een hongerige horzel de korf binnendringt om een hunner te verschalken. Enkele honderden vrijwilligers (werkbijen) sluiten ‘m in en produceren een intense hitte door hun vleugels met een hoge frequentie te bewegen. Dat houden ze een stief half uur vol. In het binnenste van zo’n bee ball / bijenbal kan de temperatuur oplopen tot 46 graden en de horzel legt het loodje – dood geroosterd. Overigens is nu ontdekt dat de deelnemende bijen ook een prijs betalen voor hun inspanning – ze leven aanmerkelijk korter.

.

bloedmaan

.

Ik had mijn hoop gevestigd op de bloedmaan, misschien dat die deze bloedhete, maar verder bloedeloze dag… Helaas, nee. Fake moon. Maar het was wel fijn om buiten te zijn langs de Schotersingel met al die mensen die vol verwachting omhoog keken. Sommigen hadden zich ingelezen en wekten de schijn precies te weten waar ze moesten turen. Deze kat leek het trouwens ook te weten en lag eerste rang.

.

bloedkat

.

Nou, ik ga de koelkast en de vrieskist even open zetten – hopen dat het helpt.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Ervaringstoets

Ooit zwoer ik dat Nationale Nederlanden nooit meer een dooie cent aan me zou verdienen, als ik het kon helpen, maar helaas… Ik bleek uit 1995 (?) nog twee bescheiden lijfrenteverzekeringen te hebben, een bij Nat. Ned. en een bij OHRA, die beide zouden lopen tot mijn pensioen, destijds gepland op mijn 65ste verjaardag.

Die verjaardag staat nog steeds in de planning, alleen was de AOW-leeftijd opgeschoven. Ik werd gesommeerd iets te ondernemen om het gat te overbruggen. Het leek me het simpelst de geldsom te parkeren op een speciale pensioenspaarrekening. Hoe moeilijk kon het zijn? Ik waagde er een belletje aan (ik wilde die twee combineren en OHRA verwees me naar Nat. Ned. Dus… De keuzemenu’s doorliep ik soepel, waarna de servicemedewerker me uitlegde dat het telefonisch kon of via internet. Er waren kosten aan verbonden: via internet €25 en als ik een mens van vlees en bloed wilde laten helpen €150.

Ja, ik had het goed verstaan, €150, ze voerden een ontmoedigingsbeleid. Ik sputterde zonder overtuiging tegen – wat ik terugkreeg voor dat bedrag werd me niet direct duidelijk – en hing op. Bij ING was het online €30 euro en ah… ook daar liep het via Nat. Ned. Dan maar een Nat.Ned-account aanmaken (gebruikersnaam ‘pensiOENsukkel65’ / wachtwoord ‘uitzuigerssinds1845’) om de mij opgedrongen rekening te openen. Het had evenwel voeten in de aarde. Ik moest eerst slagen voor een wettelijk verplichte kennis- en ervaringstoets.

Ik beantwoordde de vragen intuïtief, mijn antwoorden baserend op het principe dat ze je hoe dan ook naaien en dat de kleine klant altijd de dupe is. Ik zakte, mocht niet door naar de volgende ronde. Ik vloekte. Ik studeerde 10 minuten op de brochures op het hete scherm. Er was een oude regeling, een overgangsregeling en een nieuwe. Video’s mocht ik niet zien, daartoe moest ik eerst meer cookies toestaan dan mij zinde. Ik zakte andermaal. Ik vloekte driewerf. De beklimming van de Peyresourde begon. Die had ik liever gedaan dan dit geëmmer. Oh wacht, je kunt bij twijfel ook een financieel advies krijgen: ‘u betaalt €795 en €35 distributiekosten’.

.

BOL.com

.

P.S. Even doormopperen: kan Bol.com zijn naam veranderen in VOLcom? We bestelden een bestellinkje met het volume van een papieren zakdoekje. Er werd aangebeld en het zat in een doos waar met gemak twee bakstenen in gepast hadden.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Anagrammania

Een collega verspreidde bij zijn afscheid zijn visitekaartje, met zijn werkelijke naam plus negentien (!) vernuftige anagrammen.

Ledder Vuistharing, Virl de Hangduitser, Greta Vlindershuid, Darling de Vrieshut, Dr. Adrie Hengstvuil, Els van der Huidgrit, Gerrit Duivelshand, enzovoort.

