1000 bommen

Laten we wel wezen, het is maar een kleine groep die het voor de rest verpest. De meeste handgranaten leiden een onschuldig, weinig explosief bestaan, in kisten of laatjes.

Maar die ene op het bordes van het Haarlemse stadhuis houdt me toch bezig, merkte ik toen toeristen me de weg naar het centrum vroegen. Moest ik ze de voorpagina van het HD laten zien? Zou ik ze voor hun eigen bestwil niet naar het Marsmanplein sturen?

En wat doet de vondst voor het imago van onze stad? Speelt de commercie er al op in?

.

grangift

.

Mijn zintuigen stonden scherper afgesteld dan nornaal, alsof alleen de pin er nog maar uit hoefde. In de etalage van Haarlem Souvenirs zag ik een motorfiets. Weliswaar zonder Hell’s Angel, maar toch… En waren dat handgranaten vermomd als tulp? Of uitgevoerd in Delfts blauw?

.

Naamloos

.

Ja, mijn onderbewustzijn overdreef het een beetje met de waakzaamheid en burgerzin. Wat waren er langs mijn route veel handzame, potentiële projectielen die de paranoïde wandelaar de stuipen op het lijf konden jagen.

.

granhall

.

In allerlei kleuren (niet maten)

.

granhallpan

.

Afijn, ik ben weer veilig thuis. En verder? De beveiliging rond het stadhuis en Muggenmeester Wienen is ‘afgeschaald’? Op zich niet onbegrijpelijk, maar dit soort geintjes (even een open deur intrappen) mag niet doorgaan. Mag ik voorstellen bij wijze van goedkope tijdelijke maatregel de bewaker bij de coffeeshop aan de Kruisweg te confisqueren en bij het stadhuis te posteren? Wie weet heeft een psychologisch effect. En ondertussen ben ik net als iedereen benieuwd wat de altijd wakkere beveiligingscamera’s hebben vastgelegd.

.

antigran

.

 Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook

Fade away

Herfst = vallende bladeren. Alleen had ik nog nooit goed naar de hortensia’s gekeken. Met die frisse blauwe en roze heb ik weinig, alsof ze uit een catalogus met baby-spullen komen. Bruin en dor hebben ze wel wat, in de zon. Maar de latere stadia had ik nooit bewust geregistreerd.

.

hortensiavlinder

.

Lossen ze op? Als ze ver heen zijn hangt er een soort gaas rond de twijgjes. Vlindertjes van tule.

.

hortensiagaas10

.

En omdat de natuur/horticultuur geen maat kent:

.

hortensiagaas13

.

Genoeg voor een lange bruidssluier. Old soldiers do not die, they just fade away , beweert het liedje en voor de hortensia’s geldt dat kennelijk ook. Verder ga ik maar niet zoeken naar verschillen en overeenkomsten – ik ben niet in een morbide bui. Hier staan bruine bejaarden en doorzichtige hoogbejaarden naast elkaar.

.

hortensiagaas5

.

Ten slotte een die te laat is opgestaan en zich misschien verbeeldt dat hij het eeuwige leven heet.

.

hortensiabloei2

.

Hortensiakleurig P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook

Scheppingsdrang

Zaterdag was ik op bezoek in een huis waar alles (alles!) streng functioneel was ingericht. Gladglimmende oppervlakken, geometrische vormen. Knap genoeg zonder dat het klinisch en gevoelsarm werd. Een dag later zag ik het tegenovergestelde. Bianca Jonker is een buurvrouw met wie ik ‘on greeting terms’ ben. Speaking doen we uitsluitend vluchtig, maar gisteren deed ze mee aan Open Atelier.

.

collage

.

En zo kwam ik in een huis waar iedere muur, ieder plankje of richeltje wees op pruttelende en sudderende creativiteit. Overal frutsels en tutsels en knutsels, curiosa, fossielen en schelpen die wachtten op incorporatie in een kunstwerk, aquarellen en schetsen, tierelantijntjes, foto’s en zelfgemaakte sieraden.

.

kunstrino

.

Overigens niet alleen van Bianca zelf (die muur gisteren was trouwens ook van haar). Er is aanstormend talent. Trouwe RaDa-lezers herinneren zich wellicht de pastasaurus uit het Ivyologisch Museum, het kleinste en sympathiekste museum van Nederland. Binnenkort wil Ivy (9) de hele straat betrekken bij haar nieuwe tentoonstelling. Voor een Rembrandt-project op school vervaardigde ze het portret linksonder en rechts staat de inzending van haar oudere broer. Zeer verdienstelijk, toch?

.

siebivy

.

Bianca (klik hier voor haar website) legde het een en ander uit over de verschillende technieken die zij toepaste in haar eigen recente werk. Ik luisterde bewonderend en verbaasde mij. Wat is het geheim van zoveel, nooit slapende scheppingsdrang en zoveel rusteloze handen in één huis?

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook

Mortel

In oude muren lopen de scheuren door de mortel. Als een moderne muur verzakt loopt de scheur daarentegen door het steen heen, wat komt door een andere, betere samenstelling van de mortel. Voor jullie misschien gesneden koek, maar ik had er, als niet-troffelaar, nooit bij stilgestaan en moest het van Wikipedia vernemen.

Dat ik bij ‘mortel’ keek, kwam doordat ik vanmiddag serieel (en figuurlijk, gelukkig) tegen een aantal schilderachtige muren aanliep. De eerste mortelarm- meer kunstwerk dan bouwwerk, in de tuin van een buurvrouw (over wie een volgende keer meer), die samen met háár buurvrouw uit puin en gevonden bakstenen deze schutting oprichtte. Kieren en gaten werden fantasievol opgevuld met schelpen, gevonden natuursteen, stenen uiltjes en wat al niet.

.

muur5

. 

In de Kromme Elleboogsteeg vond ik deze modelscheur.

.

muur2

.

Het was druk in de stad door de intocht van Sinterklaas. De laagstaande novemberzon bracht ‘s mensen gelaatsrimpeltjes, pukkels en andere oneffenheden met onverholen leedvermaak aan het licht, zo leek het, maar oude muurtjes kwamen juist beter tot hun recht. Dit was bij het Goudsmitpleintje (Begijnhof).

.

muur4

.

Nog een muur, even verderop, bij de Waalse Kerk. Die heeft al de nodige cosmetische ingrepen ondergaan door de eeuwen heen. De foto nam ik vanwege de prachtige lichtval door het smalle glas-in-loodraam.

.

muur3

.

En – je zou haast meelij krijgen met steden waar alles uit natuursteen is opgetrokken – ten slotte deze met gevoel voor symmetrie gestalde fiets.  Wat was er eerder, de Union of de gemetselde boog, vraag je je haast af.

.

muur1

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook

Geluk

Aan sommige onderwerpen waag ik me niet, of ik waag me er wel aan en dan vertil ik me of moet boven mijn macht werken.

Wist ik het altijd maar van tevoren, dat zou een hoop getob, gekramp en gehannes schelen. Voor het december-nummer van Straatjournaal had ik mijn zinnen gezet op een column met het thema geluk. Dat heb ik moeten bezuren!

Ik had de lat hoog gelegd, het moest om meer gaan dan een zoet sausje van Kerstig welbehagen. Nou was ik in oktober en november rijkelijk bedeeld met geluk, en niet alleen tijdens de vakantie in Schotland. Ik wilde het toespitsen op één intens beleefd moment, laat in de middag ergens op het eiland Mull, maar stuitte daarbij op mijn eigen grenzen.

.

craignuriness

.

Er is een intimiteit die ik niet aan wil / durf te gaan met lezers. Dan vlucht ik in flauwiteiten of relativering. Daar komt bij, als je je geluk rondbazuint, vráág je als het ware om een omslag. Nou ja, zo voelt dat. Evenmin lukte het me degenen uit mijn hoofd te verdrijven die gekweld worden door ‘the heart-ache and the thousand natural shocks that flesh is heir to’. Zwakken en ongelukkigen lazen afgunstig of cynisch over mijn schouder mee.

Na een middag en een avond ploeteren en persen had ik een wangedrocht van een column gebaard. Er was geen redden aan, het moest over een andere boeg. Ik wiste mijn 600 woorden, dat geluk ruw vervloekend.

Ligt het aan het genre? Ligt het aan mij? Gelukkig zijn er anderen die goed zijn met groot geluk. Al een aantal dagen draag ik een recente, handzame Herman Gorter-uitgave met me mee, Zie je ik wou graag zijn jou (Rainbow Poëzie, 200 pagina’s, samengesteld door Joni Zwart). Sommige gedichten kende ik al, maar nu resoneren ze sterker met me dan voorheen.

Er is een wijs van zien naar ieder ding,
Welk ook, die niets anders is dan een liefde.
Daarin begrijpt de geest, dat ieder ding
iets heeft als hij, en heeft het daarin lief.

.

goudvink

.

Hopelijk, beste vogelaars, een goudvink (bullfinch)? Gekiekt bij Tobermory op Mull.

P.S. Als toegift een 12 jaar oud RaDa-stukje: Gekonfijt geluk. Zonder grote woorden, maar in zijn soort de moeite waard

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook

Vol gas!

Enige jalousie de métier kon ik niet onderdrukken toen ik vanochtend de voorpagina van de Telegraaf zag! Wat heerlijk moet het zijn om met de hele redactie één strak gecoördineerd offensief in te  zetten – in dit geval tegen de 100 kilometermaatregel! Met één gewetenloze vijand: Greta Thunberg in schaapskleren, oftewel Mark Rutte.

Van een RaDa-stukje – jullie kennen die stukjes – wordt iedere letter, ieder leesteken met ziekelijke precisie gewikt en vervolgens gewogen. Ik schrijf zoals een gewetensvolle apotheker zijn ingrediënten mengt: een paar milligram neutrale, droge content, drie pipetdruppeltjes zuur, een afgestreken maatlepeltje vanille-extract en voor de spijsvertering vijzel ik er een mespuntje humorine doorheen. Zo werk ik hier al bijna 15 jaar aan de geestelijke volksgezondheid.

.

volgas3

.

Toch, wat had ik deze week graag meegedraaid bij de Telegraaf, terwijl het krijgsgeroffel machtig aanzwol en de kanonnen in stelling werden gebracht. Je kunt alleen maar bewondering hebben voor koppen als ‘VVD slaat linksaf’, ‘Imago vroempartij aan diggelen’, ‘Stikstofspook’, ‘De burger wacht nog veel meer’,  ‘Heilige koe geofferd’ en (een citaat van een forens die als ze hem niet tegenhouden binnenkort met 130 het Hollands Diep inrijdt): ‘Met 100 is zo’n weg gewoon eindeloos.’

De RaDa-reda is vooral benieuwd wat er na het ingaan van de maatregel  gebeurt om 19.00 uur precies en alle gedupeerden nationwide binnen vier seconden accelereren van 100 (de hel) naar 130 (de hemel).

Mag ik voorzichtig afsluiten met een verzameling zoals ik die graag zie? Onpretentieus, onpoenig en tijdloos? Gezien in een prachtig oud huis in de binnenstad. Ik weet niet of het eierdopje een bedreigde soort is, maar stel dat het zo is, hoop ik dat de Telegraaf snel groot alarm slaat. (Haal de dop uit het slop / Dop of flop? / Laat het ei niet in zijn hempie staan! / Om met die knop, kom op voor de dop! – red vaderlands cultureel erfgoed!)

.

doppies

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook

Rode onschuld

Straatjournaal november

Vroeger had je de erfzonde, de zeven hoofdzonden, de Tien Geboden en de schattige pekelzonden (kleine zondetjes voor huishoudelijk gebruik, zeg maar) en er waren eeuwen dat een beetje Christen doortrokken was van zondebesef. Zondebesef was overal, als een schimmellucht in een huis met klamme muren. Een mens kon geen goed doen onder Calvijn en kornuiten. Nou ja, jullie snappen hoe ik het bedoel.

Dat ging – de Heer zij geprezen – allemaal weer over en een paar eeuwen verder zappend komen we bij de sixties, toen alles mocht en kon en ook gebeurde. Het geweten leidde een rudimentair bestaan, overbodig als de mannelijke tepel of het staartbeen. Boetedoen, biechten en branden in de hel waren niet groovy.

En nu? Ik vroeg het me af toen ik die ketchupfles van €7,50 zag (waarover later meer) en de commentaren las na de moord op advocaat Derk Wiersum. Nederland was net uitgeroepen tot narcostaat. NRC-columniste Rosanne Hertzberger kapittelde de welgestelde druggebruikers, die niet alleen de Amsterdamse grachten verontreinigden met hun cokezwangere urine, maar maling hadden aan de ellende die ze anderen berokkenden. De bendeoorlogen werden een paar buurten verderop uitgevochten en afval van drugslaboratoria werd op het platteland gedumpt. Op Facebook poneerde dichter Bas Belleman de stelling: ‘Wie drugs gebruikt (…) mag zich medeverantwoordelijk voelen voor de moord op Derk Wiersum.’ In een ingezonden brief in Het Parool heette het: ‘Cokesnuiver heeft bloed aan zijn handen.’

Vooropgesteld, ik zou liever hebben dat de 75 miljoen euro die jaarlijks in poedervorm in Mokumse neuzen verdwijnt, werd overgemaakt aan een goed doel. Maar juist de wijdverbreidheid van het gebruik verdunt de schuld tot een soort homeopathisch bloed. Er zal door zo’n beschuldigende brief geen lijntje minder worden gesnoven. Hoogstens voegt hij iets toe aan het vage onbehagen en schuldbesef dat weldenkende en oppassende zielen alom aangepraat krijgen.

Je kunt gniffelen om die godvrezende calvinisten, maar hoe zullen historici over twee eeuwen tegen onze geestesgesteldheid aankijken? Schuld is overal, als stikstof. Veel schuldgevoel houdt vanzelfsprekend verband met klimaat en milieu: wij zijn allen verkeersgebruikers, dus niet alleen brommerrijders en SUV-patsers. Ook gasstokers en ongeïsoleerden hebben tegenwoordig iets uit te leggen. Maak de lijst zelf maar af, milieu- en schuldbewuste lezer.

Maar dan komt het: onze ‘vliegschaamte’ vermindert het aantal vluchten niet. Personenauto’s reden in 2018 de recordafstand van 120 miljard kilometer. Als je op de media afgaat, zijn alle megastallen te klein om de flexitariërs, fruitariërs en veganisten te herbergen. Helaas wijzen de cijfers anders uit: in 2018 werd meer vlees gegeten dan het jaar daarvoor.

Het eco-schuldgevoel zal navenant gestegen zijn, mag ik dat concluderen? Tel daarbij op al die andere gebieden waar we onszelf teleurstellen, omdat goede bedoelingen het verliezen van behoeftebevrediging en zelfmedelijden. Drugs hadden we al. Alcohol, fastfood, roken, snoepen, social media, gamen, porno, funshoppen, Netflix… Hele bedrijfstakken zijn erin gespecialiseerd om ons te verleiden en je moet wel een gediplomeerde heilige of een kluizenaar in de woestijn zijn om er weerstand aan te bieden. Als dat mislukt, wat vaak gebeurt, ga je uit frustratie weer iets doen wat je van jezelf niet mag en dat je je daarvoor schaamt helpt ook niet. Schaamteschaamte…

Zo creëren die duivelse verleiders hun eigen gat in de markt. Bij mijn groenteboer zag ik een forse fles tomatenketchup van de firma Verstegen. ‘Guilt free’, stond op het etiket. Die onschuld had niets met fair trade of duurzaamheid te maken; het ging om ‘no added sugar’. Arme moderne mens! Zie hem daar staan bij de kassa, met zijn dure fles. Nu nog iets vinden om die rode smurrie met een onbevlekt geweten op te spuiten.

.

guiltfree

.

Piri Piri-saus hebben ze ook.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Last Rose of Summer

Klein geluk had ik met jullie willen delen. Tijdens de ochtendwandeling kreeg ik oog voor de laatbloeiers en halfverwelkten in de perken. Met hun eigen wanhopige schoonheid. The Last Rose of Summer, zogezegd, zoals in het gedicht van Thomas Moore (1779-1852).

.

roos5

.

Dit is de eerste van de drie strofes:
 

’Tis the last rose of summer   
   Left blooming alone;   
All her lovely companions   
   Are faded and gone;   
No flower of her kindred,            5
   No rosebud is nigh,   
To reflect back her blushes,   
   To give sigh for sigh.

.

roos3

.

Alleen werd de idylle ruw vertrapt toen ik de fout maakte eerst Facebook te openen, waar ik een schandalig bericht las over drie jonge vrouwen, van wie er een een geleidehond heeft. Ze moesten tegen tienen ‘s avonds van station Haarlem naar Bloemendaal en meldden zich bij de voorste van acht taxi’s. Hij weigerde de rit botweg, evenals nummer twee. 3, 4 en 5 waren in gesprek, maar een van hen attendeerde de voorste in de rij op de wettelijke verplichting geleidehonden mee te nemen. De woordenwisseling haalde niets uit. Zelf voelde hij zich niet geroepen, hij stond immers niet vooraan. Uiteindelijk was het de achtste en achterste die zich met een martelaarsgezicht verwaardigde het gezelschap, inclusief hond, te vervoeren.

Wat een gajes!!!!!!!! Tuig van de richel!!!!!!!!!!!!!

Op staande voet ontslaan, dat hele zevental, en de achtste verplicht een cursus wellevendheid en klantvriendelijkheid geven. En kunnen er de komende maand dagelijks lokpassagiers en lokhonden naar dat station?

Krijgt elk land de taxichauffeurs die het verdient, vraag je je af. Nou, hier de laatste laatste rozen, al vind ik ze ineens minder mooi.

.

roos1

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook

Wereld op zijn kop

In een huis in een rustige buurt hier vlakbij wordt ingebroken; de bewoners zijn op vakantie. Er is niets ontvreemd, stellen ze vast bij terugkomst. Wel zit alles – ALLES, muren, lampen, meubels, tapijten – onder de ketchup en cola. Wat moet je  ervan denken?

Ik hoorde het net gebeurde verhaal vanmiddag in het café, evenals het volgende: een vrouw gaf een tuinfeest. Een van de gasten was iemand die ik kende en tamelijk hoog had zitten. Geen vriend, maar een goede gozer. Voor zover ik wist. Alleen trof ze hem tijdens het feest aan op de verder geheel verlaten bovenetage, naar eigen zeggen zocht hij de wc. Beneden was ook een wc, echt niet moeilijk te vinden. Hij is er nadien met geen woord op teruggekomen. Wat moet je ermee?

En dan dit: een jongeman voor wiens onschuld ik door het vuur ga, heeft al een tijd heibel met zijn buurman, die hem bedreigt en belaagt. Zoveel wist ik al. Vorige week escaleerde het. De buurman griste hem de bril van het hoofd en vertrapte die op straat. De jongeman maakte zich uit de voeten en deed aangifte. Een paar dagen later adviseerde een wijkagent hem in vertrouwen de aangifte in te trekken. Een veroordeling zou averechts uitpakken. Ze hadden het eerder bij de hand gehad. Deze ‘bekende van de politie’ werd er alleen maar agressiever en gevaarlijker van. Dus… Ja, dus wat?

Zomaar drie verhalen uit het vrijdagmiddagcafé – het was of ik werd voorgelezen uit de audio-krant van de Telegraaf. Staat de wereld op zijn kop?

.

sylviawaterspiegel

.

Twee foto’s / een foto van de huisdichteres, vorige week in het Amstelpark

.

sylviageflipt

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook

Tweegesprek

In mijn stukje Voor Inwendig Gebruik schreef ik al in 2006 over mijn verlangen naar een pretentieloos broodje. Zonder bijsluiter, zeg maar. Zoals vroeger, toen brood uitsluitend als medicijn tegen de honger diende. En voor zo’n simpel broodje moest je niet bij Van Vessem zijn, was de moraal.

Bakken kunnen ze natuurlijk heus wel en de winkel is om de hoek, dus af en toe doe ik er mijn bestellingen. Zo ook gisteren. Ik wees op een brood dat er lekker uitzag en Hollandsch Natuur heette. Die naam kon ik niet over mijn lippen krijgen, dus hield ik het bij een hoofdknikje en ‘Mag ik er zo een van u? Ongesneden?’
“Een Hollandsch natuur?”
Als ik het niet zei, dan het winkelmeisje wel. Ik mompelde een bevestiging en sloot af met een grapje. “Is er extra stikstof aan toegevoegd?”
Het meisje bleek niet verdacht op humor en begon direct aan haar vaste riedel:”Er zit zuurdesem in en wilde rogge, ongeboren tarwe uit Kafzand en …” Nou ja, zoiets. Zij kon het ook niet helpen… Wel goed brood trouwens.

****

Nog een komisch dialoogje, van gisteren. Bij de Raaks werden de huisdichteres en ik aangesproken door twee beteuterd kijkende meisjes van een jaar of vijftien, die hun benodigde informatie kennelijk niet via het 4G-netwerk binnen konden scrollen. Dus ja, ze mochten wat vragen. “Weet u misschien waar de Kunstlijn is?”

“Overal!” zei ik en wees op vijf vanuit ons standpunt zichtbare oranje vlaggen. Nee, ze moesten naar de Shag-shellstraat. We overhandigden ze onze Kunstkrant, opengeslagen bij de plattegrond, met daarop de Schagchelstraat en de andere 178 (?) locaties. Zo, we hadden onze bijdrage aan de cultuureducatie voor die dag weer geleverd.

.

Waalsekerk.

Met 178(?) locaties wirwart het door je hoofd na een paar uur druk door de stad te hebben ge-nuel-gielest. Dit plafond van de Waalse Kerk maakte geen deel uit van de Kunstlijn, maar frappeerde mij wel. Evenals deze deur (vraag me niet waar)  – niets meer aan doen, beste schuurartiest!

.

kunstdeur

.

Versta me niet verkeerd, ik heb veel moois en interessants gezien, maar bij thuiskomst had ik een broekzak vol visitekaartjes van kunstenaars en slechts een zeer onvolledig beeld waar ze bij hoorden. In de Egelantier, waarvoor de gemeente volgens het HD van vandaag 4,2 miljoen hoopt te beuren, hing/stond/lag een breed scala aan kunstwerken. Zoals dit. Vraag me niet van wie, alleen. 

.

voetenvijf

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook