Stop the rot

De dag was weleens beter begonnen (ook weleens nóg slechter, maar toch). Beetje klam en katterig ontwaakt. De weergoden weerduivels bewerkten de slaapkamerramen met hogedrukspuiten. De brom van de buren bromde door. Een bits mailtje pingpongde ik nog bitser terug. ‘s Middags lag een bezoek aan de tandarts in het verschiet.

Ach, het werd droog, dat was tenminste iets. Ik haalde bij De Vries een bestelling op (verhalen van Nguyen – The Sympathizer smaakte naar meer). In de etalage van galerie Année fotografeerde ik een geinig beeldje van Jan Verschueren, een Segway, met weerspiegelde gevels als bijvangst.

.

sedgescare

.

Mijn humeur draaide bij (trouwe RaDa-lezers voelen de euforie al naderen) en voor ik het Verwulft bereikte zag ik zelfs schoonheid in de houtrotreparaties in de kozijnen. Epoxyhars, wat zou dit land zonder moeten?

.

houtrot3

.

houtrot8

.

houtrot10

.

houtrot11

.

Jaap Pop (ex-Muggenmeester) heeft een nieuwe pacemaker en geeft eindelijk weer de juiste tijd aan. Dat het tot het volgende millennium zo moge blijven!

.

poploopt

.

En er waren ontmoetingen. Goede morgen, meneer Aynan! Moussa had een bakfiets met inhoud bij zich. Een nogal stuurs kindje. Nee, de Beweging had nog geen naam. We namen wat suggesties door. Ja, moeilijk… Het kindje probeerde een glimlach op mij uit. Ik lachte terug. Na een praatje over de gemeenteraad, namen Moussa en ik afscheid. Het kindje wuifde me hartstochtelijk na, alsof we elkaar al jaren kenden.

En zo liep de humeurbarometer steeds verder op.

.

afplakbandboeket

..

Ik zag onder een steiger een boeketje afplakband. Schitterend, toch? Thuis bleek de brom weg! Oh nee, toch niet. De huisdichteres had koekjes gebakken. Zo ging het maar door. Wie een feelgood/geen gaatjes-RaDaatje nodig heeft, moet nu stoppen met lezen. De tandarts trok mijn kies niet direct, maar zal proberen ‘m te redden met een wortelkanaalbehandeling en een opbouw of kroon. Volgende week een nieuwe afspraak.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Moe

If you liked school, you will love work heet een verhalenbundel van Irvine Welsh die ik niet gelezen heb. Maar die titel schiet nogal eens daar mijn hoofd. Voor mij vallen werk en school samen, dat speelt mee.

Na zes weken vakantie meldde ik me weer, zonder tegenzin. Fit, gebruind, het hoofd pruttelend en zoemend van plannen en nieuwe ideetjes. Zo’n eerste dag zijn alleen de collega’s er nog (fit, gebruind). Er wordt druk vergaderd en overlegd en met agenda’s gezwaaid en voor ik er erg in had, zat ik aan een infuus van andermans/-vrouws stress. Dinsdag ontmoette ik de eerste nieuwe klassen (fit, gebruind, sommige zelfs gemotiveerd en blij me te zien) en aan het eind van die eerste, op zich fijne lesdag vond ik mijzelf thuis terug op mijn allesbegrijpende bankstel. Afgebladderd, leeggezogen, het hoofd suizend en knetterend van bulletpoints, afvinklijstjes en onbeantwoorde post. Mijn nek zat in een krik, de stofwisseling was per direct gestaakt, de ogen weigerden te focussen op de krant. Het was die intense vermoeidheid die ik verdrongen had en waar ik dus na elke vakantie weer van schrik. Zal het iedere dag zo zijn?

Gisteren, na de tweede lesdag (zes lesuren), was ik weer afgeknoedeld en bezoedeld, maar er was een begin van gewenning (verzoening?) en donderdag is mijn vrije dag. Ik wandelde het centrum in, zo langzaam mogelijk, om ergens te gaan eten, zo langzaam mogelijk. De stad druppelde mijn bewustzijn binnen, maar het ging niet van harte. Hé, een nieuwe Haarlemse hersenkraker…

.

puzzelmaker

.

Nadenken, daar was ik nog niet aan toe. De koe aan de Vleeshal heeft (hoe lang al?) een roetneus, zag ik.

.

vleeshalkoe

.

Ik at Indonesisch bij Flamboyant (hoe lang zitten die daar al niet?) en wandelde terug, de stad een eerlijke kans gevend mij terug te vinden. De Vernieuwde Gracht bijvoorbeeld.

.

vernieuwde gracht

.

Nou ja, zo zag hij er niet echt uit… Mijn fotoprogramma heeft een knop waarmee je het beeld verBreitnert.

Vanochtend werd ik verkwikt wakker. Trek in koffie, een bezoekje aan de boekwinkel en geïnteresseerd in de wereld en wijde omgeving. Zin om een RaDaatje te schrijven.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Vaderkloek

Een ander mens worden, dat kan snel gaan. We pasten een week op een huis in een Drents boerengehucht. Dat huis redde zich prima (wifi, boiler en electriciteit bleven het doen zonder interventies van onze kant). Daarnaast zorgden we voor de dieren: twee katten, de zwart-witte Deci/Daisy/Desi (?) en Rode Poes (een rode poes), plus de kippen.

Atilla de Haan en Atilla de Hen zaten de hele dag in een ruime volière; moederkloek Piep bevrijdden we ’s ochtends uit haar ren en dan struinde ze het erf en de tuin af, op de voet gevolgd door de zes door haar uitgebroede kuikens. Aanvankelijk was Piep erg druk met aansturen, corrigeren en beschermen (als wij tussen haar en zo’n scharminkeltje kwamen, vloog ze ons aan). Naarmate de week vorderde (en de kuikens aan volume en zelfvertrouwen wonnen) vatte ze haar opvoedkundige taak lichter op en gunde haar gezin meer ruimte voor initiatief.

Wij zelf hadden nauwelijks taken. Ik zat veel op het erf met koffie, stelde Deci af en toe tevreden met een aai en zag dat het goed was. Het was een doorlopende voorstelling van vlinders, ketende mussen en stuntende zwaluwen, waarvan wij vonden dat het boerenzwaluwen moesten zijn – je zit in een agrarisch gebied of niet – maar de vogel-app sprak ons tegen.

.

zwaluwen

.

Die grappige kippen hielden me steeds meer bezig, met hun niet aflatende bedrijvigheid. Ze waren rap, kwiek en ongelooflijk alert. Als we Atilla een bosbes gaven of een restje havermout kwamen ze van verre aansprinten om te schooien. De schriele bruine (door ons Vivianne genoemd, naar een productieve EK-Leeuwin) was mijn favoriet. Al kijkend of strooiend voelde ik me verbonden met al die mensen door de eeuwen heen die plezier hebben beleefd aan zo iets gewoons als een kip.

Tegen de tijd dat we weer naar huis gingen, had ik een soort kippenradar ontwikkeld. Als ik zat te lezen was ik me ervan bewust of ze tussen de bramenstruiken aan het wroeten waren of op de hooiberg. En als ik ze desondanks even kwijt was, vreesde ik een buizerd of vos. Het moest niet gekker worden. Ik (nooit een kinderwens gehad) was veranderd in een vaderkloek…

.

moederkloek

.

P.S. In de NRC van dit weekend vertelt Gerrie Hondius hoe ze dagenlang naar de eenden in haar tuin kan koekeloeren (na of voor een creatieve uitbarsting).

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Examenuitslag

“Een veelvoud van tien, je mag kiezen”, zei de toverfee. “Zeg maar, hoeveel jaar jonger zou je willen zijn? Maar ik moet het wel NU weten! Vijftig, veertig, dertig…?”

[Blanco RaDa-alinea, waarin jullie in gedachte ook even mogen stamelen, hakkelen en zuchten… Of pardoes voor een tweede jeugd kunnen kiezen, met alles wat daarop volgt….

…………………………………………………………………………………………………………………………………………..

…………………………………………………………………………………………………………………………………………. ]

Ik vermoed dat mijn fee onverrichterzake weer weg zou vliegen. Is dat beschetenheid van me? Of luiheid? Natuurlijk zou ik nog wel eens een bal in de kruising willen jensen, stuurloos verliefd willen zijn of Flann O’Brien lezen met de gretigheid van de eerste keer. En heus, ook na mijn twintigste waren er genoeg onvervangbare momenten, maar om nou minstens één zo’n heel decennium over te doen, met al het lief en leed van dien, plus alle alledaagse besognes? Ook opnieuw instappen op mijn veertigste of vijftigste zou als een soort verloochening voelen van alle ervaringen en inspanningen van de afgelopen tijd. Ik heb het toch niet voor niks gedaan allemaal?

.

examevlag2

.

Toch… Dit zijn van die dagen dat ik onwillekeurig vergelijkingen maak. En (het is geen gewoonte van me) af en toe de jeugd benijd. Vandaag werden de eindexamenuitslagen bekend gemaakt. Voor de school een spannende dag; de kandidaten werden gebeld en om 4 uur was er een ongedwongen samenzijn voor de geslaagden. Ik heb het al zo vaak meegemaakt, maar die elkaar omhelzende kinderen en hun vreugde-uitbarstingen laten me nooit onberoerd. En toen ik na afloop wegfietste zag ik er een stuk of twintig zitten bij hun vaste hangplek, een omgezaagde boom. Bevrijd; opgewonden napratend en uitspattingen beramend voor de lange avond en nacht. Dan gaan mijn gedachten uit naar wijlen het Triniteitslyceum en de feesten van toen. Als ik van die fee her en der een maandje of wat uit mocht kiezen om over te doen, zou díe maand er zeker bij zitten.

Op de terugweg hield mijn geluk aan, geholpen door de vlaggen-en tassenmasten langs de route, waaronder deze Zweedse.

.

examenvlag

.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Medelijden

Half elf ’s avonds, het was geen goede tijd voor een laptop om er de brui aan te geven (hebben ze daar geen instelling voor? Crashes na/ voor 4 p.m.?). Maar de mijne flikte het en mij lukt het dan niet de klep met een ferme, morgen-is-er-weer-een-dag-klap te sluiten.

Na het opstarten zei hij steeds monter ‘Asus: Explore beyond Limits’ en vervolgens verscheen er een grijs cirkeltje dat tergend traag op het zwarte scherm ronddraaide, als een waterrad in een lui, vervuild beekje. Ik kreeg het kreng niet aan de praat en ging gefrustreerd naar bed, tegen half twee. Mijn hoofd kreeg ik niet meer rustig – sneltoetsen en commando’s trokken langs, al dan niet gecorrumpeerd: F2, Ctr-Alt-Delete, F7, Startknop-Del, Win-toets-R, batterij eruit, F10, F*Ctr, F11, F12, Fn$, Shift-Win-Zero.

restart

Toen ik om half acht naar de energiek tutende wekker tastte, stiet ik die van het nachtkastje. In plaats van de twee wijzers toonde het display nu een dikke zwarte middenstip. Kapot. In de keuken liet ik een aardbei uit mijn jatten vallen en bij mijn poging die te onderscheppen, ging ik er met één platvoet bovenop staan. Geest noch lichaam waren in vorm, zoveel was toen al duidelijk. Mijn handen grepen met pervers genoegen de verkeerde voorwerpen, als ze al niet misgrepen. Zwoeren de dingen samen die dag? Alles klemde, haperde, stokte, liep vast, liet los, weigerde dienst – maakte mij het leven zuur.

Met de laptop onder de arm fietste ik naar PC Hulp. De klant voor mij stond er nog hulpelozer bij dan ik, dat was een schrale troost. Ik hoefde pas laat te werken, dus er was tijd voor koffie bij Westhoff. Alleen had ik nog steeds geen rust in mijn donder. Ik slurpte de espresso te heet naar binnen, propte het warme krentenbolletje in mijn mond en stond in een vloeiende beweging op om het lege kopje beleefd te retourneren bij het meisje achter de toonbank. Alleen, wat doet zo’n kopje op zo’n dag? Het ontsnapt en kiest het luchtruim. Ik grabbelde het van de vloer. Nu was het moment voor een kwinkslag waarmee ik zulke situaties doorgaans red. Maar wat doet een kwinkslag op zo’n dag? Die smoort in die kleffe krentenbol. Toen ik me oprichtte, zag ik de blik waarmee het meisje mij gadesloeg. Stakker, zei die blik. Stakker. Ik was het voorwerp van medelijden.

Thuis zette ik DVD-speler aan om een luistertoets samen te stellen voor een les die middag. Toen de eerste opzet klaar was, pakte ik de afstandsbediening om het een en ander te controleren. Ik drukte op de <<-toets en… het geluid werd zachter. Terugspoelen, ho maar. Ook niet bij herhaalde pogingen. Ik gaf het op.

Toen ik op de fiets stapte, brak het pedaal niet af en het stuur evenmin. Soms zit het mee.

P.S. Die wekker deed het eerst twee dagen niet, en toen was hij hersteld. Ook de afstandsbediening heeft zichzelf genezen. Of anders was het spanningsveld om mij heen teruggekeerd naar normale waarden. Wie zal het zeggen? (Hier meer over zulk mysterieus herstel)

Paars PS In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Andere landen

EU-commissarissen, zou het voor een beter onderling Europees begrip geen goed idee zijn alle continentale vluchten te verbieden en vervangen door treinreizen?

Vorige week reisde ik via Berlijn naar het schitterende Poznan, waar we twee dagen doorbrachten.

.

poznan

.

Daarna reisden we nog eens een hele dag door Polen, eerst naar Krakau en verder met een boemeltje naar Zakopane, aan de zuidgrens. Het landschap was tamelijk eentonig, en ze hadden er erg veel van. Polen is uitgestrekt – in theorie wist ik het al, maar het ondervinden is iets anders. Onderweg las ik in Norman Davies’ Heart of Europe over het lijden van het Poolse volk in de oorlog: zes miljoen doden (op 35 miljoen inwoners, het hoogste percentage van alle strijdende naties), een opoffering waar na de Duitse capitulatie geen beloning tegenover stond; geen ‘bevrijding’ of democratie, wel nieuwe vernederingen onder de Sovjet-knoet; niet de kans te rouwen om je eigen verzetshelden en ze gepaste eer te betonen.

,

Polen

.

Het was niet zo dat ik er vooraf geen enkel benul van had. Het was meer dat ik, terwijl dat lege, drassige landschap zich ontrolde, steeds dieper ingewreven kreeg hoe onbevattelijk die trauma’s zijn. Van mijn eigen onwetendheid kreeg ik pas een paar dagen later echt last, in Liptovský Mikuláš.

Dat eerder genoemde Zakopane, een wintersportoord waar mijn moeder folkloristische dans hoopte te zien, ligt in het Tatragebergte. We boekten impulsief een bustocht door het gebied, die grotendeels door Slowakije voerde. Met een bezoek aan kasteel Oravsky hrad, grotten en andere toeristica.

.

Oravsky hrad

.

[Kan iedereen ondertussen even bedenken wat hij allemaal van Slowakije weet – hoofdstad zal nog wel gaan, buurlanden (5), inwonertal, religie, deelname Songfestival, componisten & schrijvers, culinaire specialiteiten, andere rivieren dan de Donau, topsporters, munteenheid, regeringsleider, voornaamste exportproduct?]

Onze Poolse gids besproeide de Poolse passagiers onophoudelijk met voor mij onverstaanbare informatie – die lui weten nu alles van de Slovaken terwijl ik me nog steeds een complete Karpatenkop voel. Het was een gekke gewaarwording om door een land vervoerd te worden waarvan je niets weet. Dat er schilderachtig bij ligt, waar de mensen (zonder dat jij er ooit bij hebt stilgestaan) bouwen, sjouwen, werken, tuinieren, trouwen, vissen, feesten en er al eeuwenlang het beste van maken. En waar Liptovský Mikuláš ligt.

Een vriendelijk stadje waar we werden gelucht en een uur hadden om iets te eten. Na een rondje om de kerk vonden we Restart Burger, mijn eerste Slowaakse horecatent.

.

photo0jpg

.

Hij was literair opgetuigd, met antieke schrijfmachines, volle boekenkasten en aan de muur foto’s en manuscripten. Verzorgde, hippige Liptovský Mikulášiërs hadden het er goed en dronken bier uit serieuze pullen. De serveerster sprak Engels en mijn Cayane burger overtrof qua peperigheid en smaak alles wat ik (in Slowakije of elders) aan burgers heb verorberd. Terwijl mijn moeder braaf van haar broodje peuzelde, werd ik doorstroomd door een loom, maar intens behagen. Ach wat, het was geluk! Dat kan je kennelijk zomaar  overkomen in een land waar je niets van weet en niemand kent. Ik overwoog naturalisatie aan te vragen. Een nieuw leven als Slowaak – een beetje rondkeutelen daar, de taal leren en ‘s middags bij Restart (what’s in a name?) van het bier leuten en tevreden uit het raam staren? In Liptovský Mikuláš…

PS Angst voor Nederlanders hebben ze er niet, zag ik later. Ze doen aan jumelage met Dinkelland.

Paars PS In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Bubbel

Op weg naar mijn werk verbeeldde ik me een Jinek-loze, Fresen-loze, Sommer-loze wereld, waarin ik de uitslag van de Kamerverkiezingen pas in 2018 hoefde te vernemen. Wifi en kranten bestonden niet. Met geavanceerde apparatuur werd mijn directe omgeving grondig ont-Klaverd, ont-Geert en gedeRutteficeerd.

Ik wilde mijn hoofd weer voor mij alleen, onvervuild door politiek.

.

stembureau

.

Gek, een uur later had ik het vrijwel voor elkaar, door een gunstige samenloop van omstandigheden. Mijn perfecte bubbel. Ik surveilleerde in lokaal 10, bij een proefwerk Engels van 3F. Ik heb die klas zelf niet, maar het was een vrolijk weerzien met een dozijn leerlingen van vorig jaar. Slimme, wakkere kinderen die niet opzagen tegen die toets, hun zoveelste van de week. Buiten scheen de zon. Terwijl zij geconcentreerd werkten, nam ik ‘vrij’ van het nakijkwerk op mijn bureau en keek rond.

Aan de muur hing een tabakskleurige, verweerde landkaart van GRAECIA, in de tijd van Perikles. Van vooroorlogse makelij? Daarna bladerde ik vergenoegd door een boek dat de conciërge (fanatiek afstruiner van rommelmarkten) me net had toegestopt: Talking for Britain, a journey through the nation’s dialects. Met veel mooie, half vergeten woorden, relicten van verdwenen werelden achter inmiddels afgebrokkelde grensmuurtjes – sociaal, cultureel, religieus en geografisch.

Er waren geen absenten, zag ik op de leerlingenlijst. Aan zieken of spijbelaars deden ze niet. Er zaten nogal wat voornamen tussen die ik in mijn eigen schooltijd niet kende: Siska, Gligor, Yula, Stach, Duuk, Seline… Namen van de toekomst? Voorlopig gingen ze helemaal op in de actualiteit van hun proefwerk. Misschien maar beter ook. Vanuit het raam zag ik een oudere vrouw met een grijper afval uit de tuinperken halen. Ze droeg een groen hesje. Ik nam direct aan (zo gaat dat in een bubbel) dat het een vrijwilligster was, werkend aan een betere wereld. De zon scheen nog steeds.

Of had ze een taakstraf? Dat kwam pas later bij me op, toen ik ’s middags wegfietste, terug naar de wereld van stemlokalen, conflicten, dreigingen, crises en angsten, al dan niet imaginair. Bij het ijspaleis stond een lange rij. De stemming in het land laat zich lastig peilen, door mij althans.

.

ijspaleis

.PS Een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen? Abonneer je via ‘Over RaDa’ of in de zijbalk.

Haarlem Geneest

De nacht bracht akelig nieuws. Voor mij vierdegraads verdriet (een kind van een vriendin van.. enz.), maar niettemin zo akelig dat het ’s ochtends nog niet was vervluchtigd.

Ik wandelde de stad in, met een woelig hoofd, dat tegen beter weten in bleef zoeken naar troost en oplossingen voor de lijdende tweede- en derdegraders. Ik had wat excuusboodschappen bedacht, maar als ik die vergat zou er geen man overboord zijn. Het was half elf en eigenlijk vind ik de stad dan op zijn interessantst. Op dat tijdstip zijn de meeste mensen nog niet door hun goede moed en wilskracht heen; de dag houdt nog meevallers en beloftes in.

Bij een stadsvilla worstelden twee bezorgers met een wasmachine met hoogtevrees, die voor geen prijs de treden van het bordes op wilde. In het Kenaupark stond een kraan met in het bakje een snoeigast die de dode punten van boomkruinen verwijderde. Ook de kades van de Nieuwe Gracht werden onder handen genomen; als ik somber ben doet het me doorgaans goed als anderen (mannen met hesjes en helmen) zich bezighouden met onderhoud en renovatie (of er niets aan de hand is en de toekomst gewoon doorgang vindt). Dan zie ik graag boenen, plamuren, schrobben, wieden, strijken, lakken en poetsen.

.

kade2

.

Bij Van der Pigge stond ik alweer zo ver open voor mijn omgeving dat ik me er bijna mee bemoeide toen een vrouw om ‘pestokruiden’ vroeg. Die verkochten ze gelukkig niet (en hopelijk bestaan ze ook niet). Ook verder zat het mee. Mijn broek hing gestoomd en met een scherpe vouw klaar bij de kleermaker aan de Botermarkt. Mohamed stond op zijn post bij de HEMA met Straatjournaal van februari. Ik kocht bij de sigarenboer een HD en wandelde richting Café de Paris voor koffie.

Daar zat een groter gezelschap, dat ook iets te verstouwen had, aan de innige omhelzingen en de nadrukkelijke schouderklopjes te zien. Zelfs dat deed me goed. Toen ik weer buiten stond was ik echt opgekikkerd. De zon deed onverwacht een warming up voor de lente en ik zag schoonheid in lelijke dingen.

.

bootzeil

 

Er kwam een nieuwe stadsslogan bij me op: HAARLEM GENEEST. Die verwierp ik ter plekke. Als het zo eenvoudig was…

.

P.S. in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Ernstgebrek

Kan je ernst meten, zoals het stikstofgehalte in de lucht of de ijzerwaarde in bloed? Afgaand op mijn eigen sector, het onderwijs, is de wereld er een stuk serieuzer op geworden de laatste twintig jaar.

Gisteren was ik bij een voorlichtingsavond voor ouders; er zaten er zo’n honderd. Het was stil, ze luisterden allemaal goed. ERNSTIG. Een onwetende buitenstaander die per abuis de zaal binnenliep, had kunnen denken dat hij een herdenkingsceremonie voor een recente ramp verstoorde. Later hield ik zelf een huppelig praatje voor een kleinere groep, voor de vuist weg. Als standup mentor. Zelf had ik er wel schik in, maar halverwege bekroop mij een ongemakkelijk gevoel. Was het niet te frivool, te lichtvoetig? Voor deze eeuw? Onderschatte ik niet de zware verantwoordelijkheden die deze mensen al een leven lang torsten? Leed ik aan een chronisch ernsttekort?

Vanochtend, op mijn vrije dag, ervoer ik van de weeromstuit een zorgeloze lichtheid toen ik naar de stad liep. De wereld was goed zoals hij was. Ik kocht eerst de nieuwe Booker Prize-winnaar en installeerde me behaaglijk in een fauteuil bij MarrakeZ. Het was nog niet druk, dus het verbaasde me dat een ietwat zorgelijk kijkende, jonge vrouw onnodig dichtbij plaatsnam aan een klein tafeltje. Jonge vrouw? Het bleek een studente of scholiere – even later schoof een vroeg oude, middelbare man in spijkerbroek aan, die op professionele toon haar teleurstellende leerprestaties met haar begon door te nemen. Ik schatte dat hij in zijn organizer 20 minuten (= een kopje koffie) voor het gesprek had gereserveerd. Uitvluchten kapte hij consequent af en als zij haar falen overtuigend afschoof op de leraren zegde hij geroutineerd toe navraag te doen.

[Buiten gebeurde van alles. Een vrachtwagen van Yepp (make every day a Yeppy day) manoeuvreerde log en blokkeerde een vrachtwagen van de firma Strosnijder en een Connexxion-bus. Bestuurders van ligfietsen en brommobiels zochten driftig een doorgang.]  Haar 4,7 voor Duits kwam door een blackout en het was ook niet duidelijk geweest wat de stof precies was en … [Een bejaarde vrouw met een boodschappentas aan haar stuur crashte en kwam lelijk terecht. Maar liefst vijf voorbijgangers ontfermen zich over haar.]  Bij een Spaans boek dat ze lazen, moesten ze een poster maken. ‘Voor een cijfer?’ vroeg de coördinator of jaarlaagleider of wat-hij-ook-was zo neutraal mogelijk. [Er kwam een man langs die als twee snorren op Borat leek.]

En zo hielden ze elkaar in een verwrongen houdgreep, aan dat te kleine tafeltje. En nee, ze zou net niet gaan huilen, stelde ik vast. Toen het gesprek zijn natuurlijke einde naderde en hij ieder moment zijn gebruikelijke opbeurende teksten in zou zetten, wilde ik zeggen: ‘Vraag haar nog even of ze leren eigenlijk wel echt leuk vindt. En waar dat Spaanse boek over gaat. En of ze Borat heeft gezien. En zeg dat ze het goede midden moet vinden tussen ernst en luchtigheid.’ Maar het was mijn vrije dag en bovendien vermoedde ik dat ze het geen van beiden begrepen zouden hebben.

En zo ziet de lampenkap eruit bij MarakeZ (wat een joekel, diameter 4 meter?)

.

MarakeZ

.

MarakeZ2

Leegte

Aan ‘leegplannen’ doe ik niet, mijn leven kent de luxe van voldoende ongeplande leegte. Maar soms is de leegte leger dan gebruikelijk. Deze zaterdagochtend bijvoorbeeld.

Pas vanavond een afspraak en overdag geen verplichtingen, taken (zelfopgelegd of anderszins) en noodzakelijke karweitjes. De buren lijken de omgeving geëvacueerd te hebben. Er wordt niet gekletst, geklust of gesnoeid in de achtertuinen. En de huisdichteres had gisteren haar wekelijkse legpuzzelavond + overnachting bij haar moeder in Woerden.

Het huis is aangenaam leeg en stil, op het zacht ruisen van alle mogelijkheden na. De krant is er nog niet, daar kan ik me nog even op verheugen. Ik ben niet onverzorgd achtergelaten, er is meer dan genoeg lekkers in huis voor een royaal ontbijt. Goede koffie ook. Er wacht een fijn boek op me en genieten van muziek stel ik nog even uit. Schrijven? Dan staat de PC aan, met het risico dat die beroerde update van Windows 10 mijn aandacht weer gaat claimen. Nee, nog even niet.

Mag het altijd zo blijven? denk ik zo rond het middaguur. Nou ja, altijd…?

.

slofsokken

.

Camouflagesokken kun je dit niet bepaald noemen, dus er moet een andere reden zijn dat ik ze de hele, lange lege ochtend niet had opgemerkt onder de salontafel en nu ineens wel. Vakwerk! Met vaste hand gebreid door mijn schoonmoeder voor haar dochter. Knusser dan knus, rustend op die huiselijke sloffen. Kijk, AH, met je brood, dáár zit echt liefde in (géén passie).

Lege sokken (vol verlangen?) – nog even, meisjes, het vrouwtje komt zo meteen weer thuis.