Langs de oever

“Een muis… daar!

Een hele gróóóte muis!” gilde de huisdichteres, die wel nooit een natuurdichteres zal worden.

“Een rat!” gilde ik er net zo opgewonden achteraan, maar toen was hij al van het vlondertje af gevlucht tussen de begroeiing. Het was een fors exemplaar, dat schoenmaatje 38 tot de neus zou vullen.

Het bijzondere was niet dat hij daar zat te schrokken van een portie gevoerde broodkruimels, maar dat hij dat deed temidden van twee eenden en een stuk of acht duiven – alsof hij alleen zijn veren en vleugels per ongeluk had thuisgelaten.

En zo werd ons senioren-ommetje (via de Schotersingel tot het Spaarne en door het Bolwerk terug) een onverwacht emotionele aangelegenheid, eens temeer toen bleek dat de zwaneneieren aan de Kloppersingel waren uitgekomen. Het nest is door de gemeente omheind, nadat de broedende zwanen vorig jaar door onverlaten waren verstoord.

 

9 gedachten over “Langs de oever

  • 25/05/2006 om 22:42
    Permalink

    Hele mooie foto’s Marius!
    (Weet je zeker dat het broodkruimels waren..?)

  • 25/05/2006 om 23:04
    Permalink

    Uh… ik heb ze niet geproefd. Hoezo? 😕

  • 26/05/2006 om 00:45
    Permalink

    Op zich niet verwonderlijk dat die rat daar tussen de duiven zat… immers, de Duif is de vliegende evenknie van de Rat. Qua bron van ziektes dan. Niet qua bezorgen van post.

  • 26/05/2006 om 01:01
    Permalink

    Ratten houden net als wij van jonge zwanen…

  • 26/05/2006 om 01:26
    Permalink

    De eerste tortelrat moet ik ook nog tegenkomen… 😉

  • 26/05/2006 om 19:02
    Permalink

    Jaren terug heb ik een onderzoeksrapport gelezen over de menselijke perceptie van ratten. Als ik me het goed herinner was niemand in staat de grootte van een rat goed in te schatten. 10 procent langer (van kop tot staart) dan ze in werkelijkheid zijn was de beste score, maar het leeuwendeel van de proefpersonen percipieerde de rat tussen de 50 en 200% groter dan het getoonde exemplaar. In dit licht is de observatie ‘een hele grote muis’ van de huisdichteres van een zeldzame trefzekerheid.

  • 27/05/2006 om 21:53
    Permalink

    @joost: De vredesrat is ook nooit aangeslagen.
    @Harrie: Ze straalt van trots (naar schatting zo’n 75 Watt)

  • 28/05/2006 om 11:07
    Permalink

    @Marius: Met recht! De eerste keer dat ik in het wild een rat zag, dacht ik dat het een kleine bever was… En nee, het was geen muskusrat, want ik zag het beestje in een Amsterdamse gracht. Dat we ze groter waarnemen dan ze in werkelijkheid zijn schijnt met onze overgeërfde angst voor de pest samen te hangen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *