Qaly’s

‘Ouderen niet meer opereren is ineens bespreekbaar’, meldde NRC gisteren op de voorpagina. Twee ziekenhuizen in Leiden en Den Haag werken sinds kort met een ‘kwetsbaarheidstest’ voor 70-plussers – het idee is dat sommige technisch geslaagde ingrepen en behandelingen de gezondheid en het welbevinden van een zwakke patiënt zo’n opdoffer kunnen geven dat het per saldo beter is ervan af te zien. In overleg.

Mij leek het niet meer dan een kwestie van gezond verstand, maar het is klaarblijkelijk een politiek taboe, waarover Tweede Kamerlid Corinne Ellemeet (Groen Links) zegt: “Van dat taboe moeten we maar eens af. Ik heb juist vanuit ouderen zelf gedacht. Die willen niet eindeloos geopereerd worden, zwakker uit het ziekenhuis komen en niet meer herstellen. Als je zo denkt, dan is deze discussie helemaal niet eng.”

Au… mijn kwetsbaarheidstest wijst uit dat ik dit soort parmantige teksten slecht verdraag. Gesproken alsof er elders een Kamerlid van Dor Rechts rondloopt, Ellerinne Comeet, die zegt:”Dat taboe moeten we houden. Ik heb niet vanuit ouderen gedacht. Die willen eindeloos geopereerd worden en zwakker uit het ziekenhuis komen zonder te herstellen. Als je zo denkt, is deze discussie echt griezelig.”

De ideeën van Groen Links worden uitgevent in een initiatiefnota ouderenzorg met de titel Lachend Tachtig. Voor wie de hele reeks wil bestellen in een luxe cassette: Grienend Tien, Snikkend Twintig, Dreinend Dertig, Deerlijk Veertig, Zeikend Vijftig, Zestig zonder zaniken, Levendig Zeventig, Lachend Tachtig, Gierend en brullend Negentig, Rollebollend Honderd.

Nog een pijnscheutje.. aa… aaai… voelde ik verderop in het artikel bij het woord qaly, hetgeen staat voor Quality-adjusted life year, oftewel een ‘gewonnen gezond levensjaar’ (en het prijskaartje dat eraan hangt).

Begin van onafgemaakte slechte grap: Arts bij kwetsbaarheidstest tegen hardhorende lachende tachtiger:”Het is maar een kleine ingreep en dan hebt u er geheid tien kwalies bij.” Patiënt: “Nou, voor mij hoeft het niet, dokter, …”

.

IMG_6803

.

Het is 24 april, beste Raarlemmers, dit weblog bestaat vandaag dertien jaar (in april 2005 verschenen de eerste zes stukjes). Ik hoop er nog een paar jaar en desnoods een paar qaly’s aan vast te knopen.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

e-i Wechsel

Regelmatig klagen werkloze vijftigers hun nood over de sollicitatieplicht, die hen slechts frustraties en vernederingen brengt in plaats van betaald emplooi. Kan de gemeente Haarlem uit hun midden niet een of twee bezoldigde spellingscorrectors aanstellen?

Ik denk aan een ambulante beambte die de openbare ruimte zuivert van taalkundige dwalingen en vergissingen. Zodat een onschuldige toerist op zoek naar de Nieuwe St. Bavo gevrijwaard blijft van…

.

baseliek

.

Baseliek? Toegegeven, wie van ons is zonder taalzonde? Maar die ‘e’ van ‘Baseliek’ moet toch aan heel wat onkritische ogen ontsnapt zijn alvorens hij daar werd bevestigd. Wat ik me tevens afvraag, hoeveel van die bordjes zijn er vervaardigd, behalve dit ene exemplaar bij de schouwburg? Staan zulke wegwijzers nu in de wijde omtrek van het bisschoppelijk heiligdom (deze week het centrum van allerlei activiteiten)?

Wat zo’n gemeentelijke foutenjager betreft, wellicht kunnen particulieren, bedrijfsleven en andere commerciële instellingen er ook van meeprofiteren?

Deze peuterzaal maakt er ook een potje van. Kindergarden is een landelijke keten, dus ze hebben vast over de naam nagedacht. Maar voor mijn gevoel is ‘Kindergarden’ een hybride à la Fietspoint Pieters.

.

IMG_6781

.

En verder moet ik nu weg, mij er pijnlijk van bewust dat een stukje als dit een even grote aanzuigende werking heeft op ziekelijke taalpuristen en compulsieve kommaneukers als een ongewassen neushoornkont op van die parasietzoekende vogeltjes – ossenpikkers, geloof ik. Liefst zou ik het daarom eerst nog even opsturen naar de Taalunie om het door te vlooien op fouten, maar hoppa… ik hoop er het betste van.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Messcherp

Straatjournaal april ‘18 (met voor RaDa-lezers een bekend onderwerp)

Jullie kennen die beroemde pijp die geen pijp was, toch? Die van Magritte, bedoel ik: Ceci n’est pas une pipe, een surrealistisch grapje dat deze maand een absurdistische nazaat bleek te hebben.

In het HD las ik over een ‘geweldsincident’ in de kantine van een Haarlemse middelbare school. Geweldsincident? Het woord kwam me voor als een moeizaam construct, een verdoezelend knutselarijtje van een PR-afdeling. Heibel! Gevecht! Kloppartij! Matten! Een scholier had zich met een bloedende wond aan zijn hand in het ziekenhuis laten behandelen – er werd gewag gemaakt van ‘een scherp voorwerp’.

In mijn verhitte fantasie ging direct een parade van start met al dan niet schoolgerelateerde scherpe voorwerpen: Een geodriehoek? Passer? Kegelsnede? Een slagroompunt? Een feesthoedje? Een haak- of injectienaald? Een taartvorkje? Het zal warempel toch geen…?!?

Nee, nee… De rector van het Lyceum Sancta Maria haastte zich in de krant te melden dat het geen ‘steekpartij’ was. Arme Claasje Quadekker! Ontsnappende rode vloeistof in de kantine (het woord bloed leest ze vast liever niet)! Zoiets wens je geen schoolleider toe; en de timing had niet beroerder gekund. Die week konden hoopvolle, nieuwe brugklassers zich inschrijven, de bekroning van de jaarlijkse wervingscampagne waar scholen zoveel energie in steken. Onschuldige achtstegroepers leid je liever niet langs een rood-wit afzetlint.

Niettemin, zelfs als geharde onderwijsveteraan was ik geschokt door wat er onder druk allemaal uit zo’n professional lekt. “Veiligheid staat hier bij ons juist voorop”, vertelt rector Claasje Quadekker. “We hebben niet voor niets het keurmerk Gezonde School gekregen, waarbij we juist voor onze inzet op veiligheid zijn geprezen.” Desondanks zullen ze ‘het beleid nog weer eens tegen het licht houden.’

Het licht, het licht, het nooit klagende, altijd geduldige polderlicht! Steeds weer nieuwe procedures en protocollen worden ertegen gehouden en, zo lijkt Quadekker te geloven, als school, website en leerlingen dicht genoeg beplakt zijn met keurmerken en vignetten, worden scherpe voorwerpen vanzelf stomp en bot. Of wellicht zien haar beroeps-gedeformeerde ogen de scherpe voorwerpen niet meer… zo scherp?

Bij talrijke getuigen lag dat anders. Had C.Q. zich niet even kunnen laten bijpraten door haar leerlingen? Jongens, help me even, jullie zijn streetwise. Hoe noem je zo’n akelig voorwerp ook weer, ik kan er even niet opkomen, onze school is zó veilig geworden de laatste jaren… Het bestaat uit een stalen lemmet, met daaraan bevestigd een zogenaamd heft. Samen een centimeter of twintig in dit geval. Als een vierdeklasser het in een onveilige situatie tegen je voorhoofd zet (bijvoorbeeld om zijn argumenten kracht bij te zetten) kun je beter geen onverhoedse armbeweging maken, want dan zou de buitenwacht kunnen denken dat er sprake is van een steekpartij…

Overigens schuwde ook de woordvoerder van de Haarlemse politie – het recherchewerk was toen al twee dagen bezig – hardnekkig het woord ‘mes’. Ceci n’est pas un couteau.

.

messenset

.

Het blijft iets wat ik weiger te geloven, met mijn recht-voor-zijn-raap-hoofd. Dat zo’n rector zich in de vingers snijdt ahum… haar eigen belang schade zou berokkenen door de dingen bij de naam te noemen. Door te verklaren: “Wij staan bekend als een voortreffelijke school, met 1400 leerlingen. Daar zitten geheid 15 ploerten tussen en met wat pech dragen er daarvan vijf een mes. Dat voorkom je niet. Met wat geluk blijven die messen op zak. Helaas, wij hadden pech. Ik zal er alles aan doen dat laffe sujet een tuchthuisstraf te bezorgen.”

Waarbij ik er optimistisch vanuit ga dat Quadekker en andere officiële woordvoerders welbewust met meel in hun mond spreken. Er is een andere, ergere mogelijkheid: dat ze niet beseffen hoezeer hun wereldbeeld wordt vervormd door al dat laffe beleidsjargon.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Corso-fee

Zijn er ook grenswaarden vastgesteld voor het aantal problemen waarover een mens zich zorgen mag maken? Deze week had de Haarlemse corso-fee overal gele bloemenslingers opgehangen aan commercieel interessante gevels.

.

corsofee

.

Ik zat bij zo’n versierde gevel koffie te drinken, in mijn zelfgebouwde enclave van zorgeloosheid en welbehagen. In de verte naderde een groepje welpen / mini-scouts / padvindertjes in frisse blauw-rode uniformen [te verdringen probleem uit de actualiteit: de jeugd speelt weinig buiten, etc.]. De hummeltjes volgden losjes een vaandrig/hopman – ik kon zijn insignes niet bestuderen – en babbelden er – zo dacht ik – vrolijk op los. Hoewel? “Weet je waar iederéén allergisch voor is?” De anderen hadden het te druk met hun eigen betoogjes. “Weet je waar iederéén allergisch voor…” Het moest eruit, of ze naar hem luisterden of niet. “Iederéén is allergisch voor berenklauw.” Zijn makkers (wisten ze dat berenklauw een plant was?) lieten dit volgen door “ik ben allergisch voor brood” en “ik mag geen mandarijnen”.

Kom op, knullen, ga nou eerst die touwbrug bouwen! Zulke gesprekken kan je op je tachtigste ook nog voeren, over je botontkalking en polyfarmacie.

Nog zoiets: geen wolkje aan de lucht de laatste dagen, tot je de kranten openvouwt. De heide verzuurt door het ammoniak in de lucht en hier in de IJmond happen miljoenen longen wanhopig naar adem door stukstofdioxide (typo van het HD) en fijnstof. Een RIVM-rapport hoopt dat de Europese normen in 2030 vrijwel nergens meer worden overschreden (mits Schiphol, Tata Steel, de zeescheepvaart, de landbouw en de auto-industrie flink gas geven met milieusparende maatregelen én de Paasvuren worden verboden). Zou het trouwens kunnen (mijn eigen hyperactieve snufferd constateert dat) dat de lucht de laatste twee weken wat industriëler ruikt dan gemiddeld?

Een voordeel van fijnstof is dat je het niet ziet. Nú is het groen op zijn frist, dacht ik in het Kleverpark. Zullen we [niet aan die rapporten denken!] het daarbij maar laten dan?

.

groenfris

.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Tropy

“Jeremy Loops”, zei het meisje van de koffie op mijn vraag. “Uit Kaapstad, echt iets voor vandaag, lekker surfisch en tropie” (ze praat erg rad, waarschijnlijk was het surfy en tropisch).

Jeremy Loops“, zei ze even later, toen een andere klant het ook vroeg. “Uit Kaapstad.” Het gesprek – zo gaat dat met gesprekken –  kwam op Chef’ Special (stadgenoten, stadgenoten!). Ooit werd al hun apparatuur gestolen in Frankrijk, wist de ander klant. Er was een benefietconcert georganiseerd in het Patronaat. “Ja, ik herinner me dat ze toen zelfs wilden stoppen…” “Nee, dat was een 1 aprilgrap. Maar…”

Het gesprek huppelde zo nog even door, maar mij intrigeerde die 1 aprilgrap, nieuws dat met een paar jaar vertraging alsnog ontzenuwd werd (zonder dat iemand er vrolijk van werd, behalve ik). “Zouden er heel veel 1 aprilgrappen zijn waar jij nog steeds in gelooft?” vroeg ik een beetje plagerig toen mijn tweede koffie werd gebracht. Het was wel de dag om zoiets te vragen. Buiten leek heel heliofiel Nederland op de been, alsof was aangekondigd dat de zon deze zomer maar 3 uur zou schijnen en wel donderdag 19 april tussen 10 en 13 uur.

Die Special-grap sloot prachtig aan bij het krankzinnige (en krankzinnig goede) boek dat ik op schoot had, Meteoor van Karel Capek (1890-1938). Over de passagier van een neergestort vliegtuigje, die in coma ligt, geheel in verband gewikkeld. Niemand weet iets van hem, maar een chirurg, een internist, de barmhartige verpleegster, een romanschrijver en een helderziende speculeren rusteloos over zijn levensverhaal en construeren voor ‘patient X’ een geschiedenis en een persoonlijkheid. Wat een boek!

In NRC trok hoogleraar Marc van Oostendorp gisteren van leer tegen het nieuwe programma voor tweedegraads leraren Nederlands, die straks kunnen afstuderen zonder kennis te nemen van Vondel en hoe heette die andere bekende schrijver van voor 1900 ook weer? Een bitter stemmend stuk, dat het verdient gelezen te worden. En als je het (jezelf aan-) doet, dan maar vandaag, nu het zo lekker tropy en surfy is.

‘.

oorwarmers

De zonnebril kan weer uit de kast

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Haarlem-naar-led

Hebben jullie vandaag ook die ontroerende brief van Heijmans gehad over de invoering van LED-lantaarnpalen? Kenmerk G005747-HR-16-03 bedoel ik. Van april tot september vervangen ze 3700 armaturen van ‘lichtmasten’, in een groot deel van Haarlem.

Er spreekt een schattig soort onbeholpenheid uit die brief, alsof ze Theo (2 meter, 130 kilo), die vorige week met zijn bulldozer van een talud was geschoten en met zijn linkerschouder in het verband zat, hadden gevraagd dat PR-briefje even te doen. Typen doet ‘m pijn, maar de mensen hebben altijd wat te zaniken, dus…

De voorspelbaarste burgerlijke miemeltjes probeert hij voor te zijn: ja, de planning kan uitlopen door weersomstandigheden; ja, er zijn gevolgen voor de bereikbaarheid (half uur per paal, big deal); nee, wees gerust, de parkeergelegenheid wordt niet minder; ja, er kan overlast ontstaan, al zal al het mogelijke worden gedaan die te beperken. Theo vraagt ons begrip (en masseert ondertussen zijn ontwrichte linkerschouder en zijn typvinger). Je voelt dat hij ons een beetje zeikerds vindt.

.

pre-led

.

Wacht, nog één puntje. Anders beginnen ze dáár weer over:

Het kan zijn dat het opvalt dat er ander licht schijnt bij u in de straat/ buurt. Ledverlichting heeft een andere kleur en vraagt om gewenning. Een gewenningsperiode van 3 maanden is gebruikelijk.

En daar houdt Theo ineens op, mij in martelende onzekerheid achterlatend. Want hoe moet dat nou verder als ik na vier maanden nog steeds gewenningsproblemen ervaar? Het oude licht mis? Adressen van opticiens die led-correctiebrilletjes verkopen vermeldt hij niet, evenmin als een betrouwbare lichttherapeut of led-psychiater. Ik ben er allerminst gerust op…

P.S. Er is een, nogal summiere, website Haarlem naar led, maar die geeft geen uitsluitsel.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Ursula Heerma

De vernissage bracht voor de meeste aanwezigen een vreemde mengelmoes van emoties. Ursula Heerma overleed op 1 februari dit jaar, pas 51. Tijdens haar leven zocht ze de publiciteit niet, maar vrienden en haar partner zagen in een tentoonstelling zowel een noodzakelijke erkenning van haar kunstenaarschap als een manier om het verlies te verzachten.

Ik kende Ursula ook – niet goed, maar goed genoeg om verdriet te hebben toen ze weggleed uit het leven. De meeste van haar schilderijen had ik nooit gezien. Mijn bereidwilligheid ze mooi te vinden was donderdag natuurlijk bovengemiddeld. Maar ze waren meer dan mooi. Intrigerend, in hun weergave van een schemerwereld waarin solide, veelal onduidbare voorwerpen een metamorfose kunnen ondergaan tot wezens met een eigen honger en wilskracht.

.

IMG_6752

.

De expositie is in Galerie Niek Waterbolk (Schoutenstraat, Utrecht – vlakbij de/het Neude) en loopt slechts tot zondag 20.00 uur. Dus mochten jullie in de gelegenheid zijn…

Ook van Ursula, van een ander kaliber, maar mij zeer dierbaar, dit tekeningetje, dat al sinds de uitvinding van de bibliofilie in de wc van antiquariaat Hinderickx & Winderickx de aandacht van de pot afleidt.

.

ursulaheerma

.

P.S. Afgedankte industriële hardware vind je natuurlijk overal, maar nu betreur ik het dat ik Ursula nooit deze rust-roest-foto’s uit Orkney heb laten zien. Had ik het maar geweten…

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Doorleren

Vandaag grasduinde ik in de herinneringen van Kees Linthorst aan mijn geliefde oud-conrector, wijlen Edo Velema. Voor mij een schatkamer. Ik struikelde over deze fraaie anekdote: Edo was in de jaren negentig verslingerd geraakt aan het verpauperde Roemenië, waar hij tijdens zijn jaarlijkse gastdocentschappen voor studenten Nederlands de ontberingen graag voor lief nam.

Edo’s lesmateriaal bestond uit restaurantmenu’s en winkelopschriften. Basis was echter een tekst van Lenin, ter bemoediging boven ieder schoolbord in het land geschilderd, ook in ons piepkleine lokaaltje: Dacă nu ştii, te învăţăm / Dacă nu poţi, te ajutăm / Iar dacă nu vrei, te obligăm. [Vrij vertaald: Als je het niet weet, dan leren we het je / Als je het niet kunt, dan helpen we je / En als je niet wilt, dan dwingen we je.] Verf om het weg te schilderen was er niet (want alles was op), plus dat niemand het nog opviel. Die week in april had Edo de tekst uit z’n hoofd geleerd – het waren z’n eerste Roemeense zinnen – en toen ik in februari 2015, 23 jaar later, bedenkingen had bij zijn cafékeuze, galmde het over het Leidseplein ‘Dacă nu vrei, te obligăm!’

Later op de dag hield ik in het station even in bij deze wervingspoging, van InHolland:

.

durvenleren

.

Het ontbreken van alle persoonlijke voornaamwoorden verdoezelt toch enigszins de verantwoordelijkheden. Wie doet wat? Wie moet wat? En dat ‘soms’ vind ik maar vaag. Leren = durven? Lenin zou er weinig van begrepen hebben.

.

P.S. Het RaDa zal geen onderwijsblog worden, vreest niet. Volgende keer weer gewoon het Kenaupark of het corso.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Veertig

Gisteren (anonieme administratieve krachten hebben dat voor me bijgehouden) was ik op de kop af veertig jaar leraar Engels. De zaterdagochtend bracht ik door in de Aristo-zalen bij Sloterdijk, niet op een feestelijke receptie met 800 genodigden, maar beroepshalve, als begeleider van vijfdeklassers die een Cambridge-examen aflegden.

40 jaar lesgeven, aan vier verschillende scholen… Ieder mag zelf uitmaken of hij mij wil feliciteren of condoleren. Zelf heb ik zeker geen spijt van mijn beroepskeuze. Promotie (coördinator, conrector) heb ik nooit begeerd en ander werk zoeken overwoog ik uitsluitend kortstondig, als de sfeer bedorven was of het niet boterde met collega’s. Meestal had ik het prima naar mijn zin.

Anderzijds, als ze me in 1978 hadden opgedragen 40 jaar les te geven, had dat geklonken als een veroordeling (dan liever de kwikmijnen, de wilde vaart, een band- en garenwinkeltje).

Maandag als ik in de docentenkamer als jubilaris word ontmaskerd, wil ik mijzelf ervoor hoeden te doen of het niks voorstelt allemaal. Want zo eenvoudig is overleven in het onderwijs ook weer niet. Ik heb het schrikbeeld van talloze afgebladderde collega’s voor ogen. Mensen zonder mensenkennis menen vaak dat stress mij vreemd is, dat ik van trimester naar trimester flierefluit. Maar sommige dingen vallen mij inmiddels wel degelijk zwaarder (een klas met Mick, Mike, Niek en een Nick op de namenlijst) en bepaalde terugkerende irritaties kan ik steeds slechter velen.

Wat me verbaast is dat ik nog steeds word geraakt door kleinigheden: een zeer pienter meisje in 1B dat het hele uur met haar voeten onder haar achterste zit, zonder kramp te krijgen. Een hoogstaande discussie in de zesde, in het Engels, over internetethiek of iets dergelijks, waarbij mijn eigen rol beperkt blijft tot bewonderend luisteren.

Wat is je geheim, vragen jullie? Mazzel, voornamelijk. Het geluk van een goede gezondheid, geestelijke veerkracht en een opgewekt humeur. Eigenschappen die je nauwelijks aan jezelf te danken hebt dus. Daarnaast helpt mij het besef dat sommige van mijn leerlingen intelligenter zijn dan ik en dat de meeste het zwaarder hebben dan ik. En ja, ik doe belangrijk werk, houd ik mezelf voor, als is dat makkelijk te vergeten in het huidige onderwijs, waar veel kostbare energie wordt opgeschrokt door muizenissen en randzaken.

.

monsaurea2

.

Er is veel veranderd sinds ik me als 24-jarige student met een nylon boodschappentas met wat boeken meldde bij huishoudschool Mons Aurea om daar mijn eerste lessen te geven. Ik denk daarbij niet in de eerste plaats aan hervormingen en technische ontwikkelingen. Relativeringsvermogen is tegenwoordig suspect en een verkrampt soort ernst heerst, ook bij leerlingen en ouders. De gemiddelde leraar heeft ingeboet aan persoonlijkheid, losheid en individualiteit. Ik hoop nog een jaar door te werken, maar die veertig jaar pakken ze me in geen geval meer af. Daar – zal ik het schrijven? – daar mag ik best trots op zijn.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Hudson’s Bay

Hudson’s Bay wist mij verdacht goed te vinden de afgelopen twee weken – waar ik dat privilege aan te danken had, weet ik niet, maar de commerciële Canadezen bestookten mij (wat is het tegenovergestelde van een fun shopper? Een winkelmijder?) vanuit allerlei digitale hinderlagen met reclames en lokkertjes.

Helaas vergaten ze het RaDa, uithangbord van de onafhankelijke, anti-populistische, tegendraadse (Jas)pers, een uitnodiging te sturen voor de bezichtiging van hun verbouwde pand. En zo kon het gebeuren dat ik vanochtend in het HD moest lezen dat het gerenoveerde gebouw ‘klasse ademt’. De systeemplafonds van V&D zijn weggesloopt, en dat geeft lucht en licht. Las ik, knersentandend.

Zo meteen ga ik zelf even kijken. Om 10 uur opent Muggenmeester Jos Wienen de tent het warenhuis plechtig en een kanon schiet waardebonnen de lucht in. Daar hoef ik niet per se bij te zijn. Op het Verwulft staan dranghekken (als ze nog niet omgedrongen zijn) en als ik rond het middaguur door de Hudson-scrum heen kan komen, voeg ik mijn verslagje hier toe.

.

propellecutem

Pro pelle cutem (betekenis?)

Hier ben ik weer. Zonder kreukels en kleerscheuren, het viel mee met de drukte. En onontgoocheld, want gelukkig… niet alle sporen van het oude V&D zijn gewist. ‘De praktische huisvrouw koop bij Vroom & Dreesmann’ hebben ze intact gelaten (zie hieronder). De oude roltrappen zijn er nog. Het fraaie glas-in-lood is gespaard in de trappenhuizen en aan de noord- en zuidzijde is het beter zichtbaar. Ook zijn er nieuwe vergezichten over de stad.

.

praktischehuisvrouw

.

g&lv&d

.

nieuwlood

.

Er liepen jonge mannen goden rond in helrode pakken; zij gaven rondleidingen en schoven in La Place aan bij eenlingen. Ook de meisjes leken zo uit de verpakking te komen. Verdacht mooi… Ik maakte een babbeltje en vroeg of ze hier hun levensdagen hoopten te slijten. Nee, misschien tot het weekend. Ze werkten voor een ‘hosting-bedrijf’ en werden verhuurd voor  allerhande openingen. Ik was blij voor ze en voor mezelf, want ze kwamen het winkelbeeld beslist ten goede.

En verder… Jullie moeten zelf maar kijken, beste Raarlemmers. Hudson’s Bay verkoopt van alles en wie weet zit er iets voor jullie bij. Op dit terrein ben ik niet de juiste gids. In het voorbijgaan hoorde ik een vrouw zeggen: “Als ik eerlijk ben, heeft de Bijenkorf…” Maar de rest van haar zin kan ik jullie jammer genoeg niet aanbieden.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.