Het sprak tot mijn verbeelding (ooit verzon ik mijn bijna anagrammatische alter ego, de onstuitbare onderwijsvernieuwer Jasper Muisarm). Hoe ver kon ik komen? De collega heeft zeventien letters in zijn naam tegen mijn dertien. Geen van ons heeft q’s en ixxen – dat vereenvoudigt de zaak/taak. In mijn eigen naam ontbreken de hoogfrequente ‘n’, ‘d’ en ‘t’, maar er is wel een gunstige verdeling van klinkers. Het bleek niet héél moeilijk een paar namen te construeren en na publicatie van dit blogje kom ik vast nog op betere.

De eerste oogst voor ‘Marius Jaspers’:

Jasser Priamus
Miss Sue Rapjar
Mara Juspisser
Mr Jesus Parias
Asje Ram-Pruiss
Jur Smiespaars
Jessa Raspruim
Misja Aersrups
Ir. J. Spermasaus
Marsje Ruissap
Jari Supermass
Sari Susrampje (persvoorlichter)
James Rairpuss
Jaap Rumsisser

Als ik Marius Laspers had geheten was Lars Pessarium ook uit de hoed gekomen. Ik dacht tot vandaag niet dat ik een dirty mind had, maar gezien de lijst ben ik daar lang niet meer zo zeker van. Of komt het door die 3xs die ik steeds moest onderbrengen?

Leuk tijdverdrijf voor op de camping? Die collega heet trouwens Gerard van zijn voornaam, dus de echte puzzelaars zien wellicht kans zijn achternaam uit te vogelen.

.

kommkommertijd

Komkommertijd

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Motiemoties

Moties over moties kunnen we na het reces verwachten in de Haarlemse gemeenteraad, zo leidt de RaDa-reda af uit een stuk van Annalaura Molducci in HD. Donderdag werd een nieuwe regel van kracht die ‘moties voor de Bühne’ tegen moest gaan (de z.g. ‘showmoties’). Eerst in de commissie bespreken, dan pas in de raad. De raadsgriffier had er streng de hand aan gehouden, drie moties geschrapt en de indieners doorverwezen naar de rondvraag.

Oproer, tumult, verontwaardiging (al dan niet voor de Bühne)! E-moties! Het was niet zozeer dat het stadsbestuur per direct lam komt te liggen, het was meer dat de raadsleden zich betutteld voelden (door hun eigen zelfverzonnen regel).

Medeleven ging vooral uit naar Roséanne Timmer (GL), die haar motie over loondispensatie voor arbeidsgehandicapten zag sneven. Op de GL-website zegt Timmer: ‘Daarnaast sta ik ook voor heldere en duidelijke communicatie. De manier waarop je de boodschap brengt is even belangrijk als de boodschap zelf.’

Van wie heeft zo’n vrouw dat, vraag je je af. En tevens, wat bedoelt ze ermee? Hoe dan ook, in dit geval had zij ten behoeve van de ‘heldere duidelijke communicatie’ gekozen voor gebarentaal. Het had haar een paar weken gekost de juiste gebaren te leren. ‘Loondispensatie’ in gebarentaal, ga d’r maar aan staan. Eén eigengereide pink die te ver uitzwaait of een onwillige ringvinger en je hebt het plots over strenge geldboetes voor foutgeparkeerde rolstoelen. Roséanne mocht wel in de rondvraag, omdat het anders zo sneu was. Ze ‘kreeg de handen op elkaar’ voor het idee, schrijft Annalaura. Kijk, zo zijn ze ook weer in onze raad. Ze gaan gewoon mee in die gebarentaal.

De echte motie doet Timmer later, misschien met morsecode, rooksignalen of zandtekeningen. Zou Muggenmeester Wienen wel eens heimwee hebben naar Katwijk?

.

gebtaal

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Zitten, zo heerlijk

Nooit eerder liet een zomervakantie zo lang op zich wachten. Hij draalde, teutte, draaide om zijn as, deed een sur place, nam een verkeerde afslag, verdween volledig uit het zicht, keerde terug als een treiterig lachende fata morgana. 20 juli als wrede luchtspiegeling.

Ondertussen vloeiden de krachten weg. De nakijkstapel weigerde te slinken. Rode inkt vermengde zich osmotisch met mijn bloed tot een verhouding 50:50. Sluipstress en ordinaire recht-voor-zijn-raap-stress tastten in eendrachtige samenwerking de vitaliteit aan. Donderdag – een dag voor 20 juli – hadden we een activiteitendag, afscheid van vijf collega’s (veteranen), een buffet en ’s avonds een schoolfeest.

Op weg naar dat feest in het prachtige Thalia Theater zag ik een bankje. Ik kneep in de remmen. Het was in een vreugdeloze IJmuidense wijk. Ik zeeg neer om de huisdichteres even te app-en/eppen/appen. Het appie/eppie vloog naar Gent, waar zij optrad, en ik bleef zitten. Zitten, wat kan dat heerlijk zijn. De straat was verlaten, dat zit meteen een stuk beter. Ik zat naast een viskar en dat rook je. Een half uur deed ik niets ander dan blijven zitten en me afvragen of in het visaroma de wijting overheerste of de kabeljauw.

.

visspecialist2

.

Gisteren (15, 16, 17, 18, 19, 20 juli!) was de laatste dag. Een dag van toespraken, cadeautjes en tranen. Veel tranen: ondanks alle waarschuwingen tegen watermisbruik werd er door de collega’s danig op los geplengd. Primaire tranen en secundaire tranen: tranen zien doet tranen. Daarna besprenkelden we het voorbije jaar alcoholisch en toen was ik echt vrij.

’s Avonds om tien uur lag ik – drained – op de bank toen de huisdichteres me opporde om nog even te wandelen. Dat viel nog lang niet mee. De benen deden een soort langzaam-aan-staking. Het is vakantie, dreinden ze, we zouden toch niks meer moeten? Gelukkig was er bij het Dolhuys een openluchtconcert. Van verre hoorden we dat het mooi was (wat wil je, Carina Vinke deed mee, ontdekten we later). Wat een tractatie! Maar ook al was het Dingetje geweest, die daar optrad met Rubberen Kaplaarzen (als ze maar waterdicht zijn, om garnalen mee te vissen), dan nog zou ik dat hebben aangegrepen om te gaan zitten en te blijven zitten.

.

struikelmuziek

.

P.S. Maar alle vermoeidheid is relatief. Vanochtend in het koffiehuis werd mij van een naburig tafeltje een millennial-gesprek opgedrongen over iemand die een dermate heftige burn-out had dat alle lichaamsfuncties dienst weigerden als hij een woord hoorde dat met een ‘w’ begon of met ‘erk’ eindigde. Hij werd ‘s nachts hyper- of non-ventilerend op een brancard afgevoerd, dat soort w*rk. Zo, wat zal ik nu eens gaan doen?

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Oorlogskachel

Veertig graden Celsius volgende week, volgens sommige voorspellingen. Uit protest (altijd in de contramine, dat RaDa!) een warm blogje over een kachel.

Ik trof ‘m aan op het volkstuincomplex dat ik telkens weer oprakel de laatste week (als er íemand een volkstuincomplex heeft, been ik het wel). Het was, zo werd mij verteld, een kachel met een verhaal. Hij stond te staan in een schuur ergens bij een Friese boer, en toen die het verrukte kreetje van de huidige eigenares hoorde, zei hij: “Och, niem/noam/njem maar mee dat dink/doang/tjeng als je ‘m hebben wolt/woal/wul/woel” (ik weet niet hoe Friese boeren ‘neem’, ding’ en ‘wil’ zeggen, maar helemaal normaal is het vast niet.

.

kachelvoor

.

Het was een gerenommeerd Deens merk, Morsø, dat al sinds 1853 bestaat. Van voren mag ie er wezen en hij brandt als het duin bij Heemskerk, maar het zijaanzicht is waar het me hier om gaat. Volgens het verhaal zou de Duitse bezettingsmacht in WOII de kachelfabriek hebben willen inzetten voor de wapenproductie, wat de Denen niet aanstond. De kachel maakt geen geheim van zijn neutraliteit / pacifisme

.

deenkachel

.

Boven de vredesduif staat een Deense tekst, die op het scherm niet helemaal te lezen valt, maar zoveel betekent als ‘Bij Morsø ijzerwerk ben ik gemaakt/ als kachel en niet als wapen / Blijf weg, onvrede / koude of hoosbui, Ik verspreid warmte in dit huis.’ Maar nu dus even niet.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Mastjaar en beurtjaar

3800 iepen telt Haarlem volgens Spaarnelanden, of moet ik schrijven ‘telde’? Er is iepziekte geconstateerd en alle bomen die het onder de leden hebben, gaan voor de bijl. Of wat ze tegenwoordig gebruiken. Aan deze oude stomp aan de Schotersingel, een van de eerste slachtoffers, valt dat niet af te zien.

.

iepziek3

.

Vakmanschap is meesterschap? Maar de rooiers krijgen nog gelegenheid genoeg om te oefenen. Iepziekte is even besmettelijk als de builenpest in zijn goede tijd. Boosdoener is een schimmel die wordt verspreid door de iepspintkever. Als die kever wordt aangetroffen, neemt men geen enkel risico en moet de boom subiet om. Ook als wortels van naburige bomen elkaar raken, is er trouwens besmettingsgevaar.

.

iepziek1

.

Het is een akelig gezicht, die gevelde bomen op voor mij de mooiste plek van Haarlem. De droogte zou een factor kunnen zijn, volgens hen die het weten kunnen. En vorig jaar was een ‘mastjaar’. Een mastjaar? Dan produceren bomen meer zaad dan gemiddeld, en (meneer pastoor wist het vroeger al) dat tast weerstand en vitaliteit aan. Introibit de iepspintkever.

Grappig, op het volkstuincomplex waarover ik nou al drie blogjes dooremmer, hoorde ik vrijdag de term ‘beurtjaar’. Hun pruimenboom heeft een soort cyclus. Meestal draagt hij vrachten pruimen, maar af en toe slaat hij een jaar over. Een sabbatical year, om even bij te tanken. Dat heet in tuinderskringen een beurtjaar.

Overigens worden de omgehakte iepen vervangen door nieuwe, van een resistente soort, waar die kever op kan zitten tot ie een ons weegt. Zie verder hier.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Twee Bloemendalen

Soms zou ik een gesloten, alomvattend wereldbeeld willen hebben in plaats van het rommeltje aan feiten, vluchtige inzichten en verwaaiende conclusies waarmee ik me nu behelp.

Zodat ik tevergeefs poog twee Bloemendalen aan elkaar te lijmen. Ik die zelf zo makkelijk te lijmen ben. Eerst lees ik in het HD over de tentoonstelling in Museum Haarlem van het werk van Simon de Heer (1885-1970), de minst ‘entartete’ aller schilders, die in zijn broodwinning voorzag door de Bloemendaalse fine fleur te portretteren. Stapper noch schuinsmarcheerder – hoe kan je zo iemand serieus nemen als kunstenaar? Hoe dan ook een vakman. Kijk naar Mejuffrouw Annie op de canapé (1918). zeker een schilderij voor boven de bank, om met Piet Zwaanswijk te spreken. Als ik straks op die expositie rondloop sluit ik niet uit dat er een beetje weemoed in mij trekt of uit mij lekt (met weemoed weet je nooit welke kant hij uitgaat)

.

SH02000

.

In datzelfde Bloemendaal staat ook het klooster van de Zusters van de Goede Herder, die ooit de ‘liefdesgestichten’ runden. Met wasserijen en naaiateliers, waar tussen 1860 en 1970 naar schatting 15.000 meisjes (verwaarloosde kinderen, wezen of ‘gevallen vrouwen’) onvrijwillig te werk werden gesteld. Twee van hen reisden naar Bloemendaal, om erkenning te zoeken bij kloosterdirecteur Hubert Janssen. In Ierland kwam het tot een nationaal onderzoek, hier was onbetaalde dwangarbeid slechts een voetnoot in Deetmans rapport over seksueel misbruik door de kerk.

Janssen is bezig het inmiddels lege klooster op te doeken en verkopen. Hij betuigde weliswaar spijt, maar op enige financiële genoegdoening hoeven de vrouwen niet te rekenen (‘verjaard’). Bij het artikel in NRC staan recente foto’s van een achttal vrouwen, vergezeld van grimmige citaten: ‘Je mocht niet denken, niet praten. Je was niemand. Je was van hen. Niet meer van jezelf’, zegt Lies Visser (geb. 1953), opgesloten in Almelo en Bloemendaal van 1966 tot 1969.

De opdrachten kregen de werkplaatsen van de Kerk, ziekenhuizen, overheid, confectiewinkels en de lokale katholieke bourgeoisie. Mejuffrouw Annies, zeg maar, vanaf de canapé.  En dat 14 hectare grote landgoed van de nu vertrokken nonnen, Dennenheuvel, passeer ik regelmatig. Er komen woningen. De wervende leuze die ze hebben bedacht: ‘Landgoed met een missie’. ‘Omdat samen-leven beter is.’

 

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.