Ovatie en Degradatie

Geschreven voor Straatjournaal maart ‘19

Iedereen kent inmiddels Gerrit Keeman, de 64-jarige onderwijsassistent van het Kennemer College, die een onopgevoed sujet in zijn nekvel greep en het technieklokaal uit duwde. Voor de leerling liep het met een sisser af; Keeman werd door zijn bestuur haastig op non-actief gesteld. Toen de media-bom barstte kreeg hij even haastig excuses aangeboden.

Het voorval reet bij mij een litteken open dat ik opliep op een vorige school, waar ik (ontkennen baat niet) een gewaardeerde en populaire leraar was.

Op een middag gaf ik les aan 4-havo. Een jongen dook op voor het raam en trok malle grimassen. Ik maande hem op te hoepelen. Hij verdween, maar was weldra terug met andere rare fratsen. “U moet ingrijpen, meneer!” hitste de klas mij op. Ik knipoogde en pakte een buigzaam plastic aanwijsstokje van een centimeter of tachtig. Toen ik de deur open zwiepte sloeg die knul op de vlucht. Mijn jachtinstinct was geprikkeld, ik zette de achtervolging in en zag nog net hoe hij zich verstopte achter een dikke pilaar. Met dat stokje gaf ik een paar jensen tegen het steen. Die gast spurtte geschrokken weg uit zijn schuilplaats, met mij op zijn hielen, de open ruimte in.

Alwaar de nieuwe rector stond, met gespreide armen, zoals het Christusbeeld bij Rio. “Uit de weg, Philip, je belemmert me bij de uitoefening van mijn functie, ik moet een kind slaan!” Ik zei het grijnzend. Het was het soort grapje waar mijn oude rector wel om kon lachen. Maar dit was de nieuwe, een stijve, kwezelachtige vijftiger. Type nooit jong geweest. Hij wiebelde ongemakkelijk met zijn snor. Terug in de klas kreeg ik een staande ovatie van 4-havo. Thuis vertelde ik het verhaal glunderend. Vertelde? Ik acteerde, in een driedubbelrol. Dikke pret, tot een bezorgde collega opbelde.

De ouders van Raoul waren op oorlogspad. Ik zou hun kind hebben geslagen. Ze waren met hem naar het ziekenhuis geweest, er was aangifte gedaan bij zowel politie als onderwijsinspectie. De Telegraaf had al gebeld. Die waren gelukkig afgepoeierd door onze conciërge, een jofele Amsterdammer, die er toevallig bij had gestaan en kon getuigen dat het alleen een dolletje was.

Die ouders wilden van geen gesprek weten. Na een dag verzuim verscheen het ‘slachtoffer’ weer op school, met om zijn pink een symbolisch pleistertje. De ouders volhardden – alle sus- en bluspogingen ten spijt – in hun onverzoenlijke houding. En dus moest er een traject worden doorlopen. De wijkagent meldde zich op school voor een onderhoud met mij. Ik werd ook gehoord door het bestuur. Alle heisa liet me niet onberoerd. Het vrat aan me dat de rector ‘niet kon uitsluiten’ dat ik die jongen had geslagen. Pas twee weken later, na eindeloos gewetensonderzoek, liet hij mij weten af te zien van sancties. Geen sancties? Ik wreef hem onder zijn neus dat ik dat nou niet als een speciale gunst zag en het eerder als een belediging beschouwde dat hij die had overwogen. De kerstvakantie brak aan. Gelukkig, want ik had weinig incasseringsvermogen over.

Begin januari kreeg ik een brief: het bestuur had alsnog aanleiding gezien mij een reprimande te geven. Ik was ziedend. Voelde me gekleineerd en verraden. En ik wist door wie. In de rectorskamer heb ik getierd, gescholden, gestampvoet. Ik smeet die huichelachtige brief op de grond. Als ik ooit dicht bij overspannenheid ben geweest, was het toen. Niet vanwege zo’n treiterige gast of zijn hysterische ouders. Wel omdat ik geen vertrouwen kreeg. Mijn eerdere inspanningen en verdiensten voor die school leken ineens niet meer te tellen.

Werk wordt pas echt onverdraaglijk als de leiding je laat vallen en het pijnlijke besef doordringt dat je er alleen voor staat. Dan knapt er iets.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

4 gedachten over “Ovatie en Degradatie

  • 12/03/2019 om 07:43
    Permalink

    Dus, als ik het goed begrijp, geldt in het onderwijs niet: je bent onschuldig tot het tegendeel bewezen is. Het lijkt er op dat schoolbestuurders eens op cursus moeten. Of overdrijf ik nu? Ik kan me zo goed voorstellen hoe je je toen gevoeld moet hebben.

  • 12/03/2019 om 09:16
    Permalink

    Alle met zorg en liefde voor het vak opgebouwde erkenning en respect in één klap vernietigd. Deze laffe “leiders” beseffen niet wat ze aanrichten.. schokkend!
    Knap dat je nog met plezier voor de klas staat.

  • 13/03/2019 om 16:05
    Permalink

    In Colleges van Bestuur heb ik bij geruchte ooit van één fatsoenlijke kerel gehoor. De rest is gajes met een souteneursmentaliteit waar Blauwe Joop een puntje aan kan zuigen. Rectoren voeren met meer of minder genoegen allerlei veronderstelde wensen van College en Inspectie uit. Mijn laatste rector hoorde bij Kamp Meer, kroop bovendien voor ouders en hij was bang voor rare verhalen aan het schoolhek. Trouwens ook geestelijke wreedheid wordt in het huidig onderwijs niet getolereerd. De tijd dat de riposte ‘ik zal je niet slaan, dat schijn niet te mogen, ik zal je geestelijk verminken’ nog door de beugel kon, lig achter ons. Ironie heeft het moeilijk bleek gisteren nog toen ik in de Beethovenstraat een dame sommeerde even plaats te maken voor een twen die zijn brommer wilde parkeren waar zij in de etalage stond te kijken. Beiden ontging de pointe, het oudje voelde zich vet gedist en de bromnozem meende een geestverwant te bespeuren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *