Empathie

Empathie kun je trainen, beweert filosoof Stine Jensen in haar Socrateslezing. Maar kun je er ook teveel van hebben? Vanochtend zag ik in NRC Wetenschap foto’s van de kaak van Hitler, die (dat was het nieuws) óók volgens recent onderzoek de kaak van Hitler was.

Het bovengebit bestond uit een ‘complexe constructie van een enorme brug met kunsttanden’ en ook onder was het niet bepaald een reclame voor nazi-tandpasta. Toen ik het las, welde er direct medelijden in me op. Kiespijn in vele variëteiten, afgebroken tanden en ingewikkelde behandelingen, ik heb er ervaring mee. Je wenst het niemand toe, maar desgevraagd had ik voor de Führer wel een uitzondering willen maken. Maar ja, dat ongewenste medelijden was er al, het kon niet meer terug naar waar het vandaan kwam.

Volgens Jensen wordt de empathie geregeld via (de) chakra’s, die door yoga te beïnvloeden zijn. Met ‘hartopenende oefeningen’ kun je de lagere chakra’s (seksorganen, buik, navel) hun plaats wijzen, zodat het ‘higher self’ meer aan bod komt.

Maar hoe zit het nu met mij? Het ene moment voel ik überempathisch ‘fout’ medelijden en het volgende wil ik een onschuldig iemand door zijn knot schieten. Een van mijn lagere chakra’s moet heimelijk een te grote broek hebben aangetrokken. Op een van de balkons hierachter, zit regelmatig een jongeman met een knotje op een laptop te werken. Hij heeft mij niets misdaan, ik ken hem niet, hij veroorzaakt geen overlast. De afstand is een meter of dertig. Een week terug stelde ik me zomaar ineens voor hoe ik door een vizier tuurde, de crosshair sights op die knot richtte, de trekker overhaalde en ‘m kapotschoot. De knot, de man bleef ongedeerd.

Een dag later zag ik de knot weer zelfingenomen boven de balustrade uitsteken. Nu schoot ik met pijl en boog – de pijl bleef steken in de knot. Lijd ik aan knotnijd? Staat de knot voor het hele hipsterdom? Andere geweldsfantasieën heb ik niet, dit is echt de enige. Een katapult als antiknotwapen lijkt me ook wel leuk trouwens. Stine, waar gaat dit eindigen?

.

scholekster

.

Het RaDa (geen vogelweblog) plaatst vandaag een foto van een scholekster, geschoten op een vluchtheuvel bij het (scholloze) Kleverpark, midden in de stad. Om misverstanden te voorkomen, de foto werd geschoten; op een vogel zou ik nooit schieten – met uitzondering wellicht van de Deense knotvogel.

Paars PS In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Coalitieakkoord

Hoezee, Haarlem heeft een coalitieakkoord – de onderhandelaars van GL, CDA, D66 en PvdA zijn het eens. ‘Doe duurzaam’ hebben ze het gedoopt, wat ik van een onvergeeflijke taalarmoede vind getuigen.

Als je duurzaam doet, ben je het dan ook? ‘Voornaam doen’ houdt aanstellerij in. ‘Doe niet zo kinderachtig’, impliceert dat je als volwassene beter zou moeten weten. Daar komt bij, het werkwoord doen is lelijk aan lager wal geraakt. ‘Doe normaal!’ is geclaimd door VVD & PVV. ‘Zou jij haar doen?’ is van GeenStijl; ik weet niet of het Engelse ‘do drugs’ al is ingeburgerd als ‘drugs doen’ maar lang zal het niet duren.

De nieuwe wethouders zijn geen groentjes niet nieuw, op Marie-Thérèse Meijs van Groen Links na. Op haar Twitter-account afficheert ze zich als ‘wandelcoach’ en op de Rudolf Steinerschool doet ze de interne leerlingbegeleiding. Donkergroen en supersoft, dus? Voor een aanstaande wethouder vind ik haar bedenkelijk onvindbaar op het grote boze wereldwijde web, ook op de eigen site van GL. Ze zat (als we Robbert Berkhout mogen geloven) in de raad tussen 2002 en 2006, maar om te zeggen dat je dan het klappen van de zweep kent? Mwahhh…. Voor mij voelt het alsof ze aan een paardebloempluisje komt neerdalen in het Haarlemse politiek bestuur.

.

Marie Thérèse MeijsKL

.

En verder… Het akkoord staat vol plannen waar niemand tegen kan zijn, behalve de slechte mensen. Er worden 7500 woningen ‘toegevoegd’ en 1700 bomen (reken zelf uit hoeveel boom dit is per woning). De lucht wordt straks schoner, de bevolking wordt welvarender, opgewekter en gezonder, actiever en leniger, slimmer en bewuster, minder verdeeld en haatdragend en…. Was het maar vast 2022!

P.S. Het RaDa (geen vogelweblog!) noteert dat het verbod om meeuwen te voeren wordt uitgebreid in de Algemeen Plaatselijke Verordening. Graag zou ik een verbod zien dat meeuwen verbiedt te eten, maar anderzijds… Ik durft nog niet te juichen, maar hier in de buurt houden ze zich qua geluidsoverlast tot nu toe gedeisd – al bevat mijn raam soms sporen van meeuw.

.

sporenvanmeeuw

.

Paars PS In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Frusfrusfrus

Frustratie met een Grote FRUS hier thuis gisteravond. Uurtje of half acht, een lege, luie avond in het verschiet. Alleen zou ik nog even de scores van VWO Engels invoeren in Wolf, de cito-app die heel nakijkend Nederland gebruikt voor de eindexamens.

Voor deze gelegenheid, eens per jaar, ondergaat de huisdichteres vrijwillig een metamorfose tot datatypiste. Ik lees de scores van de open vragen op en de antwoorden van de multiple choice. Drie dagen geleden had ik de hele zwik al nagekeken, hopelijk zou het in een halfuur gepiept zijn. Ik begin traditioneel onder gemor: in de jaren ’80 werden al die antwoorden in een computer gegooid en kreeg je na een paar weken wachten de cijfers terug. Prima systeem! Nooit gedonder. Nadien werd een ‘verfijning’ ingevoerd bij de talen: er werden ‘open vragen’ toegevoegd, in het Nederlands te beantwoorden (meestal volstaan drie of vier woorden).

Ah, bij de eerste leerling had ik kennelijk een steek laten vallen… Mijn totaal verschilde 1 punt. Onoplettendheidje. Kan gebeuren. Bij de tweede was het goed, maar de derde en vierde kwamen niet overeen met Wolf. Aanvankelijk deden we steeds een hertelling en een paar andere controles. Wrevel en wroeging maakten zich allengs van mij meester. De helft van de scores klopte niet. Had ik zo zitten klungelen? Had ik er met de pet naar gegooid? Dan toch niet bewust – was het weerzin tegen het stupide werk? De datatypiste was een engel – we liepen een aantal blaadjes andermaal langs, ik overdreven articulerend (21. C, 22. B, 23. B, 24, D, 25. 3 punten, enz.), zij toetsend of ze een toccata speelde in de Grote Kerk. Desondanks bleef er een dozijn antwoordvellen over met een of meer ten onrechte toegekende of afgetrokken punten. “Laat me maar even betijen, dan kijk ik nog eens,” zei ik ontgoocheld.

En ik keek en ik keek. Alleen hielp het niets. Ik zag niets. Ik begreep niets. Toen de datatypiste na een half uur terugkeerde staarde ik dof naar die blaadjes. Geknakt in mijn beroepstrots, overtuigd van de aftakeling van mijn verstandelijke vermogens. We deden er nog een. Wéér dat punt verschil. “Geef het nou maar op,” zei de datatypiste, maar zo onnauwkeurig kon ik het niet naar de tweede corrector sturen. We probeerden er nóg een. “33?” zei ik hoopvol. “34”, zei Wolf/de datatypiste. Het scheelde niets of ik had dat blaadje van de brave Baukje versnipperd – letterlijk. Ik verkeerde in een toestand waarin je ook na 15 jaar gelukkig samenzijn niet door je vrouw gezien wilt worden.

De avond was definitief naar de gallemiezen. Mijn nekspieren rafelden, hoofdpijn klopte aan beide slapen. Ik gaf het op. Toen ik nog even de mail opende zat daarin een mailtje van 15.52 uur met een ‘tweede aanvulling correctievoorschrift’. Bij vraag 11 mocht behalve ‘C’ nu ook ‘D’.

Een kwartje viel (of – ik twijfelde in dit stadium aan alles – was het 24 cent?). Was het mogelijk dat die examenfuckers gluiperig mijn ingevoerde D’s online met één punt hadden gehonoreerd, terwijl die D’s op míjn drie dagen eerder gecorrigeerde blaadjes nog de oorspronkelijke nul punten hadden? Het moest haast wel… en het bleek ook zo. ‘Het CvTE* is zich ervan bewust dat dit leidt tot enkele aanvullende handelingen van administratieve aard.’

Enkele aanvullende admi…?!?!?!?!? Een verloren avond. Hartkrampen, tandenknarsen, acuut astigmatisme, tics, alom dreigende lesies en rupturen! Een stresstest voor mijn huwelijk en de genadeklap voor mijn motivatie zullen ze bedoelen. Kunnen leraren ook een klacht indienen bij het LAKS?

*College van Toetsen en Examens

.

fuut

.

P.S. Het RaDa is geen vogelweblog, maar…

PS In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Loofflats en woonboten

‘Verkoop Deliterrein opgeschort’, lees ik in het HD. En wethouder Van Spijk (D66) is uit zijn hum. Door een aangenomen raadsmotie van Frits Garretsen (SP) moeten in de te bouwen woontoren nu ook veertig woningen komen volgens het Friends concept, waarvan de helft sociale huurwoningen.

Het Friends concept behelst dat twee of meer alleenstaanden een appartement delen en een TV-serie over zichzelf laten maken. De ontwikkelaar zal daardoor minder verdienen aan zijn toren dan voorzien, dus moet er opnieuw onderhandeld worden over de grondprijs; ook krijgen de architecten er een hele dobber aan om al die vriendschappelijk gedeelde woningen te voorzien van het belastingtechnisch vereiste aantal eigen wc’s en douches. Vertraging dus, vertraging en dat terwijl voor de verkiezingen de bouwambities uh… torenhoog waren. 12.000? 16.000 woningen? Welke partij bood er meer?

Kan het RaDa nog iets betekenen in dezen? In de NRC stond gisteren een artikel over Stefano Boeri, een Italiaanse architect die in Milaan het ‘bosco verticale’ ontwierp, een met bomen begroeide woonflat. In Utrecht en Eindhoven krijgt het idee navolging, ook (en dat is een primeur) in de sociale woningbouw. Is dat niets voor Haarlem?

.

bosco-verticale

.

In de NRC van vandaag staat bovendien een stuk over ‘varende flatgebouwen’ die Rotterdam aandoen, oftewel cruiseschepen. Die herbergen zo’n 3800 opvarenden. Haarlem, tik voor een zacht prijsje drie van die gepensioneerde oceaanreuzen op de kop (zeewaardig hoeven ze niet te zijn) en huisvest daarin al onze alleenstaanden, starters, daklozen, gedroste zeebonken en andere waterliefhebbers. Versleep die gevaartes iedere dag een stukje langs de Spaarndamseweg of over de Mooie Nel, zodat de overburen niet klagen, of creëer een nieuwe lighaven in de Waarderpolder. Tuig ze (à la Boeri) op met al het loof wat over is van de Potjesmarkt en onderhandel dan pas op je dooie akkertje over dat Deli-terrein. Want zoals het nu gaat, schiet het niet op.

.

IMG_5915

.

P.S. Voor een korte introductie hier een RaDa-stukje over Frits Garretsen (SP): http://www.dagklad.nl/2017/03/02/20-16/

PS In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Eksters en hipsters

Benepen, xenofoob, door-de-vitrage-glurend achterdochtig – wie wil het zijn? Ruimdenkend, gastvrij, tolerant – wie wil het niet zijn? Dus ik schrok een beetje van mezelf toen ik gisteren mijn ogen tot bozige spleetjes kneep bij de aanblik van zeven vale, berugzakte jongemannen (sommige met puntbaarden!) die in ganzemars naar huisnr. XX liepen en daar schielijk naar binnen gingen.

Het kon niet uitblijven! Amsterdam gaat paal en perk stellen aan de airbnb-anarchie, dus dan wijken de toeristen uit naar het zwak verdedigde Haarlem. Gewetenloze speculanten zullen hier de voor fatsoenlijke mensen onbetaalbare huizen opkopen en… Die loze herenonderbroek in de goot was misschien de wegbereider van vele soortgenoten.

Afijn, ik heb rustig geslapen – die jongens waren waarschijnlijk botanici of een septet dat optreedt op een festival voor héél oude muziek, met veel vedel en luit en weinig geluid. En zwak verdedigd? De gemeente Haarlem heeft zelfs al een meldpunt voor types zoals ik. Anoniem klagen mag zelfs ook nog – aan alles is gedacht!

.*****

ekster

.

Het RaDa is geen vogelweblog, itereer ik tot vervelens toe de laatste tijd, maar het moet gezegd: ik heb de schijn tegen.

En dat komt door de malle vogels hier in de buurt. Eerst die vleugelspits en gisteren fietste ik in de Jan Steenstraat langs twee eksters die wel héél dicht bij een op de stoep luierende kat kwamen. Doe maar voorzichtig, wilde ik roepen, maar ze zochten ‘m juist op.

.

ekster2 (1)

.

ekssteruitsnee

.

Was het een pesterijtje? Een dolletje? De dikste ekster hield zich afzijdig, maar die kleinere pikte de kat in zijn staart, leek het, en deed er alles aan ‘m te tarten. De kat rolde loom op zijn zij, maar kon zich er ook weer niet héél druk om maken. Na een tijdje vond ie het welletjes en taaide af, nagekeken door zijn speelmakker/plaaggeest/of wat het ook was.

.

ekster3

.

Ah, er zijn op Youtube filmpjes van: https://www.youtube.com/watch?v=SRV7k7aCEtY En die eksters opereren steeds met z’n tweeën.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Stammenstrijd

Als we niet oppassen gaan formatieperiode, zomerreces, herfstdommel en winterslaap naadloos in elkaar over hier in Haarlem – of heeft de RaDa-reda zitten pitten?

Alleen hier in mijn eigen straat dreigt een hevige stammenstrijd. Deze week ontving ik van de vriendelijke buurman/-vrouw van nummer XX rd/zw (geslacht, huisnummer en toevoeging verhuld overeenkomstig de nieuwe Europese privacywetgeving) een onheilspellend rondschrijven. ‘Regelmatig is er contact met de gemeente over het bomenbestand in onze straat.’

Beknopte voorgeschiedenis: de vertrouwde acacia’s hebben het zwaar te verduren gehad. Een werd omgeblazen door een zomerstorm, een tweede werd preventief geveld, een derde lijdt aan okselzwam, schorsrot, arborexia nervosa of alledrie – ik ben geen boomchirurg. Als brugklasser was ik in Thijsse’s Hof de trotse samensteller van een herbarium, maar inmiddels beperkt mijn bomenkennis zich tot eik, beuk, iep, populier en kastanje en dan houdt het wel zo’n beetje op. Dat zal snel moeten veranderen, als ik mijn status als betrokken burger tenminste niet wil verliezen.

Wij bewoners mogen van de gemeente een top drie inleveren en om ons te helpen wordt een voorzetje gegeven met kandidaatbomen.

  • Acacia Robinia (Witte accacia/Valse accacia)
  • Linde (Tilia)
  • Meelbes (te zien in de Deckerstraat, staat er behulpzaam bij)
  • Esdoorn (Acer)
  • Gleditsia Triacathos.

Grappig, mijn eerste opwelling is dan toch te kiezen op grond van de naam. Die Valse acacia spreekt mij wel aan, al was het alleen maar om ooit een keer een grapje te kunnen maken met ‘nee, hij doet niks’. Oh, wacht, de Gleditsia Triacathos is de Valse Christusdoorn, dus dat schiet niet op dan. Inmiddels is mij gebleken dat anderen hun eigen afwegingen maken. Zo staat de linde in een slecht blaadje bij allergiepatiënten; autobezitters vrezen de Meelbes (Sorbus Aria): die trekt vogelzwermen aan, wier bessensaphoudende kak de lak lelijk aantast. Ik voorzie nachtelijke bezoeken van door donkere capes geanonimiseerde buren die mij omkopen / bedreigen / verleiden om over te stappen van de Andalusische sierappel op hun favoriet, de stervormige Kardashian.

Maar wacht, wat stom van me, eigenlijk kan ik me nu al uitspreken! Er is een boom waar ik hardcore fan van ben. Waar is mijn cape? Natuurlijk, het moet een Ginkgo Biloba worden!!! (Zie hier voor de RaDa-ode).

Ik houd jullie op de hoogte. Overigens staan de acacia’s al een beetje in bloei. Nog even en ze parfumeren de wijde omgeving.

.

bloeicacia

.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Kansberekening

Hoeveel zussen hebben de Haarlemse wethouders? En hoe groot is de kans dat je in een vreemde stad toevallig de zus van een Haarlemse wethouder treft? En dan van degene waar je bijna (of misschien wel helemaal) op hebt gestemd?

Ik was deze week in Utrecht, maakte een avondwandelingetje en zag ergens bij de Snelliuskade – bij een van die smalle waterloopjes die de buurt zo mooi doorsnijden – een onorthodoxe lantaarnpaal. En verderop nog een. En nog een. Grappig! (Of was het een verdediging tegen het nieuwerwetse LED-licht?)

.

triplelamp

.

De volgende dag gingen we nog even terug, om ze bij daglicht te fotograferen. Bij de eerste stond een jongeman zijn auto te bewerken met een agressieve waterstraal, die al zijn aandacht vereiste. We sloegen de hoek om, fotografeerden in een verlaten straat nog twee schemerlamppalen en keerden op onze schreden terug. Bij de eerste lantaarnpaal spoot de man onverminderd driftig door, maar op het trottoir stond nu ook een jonge vrouw, spuitloos en aanspreekbaar. De lantaarnpalen waren een paar jaar geleden opgeleukt voor een straatfeest, wist ze. De kappen waren professioneel bevestigd door een buurman. Wel waren er inmiddels een paar gesneuveld. We babbelden wat, het gesprek kwam op Haarlem.

Haarlem, mijn broer woont daar ook, meldde ze tussen neus en lippen door. Die is wethouder. Jur Botter, wilde ik krijsen… Snoek, zei ze. ‘De winnaar van het luisteraarsdebat’ riep ik niet uit, want dat zou haar niks gezegd hebben. En toen we het wisten zagen we de gelijkenis. Donkere guitige ogen, krulletjes… (een Snoekalike, zei ik niet). En nou willen jullie natuurlijk wel weten bij wat voor lamp de zus van de wethouder woont. Kijk, dit is ‘m.

.

lamplicht2

.

Zo verrassend kan het leven dus zijn. Wie weet wie ik volgende keer weer ontmoet…? De stiefbroer van Cryfke in Zierikzee, de suikeroom van Jur Botter uit Dinteloord of een voormalige visvriend van Muggenmeester Wienen. Blijf vooral het RaDa lezen, want ik zal niet verzuimen er hier melding van te maken.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Gewoontedier

Als je op een ander huis past, merk je pas wat een gewoontedier je bent en hoezeer je met je eigen huis bent vergroeid. Wij zaten afgelopen week in de woning van een gepensioneerd echtpaar in de Vogelenbuurt in Utrecht. Oude vrienden van de huisdichteres.

Drie verdiepingen, ruime keuken en een tuin. Zij gingen op vakantie, er was een korte overdracht en na het uitzwaaien begonnen we met ‘wonen’. De eerste tests vielen positief uit: het koffiezetapparaat beter dan thuis, de WIFI ook. De stereo klonk goed. Comfortabele zitmeubels en dito matras. Er was een fijne buurtwinkel en een vriendelijk eetcafé even verderop. Dus vind je het gek – ik doe even niet aan spanningsopbouw – dat we het geweldig naar ons zin hebben gehad?

Alleen, zo’n ander huis, andermans huis, moet je je wel eerst eigen maken. De eerst dag hing er nog een lucht van drogend wasgoed, met een parfum dat mij tegenstond. Ging dat nog weg, vroeg mijn neus zich rusteloos af. En een huis is niet stil: er zijn nieuwe piepjes en bliepjes; krakende scharnieren, een houten trap die nakreunt. Het zoemt, het zucht, het ruist en het duurt even voor je al die geluidjes kunt thuisbrengen en negeren.

En dan zijn er je ‘bezittingen’ – waarvoor je een plekje wilt ‘bezetten’. Liefst een vaste plek en dat viel in dit huis niet mee. Het was vol. ‘Complet’, zoals op Franse campings staat. De vele kasten en opbergsystemen waren tot de laatste plek (alfabetisch!) gevuld met boeken en CD-collecties. Aanvankelijk voelde ik een sterke behoefte aan ‘mijn’ kastje of plankje, zoals je dat in een hotelkamer wel hebt, maar dat was er eenvoudig niet.

The house was very much ‘lived in’, zeggen de Engelsen en dat gold zeker voor dit huis. Geen steriele toonzaal, maar warmmenselijk en (op die alfabetische verzamelingen na) vaak onordelijk. Met voor de buitenstaander (die helemaal niet in zo’n huis hoort) kleine ergernissen en ongemakken, die je eraan herinneren wat een onvolmaakt samenwerkingsverband ieder huwelijk is, met onvermijdelijke compromissen op het gebied van organisatie, functionaliteit en hygiëne. Ik stelde me voor hoe bepaalde überpraktische, daadkrachtige, interieurbewuste types een week bij ons waren ingetrokken en tevergeefs probeerden te doorgronden waarom dit zus… en dat zo… en waarom wij niet gewoon… Of erger nog, dat ze in die week alle kruiden van vóór 2008 hadden weggegooid. Ook waren de pannen blinkend geschuurd. Spelenderwijs hadden ze een keur aan goedbedoelde kleine reparaties verricht en voor de hand liggende verbeteringen aangebracht (kijk, een haakje voor de pollepel). En dat wij beteuterd keken, want voor ons was het allemaal goed genoeg geweest zoals het was.

Het is mijn laatste ochtend in Utrecht. De regen tikt knus op de serre – toch nog een nieuw geluid – en het spijt me dat we hier al weg moeten zo meteen. Net nu ik gewend ben. ‘Gewend’ heeft dezelfde stam als ‘gewoonte’. Maar pas tijdens het schrijven van dit stukje bedacht ik dat ook ‘wonen’ en ‘gewoonte’ weleens etymologisch verwant zouden kunnen zijn. Ik hoop dat het zo is.

Vanavond ga ik het nazoeken. Nu eerst de koffer pakken.

.

escher

 

Huis in de buurt met Escher-gevel

.

Eieren lopen

Festivals of rust, vogels of massa’s, mijn Straatjournaal-column van mei ‘18.

MUD MATTERS, verlas ik me toen ik begin april het persbericht zag. Modder maakt het verschil, of Modder, zo belangrijk! Ik was het er direct mee eens. Alleen stond er Mud Masters: Modderkampioenen of Slijkhelden (het Nederlands laat ons hier toch enigszins in de steek). Als alles goed/fout ging, zouden die op 21 en 22 april deelnemen aan een evenement bij Vijfhuizen. Wel of niet, want de Vogelwerkgroep Zuid-Kennemerland had een kort geding aangespannen, dat binnenkort diende.

De vogelvrienden vreesden dat pakweg 16.000 door sloten en weilanden baggerende atleten het broedseizoen danig zouden kunnen verstoren. Geen denkbeeldige gedachte. Het was niet de Jo-met-de-banjo-wandelclub van Jasperina de Jong die door de polder zou flierefluiten. Kaatje met haar mondharmonicaatje? Deelnemers aan Mud Masters worden voortgestuwd door elektronisch gestamp en gedreun, turbodecibellen waarin de zoete lokroep van de leeuwerik evenveel kans heeft als een kindersleetje in een Alpenlawine. En dan was er nog de opbouw van de hindernissen. De Mud Masters hebben drie fulltime parcoursingenieurs in dienst en de opbouwploeg telt veertig leden, zodat de Monkey Bars, de Execution en de Horizon Climber vakkundig worden gemonteerd. Nieuw was de Wave Maker: Laat zien dat je een sterke teamplayer bent wanneer je je over levensgrote draaiende deegrollers in het water manoeuvreert.

De moddermensen betalen €65 per inschrijving en dan mag je een uiterst professionele organisatie verwachten, met de hoge standaard waaraan wij gewend zijn geraakt bij de party scene, pretparken, allerhande festivals en massale sportevenementen. Het is verbluffend hoeveel gedrevenheid en perfectionisme dit kleine land kan opbrengen, zolang het om vermaak en ontspanning gaat en niet om een VN-missie of om vrijwel alle belangrijke inspectiediensten. Saillant was dan ook dat de vogelbeschermers hun zaak hadden aangespannen tegen de in hun ogen falende provinciale toezichthouder RUD, die genoegen had genomen met een flodderig ecologisch rapport, dat luchthartig heenstapte over de aanwezigheid van 25.000 deelnemers en supporters in het gebied.

Wat zou mijn uitspraak zijn, als ik rechter was? Uitstel van de Mud Masters eisen tot het broedseizoen voorbij is, of door laten gaan? Voor het goede begrip, ik kan zelf geen boomklever van een bumperklever onderscheiden. Ik lig in mijn vrije tijd niet met een verrekijker in het struweel in de hoop een druilgorsje of de o zo zeldzame struisvink te betrappen. Maar ik heb wel oog voor de natuur. Zo geniet ik dit voorjaar buitengewoon van een zwerm sijsjes en groenlingen die kwartier maakt in de tuin van de buurvrouw. Die heeft ze gelokt met zonnebloempitten. Het is een vrolijk en muzikaal gezelschap.

En vorige week, in Duin en Kruidberg, was ik met mijn vrouw getuige van een bijna magisch moment. In een meertje deden twee baltsende futen hun verplichte figuren. Een kruising tussen ballet en breakdance te water. We zagen het geflikflooi vertederd aan. Plotseling zwommen ze gedecideerd bij elkaar weg, doken synchroon onder en kwamen weer boven met iets in hun snavel. Zonder aarzeling zwommen ze recht op elkaar af en toen de frontale botsing onvermijdelijk leek, rezen ze verticaal op uit het water en leken elkaar rechtstandig iets te voeren. Was het de paring? Hoe dan ook, over een paar weken tuft daar een fuut rond met een kuikentje op de rug, daar twijfel ik geen moment aan. Dus…

Op 12 april oordeelde de rechter echter dat onvoldoende was aangetoond dat de Natuurbeschermingswet zou worden overtreden (vraagje: hoe toon je aan waardoor een lijster van de leg raakt?). Dus als u dit leest, zijn de deelnemers alweer schoongespoeld en opgedroogd. Ik hoop dat ze genoten hebben tussen de draaiende deegrollers, zo ben ik dan ook wel weer.

.

futen

.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.