Lucky Lips

Iedereen heeft last van taken en opdrachten. Mijn taak is het om al te vrolijke mensen in de triestheid en al te trieste mensen in de lichtheid van het bestaan in te wijden.

Mooi, hè? En het sluit ritsloos aan bij mijn log van gisteren. Het citaat komt van dichter/cabaretier Bernhard Christiansen, van wie hier (niet geheel toevallig) nog een pamfletje in huis slingerde.

Eén triest mens tussen héél veel vrolijke mensen was Paul Lips, in een van zijn talrijke vermommingen op pad als toneelrecensent van het HD. Hij was afgevaardigd naar ‘Mandragola’ van Machiavelli, opgevoerd door Letterlievende Vereniging J.J. Cremer. Letterlievend sinds 1882, en kennelijk beducht voor een Victoriaans muffe lucht op het podium. Helaas, Lips is ‘not amused’:

Getoonde attributen als bij de feestwinkel gescoorde neptieten, nepbillen en een nep-penis wekken bij het publiek weliswaar lachsalvo’s op, de recensent zit daarentegen met gekromde tenen. [tenen niet van de feestwinkel, red. R.D]

Zien we de situatie in al zijn facetten HELEMAAL voor ons, beste Raarlemmers, letter- dan wel leutlievend?

En uitgerekend op dat kritiekste der kritieke momenten is Bernhard Christiansen in geen velden of wegen te bekennen om de gekwelde Lips haastig aan een vrolijkheidsinfuus te leggen en tegelijkertijd het pandemonium van de Cremer-claque te doen verstommen.

Is die man oppiepbaar?

2 gedachten over “Lucky Lips

  • 08/11/2005 om 18:11
    Permalink

    beste Marius,
    zodra mensen met neptieten, nepbillen of penissen in de weer zijn wil ik wegrennen! het ergste is dat de zaal dan dubbel ligt!
    terwijl J.J. Cremer meestal garant staat voor geweldig amateurtoneel
    laten we het er maar op houden dat regisseur Jules Noyons de spelersgroep eens iets nieuws aan wilde reiken…
    volgende keer beter….

  • 08/11/2005 om 19:29
    Permalink

    ja, en zijn het dan noch nepbillen en neptieten an sich, dan heb je het gewoon over john lanting. maar ik vrees dat het discours zich inmiddels zo ontwikkeld heeft ( zo-schijn-je-dat-te-moeten-zeggen-tegenwoordig), dat neptiet en dito bil staan voor vervreemding en kafkaeske afstand die de mens in zijn postmodern labyrinth genomen heeft van zijn eigen lichaam.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *