Stickerstrijd

In de Rozenstraat werd mijn aandacht getrokken door een lantaarnbiljet over een gedefenestreerde kat: Lara viel op 10 mei uit het raam in de Anegang en wordt nu vermist.

.

laraval

.

Maar hoe gaat dat, er hing nog meer aangeplakt en al lopend van het station richting studentenuitzendbureau Pepperminds (geweldige naam!) nam ik nog een paar foto’s. De Communistische Jongerenbeweging (15 tot 35 jaar) wakkerde een nieuw klassenstrijdje aan.

.

commback

.

En… het leek de jaren dertig wel, op een andere lantaarnpaal kantte het Anti-Fascistische Actie zich (hoe toepasselijk) tegen Nazi’s. Nachtploeg bleek niet ideologisch gedreven – dat is hiphop met een zachte ‘g’ (gipgop) uit Maastricht en ook Zer00’s Heroes is muziek (uit de noughties).

.

driestick

.

Verder op dit kleine stukje straat nog reclame voor een hackathon en de lugubere posters van ‘The art of dying’

.

artofdying

.

Het is wel zo, als je per ongeluk een stickertje in je hand hebt, is het wel moeilijk het niet ergens te sticken. Dat kleine ronde plakkertje van Jona Gold is vermoedelijk niet bedoeld als sluikreclame. Anders ligt dat met de 24-uurs bierbezorgingsdienst. Wie kan nog zonder?

.

24bierstick

.

Al met al biedt de Rozenstraat een aardige dwarsdoorsnede van het moderne leven, wou ik schrijven – en pas toen drong het tot me door dat er er niet ‘Kate all cities’ stond, maar Ricks, Skate all cities. Hoe modern wil je het hebben?

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Dimpna

Kan Haarlem zijn met Gent gedeelde patroonheilige St. Bavo niet inruilen voor St. Dimpna?

Ik kom erop door een artikel van Richard Stekelenburg in het HD over de ontzetting van de bewoners van de Nieuweweg over het plan van de gemeente om bij een te slopen oude boerderij aldaar een opvang voor 30 verslaafde daklozen met een verstandelijke beperking te vestigen. Het gaat om een beschermd woonproject.

Is er een woord voor de quasi-redelijke toon waarop mensen die naar eigen zeggen ‘in alle staten zijn’ hun zaak bepleiten? Aan de Nieuweweg (tussen Reinaldapark en Ringvaart) snappen ze niet waarom dit uitgerekend hen treft. ‘Niet in deze landelijk gelegen omgeving met veel onverlichte stukken, bosschages, water, een ’s avonds donker park.’ (Bedenk zelf de bijbehorende nachtmerries bij elk van deze locaties.)

Eerder werd een soortgelijk project van Domusplus afgeblazen in verpleegtehuis Boerhaave in Schalkwijk na verzet vanuit de buurt (‘Niet in deze verloederde betonjungle met hangjongeren – die verslaafden zijn gebaat bij rust en frisse lucht,’ zeiden ze daar waarschijnlijk – op quasi-redelijke toon). De dakloze junk, wie houdt er van hem? Voor het goede begrip, ik zou zelf evenmin juichen als er een paar huizen verderop in mijn eigen tuttige buurt zo’n opvang kwam (‘Gebruikte injectienaalden in de bakfietsen…’).

. 

Dymphna

.link naar afbeelding

Kwam het door schuldgevoel dat ik werd geraakt door een stukje in The Guardian Weekly over een oude traditie in het Vlaamse stadje Geel? Daarheen trekken sinds de 13e eeuw pelgrims om St. Dimpna te eren – een Ierse heilige en patrones van geestelijk gestoorden. Pelgrims die geen onderdak konden vinden in de ziekenboeg, werden opgenomen door de plaatselijke bevolking. Uit deze vorm van gastvrijheid ontstonden soms vriendschappen en samenlevingsverbanden. Tegenwoordig staat zulke opvang officieel bekend als ‘psychiatrische gezinsverpleging’ (zo’n 200 Belgen doen aan Geel-pension). Het artikel geeft als voorbeeld Jefkae Harbant, die in 1942 verdoold, verdwaasd en verweesd op het erf stond bij de familie Lenaerts. Ze konden (hij was Waal) geen woord wisselen, maar hij werd meegetroond naar binnen en als 94-jarige woont hij nog steeds daar. Op de foto (echt even aanklikken!) zitten de drie oudjes samen te glunderen op de sofa.

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Hormonaal

“Ik ben nogal hormonaal”, hoorde ik een jonge vrouw zeggen in mijn koffietentje. Hoe hormonaal ben ik zelf eigenlijk, vroeg ik me af, want mijn stemming schiet alle kanten op als ik door de regiobijlage van het HD blader en dan ben ík niet eens in mijn zestiende week.

Wat te denken van beachclub Vroeger (vroeger strandtent?), waar ‘beveiligers’ op 3 juni ‘medeverantwoordelijk’ waren voor ‘het serieuze letsel’ dat drie mensen overhielden aan een vechtpartij tussen twee groepen van bezoekers.’ Revers pour toi zou het uit de hand gelopen evenement hebben geheten volgens journalist Kees van der Linden (iets met een dresscode met colbertjes?), maar nader RaDa-onderzoek leert dat het gaat om Rêver Pour Toi (dresscode Summer sexy). Dromen dus. En ter afwisseling af en toe matten.

Voor straf mag de beachclub de komende drie weken van Bloemendaals loco-burgemeester Heijink geen evenementen organiseren, tot ongenoegen van clubeigenaar Gerlof Funke Küpper: “Die vechtpartij was heel vervelend, uiteraard. Zoiets wil niemand. Er zijn een paar rake klappen gevallen, maar uiteindelijk viel de schade mee; geen van de betrokkenen heeft er blijvend letsel aan overgehouden.”

Welk wereldbeeld heeft deze GFK? Je geeft een partijtje, twee hormonale groepen raken slaags (geheelonthouders vs probleemdrinkers, windsurfers tegen zonaanbidders, Kennemers tegen Amsterdammers?), je eigen beveiligers rossen er duchtig op los, maar nadat de verbrijzelde Raybans en uitgeslagen tanden uit het rulle zand zijn gezeefd, zeg je ‘Uiteraard heel vervelend, we nodigen volgende week weer een paar duizend mensen uit.’

Misschien kan GFK beter Homa’s gaan houden? Het betere Rêver Pour Toi! Morgen komt de Indiase spiritueel leider Sri Sri Ravi Shankar naar Overveen om mantra’s te zingen voor een vredelievende en stressvrije maatschappij. Voor deze gratis Homa (een ‘vuurceremonie’) hebben zich al 500 mensen aangemeld. Hoewel, laten we het eerst even afwachten. Straks breekt ook daar de pleuris uit tussen twee groepen hormonalen/homanalen. Want, om nog een keer GFK te citeren, ‘zulke dingen gebeuren overal’.

Oh help, geen ruimte meer voor al mijn andere mood swings en de zwembadfoto’s van Henk Sloos, die vandaag mooi in het HD staat geportretteerd. Koop die krant en ga naar die intrigerende tentoonstelling in het ABC Architectuurcentrum. Niet te missen voor iedereen in het bezit van het zwemdiploma A (en evt. B en C). Ik was gisteren bij de opening en liep na afloop de tuin in. Daar lag een originele Fokker Kliko na zijn geheimzinnige crash.

.

klikoschmidt

.

Fokker Kliko? Ja, misschien is het van opzij beter te zien.

.

kliko1

.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.



Wachttijdverkorting

De gemeente Haarlem of Zandvoort bellen… Ik zou zelf niet over een nacht ijs gaan. Ik zou het telefoontje plannen met militaire precisie, als betrof het een expeditie naar Jemen.

Een thermoskan thee binnen handbereik, een heupflacon whisky, een vierseizoenendekbed, astronautenvoedsel, tranquillizers en keelpastilles, een cryptogram en een legpuzzel, een trilogie of drie en een stopwatch. Als achtergrondmuziek The Velvet Underground met I’m waiting for the man, op repeat. Je moet niet naïef zijn in die dingen. Meestal zal je zoals gehoopt na verloop van tijd de receptie aan de lijn krijgen, waarna er een ijlbode met een briefje op een dienblad vertrekt naar de betreffende afdeling… Niet overhaast, ijlbode of niet, want het parket in het Stadhuis kan glad zijn. En soms moet zo’n bode helemaal van de Grote Markt naar de Publieksdienst aan de Raaks. En door een windvlaag waait dat briefje weg, moet ie terug…

Dus was ik allerminst geschokt door de uitkomst van een recent onderzoek naar de gemeentelijke dienstverlening. De gemiddelde wachttijd voordat je wordt doorverbonden met een ‘vakafdeling’ bedraagt 2 minuten 19 seconden. Niettemin, het is ver boven de streeftijd van 30 seconden, die slechts bij 32% van de telefoontjes wordt gehaald.

Nu de zaak door raadslid Moussa Aynan is aangezwengeld, het HD zich ermee bemoeit en wethouder Jur (Bot)Botter(Botst) zijn volle gewicht in de strijd gooit, vrees ik ongelukken. Mijn angstscenario: er wordt zonder waarschuwing vooraf gebeld op de vakafdeling. De vakambtenaar wrijft zich de slaap uit de ogen, rekt zich behaaglijk uit en begint met een vakcollega te onderhandelen wie er opneemt. Oh wacht, fuck, tyfus, de 30 secondenorm! Met tegennatuurlijke haast reikt hij naar de rinkelende telefoon, ontwricht een schouder én een elleboog. Stapels ondergestofte dossiers vallen met donderend geraas op een kop lauwe koffie en een krakeling. “Dat was 47 seconden”, zegt een stem afgemeten. “U spreekt met onderzoeksbureau Telan – dit was een test. Volgende keer hoop ik dat het u wél lukt mij binnen 30 seconden af te schepen met een nietszeggend antwoord. Ik dank u zeer!”

Is dit de manier? De gemiddelde bloeddruk van het ambtenarenapparaat zal verdubbelen als we niet oppassen. Vanochtend heb ik in dezen een boodschap ingesproken op het antwoordapparaat van de PAVOHOVAHA. Een bedaarde stem beloofde mij dat ik alles meezit onder voorbehoud binnen veertien dagen een voorlopige reactie tegemoet kon zien. Voor het goede begrip: veertien werkdagen (en bij de PAVOHOVAHA weet je nooit hoeveel snipperdagen en recuperatiedagen daartussen zitten).

.

.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Pottenkijker

Ons huis is van 1914 en de wc-pot vermoedelijk ook. Het huis houdt zich kranig, maar bij de pot is het beste er echt af. Het beste was er tien jaar geleden eerlijk gezegd ook al af, maar in ons huishouden leidt zo’n constatering niet tot onmiddellijke actie. Dus die gammele pot had er nog jaren kunnen staan, als we niet op een leuk feestje een dito vrouw hadden ontmoet die in het sanitair zat. Niet op dat feestje, maar beroepshalve.

En zo kon het gebeuren dat mijn vrouw en ik niet naar de dichtstbijzijnde Gamma gingen, maar naar een TOONZAAL. Kan het nog banaler, waar gaat dit over, vraagt u zich wellicht af. Maar bedenk dan dat een toonzaal voor mij een even exotisch oord is als Madagaskar of de Malediven. Ik ben daar op vreemd grondgebied; de bezoekers konden qua mentaliteit niet verder van mij af staan als ze peniskokers droegen en mij bestookten met gifpijltjes. Ik zie ze weleens op tv, in programma’s als BinnensteBuiten. Een echtpaar uit Sulstevaart (Overijssel) dat zóóóó in zijn sas is met de lambrisering van de logeerkamer – toevallig ontdekt in een vergeten weeshuis in het nabijgelegen Oost-Dufferschans! Ze kwijlen van interieurgeluk! Het is een soort extase waar ik niet in kan geloven. Ik weet het zeker, zodra de camera’s uit gaan, tuigen die twee elkaar lelijk af met die ambachtelijk gerestaureerde tengels en hun geliefde kersenhouten schrootjes.

In de toonzaal bekijk ik eerst de douches. Grenzeloos douchen, luidt het bovenschrift, wat me direct confronteert met mijn eigen primitieve inzepen-afspoelen-benadering van hygiëne. Sommige douchekoppen zijn rechthoekig en nauwelijks kleiner dan het hele plafond van de badcel thuis. De badkuipen, ogenschijnlijk van kostbaar marmer of ivoor, hebben stuk voor stuk de afmetingen van een zeewaardig jacht. De modale Romeinse keizer zou zich er niet in hoeven schamen. Gelukkig is mijn vrouw niet van de luxe, we lopen zonder oponthoud door naar de wc-potten.

Wij hebben onze wensen op een eenvoudig briefje geschreven, maar mijn potteus bewustzijn blijkt te hebben stilgestaan. Zo is de opkomst van het soft close toilet mij ontgaan. De bril klettert niet naar beneden, maar sluit zich geruisloos als een bloemkelk in de avondschemering. En dan is er het douchetoilet. Geen wc-papier meer, maar een uitschuifbare sproeikop, die je achterste na gedane zaken schoonspoelt. Op zich niets om nerveus van te worden, tot ik de afstandsbediening zie: plussen, minnen, pijltjes, een gradenboog… Ik ben slecht met afstandsbedieningen. Ik voorzie doorweekt ondergoed, paniekerig drukken op verkeerde knoppen, een intense aarsstraal die onverhoeds mijn neusgat bereikt of de namen op de wc-kalender uitwist. En wat is dat enge icoontje dat op een scheepsschroef lijkt?! Een schrapertje? Een dunschiller?

We leven in een wondere wereld, zo bleek mij eens te meer toen ik onlangs ver van alle toonzalen in de duinen bij Castricum wandelde. Uit een kalm meertje verrees een intrigerende, bruisende waterbol met een doorsnee van een meter. Een kunstwerk? Ja en nee. Op dat punt eindigde – ik heb het van PWN zelf – een pijpleiding van 53 kilometer uit Andijk, met ‘voorgezuiverd’ IJsselmeerwater. We hebben het over 45 miljoen m³ per jaar! Al dat water wordt voor verdere reiniging geloosd in infiltratiekanalen en zakt vervolgens door het duinzand naar een diepte van 40 meter (virussen en bacteriën doen onderwijl hun nobele werk). Om het weer op te pompen zijn winputten nodig.

En met wat geluk… mits u op het goede knopje van de afstandsbediening drukt, komt dat water via het juiste gaatje uit bij het juiste gaatje. Leg dat maar eens uit aan iemand uit Madagaskar. Of uit 1914.

.

waterbel

.

Column voor Straatjournaal juni ‘18

.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

De porseleinkast

Gisteren wandelde ik binnen bij de presentatie van Nicolien Mizee’s nieuwste, De porseleinkast. Het was, dankzij Brigitte Kaandorp, een vrolijke bedoening in de Kennemerboekhandel. De kennismaking, het eerste deel van de ‘faxen aan Ger’ had ik nog niet gelezen, ondanks alle recensentenballen en jubelsterren die het boek opgeplakt kreeg.

Vanochtend las ik de eerste veertig pagina’s van de 455 (mooie uitgave van Van Oorschot), schoot een paar keer luid in de lach, las sommige alinea’s drie keer, omdat ze het verdienden – zo mooi/scherp/beklemmend waren ze en ik wilde direct terug naar de KB om alsnog een exemplaar van De kennismaking te kopen, zodat de huisdichteres en ik straks elk met een eigen Mizee op schoot kunnen zitten en niet hoeven kibbelen.

Zelf heb ik een nodding acquaintance met Mizee. We hebben (dit is Haarlem) weleens een praatje gemaakt, maar een grote vlucht zal onze conversatie nooit nemen. Daarvoor ‘voel’ ik haar te veel kijken. In het boek heeft ze op een terras een afspraakje met een ‘man van het Ministerie van Verkeer en Waterstaat’. Het gesprek vlot niet doordat hij stug doorpraat terwijl in zijn bierglas een wesp vecht voor zijn leven. Vervolgens verbreekt ze het contact. Zo’n soort gevoel had ik bij de zeldzame gelegenheden dat ik Mizee sprak, dat er ergens een wesp was die zij wel zag en ik niet. In het verlengde daarvan, aan de door haar geadoreerde Ger schrijft ze: ‘Het was altijd of we niet zelf praatten, maar machteloos toekeken hoe door ons gehuurde woordvoerders trachtten een normaal menselijk gesprek na te bootsen…’

Dat dissociatieve, al dan niet machteloze kijken is voor een schrijver natuurlijk een pre. ‘The writer shouldn’t be afraid to stare’, schreef Flannery O’Connor*.

Zolang scherpe observatie een hoger literair doel dient, kan ik ermee leven. Maar gisteren, op de stoep van de boekhandel, dreutelteutte ik even in afwachting van de huisdichteres, die bij de kassa stond. Toen ik me op een gegeven moment omdraaide, stonden daar twee vrouwen van een jaar of 35, glas in de hand, van wie de ene mij wel erg nadrukkelijk monsterde –  aan al mijn kledingstukken hingen ineens prijskaartjes, mijn kapsel werd gekeurd, ik werd gewogen en opgemeten. Het ging verder. Mijn stamboom werd nagetrokken, zo voelde het, mijn DNA geproefd en een total body scan was in de maak. Door haar brutale blik meende ik eerst dat we elkaar kenden, maar toen ik terugkeek, gaf ze geen sjoege. Was het een gereïncarneerde aristocrate die in de goeie ouwe 18e eeuw met diezelfde blik een echtgenoot voor haar huwbare dochter selecteerde? Of was het een schaamteloze bitch?

Ik hield het op het tweede, maar er klonk een ferm tegengeluid van degene die mij het best kent. ‘Jij kan zelf precies zo kijken.’

*Citaat incorrect. Maar zoiets was het.

P.S. De introductie van de deelbakfiets (Cargoroo) parkeer ik maar even. Voorlopig alleen een foto van dit nieuwe fenomeen in de Kleverparkbuurt.

.

cargaroo

.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Jouw Commissaris

‘Inwoners praten mee over opvolging van Remkes’ meldde het HD vanochtend. We (wij, trotse Noord-Hollanders van De Cocksdorp tot Blaricum en alles wat daartussen ligt) mogen meedenken over de profielschets van de aanstaande Commissaris van de Koning.

Ik begon terstond. Een roodharige, leek me wel wat, zonder knot. Oh wacht, maak er dan meteen maar een vrouw van, kan die knot blijven. Brildraagster, spleetje tussen de tanden (al zie je dat in een profiel niet). Ze moet opgegroeid zijn op drassige veengrond en nu in de vieze grote stad wonen. Halverwege de dertig. Geen festivaltype of mensenmens. Houdt van lezen, strandjutten (bij Petten en Schoorl) en tafeltennis. Ervaring als beursspeculant, ondernemer (een faillissement strekt tot aanbeveling). Heeft een vliegbrevet maar geen rijbewijs. is beschermvrouwe van het restauratiefonds van het standbeeld van Jan Pieterszoon Coen in Hoorn…

Ik zat lekker een eind weg te schetsen (af en toe even checkend of ik onverhoopt niet te dicht bij Harry Borghouts kwam), toen ik zag dat we de digitale snelweg werden opgestuurd. Naar deze site:

Jouw commissaris van de Koning…

Ik kwam uit bij zeven schuifjes, met elk vier standen. Uiterst links stond bij vraag 1 ‘Mijn commissaris… is zichtbaar aanwezig’ en rechts ‘… krijgt zaken voor elkaar op de achtergrond’. Ging het hier om een tegenstelling?

.

76e534c2-54e2-4842-8cbe-781d4f56e541

.

Hetzelfde gevoel hield ik ook bij de volgende meepraatvragen. Ik kon er niet veel mee. Hopen ze echt dat as we speak duizenden, tienduizenden mensen in de Wieringerwaard of de Purmer met die schuiven zitten te schuiven, met rode konen, hopend een van de 20 uitverkorenen te worden bij de Meet & Greet bij de installatie van Hun CdK? Mijn gedachten dwaalden af naar de tijd dat het RaDa de Gereputeerde Gedeputeerden nog wel eens op de huid zat. Gouwe ouwe Ton… Ik probeerde de schuifjes zo te manipuleren dat Hooijmaijers er als beste uitsprong, maar er was geen beginnen aan. Zou dat in het systeem zijn ingebouwd?

P.S. Ooit (toen het nog reurde in NH), had het RaDa een eigen categorie voor het provinciaal bestuur

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Noodponcho’s

Héél vaak kom ik niet in Caprera, maar ik bewaar wel enkele bijzondere herinneringen aan het Openluchttheater. Als locatie voor de feeëriekste, bosrijkste Midzomernachtsdroom die ik ooit zag; of een interview met Renate Dorrestein. Een kikker kroop uit de vijver en naderde de schrijfster nieuwsgierig en behoedzaam, sprong voor sprong.

Renate had niets in de gaten, maar het publiek hield de adem in – het had er veel van weg dat hij vanaf het podium bij de schrijfster op schoot wilde springen (om zich tot prins te laten kussen?).

Gisteren namen de huisdichteres en ik mijn moeder mee naar Die Zauberflöte, uitgevoerd door The Fat Lady. Ik kwam direct door van mijn werk en de verzamelde Buien(ver)raders en -radars hadden ’s ochtends nog niet al te veel nattigheid gevoeld. Helaas, tijdens het etentje vooraf begon het buiten te spetteren en toen we een plekje hadden gevonden op de volle tribune drensde er een lauw regentje. Aanvankelijk had het iets knus. De uitvoering was levendig en knap geënsceneerd. De omgeving was Papageno’s droom, met zoveel echte kwetterende vogels.

Het publiek was zichtbaar in de stemming om er het beste van te maken. De meeste toeschouwers hadden het met de protectie serieuzer aangepakt dan ik.

.

IMG_7294

.

Samen vormden we een kleurrijk amfibisch organisme, gehuld in de gratis verstrekte noodponcho’s, plus de eigen goretex, waxcoats, parka’s en zuidwesters. Er werd genipt van wijn, er werd geapplaudisseerd, maar niettemin… tegen de pauze was ik klam en er waren waterstroompjes doorgesijpeld richting oksels. Met mijn gezelschap was het niet beter gesteld. Met spijt in het hart besloten we te vertrekken nog voor de Koningin van de Nacht haar greatest hit ten beste kon geven.

Jammer, jammer… Kunnen ze in het vervolg niet één hele grote noodponcho boven de tribune spannen?

.

Paars PS In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Nijvere maaimachine

Soms moet je jezelf herhalen. Zojuist mijn stukjes over het liefdeloze gemeentelijk groenonderhoud herlezen. Uit de oertijd van het RaDa. Ze hebben de Tand des Tijds doorstaan (waarom heeft ie maar één tand eigenlijk?): Zie Man met zeis gevraagd (2006), Langs de Delft (2007) en Grondoorlog (2008).

Het goede nieuws: er is nog steeds gemeentelijk groen, ondanks het onderhoud. Het slechte nieuws: er lijkt de afgelopen 10 jaar niets verbeterd. De gemeente houdt het groen eronder, niet tegen iedere prijs, maar tegen de laagste prijs. Het resultaat interesseert niemand. Of wandelt er straks een opziener langs het Bolwerk die goedkeurend knikt bij deze aanblik?

.

maaitrio

.

Ze zijn niet van de fijne motoriek, die Haarlemse turbo-tuiniers. En als er een fiets tegen een boom staat, mag het gras die overwoekeren.

.

maaifiets2

.

Dit stukje is dus ‘gedaan’, voor het goede begrip. Worden ze betaald per schepel, per mud of welke antieke agrarische maat dan ook? Moeten ze een aantal kilometers afleggen binnen een bepaalde tijd, ongeacht de route? Je zou het denken afgaande op de compromisloze bandensporen.

.

maaitrio2

.

Er bestaan trouwens ook maairobots. Kan de gemeente Haarlem daar niet een vloot van aanschaffen? Even programmeren, logootje erop en ze kunnen geduldig als egeltjes door de parken scharrelen en zichzelf voeden met mals gras. Misschien is er wel een type dat op zonnepaneeltjes loopt. Kan de coalitie dat nog even meenemen in het nieuwe akkoord?

.

maairobots

.

Tot mijn opluchting is de strook langs het station tot nu toe ongemoeid & ongesnoeid gelaten. Daar tiert de klaproos welig. Laten we het onder ons houden. Sub rosa, zeg maar.

.

klapstation

.

Paars PS In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

(4)0% sociaal

‘Ja linkse jongens en meisjes, nog even flink doordrammen over 40% sociaal’, twitterde Louise van Zetten wraakzuchtig vanochtend. Ik ben linkse jongen noch links meisje (links sekseneutraal wil ik mijzelf evenmin noemen), maar de kop in het HD maakte bij mij heel andere sentimenten los.

.Schermopname (26)

.

‘40% sociaal’ is politiek steno voor ‘40% sociale woningbouw’ op het terrein waar het Spaarne Gasthuis een nieuw ziekenhuis wil neerzetten. Daar komen tevens woningen, waaronder huurwoningen en de Haarlemse gemeenteraad is voornemens in een motie aan te dringen op een aanzienlijk hoger percentage dan de voorgenomen 15%. Meer huurwoningen betekent een lagere grondopbrengst.

Afijn, een makelaar kan de was doen… De financiering van het nieuwe ziekenhuis zou daardoor in gevaar komen en de Raad van Bestuur stuurde een brandbrief. Als het zo moet, schrijft voorzitter Peter van Barneveld, vertrekken ze naar Hoofddorp, ons onverpleegd achterlatend: in ons eigen vuil, creperend, kreunend, krimpend van pijn en koorts, met onververste verbanden, etterende zweren, losgerukte infusen en half gehechte wonden.

Wat een hardvochtige, schaamteloze hufter die Van Barneveld! 0% sociaal!! Boycotten die toko van hem!!! Haarlemmers laten zich niet ongestraft chanteren!!!! We gaan wel naar het Dolhuys, de Deo, de Maria Stichting, het Elisabeth’s Gasthuis, het Marinehospitaal, het Kennemer Gasthuis, desnoods naar het Zeeweg Ziekenhuis… Oh nee. Allemaal gefuseerd of opgeheven. Die opgeblazen zorgbullebak heeft godbetert een monopolie. Zou hij daarom zo hoog van zijn asociale toren blazen?

Citaatje van Van Barnevelds webpagina: “In ons ziekenhuis willen wij onze patiënten gastvrij ontvangen en werken alle medewerkers iedere dag aan de continuïteit en kwaliteit van zorg. Met thema’s als topzorg, partner met passie en zorg dichtbij willen wij een regionale rol vervullen.

Net wat hij zegt: Hoofddorp.

Paars PS In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.