Akoniet

Er moet iets bijzonder zijn, daar in de oksel van Prinsen Bolwerk en Spaarne. Iets waardoor de winterakoniet het juist op die plek zo goed doet. Op het zuiden, op een glooiing in de luwte van ijzige noordenwind. Of is de bodem er decennialang gevoed door overgewaaid chocoladepoeder van Droste?

.

akoniet

.

Hoe dan ook, elk jaar ben ik blij als ze weer uit de knop komen. In 2011 kiekte ik ze rond Valentijnsdag, en dit jaar scheelt het niet veel.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

3 gedachten over “Akoniet

  • 11/02/2018 om 10:46
    Permalink

    @Robert: Ah, goed om te horen!

  • 11/02/2018 om 11:16
    Permalink

    Heerlijk, al dat geel. Ken je overigens, over geel gesproken, het gedicht ‘Forsythia’ van Judith Herzberg?

  • 11/02/2018 om 11:20
    Permalink

    Forsythia

    Het gillend geel dat over
    aarzelingen heen een keel
    opzet en voor het lover uit
    al alles over zomer heeft geschreeuwd!
    Waar is het dungelaagde
    aquarel van het voorjaar
    dat waas waar wat onzeker
    schemert achter trage winter
    takken de schuchterdere tover-
    hazelaar.

    Judith Herzberg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *