Brom

Ineens was er die brom. Of had ik die brom. Hij was niet van mijzelf; onze koelkast had geen kuren, radiatoren en versterker maakten geen bijgeluid. En (vergewiste ik me tweezijdig poerend) ik had geen zeldzame vorm van tinnitus, met een bas- in plaats van een fluittoon.

De onderbuurvrouw is al weken bezig met een renovatie, die gepaard gaat met veel bikken en beuken, maar brommen stond nog niet op de lijst van ongemakken. Alleen, het was avond, dus er waren geen werklui meer bezig. De brom kwam het luidst door in de kamer waar ik me het liefst ophoud; mechanisch, alsof er in een naburig vertrek iemand onophoudelijk sinaasappels perste.

De brom hield aan. Ook de volgende dag bromde ie door en de dag daarop. Een verdieping hoger, in de slaapkamer, was ie eveneens hoorbaar, zij het minder hinderlijk. Was er iets geïnstalleerd, een ventilator of zo? Ik kon uitwijken naar andere kamers, maar toch… Op de vierde bromdag belde ik aan bij de buurvrouw en bromde dat ik niet vroeg beleefd of ik de rest van mijn leven… Ze noodde me binnen en wees tamelijk moedeloos op een fors, geel apparaat wiens taak het was de nieuw gestucte muren droog te brommen. ‘We hebben ‘m tot maandag gehuurd.’

Optrekkend vocht, ze was van de ene narigheid in de andere gerold bij de werkzaamheden. Ik betuigde mijn deelneming (ze zag er veelbeproefd uit) en vertrok. Opgelucht. Nu ik de bron van de brom kende, ervoer ik het geluid als iets minder irritant. Jammer genoeg werd dat apparaat geprolongeerd en inmiddels bromt het al bijna twee weken constant.

Ik experimenteerde met antigeluid. Death metal en bombastische symfonieën zijn een te grote aanslag op mijn zenuwen; in vioolsonates vallen stiltes waarin de brom zich gretig manifesteert. Uiteindelijk kwam ik uit bij pianomuziek van Haydn. Zeker geen straf.

Daar komt bij, aan zo’n brom wen je ook. Stel… stel dat die machine morgen is afgevoerd, dan is de kans aanwezig dat mijn oren hem missen en zich geen rust willen geven tot ze ‘m weer horen. Ooit woonde ik naast de spoorlijn naar Zandvoort. Door de vroegste treinen sliep ik altijd heen. Wel werd ik  een keer wakker toen de machinisten staakten. Die ongewone stilte werkte kennelijk zeer verontrustend.

.

haydn

.

Buste van Haydn in Vredenburg (kweet niet wie de maker is)

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Naamloos

‘Een dag niet gecrasht is een dag niet geleefd,’ verlas ik me in een HD-artikel over Max Verstappen (er stond ‘geracet’) en zo slobberde ik me door de katernen heen. Ik koester een luxe verkoudheid, zo een die niet zal verergeren mits je je koest houdt en lichaam en geest niet opjut en nodeloos pijnigt.

De voorpagina van de Volkskrant wond zich op over een ‘erkerbrand’. Heet nieuws? Ah… weer een verlezing: Erkenbrand. Een internationaal XX-rechts ‘studiegenootschap‘, vernoemd naar een geduchte krijger uit Tolkien. Maar ‘erken brand!’ is een aardige bijvangst voor de Nederlandse afdeling van die alarmisten.

Hier in Haarlem is Moussa Aynan (gescheiden van de PvdA van Fritz) op zoek naar een naam voor een op te richten ‘beweging’ die het geharnaste partij- en coalitiedenken moet doorbreken. Dat staat in een groot interview met Annalaura Molducci vandaag. Aynan bepleit daarin onder meer grootschalige woningbouw (met meer sociale huurwoningen) en vrijstelling van sollicitatieplicht voor 55-plussers. De tweedeling in de stad (happy few tegenover unhappy multitude) is hem een doorn in het oog. Dus werft hij meedenkers (liefst ‘mensen die met hun poten in het bluswater staan’) en tobt tot nu toe vergeefs over die aansprekende naam, die daarenboven ‘inhoudelijk’ moet zijn.

Eerst even kijken bij de personages uit Lord of the Rings. Mmwaahhh… Dat valt waratje niet mee. Ælfwine – Abattârik, Adanedhel – Adanel – Adrahil – Adrahil II – Adûnakhôr, Ar- – Aegnor – Aerin – Agarwaen – Aikanáro – Aiwendil – Alatar – Alatáriel – Alcarin, Tar- – Aldamir – Aldarion, Tar- – Aldaron – Aldor – Amandil, Tar- – Amdír – Amlaith – Amras…
[Radagast is een leuke voor bezoekers aan deze site]

… Zimraphel, Ar- – Zimrathôn, Ar-

Nee, allemaal niet inhoudelijk genoeg. Jammer. Dat wordt nog een hele dobber, die naam. Hart voor Haarlem? Haarlem zonder Hokjes? Haarlemmerlieden? Koepel #023? Haarlem EEN? Burgermoed? Haarlem in Beweging? Hopelijk hebben jullie meer hersengolfjes en brainwaves dan ik, beste RaDagasten.

Nooit meer knorren?

.

biggetje

. 

Kennen jullie deze nog? Stond lange tijd in dat Pigge-achtige hoekje dat nog ontbreekt aan boekhandel De Vries, als aandenken aan de slagerij die er ooit zat. Nu ligt er andere etalagevulling. Maar bij De Vries zelf vieren ze de kookboekenweek (is het dat?) met een ver familielid van deze dartele springer.

.

zwijn

.

De rest van het beest zit door de hachee of de ragout (Jacques Hermus mag weten wat) of staat bij een andere boekwinkel ter verhoging van de omzet.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Paul Hari

‘Beetje saaie baby,’ zeiden de eerste kraambezoekers waarschijnlijk toen Paul Witteman in de wieg lag. ‘Weinig passie bij het huilen en moet veel remmingen overwinnen voordat hij een boertje laat.’

De saaiheid van Witteman geldt sindsdien als ijkpunt: vind je XXX saai? Nou dan ken je Witteman zonder Pauw nog niet! En nu is daar een Haarlemse opera die die onovertroffen saaiheid onsterfelijk wil maken. Twee zusjes Mizee (zangpedagoge Xandra en schrijfster Nicolien) voeren de bloedeloze Paul (hun neef) op als antagonist voor de vleesgeworden zinnelijkheid in de persoon van Mata Hari. Hé, beide opvoeringen zijn al uitverkocht…

In het HD-interview van vandaag over het ontstaansproces van de opera (zeg maar, de mee-king) getuigt Nicolien ervan zo haar eigen opvattingen te huldigen over saaiheid: ‘Goed, ze [Mata Hari] is wereldberoemd en wordt doodgeschoten, maar dan hebben we nog niks.’ Wijze woorden, plottechnisch. Overigens zal de echte Paul Witteman de première bijwonen – ze nemen het risico voor lief dat hij halverwege het toneel opstormt, Mata Hari de bijoukini van het lijf rukt, de geluidsinstallatie overgiet met zoutzuur en uitroept: ‘Saai? WIE is hier godverdomme SAAI?!?!?

[Mijn vaste antwoord aan leerlingen die uitroepen iets ‘saai’ te vinden is trouwens: ‘Je moet ook niet direct uitsluiten dat dat komt doordat je zelf nogal saai bent. Heb je daar wel eens over nagedacht?’]

Hé, Frans Lommerse kapt bij de Toneelschuur!!!!!!!!!!!!!! Heeft de gemeente Haarlem al opdracht gegeven een buste van hem te laten maken? Herstel, een heel standbeeld, levensgroot!

De RaDa-reda zou hier graag een ODE schrijven aan de man, ware het niet dat die RaDa-ode al bestaat: zie hier. Voor de misklikkers een tweede kans: hier. En voor de zusjes Mizee, als jullie nog inspiratie zoeken voor een volgend project: hier

.

bladerkarpet

.

Toepasselijk: saaie (of niet saaie?) foto van afgevallen lommer vandaag in het St. Bolwerk

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Bavocyclisme

Is ‘ondeugendheid’ leeftijdsgebonden? Voorbehouden aan rakkers & bengels tot zes jaar oud en getrouwde vrouwen rond de dertig die uit verveling ondeugende lingerie aanschaffen of op een feestje een beetje flikflooien met een lodderige buurman?

Ik vroeg het me af toen ik gisteravond tegen zessen mijn fiets uit het rek haalde bij de Oude Bavo, aan de kant van Studio. Er stond een poortje open dat meestal gesloten is; mannen met karretjes waren in de weer om de boekenmarkt af te breken. Ik koekeloerde de kerk in, fiets aan de hand. Hé, aan de andere kant, bij de Spekstraat, stond ook een poort open. Ik had vrij baan, een soort Heilige Loper lag voor mij klaar.

Ik voelde een verlangen opkomen. Ik wees de huisdichteres op dit buitenkansje. We moesten naar de Schaghelstraat en konden zo 200 meter afsnijden. Maar dat was niet waar het om ging. Fietsen in de kerk… Van zijbeuk naar zijbeuk freewheelen… Ondeugend! In het ergste geval kon ik beknord worden door een koster of anders een héél licht taakstrafje oplopen wegens heiligschennis.

.

ontheiliging

.

Het verlangen was echt, maar uiteindelijk verloor de ondeugd het van… ja, waarvan eigenlijk? Lafheid? Piëteit? Een rudimentaire vrees dat God alles ziet? Het gevoel dat ik te oud ben voor dit soort malle stunts (maar kennelijk niet te oud om ze te bedenken)? Nou ja, ik hoop maar dat ik jullie niet heb teleurgesteld met deze anti-climax en anders vind ik jullie klachten wel terug in het reactievakje hieronder.

P.S. En wat lees ik zojuist in The Sympathizer van Viet Thanh Nguyen? We would all be in Hell if convicted of our thoughts.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Waantaal

Straatjournaal-column, nov. 2017

Volgens sommige geleerden is menselijke taal ontstaan als een soort vogelzang: lange, melodieuze klankvariaties, met veel gevoel. Het zou best eens waar kunnen zijn, afgaande op het wijdogige gesprek van de twee jonge vrouwen in de stille koffiezaak.

Ze begrijpen elkaar volkomen en beamen grif alles wat de ander zegt. Ja, heb jij dat ook…? Radde praters zijn het, op haperingen of adempauzes betrap ik ze niet. De brunette (‘graag een latte met weinig melk en heel veel schuim’) claimt ietsje meer zendtijd dan de roodharige, maar ze zijn aan elkaar gewaagd. Hun gekwinkeleer deert mij niet; ook zonder luistervink te spelen kan ik wel raden waar de conversatie heen gaat. De een heeft een Krijn (jonge vader, harde werker) en een James (8 maanden, blieft geen vruchtenprakjes), de ander een Mats (groenteweigeraar) en een Aart (36 jaar, die ongedurig is als hij Mats de groentehapjes voert). Beiden werken, beiden fitnessen om hun figuur te redden, beiden hebben het druk en proberen alles goed te doen en… en… De bruinharige wordt gebeld, de poes loopt ineens kreupel en haar aanwezigheid is thuis vereist. ‘We moeten dit véél vaker doen!’ Ze betalen ieder hun eigen latte en gaan naar Krijn, Aart, Mats, poes en James.

De intimiteit van hun gesprek wantrouw ik (zoveel inlevingsvermogen, kan dat?) en inhoudelijk was het weinig melk en veel schuim. Maar het voorzag duidelijk in een diepgevoelde behoefte. Het contrast is groot als hun plek wordt ingenomen door een tassen torsend echtpaar. North Face-jacks. Jaar of zestig, type ‘hèhè, nou daar zitten we dan’. Koffie, appeltaart en amper tekst. Na een korte observatie over de storm blijft het langdurig stil. Een lege, almaar luidere stilte. Niet nors, maar er komt gewoon niks. Dan begint de man luid mee te neuriën met de achtergrondmuziek; af en toe brabbelt hij een regel mee. Het houdt weer op. Zij onthoudt zich van commentaar. Hij hervat zijn geneurie en die vrouw kijkt berustend naar buiten met zo’n gezicht van ‘ik kan het hem helaas niet afleren’.

Praten, je denkt er zelden over na – tenzij een woordenstroom buiten zijn oevers treedt of juist opdroogt. Spreken lijkt even vanzelfsprekend als ademen – wij mensen maken geluidjes zoals mussen tsjilpen. We kibbelen over een broodkorstje. We laten weten dat we er nog zijn of het beste met elkaar voorhebben. De bijbehorende woorden wellen op zonder dat we er moeite voor hoeven doen. Woorden zijn altijd voorradig wanneer we ze nodig hebben, toch?

Misschien was het daarom wel dat het boekje Zo tollig en zwarrig me zo raakte. Waantaal van Nico is het bijschrift, wat verwijst naar een man die op zijn 95ste werd getroffen door afasie. Een normaal gesprek was er niet meer bij: de eenvoudigste woorden lagen ineens buiten zijn bereik, wat hij trachtte te compenseren met een onbegrijpelijke privétaal. Nico zei dingen als Als ik zwijg kan ik lempen. Gefrappeerd door de geheimzinnige schoonheid ervan, tekende zijn geliefde die op.

Korte rokken en russe klassen, alles is snel verachteld. En Je moet gezond eten: pijpels en uppels en zo. Of Een of twee om lekker door te steken in het prunt. Het zijn eigenlijk lekkere fluien uit de vrije buis komende. Jan Stroeve zette zijn associaties bij die wonderlijke woorden om in ontroerende schilderijen, die eveneens in het boekje staan.

Daarmee is deze uitgave een prachtig eerbetoon geworden aan Nico’s eenzame zoektocht naar contact. En tegelijk een troost voor iedereen die dierbaren wanhopig heeft zien grabbelen naar taal die er eerst nog was. Lees dat boek, want, zoals Nico het uitdrukt: Lukjes en slaapjes en doodjes, je vindt er van alles.

downloads

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Volgelingen?

Een late roeping of bekering, zou dat er voor mij nog in zitten?

Dan hard werken aan mijn repertoire, zalvingen en zegeningen en wuiven met een palmtak vanaf een tweedehands muilezel. De cursus preken in het openbaar doen, adverteren voor een elftal apostelen; met wat hulp van Hogerhand een klein wondertje verrichten in een achterstandswijk (psoriasis genezen, een dove doen horen) en dan – na een Heuvel- of Duinrede eens kijken hoeveel volgelingen zich achter Mij scharen?

.

stmariius

.

Stel dat het er 50.000 zijn? Als die mij allemaal een kleine donatie overmaken, moet het toch mogelijk zijn een mooier spiritueel schilderij te kopen?

P.S. Het schilderij zagen we tijdens onze vakantie in Flensburg.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

50%?!?!

Op Europese aanbestedingen mag men graag foeteren, maar anderzijds, het is niet gauw goed. Hier in Haarlem werd dinsdag op het stadhuis geloot om de organisatie van het Kerstcircus.

Circus Renz en Circus Althoff dongen naar de felbegeerde plek op het evenementenplein in het Reinaldapark; beide voldeden aan de gemeentelijke eisen. Laat ze allebei hun beste act naar de Grote Markt sturen, dacht de RaDa-reda direct, waarna de ambtenaren stemmen of het slangenmens van Renz of de acrobaat van Althoff de vergunning in de wacht sleept! Maar nee, er werd een hoge hoed georganiseerd (bij Muggenmeester Wienen, bij Jan Monnikendam of een van de circusdirecteuren) met daarin tien (10!) lootjes, waarvan vijf (5!) oneven (ik vermoed 1, 3, 5, 7 en 9) en vijf even (5+5 = 10, rekenen jullie mee, beste Raarlemmers, met en zonder dyscalculie?). Ze hadden ook twee lootjes kunnen nemen of 1297 1298. Of één muntje.

Hoe dan ook, de aanwezige HD-verslaggever (die een hele voorpagina vult met deze thriller) bepaalde dat Renz oneven was, waarna gemeentewoordvoerder Claudia Tempelman haar 15 seconds of fame kreeg en welgeteld één lootje trok. En geloof het of niet, het was een oneven nummer.

Hadden Renz en Althoff goochelaars / mindfuckers afgevaardigd naar de trekking? Nee, niemand van de circussen was aanwezig. En dan staat er in het artikel een zinnetje dat mij hevig verontrust: ‘De ambtenaren waren toch ook verbaasd over de uitslag. “Dat Renz wint, terwijl ze nota bene al maanden rondbazuinen dat ze hier het kerstcircus gaan organiseren.”

Wat zegt dit over het statistisch benul van onze ambtenaren? [Je hebt een hoed met 5+5 lootjes, en 1:2 = 50% van de partijen wint…?!?!?] Of over hun paranoia? Verliezer Alberto Althoff is juist weer niet verbaasd: ‘”… Renz heeft zo’n goede band met Haarlem dat de uitslag mij niet verbaast.”’ [nee, 50% kans om niet te winnen en dat je dan verliest…]

De loterij als bestuursvorm, het RaDa is benieuwd of ook toekomstige beslissingen in Haarlem op deze manier genomen zullen worden. Wel of geen Mariatunnel? Dolhuysbrug? Parkje bij de Nieuwe Bavo? Woningbouw in de Waarderpolder? Muggenwiet uit de Stadskweektuin? Niet weggooien die hoge hoed, zou ik zeggen.

.

raadselvogel1

..

raadselvogel2

Oh, kunnen julie me nog even helpen, wakkere vogelkenners? In het Kleverpark hoorde ik vanochtend opvallend gekwetter. In de bomen boven mij scharrelden twee vogeltjes. Iets dikker dan een spreeuw en kleiner dan een duif; ze maakten horizontale buikschuivers over de takken, alsof ze jeuk aan hun borst hadden. Grijs-wit? Ze vertikten het stil te zitten en speelden verstoppertje met me. Maar misschien kan jullie ornithologisch oog wat met deze foto’s?

.

raadselvogel3

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Lakschoenen

Om het weggezakte Duits een beetje op te halen kocht ik voor mijn trip naar Flensburg een boek van de Keulse schrijfster Elke Heidenreich, van wie ik nog nooit had gehoord. Korte stukjes – anekdotisch, autobiografisch (?), spits, wrangkomisch; soms doet ze denken aan Lydia Davis. Columns, verhalen? Ik lees Alles kein Zufall met veel genoegen. Van Heidenreich zijn als ik het vluchtig natrek alleen twee kinderboeken in het Nederlands vertaald. Dus als ik zo vrij mag zijn…?

Lakschoenen

Na het concert zie ik achter de schermen een magere, bleke jongeman in een zwart pak, met mooie lakschoenen. Op beide schoenen zitten forse witte briefjes. Eerst denk ik, wat een aparte versiering. Dan kniel ik voor hem neer en zeg: ‘Mag ik?’ ‘Natuurlijk,’ brouwt hij en ik lees de briefjes, die met schoenveters vastgesnoerd zitten:

Ik word gedwongen deze schoenen te dragen.

Ik richt me op en zie in zijn twintigjarige, bleke, vertoornde gezicht onder het hoge, schrandere voorhoofd wat een gevoelig kereltje hij is. ‘En?’ vraagt hij, eerder angstig dan provocerend.
‘Ja’ zeg ik, een lachje onderdrukkend, ‘dus iemand dwingt je deze schoenen te dragen. Het zijn anders best mooie zwarte lakschoenen.’
‘Mijn vader,’ zegt hij, ‘mijn vader dwingt me. De dirigent.’ Hij laat zijn stem zakken, we staan voor de deur van de dirigentenkamer. ‘Hij wil niet dat ik met sportschoenen naar concerten ga. Maar ik ben veganist. Ik eet niets van dieren, ik draag niets van dieren. En dát – hij wijst vol afschuw op zijn schoenen – dat is leer. Dierenhuid. Mijn voeten lijden. Ik lijd.’
‘We lijden toch allemaal,’ zeg ik mild. ‘Volgens Kafka staan we ons leven lang op het toneel en zingen. Omdat we lijden. Daar moet je doorheen.’
Ik loop van hem weg en hoor hoe hij mij naroept: ‘Maar dat wil ik niet!’
De maestro, zijn vader, komt zijn kamer uit. Applaus klinkt van de getrouwen hier achter het podium. De vader knikt gevleid. De zoon staat afzijdig en lijdt, de witte briefjes lichten op.

Uit Alles kein Zufall.

Over lijden gesproken: rappe RaDa-lezers die in een grafstemming zijn kunnen vandaag nog naar een bijzonder evenement hier in de omgeving.

.

uitvaartbraderie .

*Na de uitvaart de biecht: zojuist bij het vertalen heb ik mezelf nog net behoed voor een Ausrutscher van jewelste. In het origineel stond ‘seltsamer Schmuck’. Dat had ik met mijn duffe koffieloze zondagochtendhoofd vertaald met: ‘wat een zeldzame eikel!’ (zoals in ‘I can’t believe what a schmuck that guy is’).

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Kunstconcurrentie

Ars of natura, dat was vanochtend weer eens het dilemma: met andere woorden, Haarlemse Kunstlijn of Middenduin?

We hakten de knoop door, gedecideerd, en sprongen te fiets. Go west, frisse lucht wilden we. We hadden 250 meter plezier van onze besluitvaardigheid; toen knepen we al in de remmen bij wat ooit Stoopsbad was. Daar zagen we een Kunstlijn-banier.

