Stamhouder

Niet dat ik nou anders over straat ga (gezwollen borst, rug gerecht, met straffe pas en heersersblik  in plaats van babyboemelend), maar toch… tot deze week was ik mij er niet van bewust stamhouder te zijn.

Afgelopen vrijdag overhandigde mijn moeder mij een stapeltje correspondentie uit 1953, van vlak na mijn geboorte. Handgeschreven briefjes en brieven, sommige met getekende bloempjes, lammetjes en andere dottige, kindvriendelijke prentjes. Ik kreeg veelvuldig het predicaat ‘wereldburger’ (wordt dat nog gebruikt voor kinderen?), maar ook was daar – tot drie maal toe – dat woord ‘stamhouder’. Nou ja, het kan ook gewoon ‘oudste zoon’ betekenen, maar (mijn vader kwam uit een gezin van acht kinderen) liever zie ik mijzelf als een soort clanhoofd, de oudste telg en aanvoerder van alle jongere neven en nichten van het minder roemrijke dan vruchtbare geslacht Jaspers. Alsof ik ze mee mocht voeren op strooptocht in Overijssel.

.

stamhouder2

.

Een van de brieven is getypt. Een vrome oom hoopt dat ik het geluk van mijn ouders ‘vrijwel volkomen’ gemaakt zal hebben. Dat ik moge opgroeien tot tot een volwaardig lid van de kerk en maatschappij in ons Vaderland. Hij vervolgt: ‘Het klinkt misschien een beetje litterair en schwärmerisch, maar het geeft een beetje, nee een heleboel hoop voor de toekomst, indien er naast alle rare wezens die de aarde gaan bevolken, ook normale kinderen uit gewone, gelukkige huwelijken geboren worden, die later de dragers zullen zijn van gezonde begrippen en practijken.’

Afijn, het is aan anderen te beoordelen of ik de hooggestemde verwachtingen heb waargemaakt, qua gezonde practijken’. Overigens eindigt de brief aards, met een verslag van een robbertje bridge waarbij hij en Jan er voor 900 punten in gingen.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (tot maart nog) op Facebook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *