Brughangers

‘Je kwetsbaar opstellen’ is een uitdrukking die gelukkig een stille dood is gestorven. Wat we nog wel hebben is ‘je kwetsbaar ophangen’. Neem Jesse Klaver.

Vandaag in Trouw wordt uitgelegd hoe hij en zijn campagneteam van Groen Links, gedragen op golven van Torentjes-hoog optimisme, de Heineken Music Hall/Afas Live afhuren voor een verkiezingsbijeenkomst. Klaver is hot en het beste bewijs daarvoor is dat hij gretig wordt aangevallen, door rechts, links en midden; door De Telegraaf, Dijsselbloem en Buma.

Er worden vraagtekens gezet bij de Obama-allures die Klaver zich aanmeet, maar daar staat tegenover dat zijn affiche hier in Haarlem ook gewoon ouderwets aan de bruggen hangt (zolang de biologisch afbreekbare tie wraps van GL het houden).

.

Jessegaaf

.

Hangen, met alle risico’s van dien. Want het heeft er veel van weg dat zijn beeltenis het slechtste losmaakt bij zijn politieke tegenstanders.

.

Jesse1

,

Of is het de jeugdige gaafheid van zijn verschijning die hem tot een geliefd doelwit maakt van vandalen?

.

Jesse2

. 

Opmerkelijk genoeg zijn het vooral de ogen die het moeten ontgelden. Die onverdraaglijk oprechte blik.

.

Jesse3

.

Waarbij we niet kunnen uitsluiten dat het niet-menselijke daders betreft. Denk Birds. Is het mogelijk dat vogels Jesses donkere kijkers aanzien voor hazelnoten of een andere lekkernij? Hoewel… de net zo glanzende ogen van zijn grootste concurrent aan de Haarlemse brugleuningen blijven tot nu toe ongeschonden.

.

VanHaga

. 

Haarlem Kiest van Haga doet een opvallend beroep op ons chauvinisme. Om met voorkeurstemmen gekozen te worden heeft hij zo’n 16.000 stemmen nodig (in de peilingen staat de VVD op 28 zetels), dus hangt onze man zich kwetsbaar op en stelt zich bloot aan de elementen. Gisteren zorgden de regendruppels voor een merkwaardig effect. Mazelen, vlekkentyfus, waterpokken?

.

Hagamazelen

.

Zenuwvlekken? Laten we het houden op verkiezingsuitslag.

PS Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2010 maakte het RaDa een aardige reeks over het beplakken van de verkiezingsborden. Deze is terug te vinden als Haarlemse Plakoorlog (het is het leukst als je eerst terug scrollt naar de maagdelijke borden aan het begin)

PPS In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Grote Duinbeesten (2)

Goed, het Kraansvlak was nog maar tot 1 maart open en met een beetje geluk… En aan geluk had het ons niet ontbroken tot dusver (zie Grote Duinbeesten 1).

We praatten mijn nicht bij over de wisenten en vertelden over onze schaarse ontmoetingen met deze schuwe Poolse oerrunderen (zie hier). Bij de omheining nam de huisdichteres zoals altijd de instructies nog even door. ‘Bewaar minstens 50 meter afstand…’ Als wisenten je naderen met ogenschijnlijk onvriendelijke bedoelingen, gelieve zachtjes tegen ze te praten. Ik bespeurde een aarzeling. Een tekst improviseren, dat kon vies tegenvallen… Wat zeg je tegen een wisent? Uiteindelijk beklommen we toch het trapje over het hek.

Het kwam haast als een anti-climax toen we al na 200 meter een man met een fotostatief in de weer zagen. Een loeder van een wisent was niet ver weg. Ah, er liepen er meerdere. Behoedzaam trippelden we naderbij. Toen ik oogcontact zocht met de fotograaf, zei hij: “They don’t mind. They don’t care about you.”

En zo was het. Ze hadden maling aan ons. Ze deden hun wisentdingen. En wij vergaapten ons aan de kolossen. En maakten foto’s. En foto’s…

.

wisent1

.

wisent2

.

wisent3

.

wisent4

.

wisent5

.

Verderop stond nog een fotografe. Het bleek een Duitse, de vrouw van die man. Ze hadden er drie dagen voor uitgetrokken om de wisenten te fotograferen en hadden ze al de hele dag gevolgd. Tijgers op Shri Lanka hadden ze ook al gedaan en over drie weken gingen ze naar Finland om… Big game was hun ding. En afgezien van deze reizigers kwamen we tot het Visserspad bij Zandvoort geen sterveling tegen.

PS We hadden veel grote dieren gezien die middag, maar nog niet alle. In het plantsoen vlakbij de Kostverlorenstraat doken twee knoeperds van herten op. Wij schrokken meer van hen dan omgekeerd. Tussen de verkeersweg en een flatgebouw graasden ze rustig verder. Je weet dat het zo is (zie Hangherten), maar het blijft een mal gezicht.

PPS In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Grote duinbeesten (1)

In de RaDa-categorie Van A naar B (omzwervingen en trektochten) gaat het vaak over onze achtertuin, de Kennemerduinen. Ook gisteren waren we er weer, in gezelschap van Sylvia’s 19-jarige nicht, ex-paardenmeisje, nu studente.

“Met een beetje geluk…” zei ik tegen haar. En ik had het nog niet gezegd of… Er stonden er drie te grazen. Het bleek de voorhoede van een langgerekte kudde, die langzaam naderde via het fietspad. De konikspaarden lieten zich niets aan ons gelegen liggen. Een enkeling bleef vlak bij ons staan, maar niet om te schooien of zich te laten aaien. Deze paarden hoefden zich op geen enkele manier te bewijzen en hadden ons niet nodig.

.

konikspaard

.

Het was ze niet aan te zien dat ze de hele winter buiten hadden doorgebracht; ze zagen eruit of ze dagelijks werden vertroeteld en geroskamd. En er ging een wonderbaarlijke kalmte van ze uit.

.

konikspaard2

.

Ik vertelde van de vreemde hanger on die de paarden hadden: een zwarte pony, die hun gezelschap verkoos boven dat van zijn soortgenoten. Ik had het koud gezegd of… (nee, oom Marius vertelt niet zomaar wat!)

.

konikspony

.

Ook in puike conditie, aan de glanzende vacht te zien. Bij de strandafgang sloegen we af naar Zandvoort. We zagen hypere strandpluviertjes langs de vloedlijn, die afgebiesd was met/ontsierd werd door schuimvlokken.

.

vlokkenstrand

.

Het was best aangenaam, maar bij Bloemendaal gingen we weer naar boven. Het Kraansvlak is nog maar tot 1 maart open. En wie weet… Maar dat lezen jullie in Grote Duinbeesten 2.

Filehoofdstad

Haarlem is dé nieuwe filehoofdstad van Nederland. Een autorit hier duurt gemiddeld 27% langer door opstoppingen, omleidingen en grote drukte.

Daarmee lost onze stad Den Haag af, dat de laatste twee jaar deze weinig benijdenswaardige titel droeg. Dat blijkt uit de jaarlijkse ‘traffic index’ van navigatiebedrijf TomTom, zoals vandaag bekend gemaakt.

Slechte reclame voor onze stad, dat pijnlijke besef klinkt door in de eerste reacties. ‘Dit bevestigt wat wij al vreesden,’ zegt gemeentewoordvoerder Gijs Hooksman. ‘Deels komt het juist doordat wij momenteel zo veel investeren in de infrastructuur. Helaas zorgen die werkzaamheden tijdelijk voor verkeerscongestie.’

De automobilistenpartij bij uitstek, de VVD, weigert te berusten in de situatie. Voorzitter Joop Funnegasser laat weten dat er binnen de partij gewerkt wordt aan een constructief plan. ‘Ik stond gisteren weer een half uur vast bij de Buitenrustbrug en dat zet je toch aan het denken.’

.

buitenrustbrug

De Buitenrustbrug op een gewone dinsdagmiddag

Funnegasser: ‘In plaats van te blijven vloeken op de overheid en gefrustreerd te toeteren, zouden wij als liberale burgers ook zelf iets moeten doen. Bijvoorbeeld de auto thuislaten op dinsdag- en donderdagmiddag, als de drukte het grootst is. Op vrijwillige basis! Of anders gedwongen. De U-bocht… ik hou er niet van, in het verkeer noch in de politiek, maar in dit geval heeft onze eigen VVD-denktank Files Aanpakken Kan Effectiever!!! mij ervan overtuigd dat we het stuur om moeten gooien. Er is hoop op verbetering. Ik heb ze persoonlijk een compliment gemaakt laatst: ja, jullie zijn goed bezig daar bij FAKE.’

(Het RaDa test of nepnieuws een gat in de lokale markt is)

P.S. in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Oorkleppen

Er is een land waar de mannelijke oorlel in onbedekte staat zo onweerstaanbaar aantrekkelijk wordt geacht dat hij een bedreiging is voor de goede zeden. Je krijgt een eervolle uitnodiging dat land te bezoeken, alleen is het dragen van oorkleppen voorgeschreven. Ga je er dan heen, als man, en dráág je die oorkleppen?

Momenteel wordt in Teheran het wereldkampioenschap schaken voor vrouwen gehouden. Gisteren maakte ik dit screenshot van de Oekraïense Alexandra Kosteniuk (rechts) en Pia Cramling uit Zweden, beiden getooid met hoofddoek.

..

Schermopnamecramling

.

Kosteniuk baatte in het verleden behalve haar bedrevenheid in het schaakspel ook graag haar vrouwelijke charmes uit. Als Chess Queen schuin streepje chessbabe. Verdrietig, hier is ze gecapituleerd voor de religieuze onverdraagzaamheid van de organisatoren. Kan je denken. Zoals je zoveel kan denken. Want kijk, dit is dezelfde Pia Cramling van zo even, een 53-jarige veterane, nu in gezelschap van schaakjournaliste Anastasiya Karlovich.

.

piakarlo

.

Van Pia durf ik het niet te zeggen, maar ik verdenk Anastasiya er toch wel van dat ze een giechelig uurtje voor winkelspiegels heeft doorgebracht. Ongehinderd door principiële vragen en met goed resultaat. En als er dan een fotograaf in de buurt is als David Llada… (hij heeft een mooi schaakarchief op zijn site). Ook Sopiko Guramishvili werd door Llada vereeuwigd. Sopiko is de echtgenote van Anish Giri en werd eind vorig jaar moeder. Geen last van cameravrees; de Georgische draagt hier een jihab met een schaakknipoog. 

.

sopipopart

.

Het is om meerdere redenen een foto om lang naar te kijken. Sopiko werd gisteren uitgeschakeld voor de kwartfinales. Zouden de organisatoren haar nou een beetje missen of niet?

P.S. Op David Llada’s Facebook-pagina veel meer foto’s van #WWCC2017

P.S. in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

18-18

Ik viel erin tegen middernacht, het uiterste tijdstip dat Haarlem kon toehappen om zich te kronen tot Universiteitsstad.

(visioenvisioenvisioenvisioenvisioenvisioenvisioenvisioenvisioenvisioenvisioevisioen)

In de bezwerende, optimistische woorden van de aanjagende Stichting:

Open de Koepel: we doen het gewoon. Met de stad. De buurt. Het onderwijs. Cultureel Haarlem. Het kan.

Alleen… dit is Haarlem. Stad van het Appelaarcomplex en het Raakscomplex. Stad van complexen. We doen het gewoon? Al gaat het om een aanvraag voor dubbel glas in een tuinhuisje aan de Vergierdeweg, hij is omstreden. Onze gemeenteraad blaast colleges op voor minder. Haarlem, stad zonder hamerstukken

Toen ik inschakelde voor de live-uitzending tweette Annalaura Molducci net ‘Trots Haarlem gaat doorslag geven bij het Koepeldebat. Wat stemt @SanderTrots??’, dwz Sander van den Raadt van Trots Haarlem. Sander verscheen in beeld en begon aan een stemverklaring te zwelgen. His finest hour… hij was, al was het maar voor één avond, gepromoveerd van figurant tot hoofdrolspeler. De lichaamstaal overstemde luid wat hij zei (een rammelend verhaal over de wijken, de mensen, twee (2!) toezeggingen die hij persoonlijk had losgepeuterd) en toen (nadat hij met goed fatsoen écht niet langer kon baden in aller vleiende aandacht) was daar het verlossende woord. Sander was VOOR aankoop van de Koepel.

Waarmee het 18-18 stond. De stemmen staakten. De vergadering werd geschorst en het was aan Jos Wienen &co de knoop door te hakken. Dat kostte begrijpelijkerwijs de nodige hoofdbrekens. Pas tegen tweeën (ik lag toen al te knorren) werd de beslissing wereldkundig gemaakt.

Open de Koepel: we doen het gewoon. Met de stad. De buurt. Het onderwijs. Cultureel Haarlem. Het kan.

Dus het Tuchtcollege (RaDa’s koosnaam voor het University College Haarlem) komt er. Pas later werd mij duidelijk dat Sander van den Raadt niet de enige sleutelfiguur was. Moussa Aynan (PvdA) had de fractiediscipline aan zijn laars gelapt en vóór gestemd. In het HD van vandaag probeert Max Sipkes Moussa vergeefs te ontfutselen wat hem bewoog.

Tijdens de uitzending was de uitstraling van Aynan mij al wel opgevallen. Hij zat daar als een van de grote Romantisch dichters, Percy Bysshe Shelley of Lord Byron. Een visionair; alsof hij ineens geen boodschap meer had aan Marceline Schopman of Jeroen Fritz, met hun asbestsanering en juridische haarkloverij.

.

moussashelley

.

Lordmoussa

.

Die Moussa! Is hij straks een partij in z’n eentje?

P.S. in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Schellebelle

Ik reed vanaf de Verspronckweg de Jan Steenstraat in. Halverwege speelden drie kinderen en een racende pizzakoerier toeterde nodeloos lang en hard.

Toen ik het groepje naderde, stonden ze nog verstijfd op de stoep. “Zo’n man heet een debiel,” onderrichtte ik ze in het voorbijgaan. “Ga maar weer fijn spelen.” Ik had dus al enige lichte verkeersergernis opgelopen, toen bij de kruising met de Santpoorterstraat een zwarte auto de bocht linksaf dermate scherp nam dat ik van schrik in de remmen kneep en ontzet de handen hief naar de onzichtbare bestuurder.

Aan de rembekrachtiging schortte niks. Twee meter achter mij stond het gevaarte al stil, en ging in de achteruit. Het was even spannend toen het raam open schoof. Een kickbokser, een schietgrage man met een schietklare Luger, een vliegende teckel die het gemunt had op mijn halsslagader?

“Wat moet je nou, mafketel?” Een blanke vrouw van een jaar of veertig met een nijdige, zwarte knot en blikkerende zwarte ogen bestookte mij met al haar venijn. In een plat accent. Achter haar in het halfduister zat op de achterbank een kaarsrecht kindje. Nou ja, beter dan twee lijfwachten.

“Misschien kunt u voortaan normáál rijden?” (Er was geen gelegenheid meer dit terug te nemen, ook al had ik me sinds Ruttes advertentie heilig voorgenomen dat ‘normaal’ nooit meer te gebruiken.)

“Ach, seik niet zo, kerel!”

“U scheurt op twee wielen door de bocht.” (Een hyperbooltje voor het goede doel)

“Rot toch op, man!” Het bleken haar afscheidswoorden, het raampje schoof omhoog – was ze teleurgesteld dat er niks te matten viel? Aan de uitlaatgassen te zien had ze nog niet al haar agressie verschoten.

De laatste meters naar huis piekerde ik of het woord ‘schellebel’ nou echt bestond of dat ik het zelf had verzonnen als variant op lellebel.

De huisdichteres wist het evenwel direct. Nee, ‘schellebelle’, dat komt uit Kunt u Breukelen? Van Justus van Oel. Erg grappig boekje.

.

9038855087

P.S. in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Sneeuw

Ach, er worden in ons land vandaag waarschijnlijk 300 miljoen sneeuwfoto’s gemaakt, dus ik besef dat dit blokje een vlogje blogje een vlokje in de blizzard is.

Maar het RaDa is ook mijn privé-domein en voor mij was het bijzonder om vanochtend om half negen als tweede van onze straat (nr. 1 had maat 46) samen met de huisdichteres de stoep te betreden om de stad nog zo wit mogelijk te zien. Zintuigen zijn extra gemotiveerd in de sneeuw; door de icing bekijken je ogen de cake ook beter. De oren gaan op zoek naar de gesmoorde geluiden, de… nou ja, jullie hebben zelf ook zintuigen als het goed is.

We liepen naar de Stadskweektuin, die nog gesloten was. Sommige vroegbloeiende bomen kwamen van een koude kermis thuis met hun lentekriebels.

.

sneeuw1

.

.

bloessemsneeuw

.

We hadden onze hoop gevestigd op de Begraafplaats en liepen die kant op. Afdrukken van kattenpootjes doen het altijd goed in de sneeuw, maar de echte kattentopper was deze stoïcijn.

.

sneeuwkat

.

Bij het Ripperda-complex wilde ik nog wel even spieken. Het voormalige exercitieterrein (nu een enorm grasveld) is ideaal voor sleetjerijders en sneeuwpopbouwers. Het was er vrijwel leeg, alleen deze jonge ondernemers verzamelden er de grondstoffen voor een stevige sneeuwpop in hun eigen voortuin. Een sneeuwbal met meer volume dan jij en je zusje samen, dat vergeet je je leven niet meer.

.

sneeuwpret

.

Op de begraafplaats waren wij de allereersten deze zondag en wie ontleent daaraan niet een speciaal soort voldoening? [We were the first that ever burst / Into that silent sea, zoals Coleridge schrijft]

.

begraafplaats

.

Het was stil, op een aangename manier. Alleen vier halsbandparkieten leken het niet eens met deze ontropische verrassing. En ook andere importvogels, de nijlganzen, klonken verongelijkt. Die zijn al behoorlijk actief in deze tijd van het jaar. En dan dit…

.

nijlganzen

.

Ik had hier ook kunnen kiezen voor een grote zerkenshow, want ze kwamen goed uit in de sneeuw. Door witte aankoeksels op de belettering ontstonden alternatieve talen en alfabetten, nog door niemand ontcijferd.

.

sneeuwschrift

.

Maar zo gaan we niet eindigen (althans, zo gaan we wél eindigen, maar niet in deze reportage). De clichébeelden zijn niet voor niets uitgevonden. En alles, alles was prachtig (het RaDa is een lyrisch-satirisch weblog, dat wordt nog weleens vergeten):

.

sneeuw2

.

P.S. in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Koffiehuis

Ik zette Google even aan het werk. ‘Coffeeshop Haarlem’ leverde het volgende kaartje op:

.

Coffeeshop

.

Rode vlekken alom, als vliegende acne op een mayoverslaafde puber.

‘Koffiebar’ toverde dit kaartje tevoorschijn.

.

koffiebar

.

De barista hoort in het rijtje grauwe gans, Waterleidingduinenhert, Damduif en muskusrat – alleen is van overheidsmaatregelen om de soort terug te dringen nog geen sprake. Op de kaart is Haarlem overwoekerd door prutkleurige ‘koffiespots’.

Mijn laatste zoekterm,‘koffiehuis’, leverde een heel ander beeld op.

.

koffiehuis

.

Als ik het niet dacht! Twee?!?! Op de Gedempte Gracht zat er ook een, maar die hebben de zaak een beetje verhipt. Dat bij de Jansbrug is weg. Is de conclusie gewettigd dat het koffiehuis een bedreigde soort is? Of heeft Google er een blinde vlek voor? Hoe dan ook, als ik vanaf de Verspronckweg het achterommetje neem richting Duinwijckhal, zie ik daar altijd dit uithangbord:

.

IMG_2506

.

Het gure weer van gisteren gaf net het zetje dat ik nodig had om mijn drempelvrees te overwinnen. Want ik behoor niet tot de doelgroep natuurlijk. Zo’n koffiehuis is bestemd voor werkvolk, mannen met een duimstok achter het ene oor en een PVC-buis achter het andere. Mannen die hun broodje bal pas lekker vinden smaken nadat er wat kruipolie of wagensmeer van hun handen op is gedropen. Met die eeltloze vingertjes van mij zal ik derhalve nooit een basisplaats krijgen in ‘De Rotonde’. En aan de manier waarop ik de Telegraaf opensla, zien ze direct mijn misprijzen af.

Er lagen er vier in het zicht daarbinnen. Telegraafs. En ook verder was alles precies wat ik ervan had gehoopt. De serveerster rondborstig in de dubbele zin des woords, met geblondeerd haar. Stoplichtrood haar had haar moeder, die over de soep en uitsmijters gaat. De zaak zit er al 26 jaar, leerde ik. Zo af en toe hangen ze het een en ander op aan reclamewaar, trofeeën en memorabilia. En ze halen zelden wat weg.

.

rotonde2

.

Het voelde beetje als een reservaat daar, iets wat de gemeente was vergeten weg te saneren, maar het voelde erg goed. Ik had het er beter naar mijn zin dan in die hipsternesten waartoe je vaak bent veroordeeld als je in de stad snel even ergens koffie wilt drinken. Van hun website (met meer sfeervolle foto’s van het interieur) plukte ik deze geweldige zelfanalyse:

.

rotonde3

.

‘Gezond eten doen ze hier nauwelijks.’  Maar de hamburger die ik at was prima. En wie weet zien ze me er nog wel een keer terug voor het broodje warm vlees.

 

P.S. in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Debat of de BA’?

Gepubliceerd in Straatjournaal feb. 2017

Het maatschappelijk debat is in dit land van een armetierig niveau. Zelden hoor je zorgvuldig opgebouwde betogen en doorwrochte argumenten. De kiezer wordt afgescheept met geschimp, verdachtmakingen, simplificaties, leugens en drogredeneringen – op hoge toon gelanceerd door partijen die elkaar niet blieven of alleen als karikatuur kennen. Dat verbaal geweld schaadt de democratie en ik zou daarom liever politiek gewicht toekennen aan een andere, gezondere vorm van spierballenvertoon.

Ik kwam op het idee toen ik de jaarwisseling doorbracht in Orkney, een eilandengroep ten noorden van Schotland. Daar vieren ze Nieuwjaar met de BA’, een soort massarugby. BA’ is de korte vorm van ‘ball’, de speelbal. En dus niet van ‘barricaden’ – ook geen gekke theorie, want op de wedstrijddag zijn in Kirkwall (met 7000 inwoners de belangrijkste nederzetting) alle etalages, voordeuren en zelfs PIN-automaten met zware planken afgezet, zodat de meute in het heetst van de strijd behalve de eigen botten en schedels niet ook het onroerend goed beschadigt.

.

ba'1

.

Er wordt gespeeld door de stoerste mannen van het stadje, die traditioneel worden onderverdeeld in uppies en doonies. Eerstgenoemden zijn landrotten, terwijl doonies beroepshalve het ruime sop kiezen, als visser of matroos. Het doel van het spel is simpel: de uppies moeten de ba’ (jaarlijks speciaal vervaardigd van met kurk gevuld leer) vanaf Broad Street doen belanden bij de haven van Kirkwall Bay, daarbij meer dan stevig gehinderd door enkele honderden – jullie raden het al – onverzettelijke doonies, wier primitief streven het is dezelfde ba’ tegen een muurtje aan de andere kant van het stadje te drukken. Dat lukt niet altijd voor het invallen der duisternis.

De opkomst van de matadoren, ieder van hun eigen kant van de stad, had iets tribaals; dit was een stammenoorlog. Mannetjesputters, schouder aan schouder; gebundelde vastberadenheid, eendracht en oerkracht. De ba’ werd opgegooid en… daarna heb ík ‘m nooit meer teruggezien. Hij was er, ongetwijfeld, ergens tussen de zwoegende lijven, daar waar de dierlijke geluiden het luidst klonken – gebrul, gegrom, gekreun. Hij was op de plek waar de stoomwolk uit de mêlee oprees – een cocktail van zweet, schuimvlokken en testosteron. Na een halfuur waren wij vernikkeld; de onzichtbare ba’ had toen hemelsbreed hoogstens 5 meter afgelegd. We gingen ergens soep eten en bij terugkomst bleek de situatie onveranderd.

.

Kirkwall Ba'

.

“Hoe weten ze wie bij elkaar horen?” vroeg mijn vrouw, zich voor het eerst van haar leven verdiepend in een teamsport. Ik opperde dat uppies naar schapenkeutels roken en doonies naar vis. Geintje, die mannen kennen elkaar natuurlijk allemaal. Dus als we de BA’ integreren in het Nederlandse kiesstelsel moet daar wat op gevonden worden. Populisten met platinablonde pruiken laten spelen leek ons onpraktisch. De linkse kerk in rood tenue? We keken nog een tijdje hoe de krachtpatsers sleurden en sjorden, waarna we het voor gezien hielden. In The Orcadian lazen we later dat de ba’ met aanhangende mannen anderhalf uur in een steegje had vertoefd, maar uiteindelijk hadden de doonies gewonnen. Of anders de uppies.

Maar jullie snappen waar ik heen wil. Voor de sociale cohesie en het wederzijds respect is het uiteraard bevorderlijk als rivaliserende groeperingen elkaar ontmoeten (en intiem leren kennen). Ik stel daarom voor dat 30 Kamerzetels kunnen worden behaald in landelijke BA’-rondes. Op een punt slechts ben ik er niet uit. Want te doen met de vrouwen? Want dit was de Men’s BA’. Ooit was er ook een Women’s BA’, maar die werd afgeschaft. Niet wegens gebrek aan belangstelling, vertelde ons een toeschouwer, met een veelbetekenende knipoog. Integendeel. Too violent… De vrouwen vochten als straatkatten en na afloop was er geen gemoedelijk glaasje whisky…

P.S. in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.