NEE op alles

Het is ja, tenzij het nee is, huldigde een vriend van mij als pedagogisch principe. Als het even kan, welwillend knikken in plaats van op voorhand geërgerd nee schudden.

Waarom hebben we het hierover, vraagt de RaDa-lezer (op zich wel wat gewend qua redactionele hersenkronkels en gedachtenhuppels) zich nu af. Het heeft te maken met een bericht eerder deze week dat vijftien Noord-Hollandse huis-aan-huisbladtitels zullen verdwijnen. Denk Wieringer Courant, Westfries Weekblad De Streek, Westfries Weekblad Hoorn-Koggenland, De Koerier, Alkmaars Weekblad, De Krommenieër, De Zaankanter Zaandam, De Zaankanter Zaanstreek & Wormerland, Gezinsblad Purmerend-Edam-Volendam.

Ik herinner me in het HD de frase ‘een krater in het medialandschap’ gelezen te hebben. En ja, zelf vind ik (veelvraat van kruimelnieuws en triviatapas) het ook betreurenswaardig. Leve de regionale nieuwsvoorziening. Maar in hoeveel medestanders mag ik me verheugen in dezen? Vanmiddag liep ik langs een Haarlemse flat en afgaande op de stickers zouden veel stadgenoten hun brievenbussen liefst dichtmetselen én camoufleren. The noes have it, The noes have it! om met John Bercow te spreken: twee schamele ja’tjes tel ik.  

Veel stadgenoten zijn kennelijk toch meer van de Windows pop-up ‘NEE op ALLES!

.

nee-op-alles2

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Containerkaders

Gisteren liep ik langs een fotogenieke bouwcontainer en nam een aantal foto’s, die ik nonchalant op Facebook zette. Pas later bedacht ik dat ze natuurlijk in de fameuze RaDa-categorie Van die dingen thuishoren.

Al moet ik wel oppassen met die container-fetisj. Vandaag zag ik een beeldschone blauwe…

.

container1

.

container2

.

container3

.

container4

.

En die bevoorrechte mannen van de firma Van de Stoel mogen daar dus dagelijks mee omgaan!

.

container0

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Politieverordening?

Vanochtend dronk ik mijn koffie voor de verandering in de lobby van een Haarlems hotel (ik heb mijn nieuwe stekje nog niet helemaal gevonden). De ontbijttafels waren al afgeruimd, twee zakenlieden voerden een zeer negeerbaar gesprek. Het was kwart voor elf.

Een non-comformistisch geklede man kwam binnen. Zestig jaar? Zeventig? Baret, slobberige katoenen broek. Niet vies en verwaarloosd, keurig accent. Hij informeerde op gedempte toon bij de hotelmedewerker of ze al open waren. “Een whisky’tje graag dan.”

De jongen liet hem weten dat ze voor twaalven niet schonken. Het speet hem, maar… De man ontstak in woede en ontdempte zijn stem: “Wat IS dit, een nieuwe algemene politieverordening?”

Je moet het maar paraat hebben. Of had hij bij een ander adres ook al ingezet? Die jongen liet zich allerminst van zijn stuk brengen. “Het is een keuze die het hotel heeft gemaakt, meneer.” Breng daar maar eens iets tegen in. De man sputterde nog wat, zonder veel overtuiging. Hij was al op weg naar de uitgang.

Ik begreep het beleid van het hotel wel. Anderzijds, ik wil toch ook niet in een stad wonen waar een beschaafde, solitaire man die door omstandigheden die alleen hem aangaan om half elf des ochtends intens verlangt naar een glas sterke drank, alleen terecht kan op een bankje in het Kenaupark, met een heupflacon tussen de zwervers. Dat noem ik geen stad. Wat vinden jullie er nou van, als volwassenen onder elkaar?

.

wilgen

.De wilgen bij het Kennemerplein

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Tussenwoordjes

Over meesterschap van de Nederlandse taal gesproken. Ik hoorde een passerende vrouw zeggen: “… want het is eigenlijk toch echt wel een beetje mislukt.”

Ging het over haar huwelijk van 37 jaar, een schaalmodel van de Batavia in een Bokma-fles, het plan een oude pruimenboomgaard over te nemen, de terugdringing van het aantal Haarlemse airbnb-overnachtingen, een experiment met een transatlantische helikoptervlucht op zonne-energie, de vernieuwing van de Grote Sluis bij IJmuiden, zelf een pruimentaart bakken?

We beklaagden de vlijtige student (al dan niet inburgerend) van het gesproken Nederlands, die uit deze voorbijvliegende taaluiting moet opmaken hoe groot de schade of onvolmaaktheid is. Of een vertaler. Welke gradaties voegen die al dan niet loze woordjes als ‘wel’ en ‘toch’ nou toe? We goochelden wat met de woordvolgorde en al snel werden we zelf tureluurs van alle impliciete verschillen en verborgen aannames.

Iets is mislukt (100%: de helikopter stort in zee bij gebrek aan zon, er zijn alleen rotte en onrijpe pruimen – er worden geen pruimentaarten gebakken).

Iets is echt mislukt
(de Sluis sluit niet. Ontkennen baat niet; zoiets als boven, met wat meer overtuigingskracht gezegd).

Een beetje mislukt
(er moet een aangebakken korst van de taart geschraapt, verder is hij goed te eten).

Echt een beetje mislukt
(Helaas, ik had het ook liever anders gezien, maar een Batavia die de vlaggenmast niet omhoog krijgt, die zetten we voor geen goud in de tentoonstelling).

Echt wel een beetje mislukt
(hier durf ik niet te zeggen wat dat ‘wel’ precies doet; of is ‘toch echt wel’ een geheel? En hoe gedragen echtelieden zich in een huwelijk dat ‘echt wel een beetje’ mislukt is?) En dan wordt ‘eigenlijk’ er ook nog eens voor geplakt. Betekent ‘eigenlijk toch echt wel een beetje’ dat de spreker zich hoedt voor boude uitspraken of krasse oordelen en zichzelf niet de beroerdste vindt?)

En probeer die verschillende formuleringen nu eens te vatten in cijfers – bijvoorbeeld met aantallen airbnb-overnachtingen! Begrijp me goed, beste taalgebruikers, ik zou al deze nuances of schijnnuances niet overal willen vervangen door niet mis te verstane uitdrukkingen als ‘een flop’, ‘zwaar naatje’, ‘kut met peren’ of ‘ruk’. Want misschien is het wel dankzij deze onopzettelijke vaagheid dat we er vaak toch ook wel weer min of meer uitkomen met zijn allen.

.

beetjemislukt2.

Eigenlijk toch echt wel een beetje mislukte foto van de Schotersingel

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Zeesnippen

We hadden al plevierplezier beleefd op onze wandeling naar de pier van IJmuiden (geweldig, die rappe dribbelaartjes!), maar dit was nieuw voor mij langs de vloedlijn. Snippen!

.

snip4

.

snip5

.

Vier snippen deden of het de gewoonste zaak van de wereld was dat ze daar foerageerden, waarbij de lange snavels met hoge frequentie in de zeebodem drilden, als de naald van een naaimachine. Ze hielden elkaar voortdurend in de smiezen. Was het een gezinnetje? Waren het twee echtparen (de watersnip is monogaam)? Ze zagen er ontstrest uit, alsof een dagje naar het strand voor hen net zo’n aangenaam uitje was als voor mij.

,

snip7

.

Ik heb de snip nog even gegoogled: het bankbiljet en de Zalm-snip, ja. En ‘snipverkouden’ (altijd gedacht dat dat een onomatopee was van neusophalers). Trekvogel. En de onvermijdelijke depri-info: tijdens mijn leven is het aantal snippen in Nederland met 75% afgenomen. Nou ja, des te blijer dan maar met dit viertal, een geschenk uit… ahum… de hemel.

.

snip9

.

P.S. De populaties nemen af, maar voor mij was het een goed weidevogeljaar: we hadden immers ook al de grutto’s op Marken.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

AU-Eeuw

Goed, we hebben er een nationale twistappel bij, tot de glans er weer af is. De term Gouden Eeuw is in de ban gedaan door het Amsterdam Museum. De reden is het (nieuwe?) besef dat uitbuiting (verwerpelijk) en slavernij (slecht) aan de basis stonden van de 17e eeuwse welvaart. Dus het was niet alles goud wat…

Een 24-karaats geschenk aan de opiniemakers, deze beslissing. In het HD stort Hugo Schneider zelf zich met de ware VOC-bloeddorst op ‘het rijtje overgevoelige lieden’ van het museum, ‘dat de oorsprong van de Nederlandse cultuur en identiteit ontkent’. Hij laat Zwarte Piet opdraven. Ook J.P. Coen en aanverwante zeehelden varen langs met hun zilvervloten.

Mag het RaDa, in een wanhopige en waarschijnlijk vergeefse poging het voorspelbare gekrakeel, gehakketak en gejijbak de kop in te drukken een compromis voorstellen? In het periodiek systeem wordt goud aangeduid met AU (Aurum). De benaming ‘AU Eeuw’ behoudt het element goud en introduceert de pijn van onderdrukten en kansarmen.

Is er kans dat beide partijen ermee kunnen leven? Ik vermoed van niet, al was het alleen maar omdat het niet lekker bekt.

.

goudkift

.

Vorige week was ik bij de erg aardige tentoonstelling Orenmens, over De Kift en in het bijzonder Wim ter Weele. Panelen met zijn werk waren bevestigd op slordig opgeplakt, rimpelig behang. Op zichzelf gaf dat ook een artistiek effect. Ik heb het (speciaal voor deze Au-gelegenheid) verguld. Zou zo kunnen dienen als illustratie van een (door mij te schrijven) fantasy-boek.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Dingetjes

Sept. column Straatjournaal

Een wel erg loze augustusochtend – de meeste Haarlemmers vieren elders vakantie, de rest vraagt zich af wat ze met de dag aan moeten nu zoveel anderen weg zijn. Wie daar allerminst mee tobt is de kolossale hond op de stoep voor het lege terras waar ik ben neergestreken voor koffie en appeltaart.

In de metro van New York zijn campagnes tegen man-spreading – wijdbeens zittende kerels die zich meer dan hun rechtmatige ruimte toe-eigenen. Dit lijkt me een typisch gevalletje dog-spreading: de lobbes verdeelt zijn 80 à 100 kilo met wellust over zoveel mogelijk stoeptegels. Hij mag er zijn, vindt ie, en zijn aanwezigheid wekt bij voorbijgangers minder ergernis dan je zou verwachten. Tot tweemaal toe denk ik de lieftallige glimlach van een naderende jongedame te beantwoorden, waarna die zich bukt en het luie hondebeest begint te strelen en kroelen.

Aan het tafeltje naast mij neemt een gespierde man plaats. De eigenaar van de zaak, te zien aan de blocnote met handgeschreven cijferkolommen waar hij vijandig naar tuurt. Zijn armen zijn van pink tot oksel getatoeëerd; ik ontwaar de resten van een romantische roos, maar die is nadien weggevaagd door een inktramp van apocalyptisch proporties.

Als Sam aanschuift wordt de administratie prompt terzijde gelegd. Sam masseert zijn bolle buik en zou qua lodderigheid en gewichtsklasse niet misstaan naast de hond op de stoep. “Ik had het even helemaal gehad gisteren. Om tien uur was ik compleet stuk” Hij laat zich bijpraten – het samenzijn waaraan hij zich onttrok was tot na middernacht doorgegaan en dat zit hem niet lekker. “Het moet door die port komen. Ik drink anders nooit port. En dan is vier portjes best veel.”

De vier portjes bleken de bekroning te zijn van een wijnproeverij (Henk heeft zijn motor laten staan, Willy wist pas na veel omtrekkende bewegingen in welke richting Haarlem-Noord lag). Floris komt aanschuifelen en vindt een route langs de hond. Het ontvangstcomité zit klaar voor hem. “Zo-ho, vóór elven uit je nest?” Floris lijkt er zelf ook verlegen mee. “Ja, ik moest nog wat dingetjes doen.” Dingetjes? Na een korte aarzeling volgt de onthulling dat het bijvuldingetje van zijn mobiel niet meer werkte.

“Nou, Sam zijn bijvuldingetje werkt al járen niet meer!” Als het om empathie gaat, ken ik betere terrassen. Het gesprek keert terug naar de wijnproeverij. Qua verkoop hield het niet over. “Gerard een kist rode. Dries twee. En dan nog Lianne. Die was op weg gegaan om in te tekenen voor een kist witte, maar is nooit gearriveerd.” De mannen zijn niet verbaasd, Lianne kennende. Ik ken haar niet en fantaseer over haar odyssee door het etablissement, een zoektocht die na velerlei avonturen uiteindelijk niet leidde tot de aanschaf van de begeerde Chablis.

Ik reken af. De hond ligt nog steeds breeduit te dromen. Achtervolgt hij in zijn slaap konijnen, vossen of greyhounds? Of heeft hij daar eindelijk zijn streefgewicht bereikt van 300 kilo, waarmee hij niet alleen de stoep kan versperren maar ook de hele busbaan? Als ik hem behoedzaam passeer, kijkt hij me aan met een meewarige blik. Zo van, daar heb je weer zo’n mens die nodig wat dingetjes moet doen.

Die dingetjes zijn voor mij nog een dingetje, om het modern te zeggen. Augustus is een soort oefenmaand. In juli kreeg ik een mooi afscheid van mijn collega’s. In augustus was ik altijd al vrij, maar hoe zal het zijn in september, als alle werkenden weer vervallen zijn in hun panische gejakker en dwangmatige geplan? Ik verwacht er veel goeds van. Alleen wel oppassen als ik al te blij word van een afgebroken nopjes en nippeltjes.

.

bijthond

.

Toen ik vanochtend een foto wilde maken van de hond, lag alleen zijn knuffel er

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Vrouw, meid, zon

Mijn inzending voor de Frans van Deijl-columnwedstrijd van het HD

Een schrijver kan between novels zitten; de ene roman is af en de volgende wil nog niet komen. Rusteloosheid en labiliteit zijn het gevolg. Zelf zit ik between koffiehuizen, met vergelijkbare symptomen. Ik mocht graag aan de zich opdringende dag wennen in Koffie-Duss, in hetzelfde pand als kapper Knippen-Duss, aan de Schotersingel.

De fauteuils zaten lekker en de serveersters kenden mijn nukken. Geen autocorrectie met ‘americano?’ als ik gewoon om koffie vraag. Soms een babbeltje, meestal liever de krant. De clientèle had de yuppentutterigheid die je verwacht in de Kleverparkbuurt. Iedere ‘latte’ had zijn eigen receptuur (‘1/7 deel havermelk, graag’) en werd versierd met schuimminiatuurtjes waarvoor drie jaar kunstacademie een vereiste was: eekhoorn, eenhoorn, Cupido met pijl…

Helaas, Koffie-Duss doet sinds kort alleen ‘coffee-to-go’. Een sociaal plan ontbreekt en zo zwerft deze cafeïnejunk dagelijks rond tienen door de stad. Vooges? Cleeff? Wachtlokaal?

Vandaag het terras van Café de Paris aan de Parklaan. Een oudere man in shorts en erg rood windjack neemt plaats. Grijze snor, oorringetje. Als hij bestelt, dringen twee talen voortdurend om voorrang. ‘Please, mag ik een koffie? Also, een appeltaart.’ Zijn Nederlands is utilitair, zonder franje of accent. Of ik bezwaar heb als hij rookt? In Kenia mag het nergens buiten, voegt hij eraan toe. Nee, hijzelf woont in Oeganda. Ik informeer wat hij daar doet. Niets, retai-ret, pensioen. Paradise! Hij showt een gebronsde kuit. “Zulk bruin krijg ik echt niet in IJmuiden.”

De serveerster wijst hem op zijn onaangeroerde appeltaart. “Praten en breien tegelijk, hè, denk eraan!” Hij kijkt haar hulpeloos aan. “Multi-tasken! Eten!”

In Oeganda zorgt de housemaid dat straks bij thuiskomst alles spic en span is, vertelt hij trots. En hij heeft er een vrouw, over wie geen spontane mededelingen volgen. Koerier was hij geweest. Op zijn 63ste moest hij een dure camera naar Kampala brengen en… Hij wist suddenly: hier wil ik blijven.

Ik ga er eens goed voor zitten. Wurgslangen, knokkelkoorts, apen, exotische gerechten? Maar dan begint hij eindelijk aan zijn taart.

“Wat liet u achter?” Als hij mijn vraag niet lijkt te verstaan, heb ik er eigenlijk al spijt van. “Vrienden, familie?” Hij kijkt me aan zonder knipperen. “Moet je horen, ik ben 78. Mijn vrienden zijn dood. En ik heb op mijn leeftijd geen zin meer nieuwe te maken.” Hij zit daar goed. Wife, maid, sun. Hij zal wel zien verder. “Wie kent the future?” Ik knik en doe of ik hem begrijp.

.

IJmuiden2

IJmuidense zon

.

Ik schreef ook nog een parodie, die ik niet inzond, Frans op Stormdag

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Hagagedaga

Sapperdeflap, heet dat vastgoedbedrijf van Wybren van Haga nou nog steeds Sjopperdepop? Officieel mag hij zich er als Kamerlid niet meer mee bemoeien, maar een onmiddellijke naamswijziging zou ik hem toch willen aanraden. En dan niet iets als Wyberdepiephoera, Melkjerijk, Dokkenvoorhokken of Huren, Zien en Zwijgen. Geen leuke namen om maandelijks de huur naar over te maken.
 
Vandaag meldt het HD dat Van Haga is gedaagd vanwege de beëindiging van het huurcontract van een invalide man uit een Haarlems hofjescomplex dat hij bezit. De aanleiding zou liggen in irritaties over een nieuw geïnstalleerde doch haperende warmtepomp. En dat terwijl de verstandhouding tussen de twee volgens de betrokken advocaat aanvankelijk ‘joviaal’ was.
 
Joviaal, daar kan ik me wel iets bij voorstellen. De paar keer dat ik Van Haga sprak was hij de vriendelijkheid en beschaving zelve en dat liet zich moeilijk rijmen met zijn bikkelharde opstelling in de gemeenteraad en de conflicten en incidenten waarbij telkens weer betrokken raakt. Moet hij niet een full-time mediator in de arm nemen? Die Van Haga kalmeert en adviseert als ze hem tegen de goed gesoigneerde haren in strijken?

Hoogste tijd voor een paar nieuwe start-ups: Susje-en-kusje? Lief-is-niet-laf? Uit-de-scrimmage-met-een-beter-image? Antimot&antimat? Huggen-met-muggen? VanHaganietmeerdaga??

.

sleep

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Warmoes

Vandaag moet ik een stukje over warmoes schrijven. Moet, van mezelf, voor het eerst van mijn leven. En dat zit zo. In Gent (zie vorige blogjes) logeerden wij bij vrienden in een prachtig huis aan het Land van Waas, een compromisloos rechte straatweg. Enerzijds is er de zichtlijn op de St. Baaf, gaaf en wit in de oude stad en als je de andere kant op kijkt zie je twee eindeloze rijen huizen, in alle staten van onderhoud/verwaarlozing. Verfijnde art deco naast bruut utilitair beton. Notabelen wonen er naast sjacheraars, ritselaars en marginalen. Waar voert die weg heen? wilde ik direct weten, ongedurig als ik soms kan zijn.

De volgende dag (en nu komt die warmoes) kreeg ik het antwoord toen we mee mochten naar ‘het land’. Niet ‘het Land van Waas’ (dat verwijst naar de hele streek), maar een lap grond vlak buiten de bebouwde kom waar een boer abonnementen aanbood voor zelfplukkers en stadsoogsters. Het was er paradijselijk. Toekijkende paarden, herfstbloemen (prikneuzen!), en een breed assortiment eetbaars, van ajuin tot zarmoes (nee, dat is nou jammer), warmoes.

Ik meende te weten (van de Haarlemse Warmoesstraat) dat warmoes een verzamelnaam was voor groente (etymologie ‘warm’ en ‘moes’). Dat klopt, met dien verstande dat het ook de soortnaam is voor ‘snijbiet’. ‘Lekker, rabarber!’ riep ik uit met het enthousiasme van de stadsmens die al te gretig wil delen in het volle agrarische leven. Een begrijpelijke vergissing overigens, want warmoes heeft rode stelen, die eruitzien of ze van binnenuit met neon verlicht worden.

.

warmoes2

.

‘s Avonds zat de warmoes verwerkt in een smakelijk gerecht, maar het best komt hij toch tot zijn recht op het veld.

.

warmoestuim

.

Was ik Guido Gezelle maar, dan had ik een gedicht kunnen schrijven.

O krinklend winklend wermoesbled
met uw peers-rooie bloezeken aan,
wat zien ik toch geren uw kropke flink
al wuivend in het Waasland staan!

.

snijbiet2

.

Warmoeskleurig  P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.