Vrouw, meid, zon

Mijn inzending voor de Frans van Deijl-columnwedstrijd van het HD

Een schrijver kan between novels zitten; de ene roman is af en de volgende wil nog niet komen. Rusteloosheid en labiliteit zijn het gevolg. Zelf zit ik between koffiehuizen, met vergelijkbare symptomen. Ik mocht graag aan de zich opdringende dag wennen in Koffie-Duss, in hetzelfde pand als kapper Knippen-Duss, aan de Schotersingel.

De fauteuils zaten lekker en de serveersters kenden mijn nukken. Geen autocorrectie met ‘americano?’ als ik gewoon om koffie vraag. Soms een babbeltje, meestal liever de krant. De clientèle had de yuppentutterigheid die je verwacht in de Kleverparkbuurt. Iedere ‘latte’ had zijn eigen receptuur (‘1/7 deel havermelk, graag’) en werd versierd met schuimminiatuurtjes waarvoor drie jaar kunstacademie een vereiste was: eekhoorn, eenhoorn, Cupido met pijl…

Helaas, Koffie-Duss doet sinds kort alleen ‘coffee-to-go’. Een sociaal plan ontbreekt en zo zwerft deze cafeïnejunk dagelijks rond tienen door de stad. Vooges? Cleeff? Wachtlokaal?

Vandaag het terras van Café de Paris aan de Parklaan. Een oudere man in shorts en erg rood windjack neemt plaats. Grijze snor, oorringetje. Als hij bestelt, dringen twee talen voortdurend om voorrang. ‘Please, mag ik een koffie? Also, een appeltaart.’ Zijn Nederlands is utilitair, zonder franje of accent. Of ik bezwaar heb als hij rookt? In Kenia mag het nergens buiten, voegt hij eraan toe. Nee, hijzelf woont in Oeganda. Ik informeer wat hij daar doet. Niets, retai-ret, pensioen. Paradise! Hij showt een gebronsde kuit. “Zulk bruin krijg ik echt niet in IJmuiden.”

De serveerster wijst hem op zijn onaangeroerde appeltaart. “Praten en breien tegelijk, hè, denk eraan!” Hij kijkt haar hulpeloos aan. “Multi-tasken! Eten!”

In Oeganda zorgt de housemaid dat straks bij thuiskomst alles spic en span is, vertelt hij trots. En hij heeft er een vrouw, over wie geen spontane mededelingen volgen. Koerier was hij geweest. Op zijn 63ste moest hij een dure camera naar Kampala brengen en… Hij wist suddenly: hier wil ik blijven.

Ik ga er eens goed voor zitten. Wurgslangen, knokkelkoorts, apen, exotische gerechten? Maar dan begint hij eindelijk aan zijn taart.

“Wat liet u achter?” Als hij mijn vraag niet lijkt te verstaan, heb ik er eigenlijk al spijt van. “Vrienden, familie?” Hij kijkt me aan zonder knipperen. “Moet je horen, ik ben 78. Mijn vrienden zijn dood. En ik heb op mijn leeftijd geen zin meer nieuwe te maken.” Hij zit daar goed. Wife, maid, sun. Hij zal wel zien verder. “Wie kent the future?” Ik knik en doe of ik hem begrijp.

.

IJmuiden2

IJmuidense zon

.

Ik schreef ook nog een parodie, die ik niet inzond, Frans op Stormdag

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

4 gedachten over “Vrouw, meid, zon

  • 09/09/2019 om 09:37
    Permalink

    Wat ik me afvraag: worden, nu je gepensioneerd bent en mede als gevolg van dat gezwerf langs diverse koffieadressen, je stukjes Carmiggelt-achtiger? Gaat de individuele mens een grotere rol spelen? Verdwijnt het typisch Haarlemse ons-kent-ons-geschrijf een beetje naar de achtergrond? Minder, al dan niet verhulde, meningen?
    Dat lichtelijk ontheemde zoeken naar nieuwe koffietentjes kan een functie hebben!
    Gaat die pensionering literaire sporen nalaten?

  • 09/09/2019 om 10:06
    Permalink

    Het zou best kunnen, maar in dit geval was het een imitatie van de HD-columnist, een bewonderaar van Carmiggelt.

  • 09/09/2019 om 19:25
    Permalink

    Hoort Kleef niet bij je vaste koffietenten? en zo ja, waarom niet?

  • 09/09/2019 om 20:43
    Permalink

    @nicole: uhhh…. personeel goed, maar beetje veel kinderen en drukke moeders en slechte akoestiek. Wel fijn laat op de middag, buiten in de zon, zoals gisteren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *