Steunbetuiging

“Compleet zinloos, zo’n manifestatie,” baste een man ongevraagd toen ik afscheid nam van de huisdichteres, die vanmiddag optrad in De Koepel. “Het slaat nergens op.”“U heeft helemaal gelijk!” zei ik, wat mijn standaardreactie is op granieten stelligheid.

Misschien bedoelde de anti-demonstrant dat een volksgericht zinvoller zou zijn geweest; waarbij wij (de verzamelde verontwaardigde Haarlemmers) de bedreigers en belagers van Jos Wienen hardhandig mores leerden en met gelijke munt terugbetaalden. Helaas hebben we geen adresgegevens van ze.

Op de Grote Markt was het gelukkig niet gênant leeg, integendeel, het stond vol tot voorbij de Verweyhal, met vooraan een vreemde enclave van XO-tafeltjes. De steunbetuiging begon zoals je kunt verwachten. De successievelijke sprekers (o.a. Wybren van Haga, Renske Leijten en stadsdichter Willemien Spook) oogstten gulle bijval voor hun gedeelde opvatting dat in ONS Haarlem zoiets NIET valt te accepteren… Wat valt er verder ook over te zeggen?

.

vimvirtus

.

Vervolgens zwaaiden de deuren van het stadhuis open voor een verrassingsoptreden van minister Ollongren (althans, ík wist van niets). Ook zij weigerde te accepteren, etc. Maar haar optreden – namens het kabinet – gaf de bijeenkomst onmiskenbaar cachet, het was ineens meer dan het nijdige gezoem van wereldvreemde Muggen. En toen was daar (drie keer met de ogen knipperen) Jos Wienen zelf. “Doe nou maar voorzichtig!”dacht ik onwillekeurig. Maar hij stond daar, fier rechtop en onderging het daverende applaus – in zijn eigen woorden ‘geen onderduikende burgemeester’ maar een ‘opduikende burgemeester’. Het diepgevoelde medeleven moet hem goed hebben gedaan, zoals het ons goed deed het te kunnen uiten.

.

vimvirtus2

.

Als uitsmijter zongen Frédie and friends haar klassieker ‘Haarlem wat ben je mooi’ en toen was het klaar. Compleet zinloos? Het is maar hoe je het bekijkt. Toen ik de Zijlstraat in wandelde stond de minister daar nog, voor een interview. Dus dat kiekje van Kajsa krijgen jullie als toegift.

.

ollengren

.

Paars PS In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Kinnebakken

Martin Bril had rokjesdag – ik zou graag de geestelijke vader zijn geworden van een snel ingeburgerde woordvondst voor de najaarsdag waarop iedereen nog één keer zijn frivoolste zomergewaad uit de kast trekt in de wetenschap dat het hierna de beurt is aan dassen, maillots, wanten en mutsen.

Een bonusdag als vandaag. Een curtain call voor de oudewijvenzomer. ‘Ontzomerdag’ vind ik te negatief en het element ‘kleding’ ontbreekt, evenals bij ‘laatstekansdag’. ‘Morgen-in-de-mottenballen-dag’? Te weinig vreugde. Deflaneerdag anders? Maar ik houd me aanbevolen…

.

esscherauto

Escheresque reflectie bij het Ripperdapark

.

Vandaag gingen we naar het Teylers met vrienden uit Utrecht, die een politiebusje zagen en direct een verband legden met de opgeschaalde bewaking van de Muggenmeester. Alleen, dat busje stond bij de Koudenhorn, het enige voertuig op de parkeerplaats bij het politiebureau. Voor de liefhebbers, morgenmiddag om vier uur is er een steunbetuiging voor Wienen op de Grote Markt.

Om Da Vinci te zien, moest je intekenen voor een ‘slot’ – wij mochten naar binnen tussen 13 en 13.30 uur. Binnen was het niet hysterisch druk, maar niettemin moest je in de tentoonstellingsruimtes zoeken naar je eigen ‘slot’ , een plek waar kortstondig niemand stond. Met een gerede kans dat je dan voor een Giovanni Antonio Boltraffio stond, of een ‘navolger van Leonardo da Vinci’. Sommige bezoekers glipten de openvallende ruimtes in met de behendigheid van olieworstelaars, andere bleken zich terwijl jij een tekening bestudeerde 0,5 mm achter je te hebben geposteerd, zodat je tegen ze aanbotste als je je onverhoeds omdraaide.

