Buzz

Alles wordt door elkaar geklutst dit weekend: Goede Vrijdag, volle maan, Paaszaterdag en Lammetjesdag.

De rook van Paasvuren, dorpsbraderieën, de eerste barbecues en uit de hand gelopen examenstunts vermengt zich; het Laatste Avondmaal is nog niet verteerd of de Paasbrunch wordt al geserveerd; rokjesdag overlapt met het begin van de vakantie. Kermissen, Easter-races, Matthäusen & Johannesen, van ongeduld ronkende files naar recreatieplassen, stranden en bollenvelden houden samen het geluidsvolume op peil, geholpen door het nationale gezoem en geknetter van OPWINDING.

Een paar weken geleden hadden we een vriendin te eten. Het gesprek kwam op een boek dat hier (half gelezen) rondslingerde: The Lonely City van Olivia Laing. Wat maakt eenzaamheid in een grote stad als New York anders? Ik (positivo) begon over ‘goede eenzaamheid’; de luxe om op een plek te zijn waar je niemand kent, idealiter niemand verstaat, en waar drukte en bedrijvigheid langs je afglijden. Het voorrecht van de buitenstaander.

Zij zei dat ze zich vooral eenzaam voelde op warme dagen, aan het begin van een door de media aangeblazen hittegolf, als ‘iedereen’ verbeten aan het genieten slaat. Buiten en liefst zichtbaar. Geregisseerde hysterie. Dit weekend denk ik aan haar.

.

lichtbaken2

.

Een onverwacht lichtbaken gisteravond boven de Korte Wijngaardstraat. Ah… de kermis

..Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

De weg kwijt

Het Haarlems Dagblad heeft bovenaan pagina twee van de stadsbijlage meestal vier beknopte berichtjes met overzienbaar leed: struikelingen en glijpartijen, schrammen en builen: bakfiets uit de bocht, paard gered uit sloot, inbreker klem in klapraam.

Vervelend voor de betrokkenen, maar voor buitenstaanders heeft het iets geruststellends. Gediplomeerde EHBO’ers snellen toe, ontsmetten en lappen op; brandweerlieden blussen; agenten sussen of vatten in de kraag. Waarna het leven zijn gewone loop herneemt. Alleen woensdag stond er een berichtje waar ik vandaag steeds aan terugdenk.

Vermiste fietser gevonden: Aerdenhouter Peter Medemblik (76), die sinds maandagmiddag werd vermist, is gistermiddag in goede gezondheid aangetroffen in Voorschoten. De 76-jarige man die dementerend is, was op zijn fiets vertrokken naar de Waterleidingduinen. De politie sloeg gisteren groot alarm, omdat de inwoner van Aerdenhout medicatie nodig heeft. (zie ook hier)

Gelukkig, een goede afloop! Er zijn twee redenen dat het berichtje me zo bezighoudt. Om te beginnen ken ik Peter uit mijn hardlooptijd, lang, lang geleden. We vochten destijds enkele verbeten duels uit op de tien Engelse mijl. De afgelopen jaren heb ik ‘m niet meer ontmoet. Maar goh… Uit het bericht maak ik op dat hij de nacht zonder gezelschap heeft doorgebracht. Rusteloos en radeloos, mag je veronderstellen.

Dat mijn vader dement was, helpt ook niet om het voorval uit mijn hoofd te zetten. Het is niet zo dat ik in paniek raak elke keer dat ik de afstandsbediening kwijt ben of de havermout vergeet bij de Deka. Maar anderzijds, Peter en ik schelen zo’n tien jaar; het schrikbeeld van geestelijke aftakeling wordt af en toe opgeroepen en het zou raar zijn als ik me niet soms afvroeg hoeveel heldere jaren mij nog gegeven zijn.

.

vaag

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Onbrandbaar?

Vanochtend keek ik met derdeklasleerlingen naar het BBC News over de brand in de Notre Dame. Ongeveer de helft was weleens in de kathedraal geweest. Hun besef dat iets onvervangbaars verloren was gegaan was voelbaar. Zelf kreeg ik het bijna te kwaad bij de beelden van treurende Parijzenaars, ongelovig naar de rookwolken starend of verenigd in samenzang en gebed.

De verwoestende vuurzee herinnerde me eraan hoe nonchalant en onverschillig ik doorgaans zelf langs de culturele schatten hier dichtbij banjer. Alsof ze niet kapot kunnen; alsof ik er recht op heb.

.

bavoheel2

.

Ik probeerde me voor te stellen hoe het zou zijn als onze eigen Oude Bavo aan vlammen ten prooi was gevallen. Dat ik vanaf het dakterras van Hudson’s Bay tot mijn ontzetting de toren zag instorten. Waarna er midden in de stad een smeulend zwart litteken van as en puin lag. Er werden weliswaar tientallen miljoenen gedoneerd voor de wederopbouw, maar het zou nog decennia duren voor de kerk iets van zijn oude luister had herwonnen. Zou ik me schuldig voelen dat ik in 2019 meer aandacht had gehad voor die banale kermis dan voor de monumentale gotiek?

.

metbavo

.

‘Historische binnenstad’- je zegt het meestal gedachteloos, tussen neus en lippen door. Na gisteren weet ik weer dat het meer is dan alleen een cliché.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Datahonden

De huisdichteres was gisteren even van huis en zat een half uur op het terras bij Van Egmond in de Kleine Houtstraat. Moet kunnen. Ze betaalde haar drankje contant, dus niet met haar telefoon.

Weer thuis kreeg ze op haar mobiel prompt een pushbericht van google-mag-weten wat voor achterbakse service: of ze het café wilde beoordelen. NEEEEEEEEEEEEEEEEEN, natuurlijk NIET!!!!!!!!

Die schurftige data-honden worden steeds schaamtelozer in hun ongelikte opdringerigheid. Dus straks maar weer eens diep de privacy-instellingen induiken om te zien hoe ze in het vervolg van dit soort ongewenste attenties verschoond kan blijven.

Wat ik niet begrijp, wie zou er nou wél gediend zijn van dit soort ergerlijke digi-stalking? Een zatlap die een elfkroegentocht heeft gedaan en zich de volgende ochtend niet kan herinneren in welke etablissementen hij allemaal geweest is? En wel benieuwd is waar hij zijn Armani-colbertje kan hebben laten slingeren?

Zelf bracht ik vanmiddag een zonnig uurtje door bij de Zwaan. Telefoon aan, ja, maar tot op heden heeft zich nog geen nazorgteam of recensiebedelaar gemeld. Ik weet niet goed wat ervan te denken – kijk, zo paranoïde hebben ze me dus al gemaakt.

.

bloesem

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Homo Ludens

De eerste volwassenen die ik vanochtend tegenkwam waren twee bejaarde stokvechters (man en vrouw) langs de Schotersingel. Niet dat ze elkaar de broze botten braken of de hersenpan insloegen, ze leken me een gestileerde vechtsport te beoefenen.

Er werd door velen intensief beoefend en geoefend dit weekend. In het Kenaupark, bijvoorbeeld.  Gisteren waren nog steeds Pokemon-mensen actief en ook passeerden we deze opstelling. Ik bespeur enige schroom bij het plaatsen van de foto – half beducht dat 75% van alle RaDa-lezers zich de afgelopen week vrijwillig in zo’n geval heeft begeven (kirrend en kraaiend van pret) en nu in koor uitroept: Ken je dat echt niet?!?!?!? Bubbelvoetbal!!!!! Van de bumperexperience

.

bumperbal2

.

Voor de overigen: Je kan erin. Vastsnoeren en het idee is dat je daarna gaat voetballen. En daarna lossnoeren en dan ga je er weer uit.

IMG_9836

En dan ga je iets anders doen. Een mens moet zich ontwikkelen en bekwamen in nieuwe vaardigheden. Van holbewoner uit Cro-Magnon tot Hillegomse hyacintensteker, zoals hier afgebeeld op de praalwagens van het Corso.

.

verzamelaarjager

.

Ik bleef niet lang hangen langs de Gedempte Gracht en de bloemenpracht. Het was goed zoals het was. Ik had vrede met de wereld vandaag, en met al die spelende medemensen met hun gameboys en ballen en bubbels. In de zwierende en zwiepende kermisattracties. Ze deden hun best en hadden plezier. Wat wil je nog meer? En de beste van allemaal vond ik deze fiere blazer. Voor volk en vaderland en de Bollenstreek.

.

blaasblaas

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.



Gestript

Als je door de ochtendkrant bladert, hangt het van je eigen gemoedstoestand en energieniveau af bij welke artikelen je blijft plakken. Ik heb mezelf een Brexit-break vergund, maar los daarvan, het kan geen toeval zijn dat ik vanochtend overal stagnatie en vastlopende systemen zag.

Op het havo zijn ze niet vooruit te branden (65% van de jongens met een havo-advies blijft een keer zitten); bij het CBR lijken uitsluitend demente bejaarden te werken, zodat vitale ouderen die hun rijbewijs verlengen tureluurs worden van het wachten. En in de Haarlemse binnenstad kwijnen winkels weg terwijl de verkeerscirculatie wordt gestremd door de stoet bestelbusjes van Bol.com en andere webwinkels.

Maar zoals gezegd, ik zoek het vooral bij mezelf. Ik ben nog steeds niet helemaal hersteld van die repeteergriep, waardoor ook andere kleine zwaktes in het gestel de kans krijgen zich te manifesteren. Als gevolg van die ongemakken kijk ik wat wreveliger tegen andermans activiteiten aan dan anders. Ze komen mij misplaatst en ongewenst voor. Bij een sukkelig ommetje door de buurt passeer ik (zo kwiek loop ik dan nog net) links en rechts bouwcontainers. 

.

contain1

.

Kijk toch eens, zou ik kunnen denken. Die mensen maken schoon schip! Een lang gedroomd nieuw interieur wordt hier verwezenlijkt. Leve de daadkracht! Weg met die oude meuk en vermolmde schrootjes. Even doorbijten en ze kunnen er weer tien jaar tegen. Een nieuw begin!

.

contain2

.

In plaats daarvan nemen mijn bronchiën amechtig het woord: jezus, wat een stof zal zo’n verbouwing geven. En waarvoor? Na drie maanden ben je gewend aan je nieuwe droomkamer en begint het bij zulke types alweer te knagen, alsof er boktorren in de nieuwe houten wenteltrap zitten. En mijn moe-gehoeste schouderspieren vullen aan dat de klussers in die tijd ook een paar deeltjes Privé-Domein kunnen lezen.

.

contain3

.

Allemaal rancune natuurlijk (al zal ik in goeden doen ook niet spontaan even een tussenmuurtje wegtikken met een sloophamer of een dakterras aanleggen).

.

contain4

.

Er staan best veel van die containers als je erop let. Hieronder trouwens die ene uitzondering die mij opgewekt stemde – zo op het oog niet erg verschillend van de rest.

.

contain5

.

Toen we terugkwamen uit Grimbergen stond hij bij ons voor de deur. Een welingelichte buurman praatte ons bij. Het huis naast ons was verkocht ‘als beleggingspand’ (dat wisten we al) en tijdens onze korte afwezigheid was het vakkundig ‘gestript’ door zeer gespierde knapen. Het kabaal waarmee dat ongetwijfeld gepaard was gegaan, was ons in ieder geval bespaard gebleven. Dat scheelt alvast.

Naxos

Alles liep voor mij in elkaar over vandaag: na het werk eerst een borrel voor de medewerkers van Straatjournaal – om de saamhorigheid en creativiteit te bevorderen – en daarna Naxos van Steef de Jong in de Toneelschuur.

Nieuwe ideeën voor de Noord-Hollandse daklozenkrant? Ik (de beroerdste niet) bedacht er ter plekke een paar, maar moest tegelijkertijd bekennen dat ik geen diepe innerlijke drang voelde om héél veel aan Straatjournaal te veranderen. Anders ligt dat voor de redactie. Die mag niet indutten; die moet vernieuwen, verjongen, de boel opschudden en nieuwe groepen bereiken teneinde meer lezers te trekken en de verkopers aan een aanvaardbaar inkomen te helpen. Een twee keer zo hoge oplage zou prachtig zijn, maar kennelijk is dat met de huidige formule niet haalbaar. Meer sport dan, meer bloot, meer natuur, meer BN’ers? Blote BN’ers sportend in de natuur? Allerlei varianten passeerden de revue. Zelf heb ik eigenlijk gewoon vrede met de krant zoals hij nu is: leesbaar, gevarieerd, sociaal betrokken en met de nodige diepgang. Ik voel me thuis bij Straatjournaal en hoop er nog lang voor te schrijven.

In de Toneelschuur regisseerde en produceerde Steef de Jong samen met Minke Kruyver een voorstelling voor jonge, soms ook onervaren acteurs. Starring #22:Naxos bevat bekende elementen uit de Jongs eerdere werk, zoals de inventieve toepassing van karton in decors en rekwisieten, de voorliefde voor Weense operette en live muziek (in dit geval een harpiste). Afgaande op het flonkerende resultaat met het voor de jonge toneelspelers een feest geweest zijn met De Jong en Kruyver samen te werken, en omgekeerd evenzeer. De jeugdige cast toonde lef en elan. Het was een heerlijke voorstelling en met een beetje mazzel zijn er nog kaarten te krijgen.

.

naxos2

.

Umbeek

Het afgelopen weekend waren wij in België, in de omgeving van Grimbergen. De huisdichteres luisterde er een huwelijksceremonie op vanaf de kansel van de abdij.

.

grimbergen2

.

Na afloop was er een receptie, met artisanaal bier – zij het geen gerstenat uit de vaten van de lokale paters Norbertijnen, maar Harlekijn uit Oostende. De volgende middag was er nog een zeer feestelijk feest in Umbeek en tussen de bedrijven door verkenden we de streek. Er waren kasteeltjes en kapelletjes, er waren beekjes en vijvers en fijne bossen en parken; wel was de druk op het landschap steeds voelbaar, zo dicht bij Brussel (het Atomium manifesteerde zich aan de horizon).

En Belgische lelijkheid doet het ook altijd goed bij Hollanders.

,

umbeek3

,

Het duurde even eer ik in de smiezen had dat dit skelet een brug was. En wat voor een…

.

humbeekbrug

.

Eenmaal aan de oever werd mijn atechnisch oog eerst nog afgeleid door de troosteloze leegte/lengte van het Zeekanaal Brussel-Schelde.

.

humbeek

Pas daarna drong tot mij door dat er iets ontbrak aan de brug. Iets groots. Iets waar auto’s overheen konden rijden. En dat er wellicht een reden was dat de bus een lus maakte. En ginds een veer voer.

.

umbeekbrug

.

Ah… Google zij geprezen! We bevonden ons op de plek waar in januari een daverend ongeluk gebeurde als gevolg van een defect aan het camera-detectiesysteem. Een eerste schip was al zonder averij gepasseerd toen een tweede vol werd getroffen door het brugdek van 1200 ton. Een seinhuisje werd vermorzeld en de brug was ontzet. Wie er het fijne van wil weten kan hier terecht, met foto’s van de ravage.

Belgisch mooi en Belgisch lelijk blijven opduiken op onverwachte plekken. Zelfs in de trein naar huis.

.

mortsel2

.

Mechelen-Nekkerspoel, allee, maar dan: Mortsel-Oude-God! Mortsel-Oude-God!!!


.

Tettermuggen

Er is door omwonenden van de Watermeterfabriek aan het Spaarne (oostoever, hoogte Belgiëlaan) een juridische procedure aangespannen tegen de komst van een terras  – geen terrasJE, de gemeente dacht aan 125 stoelen.

Het terras zou volgens de vergunning om 10 uur ‘s avonds moeten sluiten, maar niettemin, de aanleg stuit op veel verzet. Men twijfelt, aldus de raadsman, aan de geruststellende berekeningen in het geluidsonderzoek van de gemeente. En dan, beste stadgenoten, voert hij een argument aan dat eenieder van ons noopt tot streng en gewetensvol zelfonderzoek:”De gemeente gaat ervan uit dat op een terras slechts de helft van de bezoekers praat en de andere helft luistert. Maar zo gaat dat niet in Haarlem, daar praat iedereen door elkaar heen.”

Dixit Andre (zonder aigu) Gaastra, advocaat.

Op zich lijkt één prater per tafel mij ruim voldoende (in sommige gevallen al teveel). Als aan 30 volle tafeltjes de helft zit te oreren (zoals de gemeente veronderstelt) kom je op 60 stemmen, die elkaar dan (crescendo) pogen te overstemmen. Maar iedereen door elkaar? Strookt dit met jullie waarneming? Wij worden hier collectief weggezet als roeptoeters en blaaskaken. Kunnen we die raadsman niet aanklagen wegens laster én smaad én ongewenste bezoedeling van onze goede naam en onbesproken reputatie?

Hij moet echt in de war zijn met Bloemendaal, Zandvoort en IJmuiden.

.

gardersonmari

.

De huisdichteres toonde me nu pas een tweetalig zakdoekje dat zij van een vriendin kreeg bij ons huwelijk: zestien dos and don’ts voor de echtgenote. Van ‘laat hem rustig de krant lezen’ en ‘gebruik niet teveel parfum’ tot het listige ‘Ayez toujours l’air innocent’, ‘Ne prenez pas un air sypérieur’ en ‘don’t sulk’/’ne boudez pas!’ (niet mokken). We telden samen en…. bijna alle zestien goed!!!! Morgen dragen we het zakdoekje feestelijk over aan een beginnend stel.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Zonder ruggengraat

Voor Straatjournaal april ‘19

U en ik en de inktvis hebben een gemeenschappelijke voorouder, zij het dat het een onooglijk wurmpje betreft, pakweg een half miljard jaar geleden. Ergens daarna gingen gewervelden (ik en hopelijk u) en ongewervelden hun eigen evolutionaire weg. De eerste inktvissen (Cephalopoda) zwommen 290 miljoen jaar geleden al rond (of anders 169 miljoen – de weinige fossielen geven geen uitsluitsel) en ontwikkelden hun eigen anatomie en breinen. Ja, meervoud, want ook de uiteinden van de tentakels bevatten grote concentraties neuronen.

Over de intelligentie van inktvissen zijn sterke staaltjes te vertellen. In het laboratorium sluipen ze uit hun aquarium en brengen bezoekjes aan de buren – uit nieuwsgierigheid of om lekkernijen te roven, waarna ze schijnheilig terugkeren naar hun eigen plek. Ze treiteren stelselmatig één bepaalde verzorger (niemand weet waarom ze juist die ene steeds natspuiten) en saboteren de saaie proefjes van de wetenschappers. Maar als er echt wat te halen valt – een smakelijk krabbetje in een jampot – draaien ze na enig gepuzzel de schroefdop los, ook al hebben ze zo’n sluiting nooit eerder gezien.

Mijn fascinatie voor die beesten groeit met iedere pagina die ik lees in Other Minds van Peter Godfrey-Smith, zowel filosoof als duiker, die zich onder meer afvraagt hoe de belevingswereld van Cephalopoda verschilt van de onze. Het lijkt een kansloze vraag, maar het is een serieus boek en ik word me steeds bewuster van mijn hoekigheid, stramheid en ruggengraat. Want de inktvis heeft een aantal uiterst benijdenswaardige eigenschappen. Hij vouwt zich op en verstopt zich in nauwe spleten en onmogelijke gaten. Daarbij is hij een meestervermommer. Sommige soorten verschieten voortdurend van kleur als ze over afwisselende bodems zwemmen. Maar de gedaanteverwisselingen gaan verder: hun huid kan zelfs de patronen van de ondergrond aannemen en de textuur – uitsteeksels, korsten en en bultjes. Kampioen is een Indonesische inktvis die andere zeewezens imiteert, zoals platvissen en zeeslangen. Als het zo uitkomt draagt hij een schelp op zijn rug om onkwetsbaarheid te suggereren.

Bij dreigend gevaar zijn de voordelen van camouflage duidelijk, maar nog frappanter is dat bepaalde inktvissen ook in rust onophoudelijk kleureffecten vertonen. Weerspiegelen die hersenactiviteit, ongeveer zoals wij neuriën, in onszelf praten of dromen?

Hoe heerlijk moet het zijn om door een druk winkelcentrum te lopen terwijl niet alleen je kleding instinctief allerlei verschillende kleuren aanneemt, maar bolletjes ook nog eens veranderen in ruitjes, sterren of streepjes en je maat van XXS uitdijt naar XXL; bij de Etos ben je een meisje van 1.20m en bij de hangjongeren voor de Xenos pomp je je op tot een agent met gummiknuppel of een bullebak van 3.60 meter. Even verderop tover je dreadlocks op je kale schedel en in plaats van voortdurend te lopen, verplaats je je voor de variatie met radslagen of je stuitert als een rubberballetje. Het is maar net hoe je pet/helm/punthoed staat.

Ook geestelijk ben je flexibel en ongrijpbaar. Fluïde. Je hebt lak aan hokjes, kaders, grenzen, principes, machtsblokken, betrokken stellingen, barricaden, partijkleuren en in beton gegoten standpunten. De inktvis is al 200 miljoen jaar een solitair dier en doet niet aan groepsdenken.

Soms kijkt hij met zijn wijze, lepe ogen naar ons en slaakt een diepe onderwaterzucht. Mensen… sommigen lopen wekenlang in dezelfde bruine slobbertrui, stemmen elke vier jaar met dezelfde hand op dezelfde partij, staan dagelijks bij dezelfde afslag in de file, houden de godganse dag dezelfde teint, kruipen zelden in de huid van een ander. Eén club, één god, één paspoort, één kantoorstoel. Ze lopen braaf in het gareel en zetten zelden hun hakken in het zand. Die ruggengraat, mijmert hij, was dat achteraf nou wel zo’n geweldig idee?