.

Stoopsbad1

,

Een buitenkansje om het pand, waar ik ooit mijn zwemdiploma A behaalde, weer eens van binnen te zien. Huichelachtig tuurde ik naar de tentoongestelde bustes en stillevens, maar ondertussen…

.

stoopsbad4

.

Het trappenhuis was schitterend. Er hingen nostalgische foto’s van het zwembad waar Henk Sloos zich niet voor zou hoeven schamen (‘die horen niet bij de expositie, hoor’, zei iemand gedienstig).

.

Stoopsbad3

.

Ik passeer dat gebouw elke werkdag en vaker ook; maar nu stond ik binnen de hekken en dan zie je meer. Zoals het gevelornament met Barbier/Kapper. De eerste keer dat er een appartement te koop staat daar, zal ik me vermommen als Funda-mentalist, want ik ben toch ook nieuwsgierig naar wat zich achter dat trappenhuis bevindt.

.

Stoopsbad2

.

En de natuur? Middenduin stelt nooit teleur. En als je dan al met kunstogen (…) kijkt, zie je overal intrigerende patronen. Op de stam van deze omgevallen boom bijvoorbeeld.

.

stam2

.

stam5

.

stam4

.

Zal ik (met een knipoog naar Haarlems Ereburger) een fotoboek maken met de titel De decompositie van de wereld? Foto’s van ontbinding, verval en vergankelijkheid?

Overigens, dat fotoboek Als Haarlem ontwaakt van Kees Reniers en Jacques de Jong lijkt me op voorhand erg leuk. Hè? Wat! Je kunt het ook online zien… Schitterend! Méér van dit soort bavocentristische projecten, graag!

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Tagesgästekarte

Waar kan je liggen in het zand / totdat je hele lijf verbrandt… Dat is aan de rand van Nederland / aan ons onvolprezen strand (Nijgh)

Dat Noordzeestrand waarvan je als Haarlemmer weet dat het altijd voor je klaar ligt, voor het geval je het ineens nodig hebt. Op fietsafstand en vrij toegankelijk. Een weelde waar we niet altijd bij stilstaan; het kwam daardoor als een schok toen de huisdichteres en ik vorige week een bezoekje brachten aan het Duitse waddeneiland Sylt en bij de opgang naar de strandboulevard op een wachthuisje stuitten met een kaartverkoopster.

Andere wandelaars toonden routineus een toeristenpasje en werden doorgewuifd door deze functionaris. Wij stonden daar ietwat bedremmeld… was dit een privéstrand? Maar nee, we moesten een toegangsbewijs kopen – een dagpas. Iets met de Steuer. Onze tegenzin gold niet zozeer het bedrag (€4 p.p.) maar veeleer het principe. Hé, het strand, hoorde dat niet voor en van iedereen te zijn?

.

IMG_5295

.

We hadden twee uur in de trein gezeten om Sylt te bereiken (via een spoordam over het wad). Dus trokken we ons Nederlandste gezicht en de portemonnee.

Ze hadden er wel ander zand dan wij: grofkorreliger en ruller. Een straffe wind en de branding stoeiden alsof ze ervoor betaald kregen. Ach wat, ik hou op over dat geld, het was er prachtig (kijk op de Tagesgästekarte even naar de bijzondere vorm van het eiland)!

.

Sylt1

.

En (daar zou ik er bij Bloemendaal ook graag een paar van hebben, al was het maar voor de sier) ze hadden er kribben – met prachtig zeegeschuurd hout. Trouwe RaDa-lezers weten dat ik een voorliefde heb voor nervatuur.

.

sylt3

.

sylt5

.

Ten slotte, als tegenhanger, nog een voorbeeld van Duitse gastvrijheid: langs de Elbe is een Schiffsbegrüssungsanlage. China, Zuid-Afrika, Portugal, voor elk passerend zeeschip wordt het eigen volkslied gespeeld. Niet door de blaaskapel van Wedel, maar over een krachtige geluidsinstallatie, maar toch… het is niet iets wat je zou verwachten in deze tijd van globalisering.

.

willkommen1

.

De schepen toeteren erkentelijk en misschien is er af en toe hoog op het dek wel een sentimentele, windgeschuurde zeebonk die een traantje wegpinkt bij het horen van de vertrouwde tonen uit zijn vaderland?

.

zeecontainer

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.