Overzomeren

Een enkele bleke ambtenaar die dubt over de aangepaste geluidsnorm voor tuba’s bij Haarlem Jazz, zijn collega met zonne-allergie die acht bureaus verderop de namen van overledenen en gepensioneerden schrapt uit het organogram, een bode die tot tweemaal toe een zwerfhond wegjaagt van het bordes van het stadhuis… ja, dan heb je het wel zo’n beetje gehad qua activiteit bij de gemeente Haarlem.

De stadskrant verschijnt niet, de raad is met reces, Muggenmeester en wethouders zijn op hun vakantieadres. De antwoordapparaten maken overuren. Dat is althans het beeld dat leeft bij de burger.

Geheel ten onrechte.

Want juist in deze ogenschijnlijk minder productieve tijd wordt gebroed op nieuwe beleidsinitiatieven en fine-tuning van het oude beleid. Wat kan er nóg beter?

Neem Gijsbert Sleepgang (43), sedert 1859 1959 1995 in diverse functies betrokken bij hergebruik en afvalscheiding in Haarlem-Noord, en deze zomer door wethouder van Doorn (GL) op een revolutionair nieuw project gezet. Het is bedompt op de afdeling (de klimaatbeheersing gaat uit in juli en augustus) maar Gijs’ animo lijdt daar allerminst onder:

“Ja, ik geef toe, ik had me de zomer eerlijk gezegd ook relaxter voorgesteld, maar toen Rob (ik mag Rob zeggen) me in juni confronteerde met de harde cijfers, wist ik meteen dat ik aan de bak moest. Wat wil het geval? Uit onderzoek van OENS blijkt dat 89% van de mensen in Haarlem-Noord in de keuken ongebruikte kruiden heeft staan. Die worden na verloop van tijd óf zomaar weggegooid of ze blijven ongebruikt staan. Dat gegeven kwam bij ons hard aan. Je denkt dat je je zaakjes voor elkaar hebt. Inleverpunten voor witgoed en chemisch afval, ondergrondse containers en zo. En dan dit!

Ik beweer niet dat het een tikkende tijdbom is, Bernt Schneiders hoeft niet eerder terug te komen van vakantie, maar het is wel degelijk aan ons om aan een oplossing te werken. We denken bij de kruidenverwerking in verschillende richtingen. Bijvoorbeeld, moet er op straat naast de bakken voor papier, plastic en glas vanaf 2013 ook een kruidencontainer komen? Of meerdere containers zelfs, gesplitst voor provencaalse kruiden, vleeskruiden, enz.? Recycling is vervolgens een optie: in kant en klare bouillon en gehaktmix en dat soort producten komt het niet zo nauw en zo voorkom je dat al die kruiden weer in het milieu terecht komen.

Bonenkruid, salie, foelie, steranijs, venkelzaad – de mensen schaffen het in een onbewaakt ogenblik aan en dan staat het daar maar te staan op de plank. En – dit onder embargo, ik kan dit nog niet hard maken – het ergst zijn de oosterse kruiden. Uiterlijk in september gaan we daarom met de firma Conimex onderhandelen over een verwijderingsbijdrage voor specerijen.

Want hoe gaat dat? De mensen kopen kurkuma omdat het mooi oranjegeel is, ontdekken dat dat spul nergens naar smaakt en laten het staan tot het net zo grijs wordt als de inhoud van de potjes ernaast in het rekje, citroengras en djahé. Drie potjes per plank, ja, maar tel ze bij elkaar op voor de hele stad en je mond valt open. Ik kan me daar – sinds juni – behoorlijk nijdig over maken. Ga eens na, hoeveel potjes djahé zijn ons aangesmeerd sinds de oprichting van de VOC? Ettelijke tientallen miljoenen! En daar zijn nooit excuses voor gemaakt voor zover mij bekend!

Het ergst is laos. Laos! Wat ís laos? WHO THE FUCK NEEDS LAOS? Ik heb ’s nachts nare laosdromen, dat mag u gerust weten. Die troep zouden ze bij de aziatische grens moeten tegenhouden, strenge controles, daar ben ik vóór en de handen afhakken van de dealers! Als die spleetogen zo nodig laos willen fokken moeten ze dat zelf weten, maar wij in Haarlem-Noord krijgen die rotzooi in ons milieu, dat zei de wethouder ook nog, en zie maar eens hoe je het weer kwijt raakt. Van asbest weten we alles, maar de laos-reiniging staat nog in de kinderschoenen, we hebben als gemeente eenvoudig de expertise niet in huis. En naar de gevaren van oude laos voor de volksgezondheid is nooit behoorlijk onderzoek gedaan. Als je alle ongebruikte Haarlemse laos op één hoop gooit, aanmaakt met kokosmelk en bindt met agar-agar kan je de Boroboedoer op ware grootte nabouwen. En dan hebben we het dus alleen nog over de laos, hè!”

(Gijsbert puft, wuift zich bedompte lucht toe met een Japanse waaier.)

“Dit rapport moet er liggen als de wethouder terug is van zijn zeiltocht, maar de tijd is krap. Er komt zoveel tegelijk op je af. Van laos kom je bij Thaise vissaus. 94% van alle Thaise vissaus komt ongebruikt in ons riool terecht. Rijstwijn idem – schrijvers van kookrubrieken staan daar nooit bij stil, maar wij van de gemeente sinds kort wel. Gelukkig neemt mijn collega dit dossier volgende week van me over, dan mag ik er zelf even afstand van nemen.

Wat…? Naar Laos? Nee, haha… Ik ga dit jaar naar het Zwarte Woud.”

Haarlem Urinair

Het evenementententenseizoen is aangebroken en dezer dagen is de Grote Markt bezet door Haarlem Urinair. Wie nieuwsgierig is wat zich achter de hoge omheining afspeelt, dient de volle entreeprijs neer te tellen, maar speciaal voor het RaDa is organisator Lenny Buisman bereid een tipje van de sluier op te lichten.

“Het idee is het Haarlemse plassen eens en voor altijd op de kaart te zetten. Het is te lang onderbelicht gebleven in Evenementenland en dat terwijl het hier toch om een primaire levensbehoefte gaat. Onze potentiële doelgroep is enorm – wie van ons plast er niet op zijn tijd? Met Haarlem Urinair hebben we een landelijke primeur en we gaan meteen helemaal los. Ik durf rustig te stellen dat plassers uit alle denkbare categorieën door ons worden bediend. Op de wildplassers na dan, hahahah!”

RaDa: “Wat is de toegevoegde waarde van Haarlem Urinair?”

“Over plassen wordt veelal nog te simpel gedacht. Mensen doen maar wat. Wij hebben hier lezingen en workshops (voor mannen én vrouwen) zowel over de basistechnieken (targeting / afschudden / blaasmanagement) en uitgangsposities (er is een debat over ‘zittend versus staand’). Ook het urineren in de openbare ruimte komt aan bod: de krul, de plaszuil, het eco-toilet (groen plassen wordt het helemaal, voorspel ik).

De commercie krijgt bij ons de kans zijn nieuwste snufjes op sanitair gebied te presenteren. Ik noem één ding: een revolutionair opblaastoilet dat in een damestasje past en dat anytime anywhere met één druk op de knop kan worden getransformeerd in een plastentje waar de vrouw in nood discreet kan lozen. De finesses doe ik hier niet uit de doeken maar met zo’n ding komt een einde aan dat primitieve gehurk tussen geparkeerde auto’s. Een uitkomst zo lang de overheid niet voor genoeg openbare toiletten zorgt.”

RaDa: “Is dit een uitje voor het hele gezin?”

“Zeker, zeker! Neem kinderen en kleinkinderen vooral mee! Voor een stukje plaseducatie, maar ook qua fun komen de kids zeker weten aan hun trekken. Zo mogen ze hier het oudhollandse ver plassen beoefenen, over een boerenslootje, maar ook het diep plassen, vanaf een klimrots (vanaf de Bavo-toren zou natuurlijk nog mooier zijn geweest maar dat was helaas een stap te ver voor de Protestantse Gemeente Haarlem). Er is een kinderboerderijtje met plassende dieren. En voor de fanatieke gamers hebben we Uro 2012, een 3D-computersimulatie waarbij je de vijand moet uitschakelen door ‘m met een krachtige straal omver te spuiten.”

RaDa: “En stel, je koopt vijf dure plascoupons en je kan niet? Dan sta je daar… voor lul, wou ik haast zeggen.”

“Er zijn vier speciale oplaadpunten op het terrein, met naar keuze bier, water of limonade waaraan een diuretiserend middel is toegevoegd. Dat zal het probleem niet zijn. Trouwens, als je het niet erg vindt, ik sta van het ene been op het andere te hippen, ik moet…”

RaDa: “Nog één vraagje dan. Is het nou echt nodig die hele markt af te zetten?”

“Pislink word ik van dit soort kritiek. Wil het ooit wat worden met Haarlem als plasstad dan moet de burger daar het nodige voor over hebben. We zitten nu eindelijk in die stroomversnelling en trouwens… hé, weet je wat jij doet? Ga maar tegen iemand anders aan staan zeiken! Ik ben er klaar mee.”

Swingstation

“Met de jive en de samba is het voor de liefhebber voorlopig behelpen, maar de NS onderzoekt wel degelijk de mogelijkheden. Ook chachacha, rumba en bubbelen staan hoog op de verlanglijst. Haarlem heeft het fotogeniekste station van Nederland…”

Uw RaDa-verslaggever laat zich rondleiden door NS-PR-manager Wietske Flitsvoet, tevens initiatiefneemster van deze info-tour.

“Kijk om je heen, dit oude station uit 1906 is en blijft een parel! Art nouveau, Jugendstil, prachtig allemaal, dat doet het goed bij filmregisseurs en architectuurtoeristen. Vandaar dat wij de focus nu durven verleggen. Want stilaan is station Haarlem bezig zich op te werken tot een van de toonaangevende internationale danscentra. Menige late forens die uitstapt op perron 3a waant zich in Rio de Janeiro tijdens het carnaval. Het salsa-festival bruist je tegemoet en …”

salsa-festival

“Alles goed en wel, dat gedans, maar de inwendige mens? Ik bedoel, stel dat je hier als treinreiziger iets wilt eten of drinken? Was er niet ooit sprake van een stijlvol restaurant in de voormalige restauratie – die nu leeg staat?”

“Niemand hoeft hier honger te lijden, dat is wel het laatste wat wij willen! We hebben de Kiosk, de Burgerking, C’est du Pain, de Döner Express… En die leegstand, dat signaleert u volkomen terecht, die is ook ons een doorn in het oog. Ziet u die poster van de Argentijnse tango-avond in de Wachtkamer Derde Klasse? Die tango is pas het begin. Ook de Chileense Cueca staat binnenkort op het programma, of wat dacht u van de Bulgaarse Plovdrek, de Sloveense Muruszkac, de lapdanceuit Lapland en een bont assortiment met uitsterven bedreigde Baltische reidansen…”

“Maar stel, ik heb mijn trein gemist en…”

“De onderhandelingen met Ethiopië over de opzet van de iskista-cursus zitten helaas in het slop. Probleem daar is dat die dans uitsluitend kan worden uitgevoerd op een harde, lemen ondergrond, wat in de Wachtkamer Eerste Klasse lastig te realiseren valt. Het parket zou eruit moeten, om maar eens wat te noemen, wat op bezwaren stuit van Monumentenzorg. Regeltjes, hè! Idem met de Oezbeekse paarddans… of nee, staat daar nou ‘paardans’? Dat mail ik u nog. Maar u snapt tegen welke problemen wij aanlopen…?”

“Maar stel, Wietske, ik ben hier met mijn oude moedertje. We hebben onze aansluiting gemist en willen onder het genot van een kopje koffie en een appelpunt gezellig ergens wachten tot…”

“Ja, nee, dat ben ik met u eens, absoluut. Het aanbod voor senioren laat nog te wensen over. Dat is een leemte die is ontstaan doordat wij weigeren te kiezen voor de makkelijkste weg – ik noem maar wat, de Engelse wals, de slowfox, de valeta… Ballroom kan natuurlijk altijd nog, bij gebrek aan beter, maar in eerste instantie zet de NS in op hofdansen uit het Ancien Régime, kijken of dat aanslaat bij 55-plussers: menuet, gavotte, sarabande.Overigens, bedenk ik nu, zou ook de stationshal prima in aanmerking kunnen komen als danszaal.

“Ja, maar…”

“Geleidelijk wil de NS het station een minder statisch imago geven, we willen af van de traditionele, passief wachtende reiziger. Het zal van sommigen een kleine aanpassing vergen, maar waar wij naar toe willen is dat je op station Haarlem altijd op een of twee locaties kunt dansen, in de toekomst ook op levende muziek als het aan mij ligt, waarbij wij geen enkel genre bij voorbaat uitsluiten. Limbodansen, de lambada, headbangen, de horlepiep, de reiziger mag het zeggen…”

“Ja, nou… pfff, ik laat dit even op me inwerken, Wietske. Zullen we ergens gaan zitten met een biertje? Het Wachtlokaal misschien, op de hoek van de Rozenstraat? Of weet jij dichterbij nog iets?”

Een pontje meer?

Een vierpartijencoalitie hebben we hier in Haarlem, een samenlijmsel van PvdA, Groen Links, VVD en D66, waarop de mogelijke breuklijnen al staan aangegeven met stippeltjes.

Die coalitie overleefde deze week ternauwernood een taai, maanden slepend geschil in de gemeenteraad over de bezuinigingen van 35 miljoen bij culturele en maatschappelijke organisaties, herstel, de Viva Zorggroep die zijn personeel mangelt een voorstel om een fietspontje over het Spaarne te laten varen.

Onoverbrugbare tegenstellingen rezen, er stond meer schuim op de bekken van de fractiewoordvoerders dan op het ganse Spaarne bij de desastreuze stormvloed van 1248 en pas in het holst van een toch al zeer holle nacht bereikte men – na een mysterieuze schorsing – een doorbraak / compromis / wapenstilstand… ? Niemand wist eigenlijk precies wat.

Het baart mij zorgen, beste Raarlemmers. Dat suffe pontje komt er nu, maar denk eens aan de klippen die kapitein Schneiders nog moet omzeilen met zijn college, de verraderlijke kapen die zonder averij moeten worden gerond.

Ik doe een willekeurige greep uit de controversiële beleidsplannen en verkiezingsbeloften die er liggen bij de diverse partijen, zoals daar zijn de introductie van de OV-waterfiets op de Leidsevaart, de instelling van een maximum snelheid voor kano’s binnen de bebouwde kom, het dreigende conflict over de kleur van de boeien op de Mooie Nel (rood, oranje of groen), de bestrijding van kroosoverlast in de Hekslootpolder, de berging van de in 1832 in de Heerensingel gezonken tweepersoonsgalei ‘de Siamese Slaaf’, een verbod op het roken van rietsigaren, een verruiming van de watertrapmogelijkheden bij het Scheepmakerskwartier, verduurzaming van de zogenaamde ‘strontrace’, het  uitzetten van eetbare zoetwateroctopus in verband met de economische crisis, de voorlichtingscampagne over grachtengordelroos, de haalbaarheid van de organisatie van het WK synchroonzwemmen in Haarlem in 2028 en de ontwikkeling van een Gumbuster die in staat is vanaf de kade uitgekwatte kauwgom uit havens en kanalen te verwijderen.

De lijst is lang, maar helaas onvolledig, stadgenoten. Want ik vergeet nog de benoeming van een bataljon onderwaterhandhavers, die ervoor zorgen dat fietswrakken in de daarvoor bestemde rekken komen te staan.

.

 

Nedergoals

Een opmerkelijk voorstel van de KNVB om voetbaltalent van eigen bodem te stimuleren. Met ingang van volgend seizoen tellen door autochtone Nederlanders gescoorde doelpunten driedubbel.

Voor spitsen uit België verandert er niets. Afrikaanse spitsen en alle andere voetballers met rare uitheemse namen (Gdanga, Growepa, Pngsoi, Crnîc of Nuotakusomidjojko) moeten daarentegen driemaal scoren, wil het punt echt tellen.

Het is de KNVB al lang een doorn in het oog dat onze uit de klei getrokken verdedigers gepiepeld en gedold worden door aanvallers die het spelletje geleerd hebben door in een dorpskraal diep in het oerwoud tegen een ruigharige kokosnoot of een apenschedel te schoppen in plaats van een reguliere jeugdopleiding te doorlopen onder gediplomeerde trainers.

Volgens een KNVB-woordvoerder is van discriminatie geen sprake. “Het staat de clubs vrij hun onbetaalbare zwarte parels aaneen te rijgen tot een elftal. Ze moeten dan alleen wel beseffen dat die importjongens voor een gelijkspel negen keer het doel moeten treffen nadat midvoor Kees van Houteren er eentje in heeft gepeerd voor de tegenpartij. Dat is namelijk gelijk een driepunter. Die afweging is aan de clubs.

Let wel, dit is een pilot, die nog voor allerlei verfijningenen vatbaar is. Je zou bijvoorbeeld met moderne technieken de waarde van een doelpunt rechtstreeks kunnen relateren aan de afstand tussen het thuisstadion en het thuisland van de doelpuntenmaker. Maar we gaan eerst kijken hoe dit uitpakt.

En ere wie ere toekomt, het idee is niet helemaal van onszelf. De marathon Utrecht zette ons op dit spoor: die hadden bedacht dat de hoofdprijs voor een Keniaan €100 zou bedragen en voor een Nederlander €10.000.”

.

 

Mulisch leeft

Het is natuurlijk weer zo’n fijne, HD-gestookte ruzie: Cees van Hoore-Zegge kijkt in zijn adresboekje onder de L van Levende Literatoren en Loslippig en begint aan een van zijn fameuze belrondjes:

“George /Lodewijk /Pee-Ef,  je hebt vast wel gehoord dat ze bij de gemeente voornemens zijn Harry Mulisch, je weet wel (obligate lofzang op de grote schrijver weggelaten, RaDa-reda) te eren – nou ja, eren tussen héééél veel aanhalingstekens, hè – met een achterafstraatje in Haarlem Noord? Haarlem NOORD, godbetert! Een straatje waar zijn Verzameld Werk niet eens in past! Wat vind jij daar nou van? Jij, als gevierd schrijver?”

(Hitserig, anhaucherig gehijg weggelaten, RaDa-reda).

De literaire mannen kennen hun rol en barsten los: Moormann is (wat hij anders nooit is!) ‘flabbergasted‘ (‘wat petieterig, wat een wansmaak!’) en Wiener is voor de goede zaak zelfs bereid zijn verontwaardiging te spuien vanuit het verre Fuengirola. Het zonnige Fuengirola, vermeldt het HD erbij, voor extra effect, want zoals elke journalist weet, weegt verontwaardiging in de zon zwaarder dan verontwaardiging in de motregen.

“Haarlem NOORD. Mulisch zou zich omdraaien in zijn graf.”

De verontwaardiging van Thomése komt pas een dag later in de krant. (“Voor iemand die Haarlem de negerwijk van Amsterdam noemde, lijkt me een zijstraat in Noord een heel mooi resultaat. Misschien wonen er wel echte negers.“). Een laatste, overbodig aanmaakblokje, want inmiddels is in Noord de tegenverontwaardiging al hoog opgelaaid. Uitslaande vlammen boven Delftwijk!

Niet bij de erven Vondel, die zich afvragen wat er mis is met de Vondelweg, maar juist bij gewone Noorderlingen als mevrouw van Dijk (‘echt pissig’) en iemand als Klaas Groen, ‘die net boodschappen gaat doen’. Beiden zijn vakbekwaam onderschept door Cees van Hoore (allerijl met bus 2 naar Noord afgereisd). Ook wordt in het artikel Tom van de Broeke aangehaald, die ‘in de pen is geklommen’: ‘Het geeft mij de indruk dat de miezerigste doodlopende steeg in het centrum hoger wordt gewaardeerd dan om het even welke bekende straat in Noord.

                                                                   ****

Na de pyromanie van het HD is het (aan wie anders?) aan het RaDa om de brand te blussen. Met een even briljant als ruimhartig voorstel, dat recht doet aan de reputatie en het grootse oeuvre van Mulisch en bovendien de Noord-Zuid tegenstellingen overbrugt.

We trekken de Westelijke Randweg en de Delftlaan samen!!!!

De Harry Mulischsnelweg loopt dan in de lengterichting langs heel Haarlem, dus geen enkele wijk hoeft zich tekortgedaan te voelen. En de perifere ligging van de weg doet tevens recht aan de ambivalente, afzijdige houding van Haarlems doodste ereburger tot zijn geboortestad. Als hij hier was, wilde hij altijd zo snel mogelijk weer weg.

Overigens pleit de RaDa-reda er voor dat levende schrijvers zich voortaan pre-postuum met de straatnamencommissie verstaan over de wijze waarop zij geëerd willen en kunnen worden: “Lodewijk, jij wil een straat, heb je laten doorschemeren. Het centrum lijkt me er helaas niet in te zitten voor jou – tenzij je op de valreep nog met een héél groot magnum opus op de proppen komt – en in Noord wil je niet, begrijp ik. Zullen we proberen om de Laan van Oostenrijk om te dopen in de Laan van Wiener? Wat dacht je ervan? Ik geef toe, het is in Schalkwijk, maar je komt wel lekker dicht bij Thomése, want de Laan van Berlijn wordt straks de Laan van Vladiwostok! Denk er eens rustig over.”

Alles in goed overleg, zo zou dat moeten gaan. Want al die Haarlemse schrijvers die zich volgens hun collega’s voortdurend omdraaien in hun graf, dat geeft geen pas.

P.S. In de berm kunnen dan de windzakken komen met de tekst ‘Hier waait de geest van H.M.’

BankGiroLoterij (2)

Totdat zijn goudvis met die dubbele salto's begon, had Peter hem nooit op enige ambitie betrapt. Wanneer Bagilo zijn voer kreeg, had hij altijd braaf het wateroppervlak schoon geslobberd en dan liet zich traag en voldaan terugzakken naar het midden van de kom. Zo ging dat jarenlang.

Die salto's waren niet de enige verandering. Bagilo's schubben werden grauw en uit zijn ogen begon een eng rood licht te stralen. Ook kreeg hij kleine, blikkerende tandjes.

Peter voelde dat de vis constant op hem loerde en toen hij op een keer niet oplette bij het voeren, beet Bagilo hem lelijk in zijn pink. Peter nam een besluit. Hij pakte de kom en kieperde die leeg in de sloot achter het huis. "Als jij liever verder gaat als piranha, moet je het zelf maar weten."

Een dag later liep Peter langs de tuinvijver. Bagilo rees met een snoekduik op uit het water en beet zich vast in zijn kuit. "What the fuck…!" Hij haalde zijn bijl uit de schuur en hakte Bagilo in drie stukken, die hij vloekend door de WC spoelde.

Die avond bij het tandenpoetsen zag Peter een bloederig vissenneusje uit de afvoer van de wasbak priemen. De gaatjes waren gelukkig te klein, maar voor de zekerheid drukte hij de stop er stevig op. Peter sliep slecht die nacht en toen hij 's ochtends naar zijn werk ging en de achterdeur open deed, zag hij op het tuinpad een vissenstaart. Wild klepperend.

Bagilo…

Vier jaar geleden schreef ik hier een vinnig nijdig stukje over de agressieve werving van de BankGiroloterij, die ik uiteindelijk  opzegde toen ik weer eens een 'creditcard' ontving. Maar zo makkelijk ben je niet van ze af. Ze zijn zó gehaaid gewiekst!

Gisteren kreeg ik een neutrale witte envelop (logoloos, afzender BGL(!), in kleine lettertjes) met daarin een … creditcard. Verstuurd door Boudewijn Poelmann (voorzitter).

Eerste zin: 'Het nieuwe jaar begint goed, want het storten gaat beginnen.'

BaGiLo…

.

Stationsplein Haarlem

Tweedeling: je hebt mensen die de neiging hebben eenvoudige dingen ingewikkeld te maken; en hun tegenpolen, die al te simpele oplossingen aandragen voor complexe vraagstukken (hetzij al te simpele oplossingen voor simpele vraagstukken).

Wie van ons niet tot een van beide categorieën behoort, is een moderne Salomon of Socrates en mag zijn vinger opsteken. Oversimplificateurs en nodeloze complicateurs, je zou ze moeten kunnen kruisen, denk ik weleens.

Van de week besefte ik dat er nog een derde categorie moet bestaan. Dat kwam zo: ik stond NS-gedwongen een tijdje op het nieuwe busstation. Alle perrons lopen daar nu evenwijdig en daartussenin zijn ruimtes uitgespaard voor de bussen, die inparkeren met hun neus naar de voorgevel van het NS-station toe.

De eerste bus kwam langzaam aanrijden, zwenkte onze kant op en zei (als ik het goed heb verstaan): "GWWWRRRRIIIIIIK!!!" Een wielvelg had de nieuwe perronrand geschampt. Een volgende bus werd gelukkig schadevrij de sleuf ingemanoeuvreerd, maar vlak daarna was het weer mis / raak, nu met zo'n lange, tweeledige bus. "KRWAAAIINNNWK!!!"

De chauffeurs droegen een Connexxion-uniform en leken mij behoedzaam te rijden. Ik mat de ruimte tussen de perronranden: drie forse stappen, meer was het niet. En nu pieker ik al een paar dagen over die derde categorie. De categorie waartoe die ontwerpers behoren.

Die kregen een groot, leeg plein tot hun beschikking en ze wisten hoe breed een bus is (dat lijkt me een redelijke aanname, toch?). Het wil er bij mij (ik geef toe, ontwerper van nul stationspleinen) niet in dat ze klakkeloos 30 cm bij de busbreedte hebben opgeteld om de inrijbreedte tussen twee perrons te bepalen.

Of dat ze, de vele randvoorwaarden, wensen en uitgangspunten voor de herinrichting in acht nemend, na talloze diepzinnige afwegingen en duizelingwekkende, voor de leek ondoorgrondelijke berekeningen tot de onontkoombare slotsom kwamen dat in het optimaal haalbare busstation helaas amper ruimte zou overblijven voor de (het zij zo) … bussen.

Caregorie drie: stupide mensen? Of is dat te kort door de bocht?

.

Hulpverleners

‘Door inzet van hulpverleners is er tijdelijk geen treinverkeer mogelijk tussen Haarlem en Beverwijk.’

(De gefrustreerde loc – stoom uit de oren – doet er alles aan om de wachtende reizigers in Bloemendaal, Santpoort en Driehuis te bereiken, maar tevergeefs. Gespierde hulpverleners – schouder aan schouder, vijf rijen dik! – staan pal en weten van geen wijken!)

De ‘aanrijding met een persoon’ kende ik al. Vandaag deze nieuwe variant.

.

Antipaniekhek

Het zijn weer goede dagen voor het massameervoud (pluralis populi):

‘WE zijn nerveus geworden’, kopt het HD vandaag. WE moeten leren om wat kalmer te worden. Dat vindt hoogleraar Veiligheid en Rampenbestrijding Ben Ale (TU Delft).

Nou, zullen WE dan maar…?

IK heb er een hard hoofd in. 16 miljoen Nederlanders richt je niet zomaar even opnieuw af. En bovendien wil ik nog een graantje meepikken, nu de nationale paniekdrempel zo laag ligt. Ik geef toe, met de Nationale Bonbonbon is het niks geworden, maar ik knutsel sinds Dodenherdenking druk aan mijn volgende businessplan.

Hier in de hobbykamer experimenteer ik met watten, zwachtels, schuimrubber, latex en gebreide wollen sokken. De definitieve doorbraak laat nog even op zich wachten, maar technisch moet het beslist haalbaar zijn: een dranghek dat als het omvalt NIET klinkt als een bom!

De maatschappelijke druk op gemeenten en evenementenorganisaties om die ouderwetse ijzeren ondingen te vervangen zal onweerstaanbaar zijn. Neem het zekere voor het onzekere en bestel nu het RaDa-antipaniekhek! WE kunnen niet zonder!

(Straks wellicht niet meer uit voorraad leverbaar)

.