Ritselaar

Gisteren liep ik voor het eerst in tweeënhalf jaar weer eens langs de Europaboulevard in Buitenveldert. Vijf jaar geleden schreef ik er een speels herfststukje over, omdat het zo goed ritselen is daar. Je ziet wel waarom.

ritselblad

Dat brengt mij op het volgende: Haarlem eert op 30 oktober Harry Mulisch, zijn ‘enige ereburger’ (mysterie: waarom is er eigenlijk nooit een tweede bij gekomen?), met een door Wim Vogel uitgestippelde wandelroute ; daar kan niemand tegen zijn. Ook levert Haarlem Shitty City Marketing folders met een Italiaanse en een Vlaamse route door Haarlem en bestaat er een monumentenwandeling. Daarnaast kennen we een stadstuinwandeling en dan houdt het wel zo’n beetje op.

Waar blijft de eerste Haarlemse ritselwandeling?

Op het PAVOHOVAHA-hoofdkwartier, zoveel is mij wel bekend, wordt al jaren met man en macht gedroomd van een Alternatieve Vier Seizoenen Wandelgids, voor treuzelaars en neuzelaars en iedereen die niet gefixeerd is op de kortste/snelste weg van A naar B.

Daar zal dus in elk geval een aanbevolen ritselroute in komen (waar moet je daarvoor zijn in Haarlem? De Dreef misschien?) en een fossielenroute (zie ook hier). Tevens een huppelroute, een haasje-overpad, lekker-glad-asfalt-bij-ijzel-wintertips, een sombere, slofslof-ik-zie-het-totaal-niet-meer-zittenroute, een slagregen-in-het-gezicht-straf-mij-Heer/Weer-ponchotocht, een lekker-met-kaplaarzen-door-de-blubber-spetterfeest, een muurbloempjeswandeling en een speurtocht naar knoestige bomen met gezichtjes in de stronk. Een lentebloesemwandeling, een kikkerdrilwandeling, een koetennestwandeling. Een besjes-op-zijn-best-wandeling. Er moet een zigzagroute in en een afwisselend linksaf-rechtsafwandeling van Zuidoost naar Noordwest. En een vergeet-de-tijdroute, die langs geen enkel uurwerk voert. Een met-de-blik-omlaagwandeling langs Haarlems putdeksels hoeft alleen nog maar op papier gezet en de parkeergaragesafari is in principe ook zo gepiept. En wat te denken van een parcours voor ‘XXS only’, met smalle steegjes als de Slagerspoort?

Maar ja… Hoe gaat dat?

De PAVOHOVAHA was vandaag onbereikbaar voor commentaar op de trage vordering van het productieproces, hetgeen op zich wel verklaarbaar is. Die lui lopen heerlijk te ritselen, zolang het nog kan.

P.S. de PAVOHOVAHA (onthoud die naam!) heeft een eigen categorie

Jonge honden

De PAVOHOVAHA die tijdens het reces én tijdens de hittegolf met een persverklaring komt – ik begrijp uw verwarring en wellicht bezorgdheid. Gaat het wel goed met de levensgenieters en onthaasters in dit land?

Voor wie ons niet kent: PAVOHOVAHA staat voor Partij voor het Onnut van het Algemeen. Onze leden (onder wie 90% slapende leden) streven naar een rechtvaardiger maatschappij, met gelijke kansen voor strebers, baantjesjagers, goudzoekers, drammers, heethoofden, machtswellustelingen enerzijds en anderzijds degenen als zij zelf, die zich ongaarne op laten jutten en zodra het kan een of meer tandjes lager schakelen.

Dat is het unieke PAVOHOVAHA-gevoel dat ons bindt en onze partij maakt tot wat hij is; ook kunnen wij er prima mee leven dat aan die mentaliteit bepaalde nadelen kleven als het aankomt op de meedogenloze gevechten in de politieke arena. Ja, dan laten wij het soms afweten qua killersinstict, omdat we bijvoorbeeld – je zal het altijd zien – op zo’n moment ergens een hengeltje uitgooien of een bakkie doen met onze strijdmakkers.

Maar ik geef toe, vandaag was zo’n dag dat het mij wel degelijk stak dat de PAVOHOVAHA (en niet voor de eerste maal) verzuimd heeft zich vóór het verstrijken van de termijn te registreren voor de Kamerverkiezingen. Want wat las ik zojuist in de Trouw van vier dagen geleden*?

De gemiddelde ervaring van onze volksvertegenwoordigers in de Tweede Kamer hólt achteruit. Bedroeg die onder premier Lubbers nog een respectabele elf jaar, aan het begin van de huidige zittingsperiode was daar slechts een schamele 3,8 jaar van over en de trend is neerwaarts. Het Binnenhof is een duiventil. Het is veni-vidi-foetsie daar in Den Haag. Onze regering wordt gecontroleerd door broekies en rookies – spring-in-‘t-velds die weliswaar overlopen van goede bedoelingen en scoringsdrift, maar die het aan de rijpheid ontbreekt om hun kansen koel te benutten wanneer die zich voordoen.

Iedere jonge politicus begint te kwispelstaarten en kwijlen als ie de microfoon van Ferry Mingele ziet naderen, dat snap ik. Maar zodra de jonge honden de absolute meerderheid hebben in de Kamer en de hele meute op Mingele afstormt, is er iets mis in dit land.

De zo vaak verguisde mufheid van de PAVOHOVAHA had, besef ik nu, voor een weldadige verfrissing kunnen zorgen tussen al die CV-pimpers. Uiteraard is het allemaal een kwestie van partijcultuur – want welke partij behalve wij (onthoud die naam!) durft nog te ventileren dat die obligate dynamiek en innovatiedrang ten koste gaan van je rust? Onvermijdelijk. Terwijl het toch zo prettig is als de dingen gewoon lekker hun gangetje gaan.

Het draait allemaal om leiderschap, zo zie ik dat. Wij hebben het ook wel meegemaakt in het verleden, dat iemand zich opzichtig begon te manifesteren. Dan nam ik zo’n knul even apart onder het genot van een vieuxtje en sprak hem vaderlijk toe in mijn gecombineerde hoedanigheid van partijleider, voorzitter, secretaris, lijstduwer en lijsttrekker. Over de gevaren van jeugdig elan en zo. En als dat niet wilde helpen, sluisde ik ‘m behendig door naar de JOVD of het CDJA. Nee, de JOPAVOHOVAHA (onthou die naam!) zie ik niet een twee drie opgericht worden.

Dat neemt niet weg – laat daar geen misverstand over bestaan – wie zijn momenten kiest, kan heus klimmen binnen de partijhiërarchie. Zelfs bij ons. Om de twee of drie of vier jaar hebben we een congres en dan kijk ik na het laatste agendapunt de aanwezigen indringend aan. Ik laat een veelbetekenende stilte vallen.

“Zíjn er nog kroonprinsen in de zaal?” roep ik dan.

Ik hoor nooit wat, op wat zacht gesnurk na. Dat is het mooiste compliment dat je in dit vak kunt krijgen.

*zie hier

Meer PAVOHOVAHA in de eigen categorie

Tijd om te dansen

Het moet niet gekker worden, denkt u nu vast: de PAVOHOVAHA (of all parties) die het zomerreces afkapt voor een persverklaring. De wereld op zijn kop!

Voor wie ons niet kent – wat niet ondenkbaar is voor een partij die sinds zijn oprichting het begrip ‘reces’ zodanig heeft weten op te rekken dat het geen uitzondering is als twee of meerdere recessen naadloos in elkaar overgaan: PAVOHOVAHA (onthoud die naam!) staat voor Partij voor het Onnut van het Algemeen. Onze leden (onder wie, afhankelijk van het moment van de dag, 89-100% slapende leden) kanten zich principieel tegen de vluchtigheid en jachtigheid van het moderne bestaan. Wij nemen het er graag van. Carpe diem is ons devies, maar let wel, als dat plukken er een dagje bij inschiet omdat we te lang in bed hebben liggen sluimeren, weigeren wij ons daar sappel over te maken.

Dat ik hier, midden in de zomer, in mijn hoedanigheid van voorzitter, vice-voorzitter, secretaris, lijstduwer en lijsttrekker het woord tot u richt, mag daarom gevoeglijk een unicum heten. Staat de wereld in brand? Is het crisis in Den Haag, Parijs, Singapore, Washington, Peking?

Ja, natuurlijk, dat ook – maar de reden dat ik hier tot u spreek is een andere, waarbij ik mij zal moeten hoeden voor al te veel triomfalisme. Wat wil het geval? Het heeft er alle schijn van dat de PAVOHOVAHA – in de media in het verleden vaak weggezet als een rariteit, een randverschijnsel – aansluiting heeft gevonden bij de politieke mainstream. Of andersom, liever gezegd: dat onze eigen ontspannen vorm van crisismanagement plotseling navolging vindt onder de machthebbers van dit ogenblik.

Ga maar na: David Cameron verruilde de zonnige terrasjes van Toscane slechts met onverholen tegenzin voor de rokende puinhopen van Croydon; de Europese leiders lieten de privé-jets aan de grond staan en ‘vergaderden telefonisch’ over financiële noodpakketten en verdampende miljarden. (Lagen Angela, Silvio en Nicolas daarbij in hangmatten of op relaxfauteuils, vroeg ik me beroepshalve af, à la PAVOHOVAHA, of was dat nog een stap te ver voor ze?)

En dan was er onze eigen premier. Die vertoonde zich (het land in een regendip, de economie in een diep dal) bij Dance Valley. ‘Breedlachend’, voegden zijn critici er misprijzend aan toe – alsof ze het nog hadden kunnen billijken als hij daar wenend was gesignaleerd.

Als partij van de stille levensgenieter hebben wij weinig op met massale dansfestijnen, dat wil ik hier helder hebben. Het is daar bijster slecht soezen. Niettemin wil ik als collega deze gelegenheid graag aangrijpen om de premier een handreiking te doen en te beklemtonen dat volgens onze beginselen het recht op laksheid en ledigheid voor iedereen geldt, van laag tot hoog. Dus laat ze maar praten, Mark, vakantie is vakantie en mochten de workaholics en stressjunkies in Den Haag echt op je zenuwen gaan werken, dan biedt de PAVOHOVAHA (onthoud die naam!) je met alle soorten van genoegen een bestaan in de politieke luwte. Denk er eens over, wij hebben het tij mee en jouw stijl van leiderschap is de onze!

Tot besluit voor onze achterban een huishoudelijke mededeling over onze agenda van de komende tijd. Als het slechte weer voorbij is, genieten we eerst van de zon en daarna ontvangt u te zijner tijd een convocatie voor een nader te bepalen bijeenkomst (locatie wordt later vastgesteld) waarop wij bepalen hoe de PAVOHOVAHA moet inspelen op de onvoorziene overname van zijn filosofie door de groten der aarde.

Maar rust eerst lekker uit, zou ik zeggen, en tot dan!

N.B. Voor wie zich wil verdiepen in ons gedachtegoed, de PAVOHOVAHA heeft een eigen RaDa-categorie.

 

Ministeriabel

Moet de PAVOHOVAHA zijn verantwoordelijkheid nemen? Is de tijd rijp voor een machtsgreep?

In mijn gecombineerde hoedanigheid van erevoorzitter, secretaris, lijstduwer en lijsttrekker van de PAVOHOVAHA (onthoud die naam!) bereiken mij niet al te vaak geluiden uit de achterban – op wat ontspannen gesnurk na – maar nu de informateur Uri Rosenthal zich steeds wanhopiger van speeddate naar speeddate rept en Nederland algemeen als onbestuurbaar wordt beschouwd, dringt één vraag zich onvermijdelijk op. Moet de PAVOHOVAHA gaan regeren?

Voor wie ons niet kent: PAVOHOVAHA (onthoud die naam!) staat voor Partij voor het Onnut van het Algemeen. Wij zijn een partij voor radicale luiaards en principiële levensgenieters uit alle groeperingen van de samenleving. Onze leden (onder wie 93% slapende leden) keren zich fel (zo fel mogelijk althans) tegen de jachtigheid van het moderne bestaan. Sinds jaar en dag luidt ons motto: Stel niet uit tot morgen wat je overmorgen kunt doen.

Deze levensfilosofie was er (samen met het verrukkelijke lentezonnetje) debet aan dat de PAVOHOVAHA de inschrijftermijn voor de Tweede Kamerverkiezingen overschreed en ik moet bekennen, aanvankelijk was ik er bepaald niet rouwig om. Ik zag me al staan bij die campagne, avond aan avond in de TV-studio, tussen al die opgefokte, overgeprepareerde lijsttrekkers, die beurtelings tussen de 28 en 30 seconden hadden om zo veel mogelijk gifpijlen op elkaar af te vuren. Breekpunten, speerpunten, actiepunten, pijnpunten, strijdpunten, twistpunten – de punten vlogen je om de oren – maar, zo vroeg ik mij thuis op de sofa af, waar bleven de rustpunten? De momenten van bezinning?

Op 10 juni had ik een snipperdag om met mijn kleinzoon naar Artis te gaan, maar toen ik op 11 juni de verkiezingsuitslag eens goed tot mij liet doordringen, bekroop mij een gevoel van onbehagen.

Limburg was van de PVV!!! Heel Limburg was van Wilders! En dat mag de PAVOHOVAHA (onthoud die naam!) zich zwaar aanrekenen. Want als ons gedachtegoed ergens in Nederland een rijke voedingsbodem heeft, is het daar, in het bourgondische zuiden, waar de levensgenieter nog niet met uitsterven wordt bedreigd. Dat ze daar smalen om theedrinker Job Cohen, laat zich denken; koffie met slagroom en vruchtenvlaai, en dan een pint of twee abdijbier en dan, ja dàn is het vroeg genoeg voor de hete hangijzers. Ik beken, wij als PAVOHOVAHA hebben Limburg electoraal verwaarloosd.

Normaliter zou het partijkader na zo’n droeve onstatering overgaan tot de orde van de dag. Vier jaar niet op het pluche, ach…. wat is er mis met clubfauteuils, ligstoelen en hangmatten? Ditmaal is het echter anders: nog nooit hebben de omstandigheden ons zó in de kaart gespeeld. Immers, die 1 juli van Rutte halen ze nooit. De zomer zal verstrijken zonder nieuw kabinet en naarmate er meer herfstbladeren vallen, zullen de kansen van de PAVOHOVAHA groeien. Als één partij heeft bewezen over geduld te beschikken zijn wij het wel – ons kan het nooit langzaam genoeg gaan.

Als buitenparlementaire partij zou van ons een kalmerende werking uitgaan op al die kemphanen en stresskippen die nu de dienst uitmaken in Den Haag. Weg met de waan van de dag! De PAVOHOVA ligt niet wakker van een beetje crisis.

Wij willen in het regeerakkoord niet het onderste uit de kan, dat ligt niet in onze aard. Het ministerie van Laksheid en Ledigheid komt ons toe, dat spreekt. En verder: weg met de powernaps! Wij eisen voor alle politici het recht op negen uur nachtrust; en een middagdutje voor iedereen, kamerbreed, van fractiemedewerker tot premier. In het landsbelang. Zoals mijn grootmoeder zaliger zei, een uitgerust mens telt voor twee.

Dus als die patstelling straks ontstaat: ja, ik ben ministeriabel! Ik heb geen 06-nummer, maar informateur Rosenthal heeft mijn adres en ik heb de goede gewoonte post binnen vier werkdagen te beantwoorden, tenzij er iets leukers  tussenkomt. De PAVOHOVAHA is klaar om te regeren. Gaat u allen rustig slapen.

Radio-column Ampzing Broodkast 16 juni

Voor meer Pavohovaha, zie de categorie

Life is not too short

De Pavohovaha verkeert in deplorabele staat, zeggen vijanden van de partij handenwrijvend. Geen airplay, geen spin, amper beleidsinitiatieven, een onzichtbare partijleiding… De Partij voor het Onnut van het Algemeen*** ligt op zijn gat!

Ze hebben een punt, die boze tongen, maar anderzijds… wat begrijpt de oppositie er toch weinig van! Want laat dat nou net een van onze favoriete posities zijn – op ons gat. Haast net zo ontspannend als knikkebollen in een schommelstoel, luieren bij het riet langs de waterkant of duimendraaien in een hangmat.

Voor wie de Pavohovaha niet kent, sinds jaar en dag bekleed ik binnen de partijhiërarchie de functie van erevoorzitter, secretaris, penningmeester, lijstduwer en -trekker. Ik ben wat je noemt een oude rot in het vak, en dat komt voornamelijk doordat onze achterban (de 98% slapende leden) wel andere zaken aan zijn hoofd heeft dan een bloederige verkiezingsstrijd uit te vechten – op een knisperige najaarsmiddag als vandaag gaan onze mensen echt geen politieke broedermoord beramen. De meeste lente- en zomerdagen vallen af om diezelfde reden.

Intern hoor ik derhalve weinig kritiek en ik kan de strijd voor het universele recht op laksheid en ledigheid geheel op mijn eigen manier invullen.

Zo vergt de dreigende verhoging van de AOW-leeftijd in principe dringend onze aandacht en daarnaast is er de opdringerige commercie, die geen gelegenheid onbenut laat om onschuldige mensen op te jutten. Zo is er een energiedrankje (alleen dat woord al staat me tegen!) met de stuitende naam GO FAST (Get more out of life). Of neem Vodafone. Dat telecombedrijf adverteert momenteel met de slogan ‘ Life is too short to be offline.

Ik stond meteen op mijn achterste benen toen ik dat las. Moeten we soms allemaal 24 uur per etmaal naar een schempje zitten loeren, ongedurig wachtend op een twittertje zus of een sms’je zo? In de tuin, in de slaapkamer en op het toilet? Zijn ze belatafeld! De Pavohovaha keert zich radicaal (ja, jullie lezen het goed!) tegen de steeds verder oprukkende digidebilisering!

Life is too short to be ONline ‘, zou je met meer recht kunnen zeggen!

De partijleiding zal daarom binnenkort aanstalte maken om een pittige brief op  te stellen tegen deze verwerpelijke Vodafone-campagne en zal deze bezwaarbrief na voltooiing zowel frankeren als adresseren en op de kortst haalbare termijn op de bus doen naar de Reclame Code Commissie.

HET LEVEN IS NIET TE KORT, dat zal de strekking ervan zijn. Het leven is alleen te kort voor wie zich laat hersenspoelen, en veel te veel wil en moet!!

Nadat we de brief hebben verstuurd, houden we vast aan onze beproefde strategie. Eerst wachten we rustig het antwoord van de Commissie af, in de hoop dat hun reactie ons niet zal nopen tot verdere actie. En mocht dat helaas toch het geval zijn, tsja… dan slapen we er eerst een nachtje over en dan zullen we moeten afwegen wat we doen of (vaak een aantrekkelijk alternatief) laten. Maar dat is van later zorg.

 

***Meer PAVOHOVAHA in de aparte categorie, bij de links rechts.

Tafelrede

Het was een vaste grap in het kabinet Den Uyl:”We zijn bij het laatste agendapunt. Kan iemand de kroketten vast koud zetten voor Joop?” Nadien is het er niet beter op geworden met broodtrommeltjespremiers als Kok en Balkenende. Als smulpaap heb je niets te verwachten van de gevestigde politiek, zoals wij die helaas kennen in dit land.

Daar komt binnenkort verandering in als mijn partij het voor het zeggen krijgt. De PAVOHOVAHA (onthoud die naam!) is een partij voor radicale luiaards en principiële levensgenieters uit alle groeperingen van de samenleving, en ik ben er zowel voorzitter, secretaris, lijstduwer en lijsttrekker van.

Ons verkiezingsprogramma is onder constructie (wij willen geen ijzer met handen breken), maar ter gelegenheid van dit diner presenteer ik hier alvast onze beleidsvoornemens op culinair gebied voor de periode 2009 tot 2040.

De PAVOHOVAHA , het zal niemand verbazen, is een partij van  lekkerbekken, van natafelaars en uitbuikers – en met die boodschap willen wij ook de wijken in (mits het zonnetje schijnt en we niet ergens zijn blijven plakken op een terrasje).

Ons credo is eenvoudig: FAST FOOD is de vijand!!! Leve SLOW FOOD!!!

Soms ( als ik een middagdutje doe, of wegdoezel op een bankje in het park) heb ik EEN DROOM. Ik heb een DROOM dat in het hele land uitzinnige hordes getergde partijgenoten en geestverwanten de supermarkten intrekken en in blinde razernij de schappen ontdoen van Aardappel Anders, instant satésaus, shoarmakruidenmix, en miljoenen Mona-toetjes, om vervolgens ten overstaan van geschokte tweeverdieners een allesverzengend vreugdevuur aan te richten van alle magnetronmaaltijden en in plastic verpakte, voorgebakken poffertjes en pannenkoeken.

Maar laten we wel zijn, ik ken mijn papppenheimers. Die staan als de revolutie uitbreekt liever op een stroopsoldaatje te sabbelen.

Daarom komt het PAVOHOVAHA-bestuur met deze beleidsinstrumenten:

  • Als wij een absolute Kamermeerderheid krijgen, wordt de prijs van voedingswaren omgekeerd evenredig aan de bereidingsduur. Een one-minute steak kost dan tweehonderd keer zoveel als een sukadelapje.
  • De BTW op gardes en vijzels vervalt
  • Tevens willen wij jaarlijks tien miljoen investeren in een landelijke campagne om het stoofpeertje (met rode port en kruidnagelen) een beter imago te geven onder allochtonen en jongeren.

Om ons gedachtengoed verder te verbreiden wordt momenteel hard (althans, zo hard mogelijk!) gewerkt aan de samenstelling van het PAVOHOVAHA-KOOKBOEK, dat volgens planning vóór december 2014 zal verschijnen.

De werktitel hebben we al: Op een Laag Pitje

.

Geen Kenau!

Het is lang rustig geweest rond de PAVOHOVAHA en dat hoeft niemand die vertrouwd is met ons gedachtengoed te bevreemden. Terwijl de PvdA in de alarmfase verkeert volgens fractievoorzitter Mariëtte Hamer, ijvert de PAVOHOVAHA (onthoud die naam!) sedert jaar en dag onverstoorbaar en in opperste sereniteit voor de verwezenlijking van zijn hoogste ideaal, het recht op laksheid en ledigheid voor alle groeperingen in de samenleving.

De meltdown van de PvdA, biedt de PAVOHOVAHA (voluit Partij voor het Onnut van het Algemeen) echter dermate spectaculaire electorale kansen, dat ik geen knip voor mijn neus waard ben als voorzitter, penningmeester, lijstduwer en -trekker als ik die laat lopen. Daar komt bij dat zich deze maand een sublieme gelegenheid voordoet om de publiciteit te halen.

Het Mondiaal Centrum looft op initiatief van twee Haarlemse raadsleden, Marianne Zoon (PvdA) en Louise van Zetten (D66), dit jaar voor het eerst de Kenau Hasselaar Emancipatieprijs uit: ‘De prijs is bedoeld voor een persoon of organisatie die zich op bijzondere wijze heeft ingezet tegen achterstelling door geslacht, godsdienst, seksuele geaardheid, handicap of sociale afkomst.

Kat in het bakkie, dacht ik toen ik drie weken geleden (in mijn hangmat, genietend van de verrukkelijke nazomerzon) bovenstaande oproep vond tussen een stapel partijpaperassen. Die prijs lijkt speciaal voor de PAVOHOVAHA in het leven geroepen – we hoeven ‘m alleen maar af te halen!

Immers, welke partij heeft zich zo ingespannen voor de bewustmaking van iedereen die, in een maatschappij waarin strebers en slavendrijvers de dienst uitmaken, niet durfde uitkomen voor zijn ware geaardheid. Wat is er veel veranderd! In het hele land kwamen levensgenieters en Oblomovs uit de kast. Inmiddels strijden onze leden (mits zij niets aangenamers te doen hebben) zij aan zij voor reductie van de 24-uurseconomie tot een 8-uurseconomie.

De Kenau Hasselaarsprijs zal de kroon op ons werk zijn!

P.S. Nee toch – ik hoor net dat er een DEADLINE is voor de nominaties. Het zal niet zo zijn… vóór 10 september! Wij zijn twee dagen te laat om nog mee te dingen. Alsof die twee dagen er iets toe doen. Typisch iets voor de tijd waarin wij leven! Je laat de boel even sloffen en het wordt keihard afgestraft.

Zo’n anti-climax bewijst eens temeer dat wij als partij nog een lange weg hebben te gaan alvorens nonchalance en gemoedelijkheid volledig worden geaccepteerd. En die weg, partijgenoten, die weg zxc3xballen wij gaan… met dien verstande dat wij nu eerst even moeten bekomen van deze deceptie. Op termijn horen jullie meer van mij!!!!

Meer over de PAVOHOVAHA in de gelijknamige categorie

Smalle marges

‘Wereldverbeteren hoeft niet per se vanachter bureau’, stond boven het HD-interview met scheidend NH-Gedeputeerde Albert Moens (Groen Links). Wat een wijze man! Die conclusie is de neerslag van meer dan 30 jaar politieke en bestuurlijke ervaring en wat des te verheugender is, Moens komt daarmee op één lijn met mijn eigen partij, de PAVOHOVAHA.

PAVOHOVAHA (onthoud die naam!) staat voor Partij voor het Onnut van het Algemeen; ik ben er voorzitter, penningmeester, lijstduwer en -trekkervan. Sedert onze oprichting strijden wij verbeten (althans zo verbeten mogelijk) tegen de jachtigheid en vluchtigheid van het moderne bestaan.

Zo nodig verbreiden wij onze ideeën vanaf het traditionele pluche of, inderdaad, de bureaustoel, maar onze basis kan het altijd billijken als wordt geopteerd voor minder conventionele zetels: stretchers, strandstoelen,viskrukjes, parkbankjes en, in gebeurlijke gevallen, de hangmat.

Wat een ingedut zooitje, zeggen anderen soms laatdunkend als ze ons genoeglijk in het zonnetje zien vergaderen. Zelf zie ik dat totaal anders: wij houden ons kruit droog voor een echte crisis, een crisis zoals die zich tot mijn schrik vandaag voordoet.

U moet weten, na het eten maken onze leden graag een blokje om. Een ommetje, een van de kleine pleziertjes van het leven. En waar veel weggebruikers onophoudelijk zaniken en lobbyen om meer rijstroken of roder asfalt, zijn wij met weinig tevreden. Alleen moeten ze daarom niet denken dat ze over ons heen kunnen lopen!! We laten niet alles over onze kant gaan!

Gisteren slenterde ik nietsvermoedend naar het Ripperdapark. Het parkje wordt door de gemeente opgeknapt, en wie schetst mijn verbazing… het voetpad dat eromheen liep is teruggebracht tot een bespottelijk klinkerstrookje van 30 centimeter. Leuk voor een evenwichtskunstenaar, maar hoe (vraagik de ontwerper!) moet je daar arm in arm lopen met je vrouw of geliefde, of bijpraten met een oude vriend? Weg ommetje!!

De marges zijn smal in de politiek, maar in dit geval eistde PAVOHOVAHA (de partij van luieraars en kuieraars) 300% extra – 300%, eerder zullen wij niet rusten.

Oei, ik schrik van mijn eigen woorden. Niet rusten… Dat gaat wel érg ver.

Laat ik het zo zeggen, ik wil er eerst een of twee nachtjes over slapen en daarna ga ik er eens goed voor zitten om een actieplan op te stellen dat ik op de eerstvolgende ledenvergadering (medio 2009) kan voorleggen aan de achterban, voor zover aanwezig.

(foto aanklikbaar, genomen toen de camera nog in de larvenmodus stond)

***Meer PAVOetc. in de gelijknamige categorie

.

PAVOHO-vrouwen

Zomerreces en winterslaap vloeiden dit jaar ongemerkt in elkaar over, wat niemand hoeft te bevreemden bij een politieke partij die het inactivisme zo hoog in het vaandel heeft staan als de PAVOHOVAHA (onthoud die naam!).

Desondanks wil ik niet verbloemen, dat ik in mijn gecombineerde hoedanigheid van voorzitter, secretaris, lijstduwer en -trekker bij tijd en wijle het gevoel heb dat ik op twee spagaten tegelijk hink, om het in Haags jargon te zeggen.

Enerzijds houdt de Partij voor het Onnut van het Algemeen*** zich principieel verre van de waan van de dag. Wij zijn wars van lawaaipolitiek en laat dat vooral zo blijven. Maar desondanks…Soms lig ik ’s nachts te woelen in het onrustige besef dat wij als partij kansen laten liggen. De wereld is rijp voor ons gedachtegoed, dat blijkt uit alles.

Dan realiseer ik mij dat de PAVOHOVAHA (onthoud die naam!) met een greintje slagva… een minimum aan daadkr… dyna… Nou ja, ik kan zo gauw niet op een geschikte term komen. Hoe dan ook, dat wij, indien onze leden bereid blijken tijdens het lanterfanten en flaneren af en toe eens een flyertje te verspreiden, uit zouden kunnen groeien tot een machtige, niet te stuiten volksbeweging!!

De afgelopen nacht zal me speciaal bijblijven. Een onderzoek in opdracht van de Huishoudbeurs heeft uitgewezen dat 88% van de Nederlandse vrouwen het leven te druk en te gejaagd vindt. 88%! Driekwart vindt vrije tijd kostbaarder dan geld!

Het idee dat een overweldigende meerderheid van alle vrouwen zich zonder het te weten achter de PAVOHOVAHA-ideologie heeft geschaard, maakte mij onrustig. Ineens drong het tot mij door dat de partij zoals wij die traditioneel kennen, een mannenpartij pur sang is. Niet zoals de SGP (seksediscriminatie is ons vreemd), het is mettertijd gewoon zo gegroeid. Hengelaars, biljarters, volkstuinders, pijprokers, Carmiggeltlezers, toeschouwers bij bouwputten en sluizen, zo zag ik onze achterban.

Het liet me niet los vannacht. In mijn halfslaap zag ik mezelf een opruiende redevoering houden tot een menigte toegestroomde vrouwen. Minutenlang schalde de partijleuze krachtig door het RAI-complex. ‘DE TOEKOMST KAN WACHTEN!!! DE TOEKOMST KAN WACHTEN!!!’ Toen het enthousiasme uitzinnige vormen aan dreigde te nemen, kwam een veiligheidsfunctionaris mij waarschuwen dat er buiten nog tienduizenden stonden te dringen, die in mij de Verlosser zagen en ‘GEEF ONS RUST! GEEF ONS RUST!’ scandeerden.

Ik werd uitgeput wakker. Ik ga er eerst nog eens een nachtje of drie over slapen, me dunkt dat dat voorshands het beste is. Maar ik beloof, zodra het bestuur een initiatief overweegt om te dingen naar de gunst van die ettelijke miljoenen potentiële PAVOHOVAHA-stemmers die we praktisch in de schoot geworpen krijgen, versturen wij uiterlijk binnen vier werkdagen of anders voor 15 maart een gestencilde nieuwsbrief.

*** Zie categorieën (bij de links rechts)

Stel de toekomst uit

PERSBERICHT: Enkele slapende leden van de PAVOHOVAHA hebben de afgelopen week een spoedtelegram aan de partijtop opgesteld, dat inmiddels gereed is voor verzending. Het behelst een oproep het zomerreces op de kortst mogelijke termijn te beëindigen.

Een vertegenwoordiger van de groep verontrusten laat vanuit zijn luie stoel telefonisch weten dat gevreesd wordt voor blijvende imagoschade, nu al sinds begin juli op de deur van het partijhoofdkwartier een handgeschreven briefje hangt met de tekst ‘Voorlopig incommunicado en incognito onder een grote sombrero! Groeten, de voorzitter.’

“Dit initiatief is een unicum in de partijgeschiedenis. Hij zou na zijn vakantie in Mexico nog even blijven hangen voor een studiecongres, zoveel weten we. Maar ja, we zijn inmiddels weer heel wat mañanas verder. Als rechtgeaard lid van de Partij voor het Onnut van het Algemeen gun ik iedereen zijn welverdiende time out, maar hier wordt duidelijk een grens overschreden.

Juist in een tijd dat het recht op laksheid en ledigheid met zoveel mogelijk verve moet worden verdedigd, geeft hij niet thuis. En de vijand slaapt niet. Neem nou die Kranendonk van Woonservice Kennemerland, die de biesjes groen om Haarlem ‘pure luxe’ noemt. En die hypere plannenmakers van de Stekker in Haarlem stoken het vuurtje ook op, die organiseren aanstaande dinsdag een bijeenkomst onder het motto ‘Mis de toekomst niet!’

Mis de toekomst niet! Dat is een regelrechte provocatie aan ons adres. Het wordt tijd voor een tegengeluid. En dat hadden we nota bene! Alleen is die mediacampagne in de versukkeling geraakt, net voor we onze mooie slogan konden lanceren. Uh…ik weet ‘m alweer…

DE TOEKOMST KAN WACHTEN! ”

 

 


.