Verstript

Als solitair aangelegd individu krijg je deze mei- en junidagen meer massale festivals thrown at you dan je lief is; ik naderde de Haarlemse Stripdagen dan ook enigszins schichtig.

De ware liefhebber struint linea recta af op zijn idolen en koopt her en der een felbegeerd gesigneerd exemplaar, zo stel ik mij voor, of slaat nú zijn gehele wintervoorraad in. Voor mij (consument van ten hoogste één of twee stripboeken per jaar) is de overdaad en variëteit bovenal overweldigend.

Het meeste plezier beleef ik eigenlijk nog aan het observeren van de kunstenaars zelf, van wie sommigen in hun kraampjes zoetjes zitten te tekenen, alsof de drommen mensen om hen heen niet bestaan. Af en toe wekt iets dat ik zie een humorlachje.

voorspelbaar

Een van de opvallendste locaties was de merkwaardige uitstulping tussen Philharmonie en Toneelschuur, die eruit ziet of een malafide bedrijf er een reusachtige inbouwkast heeft willen inpassen en zich toen hij zowel achterstevoren als onwrikbaar vast bleek te zitten met de poet uit de voeten heeft gemaakt.

Toneelschuur

De deuren van de ruimte eronder stonden vandaag open en binnen werd videowerk vertoond, van onder meer Martyn F. Overweel (zie de cartoons Schnuckiputzi en Les dents de l’enfance). 

Ik trof er ook quadrografisch collectief Avierkoerier – vrolijke jonge tekenaars uit Zwolle en Hengelo, die voorbijgangers uitnodigden zich voor een tientje in viervoud te laten portretteren. ‘U loopt geen enkel risico’ luidde een van de teksten waarmee ze hun potentiële muzes/klanten lokten, daarmee voorbijgaand aan de psychische schade die een onflatteuze gelijkenis bij de eigenaar van het hoofd kan veroorzaken. In mijn geval viel dat reuze mee – ik herkende me totaal niet in de helft van hun output (dat was ík niet, dat waren Frits Bolkestein als aanstormend politiek talent en Jennifer Lopez achter een masker dat haar vierjarig dochtertje van een papieren picnicbordje had gemaakt) en die twee andere beeltenissen vond ik best geinig. En ja, je beseft weer eens hoe verschillend mensen je kunnen zien.

4xmie  

“Verscheuren jullie wel eens een blaadje, als je het echt hebt verknald?” vroeg ik tijdens het poseren. “Nee hoor, we verkopen alles!” sprak de jongen monter. De drie meisjes gierden van de pret. Kortom, dat concept kan niet stuk!

4 gedachten over “Verstript

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *