Stadsdichter III

Ineens is Haarlem nepotismehoofdstad van Nederland! Het Florence van de Borgia’s was een peuterspeelzaal vergeleken met wat zich hier afspeelt rond de stadsdichtersverkiezing.

Na zijn eliminatie in de voorronde hekelde Lucas Hirsch het ontbreken van een juryrapport en het rommelige, geïmproviseerde karakter van de verkiezing. Ook was hem met grote scherpzinnigheid het dubbelpresidentschap van Joost Mulder opgevallen: zowel juryvoorzitter als voorzitter van het Ampzing Genootschap. Juist! Hetzelfde Genootschap waar kandidaat-stadsdichter Bies van Ede…

Welkom in Haarlem, Lucas! Zo doen ze/we de dingen hier. Dilletantisme en laksheid enerzijds (waar was de gemeente?), sympathieke bedoelingen en oprechte betrokkenheid anderzijds (Eric Coolen is nooit te beroerd om het affiche te vervaardigen, Mylou Frencken leukt gratis op, het Ampzing zingt ABN en/of De Solipsist) en na afloop is er vrolijk verongenoegd gekrakeel aan de toog van Koops. Haarlem is een dorp. Weet je hoe ze hier ter stede ‘transparantie’ spellen sinds de spellingshervorming van 1536? T-R-O-E-B-E-L!

Let wel, de knulligheid en ondoordachtheid van de procedure was mij ook een doorn in het oog; maar het gaat mij te ver om daar duistere machinaties achter te zoeken, zoals Lucas deed op zijn weblog. En toen was daar ineens het woord ‘nepotisme’. Lucas bezigde het, en voor Bies van Ede en P.M. Delèfre was ‘de schijn van nepotisme’ de reden om zich terug te trekken.

Krijg nou het, iedereen heeft nu de mond vol van nepotisme, ook mensen die er tot nu toe nooit van hadden gehoord: ja ja, alles wordt minder in Haarlem, ook het otisme is nep tegenwoordig. Heb jij het al gehoord, door nep-autisme is de verkiezing van de nieuwe stadsdichter een aanfluiting geworden, met slechts twee overgebleven kandidaten.

Hoe nu verder?

De RaDa-reda ziet maar een mogelijkheid om objectieve, 100% otistische verkiezingen te waarborgen, met een minimaal ons-kent-ons / ons-scant-ons gehalte. Hier komt ie:

We vergeten de voorronde. Iedere Haarlemmer tussen Delftwijk en Meerwijk mag weer meedoen, Lucas Hirsch en Bies van Ede incluis. Sollicitanten schrijven vóór 1 november 2012 twee gedichten: een rijmende satire op de verkiezing tot nu toe EN een lyrisch gedicht over de renovatie van de Prinsenbrug. De gedichten (getypt, niet handgeschreven) dienen in een ongeadresseerde, ongefrankeerde, dichtgelikte envelop zonder afzender zwijgend te worden gedeponeerd in een bus in café Koops het gemeentehuis. Om herkenning te voorkomen draagt de auteur een boerka en zonnebril. De jury bestaat uit geletterde lui van ver buiten de provinciegrenzen (niet uit Amsterdam of Leiden), die in een rapport van minstens 80 pagina’s een winnend gedicht bekend maken. Na publicatie in het Raarlems Dagklad mag de auteur/nieuwe stadsdichter zich bekend maken en wat transparant wangslijm afstaan voor het DNA-onderzoek, dat ieder bedrog moet uitsluiten.

Misschien komt het dan toch nog goed allemaal.

21 gedachten over “Stadsdichter III

  • 17/10/2012 om 13:53
    Permalink

    Potverdikkie, ik heb weer iets gemist zeg! Maar leuk dat de vacature weer open is :’D

  • 17/10/2012 om 13:54
    Permalink

    🙂

  • 17/10/2012 om 14:03
    Permalink

    Briljant!

  • 17/10/2012 om 14:45
    Permalink

    Volgens mij was ik de eerste die de term “nepotisme” bezigde, daar waar Lucas zich beklaagde, dat hij maar twee gedichten mocht declameren. Heb ik toch nog eens iets teweeg gebracht in mijn leven?

  • 17/10/2012 om 14:50
    Permalink

    haarscherpe analyse en weer uitstekend ge- en beschreven. 3-werf hulde. ‘Zelfs het otisme is nep’. Hierbij moet je toch even tevreden achterover geleund hebben. Hans Vos ( ook al Ampzing!).

  • 17/10/2012 om 14:53
    Permalink

    Kijk, dat dichtlikken van die envelop zit me niet lekker. We weten zo onderhand allemaal wel dat het Ampzing genootschap over één van ‘s lands grootste DNA banken kan beschikken. Binnen no-time weten ze van wie en waar, en de hoed en de rand. Die envelop moet dus zelfklevend zijn, en tijdens het dichtplakken dragen de dichters in spe latex handschoenen. Een haarnetje die huidschilfers tegengaat completeert de zaak.

  • 17/10/2012 om 14:56
    Permalink

    Oh wat treffend en geestig weer

  • 17/10/2012 om 15:12
    Permalink

    In een voorbeschouwing van een recent popfestival in het Patronaat werd zanger Isaac Bullock omschreven als ‘Spaarne-Otis’. Wellicht kan hij iets betekenen voor het onvervalste otisme?

  • 17/10/2012 om 15:17
    Permalink

    Tja die hele competitie op nieuw laten starten en deze farce maar vergeten, dat is het beste. Een aanfluiting eerste klas is het natuurlijk wel. Och en er kan natuurlijk veel meer spelen dan we vermoeden. Nijd tussen Ampzin en de Kleine revolutie waar niemand wat van weet terwijl beide zich een beetje op eenzelfde vlak bezig houden, vriendjes politiek, zou mij niets verbazen als dat meespeelt. En daarbij wie van de overgebleven twee wil er nog die besmette titel, die ze vier jaar a drieduizend euro perjaar met zich mogen meedragen? serieus wordt het toch niet meer genomen door de buitenwacht.
    http://azazelsvisie.blogspot.nl/2012/10/roddel-en-achterklap-met-een-sterk-punt.html

  • 17/10/2012 om 15:22
    Permalink

    haha, weer een leuk stukje, Marius!

    En dan zeggen ze dat politici kleine hartjes hebben 😉

  • 17/10/2012 om 16:36
    Permalink

    Kan Sylvia Hubers er niet nog een termijn aan vastplakken? Vier jaar als interim-stadsdichter, dan kan de organisatie zich rustig herpakken.

  • 17/10/2012 om 17:24
    Permalink

    Briljant stuk weer van mijn favoriete Columnist! Mogelijk zegt het meer over mij maar ik heb nog nimmer een gedicht van Lucas begrepen. Trouwens, voor zover ik weet is ‘nepotisme’ voorbehouden aan Curaçao (al waar ik in detentie ben) waar het overigens ‘Pastechi’ heet en men het tot een waar kunstenaarschap heeft verheven! (Een pastechi is ook een dichtgevouwen deegbroodje met kip, vlees, kaas of tonijn insite).
    Haarlem verdient een grollige dichter, dus doe je best daar.

  • 17/10/2012 om 17:26
    Permalink

    Gerrie dus maar. O, mag ik ook stemmen als ‘bijna levenslange inwoner’?

  • 17/10/2012 om 17:51
    Permalink

    Heerlijk! in afwachting van Thomese’s ‘Het Bami Schandaal’, is er nu ‘Het Haarlems Stadsdichters Schandaal’. Het helpt de mensen wel af van het idee dat poezie saai en ingedut is.

  • 18/10/2012 om 01:26
    Permalink

    Hee, psssst! P.M. Delèvre kon helemaal geen stadsdichter worden, wel dorpsdichter. Ik kan een Tegenlicht werpen op de persoon achter het onderhavige pseudoniem, die in 1985 nog tot zijn enkels in de koeienvlaaien stond te pogoën op het nummer ‘Koe in de wei’. http://www.youtube.com/watch?v=IfhLHwpv13U

  • 18/10/2012 om 10:55
    Permalink

    En alles geregeld via Dagklad. Dat noem ik nog eens een mooi staaltje eigennepotisme. De Bismarck van de Spaarnestad, Jaspers als Eerlijke Makelaar. Haarlem me bien vaut une guerre.

  • 18/10/2012 om 15:18
    Permalink

    Een duidelijk verhaal waar ik met smarties op zat te wachten. Zelf ben ik geheel dichtvrij, maar vernam het gekrakeel toch hier ten noorden van het Noordzeekanaal. Een grens waar menig provinciale bestuurder meer moeite mee heeft. Je oplossing lijkt me prima.

    Hier hebben we een stadsdichtster waar ik weinig last van heb. Haar voorganger, een zeker Joost Z, heeft onlangs onze nationale feestdag met flink wat kritiek opgeluisterd. Ik wist niet dat hij dat in zich had en krijg zowaar nog enig respect voor hem. Ik denk dat hier overigens weinig te kiezen valt. Marco Borsato zal net als de rest gewoon geen zin hebben in zo’n baantje.

  • 20/10/2012 om 12:50
    Permalink

    Ik vind het er allemaal niet zo toe doen zolang Nuel het maar wordt. Wat mij wel opvalt is dat een groepje stamgasten van maar 1 van vele kroegen lijkt te menen dat ze Haarlem is. Dat vind ik aandoenlijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *