Bullebak met schort

Krijgen ze hem ooit nog terug in die beklaagdenbank?

Vanaf elf uur (vanaf de eerste schorsing) maakte ik een paar uur mee van het proces tegen mijn voormalige knuffelgedeputeerde Ton Hooijmaijers, die hier in Haarlem terechtstaat op verdenking van fraude, omkoping en witwassing.

Direct na de hervatting beent de verdachte naar de rechter met een niet bijster relevant document, dat hij van de website van het ROA heeft geplukt. Hij overhandigt het met een air alsof het hem zal vrijpleiten van alle verdere aantijgingen en blijft langer dan nodig voor haar staan, als in afwachting van nederige excuses en een schadevergoeding voor alles wat hem is aangedaan.

Hooijmaijers blijft ook daarna geagiteerd: “Ik zit al helemaal onder de pillen. Oxazepam en zo. Rustiger word ik niet”, houdt hij de rechter voor als hij tot kalmte wordt gemaand.

Hij voelt zich onbegrepen. Ze kennen zijn wereld niet. Een wereld waarin het er niet toe doet of boven een nota ‘Maastricht’ staat of ‘NH’, of ‘campagne’; waar bedragen met vier nullen ‘sprokkelgeld’ (?) zijn in verhouding tot de miljoenenprojecten. Matchmaking. Je smoesde wat, tipte iemand, bouwde vertrouwen op (‘dat was mijn ‘stiel”) en – zo gaat dat in het vastgoed – als het moment daar was (vaak pas twee jaar later) declareerde je. €20.000, €30.000, via een makelaardij, naar het consultancy van je vrouw, om de schijn van belangenverstrengeling te vermijden. Want hij weet hoe ze zijn, in die andere wereld:

Zestig kilo post per week kreeg hij daar, per dag 25 briefmappen; hij parafeerde zich suf. In die andere wereld diende hij zich te verantwoorden (‘Je kunt nog geen paperclip alleen bestellen’ / ‘Er wordt verslag bijgehouden van alles wat je doet’) en gingen de zaken langzamer dan hem aanstond. De enige over wie Hooijmaijers zich tijdens de zitting in positieve zin uitlaat is Provinciesecretaris Haro Oppenhuis de Jong. Verder werd hij omringd door minkukels en pennenlikkers. Gedeputeerde Bond wordt weggezet als een krullenjongen en een huichelaar; een enkele ambtenaar heeft hem steun betuigd, de rest liep hem alleen voor de voeten en ‘er wordt daar gelekt als de ziekte’.

Er is aan de Dreef voortdurend ‘gedoe’ (zelfs de Icesave-affaire betitelt hij als ‘gedoe’) en ‘geneuzel’, een ander lievelingswoord. Soms denderde hij dan door, ondanks het improductieve ‘blablabla’ van de anderen, zoals met die Italiaanse architect die ‘dat ding op pootjes’ wilde neerzetten (over de Zwiersvleugel en de Spaanse architect Mateo, Rada-reda).

Tussen die twee werelden wordt Hooijmaijers nu vermalen en hij lijkt het nog steeds niet te snappen. Dat schrijf ik zonder ironie. ‘Die simpele basisregel had ik nog wel in de gaten’, zei hij over zijn terughoudendheid met adviezen over ‘zijn’ Noord-Holland. Maar verder? Hij verwees meermalen naar zijn eigen naïviteit: “Ik zal wel een ongelooflijke augurk zijn…”/ Misschien ben ik Gekke Gerrit”/ “Ik zal wel een klungel zijn…”

Paranoïde, xenofoob, arrogant, geborneerd, onbeschoft, plat, zelfingenomen – zo kwam hij uit het verhoor naar voren. Als dat alles was geweest, was ik na een uurtje weggeglipt. Wat het voor mij fascinerend maakte, was dat hij tegelijk begrip leek te zoeken – bijna had ik geschreven ‘liefde’. Een vraag naar een zakenreisje in Duitsland bracht de onbeholpen ontboezeming dat hij helemaal niet van ‘social talk’ hield. Hij is er gewoon niet goed in. Alleen koken vindt hij leuk en daar hoeft hij bij ‘de gemiddelde kerel’ niet mee aan te komen.

Een eenzame bullebak met een schort: uitspraak 18 november.

De laatste dualist

Ooit had ik bijna een dagtaak aan mijn dichtstbijzijnde favoriete provincie, de provincie Noord-Holland. Maar op een goede/kwade dag barstte de bom, en de laatste keer dat RaDa’s eigen knuffelgedeputeerde werd gesignaleerd, bij een interview met NRC, droeg hij een kamerjas. Nog geen sing-singpakkie – het wachten is op het eerlijke proces wegens omkoping, witwassen en valsheid in geschrifte.

Het is niet dat ik helemaal nooit meer aan Hooijmaijers denk. Vanmiddag nog, in de Spekstraat, zak ik een geparkeerde koe

koe zonder ton

en ja… dan zie ik Ton weer fier door de Kalverstraat lopen voor die promotiecampagne (zie de RaDa-klassieker Man met Koe).

Die tijden zijn voorbij – ze hebben Schoon Schip gemaakt aan de Dreef. Onder CvdK Johan Remkes gaan alle bestuurders en ambtenaren fluitend en zingend naar hun werk. Niks angstcultuur. ’s Ochtends de ramen wijd open voor een frisse wind, dan poetsen ze eerst eendrachtig de processen transparant en vlooien minieme ongerechtigheidjes uit elkaars integriteit. Zo, de dag kan beginnen!

Hé, een dissonant!

Eric Geels

PvdA-statenlid Eric Geels gooit de kont tegen de krib. Strikt genomen is Geels duo-statenlid (betekent dit dat hij maar met één bil op het pluche zit?). Hij verwijt zijn fractie een weke ruggengraat; men eet gedwee uit de hand van de Gedeputeerden of laat zich piepelen door de ‘straatvechters’ van de VVD. Maatschappelijke idealen worden verkwanseld om de coalitie te beschermen of om de eigen carrière te bevorderen. Het lijkt godbetert de politiek wel!

Bij zijn eerste fractievergadering bevreemdde het Geels dat de PvdA-gedeputeerden gezellig aanschoven, zo lees ik in het HD. Alle neuzen dezelfde kant uit, alle handen op één buik. Sommige Statenleden dachten dat een barricade iets was wat je bij de Gamma kocht om de barbecue uit de wind te houden. Kortom, het duo-statenlid mist dualisme.

De twee voorbeelden van labbekakkigheid die hij aandraagt, zijn de weigering zich sterk te maken voor een alternatieve tracé voor de Duinpolderweg (N206-A4) en de Fast Flying Ferry (mijn FFF!). De PvdA wilde de draagvleugelboot in principe wel houden, maar ja… maar ach… maar eigenlijk… pfff.. nou vooruit, dan maar niet… 

Eric Geels gooit nu het bijltje erbij neer. Hij stelt een daad. Al zal hij er het dualisme niet mee redden. Ze zijn waarschijnlijk blij dat ze van hem af zijn.

Feitenbeleving

Ach gossie, ik vind het haast zielig om over een beschadigde prominente VVD-er te beginnen. Het zit die partij al zo tegen. Anderzijds is die Henry Meijdam er wel de schuld van dat ik nu al twee dagen met een uiterst hinderlijk zinnetje in mijn hoofd loop.

De oudgedeputeerde van Noord-Holland en ex-burgemeester van Zaandam wordt in het rapport Schoon Schip gekarakteriseerd als ‘een netwerker die als een kameleon de rollen van gedeputeerde, ondernemer, adviseur en partijgenoot door elkaar laat lopen’.

Het heeft Meijdam ertoe gebracht per direct op te stappen als commissaris namens de provincie bij de Schiphol Area Development Corporation.

Als reden geeft Meijdam dat het onwelriekende miasme van vriendjespolitiek, cliëntelisme, wederrechtelijke beïnvloeding en kuiperijen dat hem omgeeft nu bij het geringste vonkje kan ontploffen: met een vernietigende explosie die van zijn carrière en aanzien niets meer zou overlaten dan wat flarden geblakerde stropdas en snippers geschroeide bankbiljetten van onduidelijke herkomst.

Oh nee, niet, hoe kom ik erbij? De reden voor de terugtreding (ik baseer mij op de VK van 2 nov.) is dat Meijdams ‘integriteit hem heilig is’. Daar kan op zich niemand tegen zijn. Maar nu, ineens, wordt hem de ‘schijn van belangenverstrengeling’ verweten. En dan komt dat zinnetje:

Hij zegt dat de feiten niet anders zijn dan voor het rapport (Gedeputeerde Staten wisten van zijn functies), maar dat ‘de beleving van de feiten’ wel is veranderd.

Ik interpreteer dit zo: je hebt de oude feiten (Henry is een voortreffelijk mens met toevallig heel veel functies en nevenfuncties), de onveranderde feiten (Henry is nog steeds een voortreffelijk mens met toevallig heel veel functies en nevenfuncties) en de veranderde beleving van de feiten door niet begrijpende anderen (Henry is een dikke opportunistische spin in een vies web).

Wat mij intrigeert, hoe komt hij aan zo’n zinnetje? Voor een zacht prijsje op de kop getikt bij een aan lager wal geraakte filosoof? Lag het ongebruikt in de kast bij een bevriende spindoctor? Moest Meijdam het als student uit zijn hoofd leren op de Belangenverstrengeling & Netwerk Academie?

Hoe dan ook, ik ken mezelf, ik weet dat ik de komende dagen zal lopen loeren op een gelegenheid (liefst een woordenwisseling) om dat zinnetje van Meijdam er in te prakken. Die kans komt er geheid: “De feiten zijn niet anders dan voorheen, alleen de beleving van de feiten is anders.”

Waarna ik waardig wegschrijd, als over water.

Gelooft u mij?

“We hadden gedeputeerden die destijds te los aan de teugel liepen.” De uitspraak is van Commissaris van de Koningin Johan Remkes, die vandaag een Operatie Schoon Schip aankondigde over de bestuursperiode 2005-2009.

Te los aan de teugel?

Daar bedoelt hij vast die lieve, goed gedresseerde Sacha Baggerman niet mee. Nee, dit gaat over RaDa’s eigen Ton Hooijmaijers, en dan is ‘te los aan de teugel’ nog zwak uitgedrukt.

Als we (met permissie of zonder) Remkes’ vergelijking verder uitwerken: Provinciale Staten, uit het zadel geworpen, bungelde nog met één rijlaars aan een stijgbeugel, de knol was op hol geslagen, over het manegehek gesprongen en dreigde de ambtelijke top briesend te vertrappen, terwijl CvdK H.C.J.L. Borghouts machteloos floot en een hand met suikerklontjes uitstak. Zó zat dat!

Een ietsje minder gereputeerde gedeputeerde die Hooijmaijers destijds flankeerde, heeft nu het een en ander uit te leggen. Hij stond er bij en keek ernaar toen Hooijmaijers een geheim contract tekende. Ton deed dat zoals Ton dat deed – met zoveel panache, met zoveel zwier, dat Jaap Bond (CDA) niet eens op het idee kwam dat het foute boel was. Zegt hij.

Vandaag had Bond het een en ander uit te leggen aan Provinciale Staten: was hij een doortrapte handlanger of een onnozelaar? Het laatste, volgens Bond, al kan hij niks bewijzen. “Ik kan het niet bewijzen. Het is de vraag: gelooft u mij of gelooft u mij niet?”

Grote Broer het HD brengt op de website een verslag van Bonds knieval, met archieffoto, waarop de gedeputeerde indringend de camera inkijkt. Integer, betrokken, ootmoedig, zoals alleen een CDA-er kan kijken (of hij nou liegt of niet).

Wat enigszins afleidt is het reclameblokje linksboven. ‘Persoonlijk en vertrouwd’, staat er. Heeft de HD-redactie de lezers een clou willen verschaffen? Willen beïnvloeden? Of  is het een pesterijtje? Plastisch cosmetisch centrum Spaarne? Daar wil je als politicus weer liever niet mee worden geassocieerd op een dag dat je een motie van wantrouwen aan je broek krijgt.

Zie ook

RTV-NH

N.B. De provincie NH heeft een eigen RaDa-categorie!

 

Tegendenken

Mijn favoriete dichtstbijzijnde provincie, de provincie Noord-Holland, bestaat nog steeds. Ja, wel degelijk! De Gedeputeerden zijn (après Ton) ietsje minder gereputeerd en Harry (HCJL voor zijn vrienden) Borghouts is opgevolgd door Johan Remkes.

En ook na het laatste bedrijf van het Koningsdrama (van Man met Koe tot Man zonder 78 miljoen) zijn er nog honderden ambtenaren die dagelijks gewoon plaats nemen achter hun bureau, hun broodtrommeltje placeren, een dossiermap openslaan, even schichtig over hun schouder kijken (is die bullebak van Hooijmaijers wel echt weg?) en zich vervolgens buigen over een nieuwe gebiedsvisie voor Middelzand of de dalende wulpenpopulatie bij Nibbixwoud.

Net als vroeger en toch weer anders. Steeds weer anders.

Zo vertrekt Provinciesecretaris Haro Oppenhuis de Jong  per 1 feruari. Een vertegenwoordiger van de oude garde; onder Haro moesten de ambtenaren (ongeacht hun beleidsterrein) ineens alfabetisch op naam zitten (kamer 8: Schrijnemaker, Spieloos, Sprotman, Suringa, enz.) teneinde de ‘verkokering’ te doorbreken. Hebben jullie ‘m, beste Raarlemmers? Van die dingen, en erger.

In zijn Nieuwjaarstoespraak nam de nieuwe Commissaris van de Koningin, Johan Remkes, het op voor zijn ambtenaren, die zich veel gratuite kritiek moeten laten welgevallen, van burgers en politici. ‘Ongericht prijsschieten op de publieke sector’, noemde Remkes dat. Maar net toen zijn ambtenaren gesterkt het glas wilden heffen op 2011 (‘op Johan!’/ ‘op naar de dertiende maand!’) kwam Remkes met iets nieuws op de proppen.

Tegendenken.

Zijn ambtenaren moeten vanaf nu gaan ‘tegendenken’. Gewoon, ouderwets denken is niet genoeg. De provinciale tegendenker moet  tegenwicht bieden aan politieke ‘wensdenkers’. Dus denken zoals een ambtenaar oude stijl dacht – ‘nou, gooi maar in mijn pet’ / ‘nou, ik denk er het mijne van’/ ‘als ik mijn mond opendoe word ik er subiet uitgereorganiseerd’) kan niet meer. Dat was onder Harry en Haro. De tegendenker heeft kritiek en gééft die kritiek!

                                                        Denker en tegendenker

Remkes is overigens niet de uitvinder van het tegendenken – je kunt het gewoon leren, zie ik, bijvoorbeeld in de deeltijdopleiding Master of Public Administration (MPA) aan de Nederlandse School voor Openbaar Bestuur.

Contracogito ergo sum!

.

Ton in kamerjas

'Ton Hooijmaijers doet open in zijn kamerjas. Het is half tien 's ochtends.'

Frederiek Weeda was er getuige van, samen met Steven Derix, want de NRC had (om voor de voltallige eenpersoons RaDa-reda onduidelijke redenen) maar liefst TWEE journalisten op onze voormalige knuffelgedeputeerde gezet. Meer dan een halve pagina trekken ze uit voor hun portret van  'de projectontwikkelaar in de provinciale politiek' (10 mei). En toch blijf je (als onverzadigbare) onbevredigd achter.

Wat voor kamerjas, gilt een innerlijke stem, wat voor kamerjas? Een satijnen oranje-blauwe VVD-kamerjas? Een zijden relatiegeschenk uit Qingdao? Staat er een Icesave-logo op? Is het – nu het Ton tijdelijk wat minder voor de wind gaat – een afdankertje van Borghouts, met de initialen H.C.J.L. erop geborduurd? 'Hier, Ton, jongen, draag deze maar zolang die belachelijke beslaglegging duurt – for old times' sake!' En draagt hij die kamerjas nu dag in dag uit, van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat, een fles goedkope sherry in de ene zak en wat ongeldige declaraties in de andere?? Helaas, het staat er niet bij…

'Zijn advocaat heeft hem geadviseerd niet meer te praten met de pers', vervolgt het artikel. En tóch doet hij het. Kijk, dat is de oude Ton!

'Maar wat hij wel wil zeggen: je wilt niet weten wat het met je doet, als de hele wereld je beschuldigt van dingen die niet waar zijn. Hij zucht. Hij had nooit gedacht dat hij zich nog eens zou identificeren met Lucia de B.'

Na een volgende zucht (uh…) verzucht hij: "Niemand wil de waarheid weten." (Op de FIOD na dan, maar die zijn nog bezig, RaDa-reda)

De rest van het artikel gaat over Hooijmaijers' stijl van leiderschap en zakendoen, maar voor trouwe RaDa-lezers bevat het weinig nieuws. Of het moet een uitspraak zijn van een andere Gereputeerde Gedeputeerde, Cornelis Mooij, die over de verloren 78 miljoen zegt: "Hooijmaijers had allerlei theorieën over beleggen. Die kreeg het college te horen. Gezien zijn uitlatingen moet hij zich ook met het beleggingsbeleid hebben bemoeid."

Allerlei theorieën over beleggen… Je wordt gek van nieuwsgierigheid als je dat leest. Ik… zal ik het gewoon proberen? Een  interview aanvragen? Stel dat hij toestemt, exclusief voor het RaDa! Zijn verhaal, een gesprek in ontspannen sfeer, zonder beschuldigingen of insinuaties. Met de benen op tafel, vanonder die kamerjas…

.

Slachtofferschap

De fiscale opsporingsdienst is vast nog wel even zoet met het sorteren van de bonnetjes van Ton Hooijmaijers en het openen van zijn computerbestanden, met nieuwsgierigmakende namen als steekpenningen.xls, corruptie.doc en bribe.exe.

Het RaDa laat het hier, in afwachting van de vrijspraak / veroordeling (te zijner tijd doorhalen wat niet van toepassing is), bij een korte observatie over de gemoedstoestand van zijn voormalige knuffelgedeputeerde (zie de links rechts, categorie Noord-Holland).

Van ‘manisch-depressief’ heeft iedereen gehoord, maar heeft de psychiatrie al een naam voor een bipolaire stoornis waarbij de patiënt periodiek heen en weer wordt geslingerd tussen enerzijds gevoelens van absolute almacht (‘ik ben een Macher, een macho, een mannetjesputter, ik ben de provincie’) en anderzijds een volstrekte lijdzaamheid, die gepaard gaat met de waan dat hij een lief, door bloedhonden omsingeld konijntje is?

In het AD van 2 april geeft Hooijmaijers’ commentaar op de inval van de FIOD. Het is duidelijk in welke fase hij zit: Ton Actief geeft tijdelijk niet thuis, de nieuwe woordvoerder heet Ton Passief.

‘Als het zo geweest was, hadden ze me wel opgepakt.’ (Een bewijs uit het ongerijmde, krijgen we, in plaats van: ‘Ik heb niks verkeerd gedaan’. )

‘Na het Icesave-IJslandgedoe word ik in korte tijd voor de tweede keer geschoren. Of moet ik zeggen vernietigd?’ (Het ‘gedoe’ over die 100 miljoen is hem aangedaan, de anderen deden het. Bij dat ‘geschoren worden’ dringt de vergelijking met een onschuldig lam zich op. En ‘vernietigd’?  Gebouwen worden vernietigd en monumenten. Mensen maar héél soms.)

‘Ik zit klaarblijkelijk in de hoek waar de klappen vallen.’ (Hij zit daar toevallig, of is er neergezet, hij is er niet gaan zitten; de klappen ‘vallen’ , uit het niets.)

‘Ik ben werkloos en wilde met advisering weer aan de slag gaan. Dat kan ik nu voorlopig vergeten.’ (Werkloos? Lees: ze hebben me mijn baan afgepikt. Lees niet: ik heb er een potje van gemaakt als Gedeputeerde en moest aftreden.)

Ton, Ton… na de kruisiging hoogste tijd voor een wederopstanding. Mogen we snel de oude bullebak terug?

.

.

Antonia

Minister Guusje ter Horst zou in Noord-Holland een vrouwelijke Commissaris van de Koningin prefereren als opvolger van Harry Borghouts, zo liet zij doorschemeren toen zij de profielschets in ontvangst nam.

Verder beklemtoondede minister van Binnenlandse Zaken tijdens de Statenvergadering van 17 januari dat over de namen van toekomstige sollicitanten absolute geheimhouding dient te worden betracht. Naar die wens zal het RaDa zich uiteraard voegen, vandaar dat wij hier slechts de foto publiceren waarop wij beslag wisten te leggen – zonder de naam.

Het gaat om een oude bekende van het RaDa, ooit zelfs knuffelgedeputeerde, die (de voorkeur van de minister indachtig en erop speculerend dat een seksetest niet onder de standaard benoemingsprocedure van een CvdK valt) zijn vrouwelijke kanten opzichtig heeft geaccentueerd teneinde meer kans te maken op een comeback in het provinciebestuur.

Het heeft er de schijn van dat hij/zij zich bij de keuze van zijn/haar coiffure heeft laten inspireren door een bekende persoonlijkheid.

(P.S. In Richards Hoek trouwens nog zo’n hybride type.)

Noord-Holland, the Musical

RaDaCal, een jonge, ambitieuze productiemaatschappij zoekt tenminste 20.000 figuranten voor Noord-Holland, The Musical. Zangtalent strekt tot aanbeveling, maar is geen absolute vereiste. Van deelnemers aan de audities wordt wel verwacht dat zij kunnen neuriën, brommen en binnensmonds mopperen.

Mits de subsidieaanvraag voor dit spectaculaire gebeuren wordt gehonoreerd, zal de premixc3xa8re van Noord-Holland, The Musical in oktober 2009 plaatsvinden tegen het decor van het statige, onlangs gerestaureerde Paviljoen Welgelegen in Haarlem. De hoofdrolspelers (momenteel op één uitzondering na demissionair) zijn reeds gecontracteerd.

Synopsis

In het eerste bedrijf lijkt er geen vuiltje aan de lucht in het Provinciehuis. Het is business as usual: mislukte reorganisatie volgt op mislukte reorganisatie, ambtenaren dubben over de beschoeiing van het verbindingskanaal tussen Nieuwe Niedorp (NH) en Winkelerzand (NH), Gedeputeerden maken dure studiereizen naar de bevriende provincie Shandong (China) of wandelen met een houten koe door de Kalverstraat (NH) om hun naamsbekendheid te vergroten. Commissaris van de Koningin Harry Worgkouts hengelt ondertussen op diverse stekkies ontspannen naar nevenfuncties. Muzikaal hoogtepunt is de Schlager Alles pluis… op het pluche!, gezongen door het voltallige College, terwijl op de achtergrond de opcenten klaterend binnenstromen.

Deze idylle wordt ruw verstoord in het tweede bedrijf. Als het doek opengaat zien wij onheilspellende, zwarte wolken kolken aan de einder bij IJsland. Daar verdampen miljarden euro’s door de wereldkredietcrisis, maar bij de Provincie NH zien ze de bui niet hangen. Ook van het donderend geraas van her en der omvallende banken (onze paukenist slikt reeds anabole steroïden om zich voor te bereiden op zijn taak) ligt niemand wakker.

Dan wankelt Gedeputeerde / heldentenor Ton Zooijmakers het toneel op en barst uit in de smartelijke aria Mijn deposito’s, deposito’s, mijn deposito’s zijn zoek!

Ton (Deposi-Ton in het vervolg) wordt hierop omstuwd en belaagd door zijn natuurlijke vijanden: journaille, SP-types en het gepeupel (de 20.000 of meer figuranten, afhankelijk van het succes van deze oproep). Zooijmakers weet een lynchpartij slechts af te wenden door op te zwellen tot tien keer zijn normale volume en uit volle borst te zingen: Ik deed niks fout, het komt door Nout! Ik deed niks fout, het komt door Wout!

In het derde en laatste bedrijf heeft niemand meer de regie. Chaos en verwarring heersen. Een onderzoekscommissie o.l.v. Joke Muntenhof (D66) constateert tekortkomingen in het financieel beheer. Deposi-Ton ontkent in alle toonaarden en… treedt af! Als verantwoordelijke. Het is een signaal, roept hij! Ook niet-verantwoordelijken geven signalen en treden af (en willen – bij wijze van tegensignaal – gelijk weer solliciteren op de vacatures). Harry Worgkouts ontkent alles en treedt níet af. Ook dat is een signaal. De kakofonie van signalen en niet-signalen wordt overstemd door de 20.000 stemmen van het Noord-Hollands massakoor: Wij zijn de Gedupeerden / van de Gedeputeerden!

De volkswoede slaat om in verbijstering als een doorgedraaide keuterboer uit Groverkarspel de Commissaris van de Koningin molesteert met een hooivork en een bizarre ontdekking doet: de hoogwaardigheidsbekleder is niet van vlees en bloed; zijn krijtstreepkostuum is gevuld met houtwol, piepschuim en papieren functies. De menigte druipt ontgoocheld af. Alleen achtergebleven op het toneel, vertolkt Worgkouts a capella het slotnummer van Noord-Holland The Musical: Deze regent, zit op zijn krent / Hij stapt niet op / na de Icesave-flop.

Het aanvankelijk geplande vierde bedrijf – met een deus ex machina, een pijnloze machtswisseling en een happy end – komt wegens omstandigheden te vervallen. Het publiek slikt veel, zo niet alles, dat is bekend, maar wij van RaDaCal staan, zowel in onze musicals als in de politiek, op een minimum aan geloofwaardigheid.

 

Geschreven voor het juli-nummer van het Straatjournaal (nu te koop)