Zeesnippen

We hadden al plevierplezier beleefd op onze wandeling naar de pier van IJmuiden (geweldig, die rappe dribbelaartjes!), maar dit was nieuw voor mij langs de vloedlijn. Snippen!

.

snip4

.

snip5

.

Vier snippen deden of het de gewoonste zaak van de wereld was dat ze daar foerageerden, waarbij de lange snavels met hoge frequentie in de zeebodem drilden, als de naald van een naaimachine. Ze hielden elkaar voortdurend in de smiezen. Was het een gezinnetje? Waren het twee echtparen (de watersnip is monogaam)? Ze zagen er ontstrest uit, alsof een dagje naar het strand voor hen net zo’n aangenaam uitje was als voor mij.

,

snip7

.

Ik heb de snip nog even gegoogled: het bankbiljet en de Zalm-snip, ja. En ‘snipverkouden’ (altijd gedacht dat dat een onomatopee was van neusophalers). Trekvogel. En de onvermijdelijke depri-info: tijdens mijn leven is het aantal snippen in Nederland met 75% afgenomen. Nou ja, des te blijer dan maar met dit viertal, een geschenk uit… ahum… de hemel.

.

snip9

.

P.S. De populaties nemen af, maar voor mij was het een goed weidevogeljaar: we hadden immers ook al de grutto’s op Marken.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

AU-Eeuw

Goed, we hebben er een nationale twistappel bij, tot de glans er weer af is. De term Gouden Eeuw is in de ban gedaan door het Amsterdam Museum. De reden is het (nieuwe?) besef dat uitbuiting (verwerpelijk) en slavernij (slecht) aan de basis stonden van de 17e eeuwse welvaart. Dus het was niet alles goud wat…

Een 24-karaats geschenk aan de opiniemakers, deze beslissing. In het HD stort Hugo Schneider zelf zich met de ware VOC-bloeddorst op ‘het rijtje overgevoelige lieden’ van het museum, ‘dat de oorsprong van de Nederlandse cultuur en identiteit ontkent’. Hij laat Zwarte Piet opdraven. Ook J.P. Coen en aanverwante zeehelden varen langs met hun zilvervloten.

Mag het RaDa, in een wanhopige en waarschijnlijk vergeefse poging het voorspelbare gekrakeel, gehakketak en gejijbak de kop in te drukken een compromis voorstellen? In het periodiek systeem wordt goud aangeduid met AU (Aurum). De benaming ‘AU Eeuw’ behoudt het element goud en introduceert de pijn van onderdrukten en kansarmen.

Is er kans dat beide partijen ermee kunnen leven? Ik vermoed van niet, al was het alleen maar omdat het niet lekker bekt.

.

goudkift

.

Vorige week was ik bij de erg aardige tentoonstelling Orenmens, over De Kift en in het bijzonder Wim ter Weele. Panelen met zijn werk waren bevestigd op slordig opgeplakt, rimpelig behang. Op zichzelf gaf dat ook een artistiek effect. Ik heb het (speciaal voor deze Au-gelegenheid) verguld. Zou zo kunnen dienen als illustratie van een (door mij te schrijven) fantasy-boek.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Dingetjes

Sept. column Straatjournaal

Een wel erg loze augustusochtend – de meeste Haarlemmers vieren elders vakantie, de rest vraagt zich af wat ze met de dag aan moeten nu zoveel anderen weg zijn. Wie daar allerminst mee tobt is de kolossale hond op de stoep voor het lege terras waar ik ben neergestreken voor koffie en appeltaart.

In de metro van New York zijn campagnes tegen man-spreading – wijdbeens zittende kerels die zich meer dan hun rechtmatige ruimte toe-eigenen. Dit lijkt me een typisch gevalletje dog-spreading: de lobbes verdeelt zijn 80 à 100 kilo met wellust over zoveel mogelijk stoeptegels. Hij mag er zijn, vindt ie, en zijn aanwezigheid wekt bij voorbijgangers minder ergernis dan je zou verwachten. Tot tweemaal toe denk ik de lieftallige glimlach van een naderende jongedame te beantwoorden, waarna die zich bukt en het luie hondebeest begint te strelen en kroelen.

Aan het tafeltje naast mij neemt een gespierde man plaats. De eigenaar van de zaak, te zien aan de blocnote met handgeschreven cijferkolommen waar hij vijandig naar tuurt. Zijn armen zijn van pink tot oksel getatoeëerd; ik ontwaar de resten van een romantische roos, maar die is nadien weggevaagd door een inktramp van apocalyptisch proporties.

Als Sam aanschuift wordt de administratie prompt terzijde gelegd. Sam masseert zijn bolle buik en zou qua lodderigheid en gewichtsklasse niet misstaan naast de hond op de stoep. “Ik had het even helemaal gehad gisteren. Om tien uur was ik compleet stuk” Hij laat zich bijpraten – het samenzijn waaraan hij zich onttrok was tot na middernacht doorgegaan en dat zit hem niet lekker. “Het moet door die port komen. Ik drink anders nooit port. En dan is vier portjes best veel.”

De vier portjes bleken de bekroning te zijn van een wijnproeverij (Henk heeft zijn motor laten staan, Willy wist pas na veel omtrekkende bewegingen in welke richting Haarlem-Noord lag). Floris komt aanschuifelen en vindt een route langs de hond. Het ontvangstcomité zit klaar voor hem. “Zo-ho, vóór elven uit je nest?” Floris lijkt er zelf ook verlegen mee. “Ja, ik moest nog wat dingetjes doen.” Dingetjes? Na een korte aarzeling volgt de onthulling dat het bijvuldingetje van zijn mobiel niet meer werkte.

“Nou, Sam zijn bijvuldingetje werkt al járen niet meer!” Als het om empathie gaat, ken ik betere terrassen. Het gesprek keert terug naar de wijnproeverij. Qua verkoop hield het niet over. “Gerard een kist rode. Dries twee. En dan nog Lianne. Die was op weg gegaan om in te tekenen voor een kist witte, maar is nooit gearriveerd.” De mannen zijn niet verbaasd, Lianne kennende. Ik ken haar niet en fantaseer over haar odyssee door het etablissement, een zoektocht die na velerlei avonturen uiteindelijk niet leidde tot de aanschaf van de begeerde Chablis.

Ik reken af. De hond ligt nog steeds breeduit te dromen. Achtervolgt hij in zijn slaap konijnen, vossen of greyhounds? Of heeft hij daar eindelijk zijn streefgewicht bereikt van 300 kilo, waarmee hij niet alleen de stoep kan versperren maar ook de hele busbaan? Als ik hem behoedzaam passeer, kijkt hij me aan met een meewarige blik. Zo van, daar heb je weer zo’n mens die nodig wat dingetjes moet doen.

Die dingetjes zijn voor mij nog een dingetje, om het modern te zeggen. Augustus is een soort oefenmaand. In juli kreeg ik een mooi afscheid van mijn collega’s. In augustus was ik altijd al vrij, maar hoe zal het zijn in september, als alle werkenden weer vervallen zijn in hun panische gejakker en dwangmatige geplan? Ik verwacht er veel goeds van. Alleen wel oppassen als ik al te blij word van een afgebroken nopjes en nippeltjes.

.

bijthond

.

Toen ik vanochtend een foto wilde maken van de hond, lag alleen zijn knuffel er

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Vrouw, meid, zon

Mijn inzending voor de Frans van Deijl-columnwedstrijd van het HD

Een schrijver kan between novels zitten; de ene roman is af en de volgende wil nog niet komen. Rusteloosheid en labiliteit zijn het gevolg. Zelf zit ik between koffiehuizen, met vergelijkbare symptomen. Ik mocht graag aan de zich opdringende dag wennen in Koffie-Duss, in hetzelfde pand als kapper Knippen-Duss, aan de Schotersingel.

De fauteuils zaten lekker en de serveersters kenden mijn nukken. Geen autocorrectie met ‘americano?’ als ik gewoon om koffie vraag. Soms een babbeltje, meestal liever de krant. De clientèle had de yuppentutterigheid die je verwacht in de Kleverparkbuurt. Iedere ‘latte’ had zijn eigen receptuur (‘1/7 deel havermelk, graag’) en werd versierd met schuimminiatuurtjes waarvoor drie jaar kunstacademie een vereiste was: eekhoorn, eenhoorn, Cupido met pijl…

Helaas, Koffie-Duss doet sinds kort alleen ‘coffee-to-go’. Een sociaal plan ontbreekt en zo zwerft deze cafeïnejunk dagelijks rond tienen door de stad. Vooges? Cleeff? Wachtlokaal?

Vandaag het terras van Café de Paris aan de Parklaan. Een oudere man in shorts en erg rood windjack neemt plaats. Grijze snor, oorringetje. Als hij bestelt, dringen twee talen voortdurend om voorrang. ‘Please, mag ik een koffie? Also, een appeltaart.’ Zijn Nederlands is utilitair, zonder franje of accent. Of ik bezwaar heb als hij rookt? In Kenia mag het nergens buiten, voegt hij eraan toe. Nee, hijzelf woont in Oeganda. Ik informeer wat hij daar doet. Niets, retai-ret, pensioen. Paradise! Hij showt een gebronsde kuit. “Zulk bruin krijg ik echt niet in IJmuiden.”

De serveerster wijst hem op zijn onaangeroerde appeltaart. “Praten en breien tegelijk, hè, denk eraan!” Hij kijkt haar hulpeloos aan. “Multi-tasken! Eten!”

In Oeganda zorgt de housemaid dat straks bij thuiskomst alles spic en span is, vertelt hij trots. En hij heeft er een vrouw, over wie geen spontane mededelingen volgen. Koerier was hij geweest. Op zijn 63ste moest hij een dure camera naar Kampala brengen en… Hij wist suddenly: hier wil ik blijven.

Ik ga er eens goed voor zitten. Wurgslangen, knokkelkoorts, apen, exotische gerechten? Maar dan begint hij eindelijk aan zijn taart.

“Wat liet u achter?” Als hij mijn vraag niet lijkt te verstaan, heb ik er eigenlijk al spijt van. “Vrienden, familie?” Hij kijkt me aan zonder knipperen. “Moet je horen, ik ben 78. Mijn vrienden zijn dood. En ik heb op mijn leeftijd geen zin meer nieuwe te maken.” Hij zit daar goed. Wife, maid, sun. Hij zal wel zien verder. “Wie kent the future?” Ik knik en doe of ik hem begrijp.

.

IJmuiden2

IJmuidense zon

.

Ik schreef ook nog een parodie, die ik niet inzond, Frans op Stormdag

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Hagagedaga

Sapperdeflap, heet dat vastgoedbedrijf van Wybren van Haga nou nog steeds Sjopperdepop? Officieel mag hij zich er als Kamerlid niet meer mee bemoeien, maar een onmiddellijke naamswijziging zou ik hem toch willen aanraden. En dan niet iets als Wyberdepiephoera, Melkjerijk, Dokkenvoorhokken of Huren, Zien en Zwijgen. Geen leuke namen om maandelijks de huur naar over te maken.
 
Vandaag meldt het HD dat Van Haga is gedaagd vanwege de beëindiging van het huurcontract van een invalide man uit een Haarlems hofjescomplex dat hij bezit. De aanleiding zou liggen in irritaties over een nieuw geïnstalleerde doch haperende warmtepomp. En dat terwijl de verstandhouding tussen de twee volgens de betrokken advocaat aanvankelijk ‘joviaal’ was.
 
Joviaal, daar kan ik me wel iets bij voorstellen. De paar keer dat ik Van Haga sprak was hij de vriendelijkheid en beschaving zelve en dat liet zich moeilijk rijmen met zijn bikkelharde opstelling in de gemeenteraad en de conflicten en incidenten waarbij telkens weer betrokken raakt. Moet hij niet een full-time mediator in de arm nemen? Die Van Haga kalmeert en adviseert als ze hem tegen de goed gesoigneerde haren in strijken?

Hoogste tijd voor een paar nieuwe start-ups: Susje-en-kusje? Lief-is-niet-laf? Uit-de-scrimmage-met-een-beter-image? Antimot&antimat? Huggen-met-muggen? VanHaganietmeerdaga??

.

sleep

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Warmoes

Vandaag moet ik een stukje over warmoes schrijven. Moet, van mezelf, voor het eerst van mijn leven. En dat zit zo. In Gent (zie vorige blogjes) logeerden wij bij vrienden in een prachtig huis aan het Land van Waas, een compromisloos rechte straatweg. Enerzijds is er de zichtlijn op de St. Baaf, gaaf en wit in de oude stad en als je de andere kant op kijkt zie je twee eindeloze rijen huizen, in alle staten van onderhoud/verwaarlozing. Verfijnde art deco naast bruut utilitair beton. Notabelen wonen er naast sjacheraars, ritselaars en marginalen. Waar voert die weg heen? wilde ik direct weten, ongedurig als ik soms kan zijn.

De volgende dag (en nu komt die warmoes) kreeg ik het antwoord toen we mee mochten naar ‘het land’. Niet ‘het Land van Waas’ (dat verwijst naar de hele streek), maar een lap grond vlak buiten de bebouwde kom waar een boer abonnementen aanbood voor zelfplukkers en stadsoogsters. Het was er paradijselijk. Toekijkende paarden, herfstbloemen (prikneuzen!), en een breed assortiment eetbaars, van ajuin tot zarmoes (nee, dat is nou jammer), warmoes.

Ik meende te weten (van de Haarlemse Warmoesstraat) dat warmoes een verzamelnaam was voor groente (etymologie ‘warm’ en ‘moes’). Dat klopt, met dien verstande dat het ook de soortnaam is voor ‘snijbiet’. ‘Lekker, rabarber!’ riep ik uit met het enthousiasme van de stadsmens die al te gretig wil delen in het volle agrarische leven. Een begrijpelijke vergissing overigens, want warmoes heeft rode stelen, die eruitzien of ze van binnenuit met neon verlicht worden.

.

warmoes2

.

‘s Avonds zat de warmoes verwerkt in een smakelijk gerecht, maar het best komt hij toch tot zijn recht op het veld.

.

warmoestuim

.

Was ik Guido Gezelle maar, dan had ik een gedicht kunnen schrijven.

O krinklend winklend wermoesbled
met uw peers-rooie bloezeken aan,
wat zien ik toch geren uw kropke flink
al wuivend in het Waasland staan!

.

snijbiet2

.

Warmoeskleurig  P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Havelozen

Als gelukzoekende toerist ben je misschien gevoeliger voor de misère van bedelaars en zwervers. Of staan je zintuigen scherper afgesteld op onbekend terrein, uit onzekerheid of achterdocht en vallen ze je daardoor eerder op?

Eergisteren, tien uur ‘s ochtends. Bij station Dampoort (Gent) stond de geldautomaat pal naast een matras waarop – verstopt onder bontgekleurd beddengoed – een dakloze lag te slapen. De man voor mij bij de automaat stond op gespannen voet met de geldverstrekkers van Paribas en zijn nerveuze getoets en gemompel leverden geen bankbiljetten op. Geruime tijd stond ik daar (glimmend pasje in de hand) naast de matras, die tegen een laag muurtje lag dat het terras van een coffeebar afbakende. Daarachter dronk men koffie. Het was niet unheimisch – die man/vrouw lag daar in diepe rust. Eerder bevreemdend en ongemakkelijk.

.

slaapplek1

.

Vanochtend hier in Haarlem een andere wildslaper. In het Kenaupark zag ik een wiebelig blauw tentje staan, een beetje verscholen, een meter of zes van het pad. Ik kon niet zien wie de kampeerder was. Een jongeman in donker pak kwam met een aangelijnd hondje van de andere kant en liep voorbij zonder groeten. Moet kunnen, maar toen ik omkeek zag ik hem een leeg margarinebakje oprapen en het als een honkbalverrevelder naar dat tentje smijten. Uit alle macht. Woedend! Deksel en bakje zeilden ieder hun eigen weg, tegen de wind in, en landden ver van de veronderstelde vervuiler in zijn tent. Als het een daad van furieus protest was, bleef die in elk geval onopgemerkt

Toen de man mij zag kijken, rukte hij zijn hond richting Kinderhuisvest en beende weg, het gescheiden afval op het gras achterlatend. 

.

slaapplek2

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

2D-steden

De afgelopen drie dagen waren we in Gent en er zat nog veel restgeluk en nagloed in mij toen ik vanochtend weer door mijn eigen Haarlem wandelde.

Onwillekeurig vergelijk je dan de twee Bavo-steden. Jaloers denk ik terug aan het geweldige stadsmuseum daar in Vlaanderen, het STAM. Wat een feest! Wilde oud-Muggenmeester Bernt Schneiders niet iets dergelijks voor Haarlem? Een ode aan de stad? Door het beste uit ABC Architectuurcentrum, Museum Haarlem, Archeologisch Museum en Noord-Hollands Archief onder te brengen op één plek?

Terug naar Gent. Bij de entree moesten we muiltjes aan, om over de luchtfoto’s te mogen lopen die samen een plattegrond van heel Gent vormden, inclusief havens en spooremplacementen. (Ik geef toe, met Google Maps kan je het ook zien, als je een mobiel hebt met een scherm van 25 bij 14 meter).

.

luchtgent1

.

Ongemuild doorliepen we vervolgens in een moeite de Bijlokeabdij (ook zonder exposities al een bezienswaardigheid) én de roemrijke geschiedenis van Gent van prehistorie tot het heden.

.

bijkokeabdij

.

.Van de vier musea die we ditmaal bezochten maakte het STAM de diepste indruk, al kon het design museum ons zeker ook bekoren.

Eerdere RaDa-stukjes over Gent: De St. Baafsabdij, D.A.M. , Loesplekken (over urinoirs), Dokken (wandeling langs de haven), Vooruit (over het socialisme) en Eerste ontmoeting (Nieuwjaarsdag).

Als toegift ook nog Haarlem in 2D, maar dan verticaal. Jullie weten hopelijk waar

.

plattegrhaa3

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.


Tappen en nathouden

Wacht, het RaDa gaat niet weer zeuren en zuren over de Formule1, maar een eenpersoons lachsalvo hier in de redactieruimte overschreed alle geluidsnormen bij het lezen van deze uitspraak in het HD van Circuit-directeur Robert van Overdijk. Hij heeft het over degenen van Rust bij de kust die bezwaarprocedures indienen en zegt dan:

“Het is een kleine groep die heel veel lawaai maakt.”

Dit is de vieste, zwartste knalpot die ooit een ketel verweet dat hij zwart is. Een kleine groep die heel veel lawaai maakt? Daarbij denk je toch eerder aan twintig bolides die in een duingebied…

Afijn, laten we het liever over journalist Peter Bruyn hebben die in het HD pleit voor behoud van de Egelantier. Ja, water onder brug (is dat nog een anglicisme?), een gepasseerd station, een gesloten boek. Als het aan de Haarlemse politiek ligt althans, die voor de verkoop van het gebouw stemde. Me dunkt, de beleidsmakers moeten van goeden huize komen om dat nuchtere, geëngageerde opiniestuk te weerleggen, dus ik vermoed dat men het raadsbreed en collegebreed zal negeren. En dat er een luxueus hotel komt.

En dat terwijl drie pagina’s eerder deze kop staat: ‘Haarlem wil paal en perk stellen aan toerisme.’ Dus niet alleen paal, ook perk! Worden alle stadspromotie-activiteiten volgend jaar stopgezet? Huren we straks zakkenrollers en extra daklozen, of knoeien we met de misdaadcijfers om buitenlanders af te schrikken? De tijd zal het leren.

Over paal en perk gesproken, het Bolwerk is van 27-8 tot 3-9 ‘beperkt bereikbaar’ vanwege het bierfestival ‘Haarlem Tapt’. Voorwaar het soort hoogstaand cultureel evenement waarmee de stad zich graag profileert. Proost en een prettig weekend, allemaal!

.

Haarlemtapt

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Bijnakken

“Weet je wat het met haar is,” hoorde ik vrijdag een voorbijfietsende man zeggen, “zij brengt haar eigen werkelijkheid mee.”

Vooral dat ‘meebrengen’ intrigeerde me. Dat zo’n vrouw ergens binnenkomt (kantoor, ijssalon, casino, wijkraad), een pakketje neerzet, de strik lostrekt en woesj… haar werkelijkheid vult de ruimte, als een aanbrandende tosti. Ik geef toe, ik heb het maar van één kant. Die vrouw met haar eigen werkelijkheid ziet het waarschijnlijk compleet anders.

En voor wie geldt dat niet? Het HD pakt vanochtend uit met een artikel over de overheid, die machteloos staat tegenover de drugsmaffia. Over het rapport ‘De achterkant van Amsterdam’: witwassers die een pand van zes ton contant afrekenen; vastgoedtransacties op de Wallen waarbij criminelen aanschuiven met een elftal bodyguards, notarissen, advocaten en accountants. En de 150 dancefestivals in de hoofdstad. Alleen al bij Amsterdam Dance Event wordt door de 370.000 bezoekers voor vijf miljoen euro aan drugs uitgegeven.

‘Inkakken is bijnakken’ heet het daar. Oftewel, als je een beetje slaperig wordt, is er altijd wel een lichaamsholte binnen handbereik om jezelf cocaïne of andere stimulantia toe te dienen. Let wel, dit motto geldt uitsluitend voor de bezoekers, niet voor de drugsbestrijders van justitie en politie, die de strijd opgegeven lijken te hebben. Evenmin voor de belastingdienst, die de lokale coffeeshops (omzet 300 miljoen) aanslaat of het band- en garenwinkeltjes zijn. De belastingdienst is ‘amoreel’.

Mag ik een andere werkelijkheid? En dan liefst een die een beetje beheersbaar is zonder voortdurend bij te hoeven nakken?

.

schotersingel

.

De Schotersingel met zijn eigen schaduwwereld

P.S. In 2008 schreef de RaDa-reda een stukje over ‘nakken’; Nakkers en Makkers is aan herziening toe, want ‘druggebruik’ komt er niet in voor.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.