Het nadeel van zo’n hypergehypte expositie is dat je je onbevangenheid al hebt ingeleverd. Maar natuurlijk, er viel veel te bewonderen. Hoofdrolspeler was de kin, prominent aanwezig in veel schetsen. ‘Grotesk gezicht’ stond er dan in de toelichting, voor wie de centenbak of de overbeet was ontgaan. Allengs begon ik meer op de toeschouwers te letten en vroeg me af hoe de grote meester hen zou hebben geportretteerd, in een jolige bui. Ik was niet de enige in wie de kinnebakken een sluimerend talent hadden gewekt. In het gastenboek in de museumwinkel nam iemand afscheid met deze creatieve poging:

.

kinnebak

.

Paars PS In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

WE ARE LEM

De tien letters van IAMsterdam hebben na jaren trouwe dienst afgedaan in de ogen van Groen Links. De iconische stadspromotie bij het Rijksmuseum wordt nu gezien als een ongepaste uiting van snoeverig individualisme. Die zelfkennis komt rijkelijk laat.

Al in 2007 schreef ik een nep-nieuwjaarstoespraak, waarin de Muggenmeester zich verbolgen toonde over de door de rechter wegens plagiaat afgewezen slogan WE ARE LEM. Ik citeer de nep-burgervader: “Ik vond en vind dat nog steeds géén plagiaat. WE ARE LEM léék weliswaar erg op I AMsterdam, maar er was wel degelijk verschil! WE ARE LEM benadrukte juist dat wij een hechte gemeenschap zijn – dat iedere burger zich ziet als ambassadeur van zijn stad.”

Zo is dat! De spijker op de kop!! Zie hier een foto van Burgemeester Schneiders in WE ARE LEM T-shirt.

En verder: het RaDa moet zich ervoor hoeden een meteo-blog te worden, met deze Oudewijvenzomer. Want gisteren zat ik nog buiten een ijsje te eten bij Da Benito en vandaag had het zo weer gekund. Des te vreemder dat ik, fietsend langs de Delftlaan bij de ijsbaan de koelmachines hoorde loeien. En er werden baantjes getrokken en niet zo zuinig!

.

ijsvreters2

‘.

Zouden ze niet in een wak  schieten bij deze temperaturen?

,

ijsvreters

.

Kennelijk niet dus. Het was een beetje of ik al paaseitjes in de winkel zag liggen, maar een mooi gezicht was het zeker.

Paars PS In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Hangherten

Column Straatjournaal ‘okt. ‘18

Do not dump your shit on me is een Engelse uitdrukking die zoiets betekent als ‘je moet jouw ellende niet op mij afreageren’. Ik moest eraan denken toen ik las over de laatste activiteiten van Zandvoorter Willem van der Sloot, alias de ‘hertenfluisteraar’.

Die geliefde herten van hem komen uit de Amsterdamse Waterleidingduinen en het zijn er (daar zijn dierenvriend en -vijand het over eens) veel te veel. Toen ik twee jaar geleden zelf in het gebied wandelde was ik geschokt. Ooit slaakte ik verrukt een kreetje als ik een ranke hinde schichtig een veilig heenkomen zag zoeken in het kreupelhout. Das war einmal. De verre afstammelingen van die gracieuze, schuwe beestjes stonden overal langs de route die wij liepen, herkauwend in het struweel (voor zover ze dat nog niet hadden kaalgevreten). Vergeet Bambi. Nors en misprijzend loerden ze naar ons. Het voelde bijna ongemakkelijk daar – alsof we door een verloederd winkelcentrum liepen, waar de lokale probleemjeugd slechts met zichtbare tegenzin twintig centimeter uiteen week om ons een doorgang naar de Blokker te verschaffen. Zouden ze gaan kwatten? Hangherten waren het! Ik zie de mens heus niet als Heer der Schepping, maar deze onbeschoftheid was het andere uiterste.

Over het verlenen van een afschotvergunning werd lang gedelibereerd en geprocedeerd, tot in de Raad van State toe. Dat afschieten gebeurde vervolgens op niet geringe schaal: meer dan 1300 herten in de winter van 2016-2017 op een populatie van 3900. Volgens de planning mochten er dit jaar nog welgeteld 1479 herten over zijn (met 1480 werd kennelijk een kritieke grens overschreden), maar er bleken er desondanks nog 3100 te zijn, overlevenden plus jonge aanwas. Als niemand kijkt doen herten in de bosjes aan voortplanting, daar schijnt het mee te maken te hebben. Sommigen (en niet alleen poeliers) pleiten daarom voor een nog rigoureuzere aanpak om het uiteindelijke streefgetal van duizend te halen, dit tot ongenoegen van de Dierenbescherming.

Intussen zwermen de herten uit. In Zandvoortse plantsoenen en tuinen vinden ze bloemenperkjes met lekkernijen die in de schrale duinen niet groeien. Ze zijn in het Zandvoortse straatbeeld even aanwezig als Duitse badgasten en hebben maling aan verkeersregels, wat onverstandig is bij verkeersaders als de Zandvoortselaan, de Bloemendaalse Zeeweg en de spoorlijn Haarlem Zandvoort. Met grote regelmaat worden er herten aangereden door auto of trein; de bestuurder of machinist krijgt een hartverzakking, het hert legt het loodje of moet worden afgemaakt.

ProRail wilde om herten te verjagen al eens experimenteren met speakers die het gehuil van een roedel wolven uitzonden, wat niet doorging. Men zint nu op andere middelen.

Enter Willem van der Sloot, die zich om die beestjes bekommert, herten-klaar-over speelt en ze zo goed en zo kwaad als het gaat behoedt voor ongelukken bij spoorwegovergangen en andere risicoplekken. Beslist geen sinecure: de goede Willem staat voor dag en dauw op en heeft er bijna een dagtaak aan. Zijn meest recente list is het uitstrooien van drie emmertjes verse leeuwenpoep, voor hem vergaard in Artis. Leeuwenpoep? Het is een sympathieke poging, maar of het echt helpt ter afschrikking is zeer de vraag, want – zoals Willem toegeeft – voor deze ontaarde Neder-herten is een leeuw even onbekend als eerlijkheid voor een ING-bankier.

Voorlopig vrees ik dat massaal afschieten de enige optie blijft, hoe wreed ook. Nog een bof dat herten alleen geweien hebben en geen geweren – en mensen wel geweren en geen geweien. Zodat de kans uitgesloten is dat een Opperdamhert een bevel uitvaardigt dat driekwart van alle Nederlanders moet worden uitgeroeid vanwege de overbevolking. Om even de gedachten te bepalen, dan heb je het niet alleen over alle witwassers en de banktop, maar tevens over alle gezinnen met een of meer ING-bankpasjes.


hertenhertenherten

.

Foto afkomstig van https://awd.waternet.nl/natuurbeheer/dossier-damherten/, waar ook informatie over het afschot te vinden is.

Paars PS In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

65

Ja, de jaren gaan tellen… Ik mors meer, hannes meer, frutsel langer aan sluitingen en verpakkingen, kom trager op het juiste….uh… woord, grijp vaker mis en gisteren had ik een heus seniorenmoment. Of was het domme pech?

Voor mijn verjaardag had ik in de woonkamer kweepeertjes geschild en ze vervolgens in de keuken op het vuur gezet. Op een… uh… treefje. Het verwachte aroma van wijn, kruidnagel, kardemom en kaneel bleef uit. In plaats daarvan een soort… uh… iets wat uit Pernis was komen overwaaien? De gare peertjes werden in een schaal gestort en toen ontdekte de huisdichteres onder de pan en tussen het treefje de gesmolten resten van een plastic onderzettertje uit de woonkamer dat onder de pan was blijven plakken en onlosmakelijk was verkleefd met het treefje. Dat zag er zo uit. Nog drie van dit soort voorvallen en ze laten me opnemen.

.

strooipan

.

De verjaardag zelf bracht mij veel, op allerlei gebieden. Zo blijk ik veel ‘omiger’ dan ik ooit vermoedde; ik had veel voldoening van de aanwezigheid van de jongere generatie – neven en nichten tussen 15 en 25, met aanhang. Leuke, pientere mensen, stuk voor stuk. Van mijn lieve schoonmoeder kreeg ik een paar handgebreide wollen sokken, zoals elk jaar. Ik draag nooit andere, zomer en winter. Dit jaar was het een echt jubelpaar. Ze had zich weleens laten ontvallen dat ze dozen vol losse knotjes en bolletjes over had, waarop ik – niet in staat een kabelsteek van een T-bone steak te onderscheiden – spontaan uitriep: “maak daar maar een paar voor mij van!”

Aldus geschiedde en gisteren was de feestelijke presentatie. Zie hier het bonte resultaat!

.

jubelsokken

.

Paars PS In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Propbouw2

‘Mooie stad’, kaatst iedereen automatisch terug als je zegt dat je uit Haarlem komt. Ik mompel dan gewoontegetrouw iets bevestigends, maar steeds vaker denk ik erachteraan ‘maar we moeten zo langzamerhand wel op onze tellen gaan passen. Want het kan wel kapot.’

.

.

Zo – bitter! – besloot ik anderhalf jaar geleden mijn stukje ‘Propbouw‘, over de geplande woonflat héél erg dichtbij het Pim Mulier honkbalstadion en dat malle Ibis-hotel dat op een schaatslengte van de ijsbaan werd gebouwd. Het verzet tegen de flat bleek even breed als vergeefs. Hij komt er. Als de catcher een wind laat zullen de nieuwe bewoners die straks op hun balkons ruiken en ‘s ochtends zullen ze hun auto’s en bakfietsen zonder bloedvergieten tussen 1000 onuitgeslapen Mendelieren door moeten manoeuvreren. Het Mendel College, dit jaar 65 geworden- staat namelijk op evenzovele meters afstand van die flat.

.

.

.

Knap Krap bedacht allemaal. De werkzaamheden zijn nu begonnen. Er wordt een grote voortvarendheid aan de dag gelegd. Gisteren zag ik er een soort mini-stonehenge. Vandaag groeiden er metalen sprieten uit het beton en verderop was een heuvellandschap verrezen. Die elf onesthetische verdiepingen zullen er in een vloek en een zucht staan en over tien jaar weet niemand nog beter dan dat het altijd zo was. Vloek. Zucht.

.

.

Paars PS In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Geen game

Die bewakers voor het stadhuis leken gekopieerd uit een game, zo behangen met wapentuig en andere hardware dat je je afvroeg hoe lang ze er in die uitrusting over zouden doen om naar Lijnzaat te lopen voor een harinkje. En welk gevaar verwachtten de mannetjesputters te zien opdoemen vanachter de Bavo?

Een konvooi clubhuisloze motorduivels? Getergde volkstuinders uit het Westelijk Tuinbouwgebied met rieken en dorsvlegels? Een opgevoerde Stint met een verwarde crècheleider?

.

hardwarepop

.

Het werd uit de berichtgeving niet duidelijk wie de dreigementen tegen Jos Wienen had geuit, maar na de intimidatiepogingen die zijn voorganger Bernt Schneiders ondervond, zal niemand er luchthartig over doen. Wie wil hier straks nog Muggenmeester worden, in de wetenschap dat bodyguards net zozeer bij dat ambt horen als oorbeschermers bij een heimachinist?

Een enkeling weigert mee te gaan in de sfeer van angst en chantage. Een argeloze buur hing een plastic tasje aan de deurknop van Wieners woning en hé! dat zorgde voor commotie. Loos alarm dus. De explosievenopruimingsdienst hoefde de stoofpeertjes niet onschadelijk te maken. Of waren het zelfgebreide sokken? Of een zelfgebreid kogelvrij vest? Ik lees het nergens.

Gewoontegetrouw verval ik in lolbroekerij, maar laat het duidelijk zijn, ook de RaDa-reda is ontdaan door deze verharding van het klimaat in de stad en begaan met Jos Wienen, die voorlopig niet onbevangen langs het Spaarne zal kunnen kuieren of een praatje met een vreemde kan aanknopen zonder op zijn hoede te zijn. Daar kan je alleen maar van gruwen.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Taligheden

1. Zondag was ik in Woerden bij een lezing / optreden van Wim Daniëls, auteur van een slordige zeventig boeken over taal in al zijn verschijningsvormen (de bibliografie in Wikipedia is een eerbiedige klik waard).

Het was een leerzame en onderhoudende middag, met een hoofdrol voor Daniëls’ geboorteplaats Aarle-Rixtel, waar ze zich in zijn jeugd (hij is van 1954) nog bedienden van een zeer smeuïg Brabants dialect, met tweemaal zoveel klanken als ons stijve ABN en prachtige woorden als ‘ertschallen’ (=aardebitter)  voor paardebloem (in het Engels ‘dandelion’ = ‘dents de lion’ = leeuwentanden). Ah, hij is geïnterviewd door Brigit Kooijman, die uit zijn mond het lekkere woord ‘schottelslet’ voor ‘vaatdoek’ optekende (we kennen sinds kort haar fascinatie met huishoudelijke zaken).

2. In het HD stond dit weekend een overzicht van bedrijfsjargon, van ‘aanvliegroute’ (benadering/aanpak) tot Vrijmibo. Ik merkte al lezend dat mijn tenen zich krommer kromden bij de Nederlandse uitdrukkingen (‘er een klap op geven’ / iemand ‘ergens op insteken’ voor bijpraten) dan bij de apert aanstellerige en lachwekkende (‘bila’ voor ‘bilateraaltje’ = gesprek met zijn tweetjes) of Engelse (‘challengen’ / ‘dedicated’). En ja, getver, wat vliegen er uit die lijst veel voorbij tijdens een willekeurige nu-niet-indutten-vergadering (= ‘multilateraaltje’?). Anderzijds, je went er ook weer aan. De eerste keer dat ik het woord ‘gremium’ hoorde (25 jaar geleden) moest ik kokhalzen; inmiddels triggert roept het hooguit een klein zenuwtrekje in het rechter ooglid op.

3. Onlangs was ik bij een praatje van Bas Haring, ‘volksfilosoof’. Hij liet zich erop voorstaan dat zijn taalgebruik voor de niet-specialist geen nodeloze barrières opwerpt. Dat is mooi meegenomen. Alleen, op een gegeven ogenblik gebruikte hij het woord ‘tof’. Mijn rechter ooglid hield zijn fatsoen. Even later vond Bas weer iets tof – goed, hij is van een jongere, toffere generatie, maar niettemin. Na de derde keer kon ik het tofturven niet laten. Bij het slotapplaus stond de tof-teller op negen en na afloop tofte het nog lang door in mijn hoofd.

4. Een vertaling uit het hier eerder geprezen Codex 1962 (ik lees de Engelse vertaling), over de IJslandse taal:

IJslands is als een bergbron, een prachtige en machtige rivier, zo helder dat je de bodem kunt zien waar je maar kijkt. Soms vloeit hij met de kabbelende stroom van een verhaal, dan weer stort hij via watervallen naar beneden, met de daverende stroomversnellingen en draaikolken van poëzie. In het voorjaar wordt hij van heinde en verre gevoed door beekjes smeltwater, dat modder en klei meevoert, maar er nimmer in slaagt de diepste waterputten te vertroebelen. Slechts wat veegjes bezinksel bezoedelen de oevers, maar gestaag zinkt zulke viezigheid naar de bodem en verdwijnt zeewaarts.

Samengevat, dat IJslands is best wel een tof taaltje!

P.S. Het RaDa heeft een categorie Taligheden 

.

pluimen

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Fijne mensen

‘A clean house is the sign of a boring life (of was het ‘wife’?)’, kregen de huisdichteres en ik aan een Engelse ontbijttafel eens te horen, na een bekentenis onzerzijds dat het huis niet altijd even spick & span was, om niet te zeggen vies en plakkerig.

Hoe dan ook, het deed mij deugd in de Weekendbijlage van NRC te lezen hoe Brigit Kooijman (een stadgenote, stadgenoten!) zich er jarenlang niet toe kon zetten stof, vettigheid, schimmels en andere groeisels de oorlog te verklaren, daarin gesteund door haar al even pacifistische echtgenoot (een oude bekende van het RaDa), die vrede had met de heersende smoezel- en groezeligheid, zolang de jeugdzorg maar niet gedwongen werd tot ingrijpen. Het is een grappig stuk, met als ontknoping een halve bekering: tegenwoordig doet Birgit elke dag ‘iets’ – zeg vier traptreden. En als het sopje dan toch gemaakt is, gaat de rest vaak in een moeite door.

Het is een aanpak waarover ik ooit iets las – ik meen bij Oliver Burkman; als je een onoverkomelijk grote klus moet klaren, maak dan in elk geval een klein, al is het maar symbolisch beginnetje. Als je 15 kilometer hard moet lopen volgens je schema en je denkt dat je het niet trekt, trek doe dan in elk geval je atletiekschoenen aan. En ach, een rekoefening binnenshuis kan nooit kwaad en wie weet… Het klinkt onnozel, maar deze aanpak is een poging waard en op veel terreinen toepasbaar.

Iets anders, deze week werd mij gevraagd nobel en belangrijk werk te doen en ik heb resoluut geweigerd (met spijt in het hart, maar als leraar zit ik al veel langer achter een bureau/computer dan goed is voor mij en mijn rafelige nekspieren). Wel heb ik beloofd zo mogelijk iemand anders te vinden voor de te vervullen vacature. Het gaat om de kwartaaluitgave van Alzheimer Nederland, afdeling Zuid- Kennemerland. Het blad heet Labyrint (zie hier voor het laatste nummer) en de huidige pro deo eindredacteur moet zijn werkzaamheden noodgedwongen staken. Zijn vervanger hoeft in principe zelf geen artikelen te schrijven, en ook voor PR en distributie kan hij steunen op vrijwilligers. Vier keer per jaar dus. Het zou mooi zijn als iemand van jullie het in overweging wil nemen.

En ten slotte: Jeanet van het Oude Zuivelhuis gaat aan een rustige oude dag beginnen, na 25 jaar toewijding en hard werken. 64 is ze en er diende zich een uitgelezen kans aan de zaak over te doen aan iemand van een volgende generatie (Maarten van Oeffel, op de foto op de achtergrond). Dat lijkt allemaal goed te komen – het huidige personeel blijft aan. En de zelfgemaakte kaasdraad zullen ze ook wel houden, toch?

Dat laatste was ik nog vergeten te vragen vandaag, toen ze ‘in burger’ afscheid nam van trouwe klanten. Jeanet, het ga je goed!

.

oudezuivelhuis

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Quooker-bakker

#Metoo, misbruik, jihad… En het kabinet zet het klimaatakkoord in een keurmerkloze koelkast met energielabel D van het merk Rutte III. Ziehier wat NRC vandaag bij mij op de kokosmat gooit. Het Haarlemse nieuws biedt evenmin soelaas.

Ik citeer uit het HD: ‘Bewoners uit de omgeving van de Nieuweweg slijpen de messen om te voorkomen dat in hun buurt een Domus+ opvang komt.’ Verzetsleider Henk de Bruijn, oppermessenslijper en ook bedreven met de botte bijl, vreest in de wijde omgeving voor de veiligheid van ‘kinderen, winkeliers en paardeneigenaren’ (en paardrijdende winkelierskinderen zijn pas echt de pineut, RaDa-reda). Desgevraagd suggereert De Bruijn als alternatief voor de verslaafde daklozen een ‘bedrijventerrein in de Waarderpolder’ (of is hij verkeerd geciteerd en zei hij ‘misdrijventerrein’?) – inderdaad, diezelfde Waarderpolder waar onze gemeente onlangs een offensief heeft ingezet tegen illegale bewoning.

Zó vreselijk illegaal dat sommige illegalen er al meer dan tien jaar woonden, keurig ingeschreven stonden en braaf de WOZ en andere gemeentelijke belastingen en heffingen betaalden. Maar nu wordt er ‘gehandhaafd’ in de speciale Nederlandse betekenis van ‘handhaven’: plotsklaps met veel vertoon van honden, hesjes en portofoons ingrijpen waar je de boel jarenlang onverschillig, laf of laks hebt laten sloffen. In het geval van de Waarderpolder kunnen ongewenste bewoners een dwangsom opgelegd krijgen van €60.000. Vier van die dwangsommen en je kunt een sociale huurwoning bouwen (maar waar?). 

Oh jee, dit had eigenlijk alleen een introotje moeten worden. De RaDa-reda is uit zijn ritme, door de griep en het andere werkrooster: geen midweekse vrije dag meer (ideaal om te schrijven), maar een lang weekend (za-zo-ma). En dan wil op zaterdag alle opgekropte schrijfbehoefte er in een keer uit en voel ik me als een Quooker-kraan die tegelijkertijd kokend, ijskoud, gefilterd én koolzuurhoudend water moet spuiten.

P.S. Aan het Prinsen Bolwerk (toe maar!) hebben de Antroposofen een nieuw gemeenschappelijk onderkomen in het Van Dam Huis. Vandaag hadden ze Open Dag. En ja, het was erg nieuw en pffff…. errug… sofisch.

,

engelenfile

.

Engelenfile

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.