Stralenkrans

De laatste rode strepen van dit schooljaar zijn gezet. Voor mijn gevoel een lijn van hier tot Berlijn maar met koele berekeningen (bij 120 proefwerken à 20 aangestreepte fouten, 1 cm rood per fout) kom ik toch maar op 24 meter.

Zo weinig? Hoe kom ik dan aan bloeddoorlopen ogen en een protesterende nek die buigt noch draait zonder pijn en akelig gekraak? Dus een lustig zwierig RaDaatje zit er niet in vandaag.

.

peperbeestje

Mijn nek.

Nee, een grappig pepertje dat de huisdichteres vandaag kocht. Het kon zich als sprinkhaan vermommen en brilslang en nog veel meer.

.

perbeestje2

.

Bij een avondwandelingetje om spieren, wervels en pezen weer terug te krijgen op hun rechtmatige, anatomisch verantwoorde plek, zagen we de ondergaande zon brede lichtbanen de lucht in vuren. Een 20th Century Fox-imitatie. En de Schotersingel (zie categorie) werkt altijd gewillig mee om er iets moois van te maken.

.

schoterstralen1

.

schoterstralen2

.

Morgen en maandag rapportvergaderingen en dan… pfff, dan begin ik misschien te geloven in de zomervakantie.

Aanwaaimuziek

Een uur eerder was het toevallig nog ter sprake gekomen: aanwaaimuziek en de schoonheid ervan. Je hebt er geen concertkaartje voor gekocht, je hebt er geen playlist voor aangeklikt, de muziek is er gewoon ineens.

Ik herinner me hoe Make up van Lou Reed 40 jaar geleden uit een zolderkamer schalde toen ik in het gras lag te wachten tot een Ierse jeugdherberg openging. Of een zomerse hoosbui in de Vogezen die de huisdichteres en mij dwong naar het enige huis in de omgeving te spurten; ze hadden de ramen open en de radio aan. Onder de brede dakgoot schuilden we 20 minuten bij de klanken van een mij onbekende opera. Zelfs al had ik ‘m geïdentificeerd en als CD gekocht, zou ik ‘m nooit meer zo intensief hebben kunnen ervaren als toen, met de ruis van de regen erdoorheen gemixt.

Gisteravond kwam ik iets na middernacht thuis van een tuinfeestje, ietwat woezelig van rode wijn en Dalwhinnie. Nog geen slaap. De huisdichteres (die ‘aan de schrijf’ was) stemde in met een rondje Bolwerk. Het was nog zwoel en de maan was rond.

.

maantje

.

Het lijkt wel of de parken intensiever worden gebruikt de laatste tijd. Eenlingen op een bankje broederlijk met hun telefoon, stelletjes die afzondering zoeken, en grotere groepen, die zich om een paar scooters scharen en het goed hebben met hun eigen muziek en andere stimulantia.

.

maan

.

Wij waren alweer op de terugweg, via de Schotersingel, toen we we aan de overkant van het water stemmen hoorden uit een zo’n groep. Het te verwachten gejoel en gelach, dat echter onverwachts overging in harmonieus gezang. Ik kende het nummer, maar de huisdichteres was sneller: Billy Joel, met …. She’s always a woman to me ? Nee, dat andere. De groep was stilgevallen, maar zette na een kort beraad opnieuw in, met overtuiging. Zuiver, waarbij meisjes en jongens afzonderlijke partijen zongen.

It’s nine o’clock on a Saturday
The regular crowd shuffles in
There’s an old man sitting next to me
Makin’ love to his tonic and gin

Ze kwamen een heel eind. Ah… The Piano Man. Wij stonden daar en genoten. Waren ze ontsnapt van de Koor Biënnale? We zijn het niet gaan vragen.

.

fullmoon 

.

Thuis beluisterde ik The Piano Man nog even op Youtube. Zoals te verwachten, in het park deed het me meer.

P.S. De Schotersingel heeft een eigen RaDa-categorie.

Paars P.S.: in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Woei

Het woei er winderig op los dit woelige weekend, dat weten jullie wellicht nog. Thuisblijven werd aangeraden door de weeralarmwaarschuwers, maar ook dat is betrekkelijk. Neem nou het huis hier vlakbij aan de Schotersingel (dezelfde Schotersingel die altijd zo’n goede RaDa-pers krijgt).

balkonwrak


Het arme balkonnetje werd vol geraakt door een omvallende boom en lelijk verminkt. Ook de rest van het huis kreeg een forse optater (de bewoners waren op vakantie).

.

boomdoener

.

De wraak op de boom was verschrikkelijk (zie voorgrond). We houden van onze bomen maar ze moeten zich wel weten te gedragen. Want er zijn grenzen…

.

hootoogst

.

(Dit konvooi passeerde vanmiddag bij het station.)

Decemberlente

Het moet niet gekker worden, als het in dit tempo doorgaat begint de lente over twintig jaar al in april…

De decemberlentehype is al even bezig, de natuur is nog steeds in de war en de weerrecords sneuvelen bij bosjes, dus dat vuurtje hoeft de RaDa-meteo-redactie niet aan te wakkeren. Niettemin, toen ik gisteren bij een duf ommetje de straat uit kwam en de Schotersingel zag liggen, wreef ik even in de ogen bij dat gespiegelde bollenveldje in de verte. Mooi!

 

decemberlente

 

Wat het met narcissen wel is, als ze NU bloeien, in de oliebollentijd, doen ze het straks niet nogmaals (terwijl we, als het in april winter wordt, dan WEL glühwein kunnen maken en erwtensoep). Uit is uit! Dus kijk ook nog maar even van dichtbij:

 

decembernarcissen

 

In 2008 raakte de RaDa-reda nog in vervoering bij een handjevol narcissen aan de Westelijke Randweg, op 17 januari; dat lentevuurwerk kondigde vrolijk het einde van de winter aan – nu (een paar klimaatconferenties later) hangt er toch een schaduw over het goudgeel.

Over sluipende veranderingen en schaduwen gesproken: aan de Jan Haringstraat zag ik deze auto. Er was iets vreemds mee, behalve dat blauwe nummerbord,  maar wat? Hij zag er zo bloot, zo onbeschermd uit. Het duurde even eer ik besefte dat hij geen getint glas had. En eer ik besefte dat anno 2015 alle auto’s getint glas hebben, dus niet alleen die van rappers en hotemetoten.

 

BMW-transparant

 

Ergens moet een omslagpunt zijn geweest, waarna alleen losers nog een auto met inkijk hadden. Waarna ineens niemand meer gezien wilde worden in zo’n ouderwetse doorkijkauto. Maar wanneer? 1975, 1990, 2000? Is er een dealer in de zaal? Een oudere werknemer van Carglass misschien?

Brood patch

Een decadente hang naar luxe? Is dat het? Je kroost het allerbeste willen geven? Hoog én droog willen zitten?

koetennest

Het is niet de eerste bootbroeder aan de Schotersingel, deze koet. Een nieuw gezinsdrama ligt in het verschiet. Een paar jaar geleden was ik er getuige van dat een soortgenote haar kleintjes voor het eerst te water liet vanaf de achterplecht. Er was geen weg terug naar het veilige nest, die sloep was voor die dobberende hummeltjes net zo hoog als een oceaanreus voor ons.

Een herhaling dreigt – tenzij ik een touwladdertje vervaardig en dat aan het nest bevestig. En dan nog… Wmhhum….

Stom beest, dacht ik, toen ik het zag. Gisteren las ik toevallig een stukje over broedende vogels, in Bird Sense van Tim Birkhead – gekocht in het Teylers Museum, waar hij recentelijk werd geïnterviewd. Die vogels ploppen niet zomaar met hun togus op die eieren, om pas weer op te staan als ze kleine snaveltjes voelen pikken.

Hadden jullie wel eens van een brood patch gehoord? In de aanloop naar het broedseizoen verliest het vrouwtje veren in het zitvlak. In de resulterende kale plek is de doorbloeding sterker. De grootte van het broedvlak/broedperk/de broedbasis (ik geef deze vertalingen graag voor betere!) bepaalt hoeveel eieren er worden gelegd (=warm gehouden kunnen worden). De eieren van de meeste soorten hebben een temperatuur tussen 30° en 38°C nodig. Zo nodig passen de vogels hun broedhouding aan. Maar ook fluctueert de doorbloeding van de brood patch afhankelijk van de temperatuur, zodat de verwarming een graadje hoger of lager gaat.

Zo zie je maar weer, there is more than meets the eye/ei

(Ai, ik kon ‘m niet inhouden! Ooit zal ik de honderd slechtste RaDa-woorspelingen apart publiceren. Iets anders, voor wie het niet wist, de Schotersingel heeft een eigen categorie )

Beautje

Het was zo’n dag dat alles op zijn mooist was: de jonge vrouwen in hun blote vakantiejurkjes, het rijpe fruit in de marktkraampjes, de koorzang op de openluchtpodia, het kanariegeel van de wegafzettingen.

Op de hoek van de Verspronckweg zette een brommerrijder een wheelie in, langs de Schotersingel en toen hij in de Ostadestraat uit zicht verdween reed hij nog steeds op één wiel (op weg naar de Zaanelaan?).

‘Niet slecht’, zei een man goedkeurend tegen mij en ik beaamde het. En daarna zag ik ook nog een Beautje.

bootje

Mag ik morgen nog zo’n dag?

P.S. Nog een grappige bootnaam hier.

Dageraad

Een vlag op een modderschuit?

l

Deze boot ligt in de Nieuwe Gracht, bij de Kruisbrug. Ik weet niet hoe lang al. Aan de lege bierblikjes en sigarettenpakjes op het dek te zien, is het al een tijdje geleden dat hij het ruime sop heeft gekozen. Wat me opviel was de prachtige naam: AURORA. Dageraad. Maar de dageraad van wat? Graag zou ik aan de schipper vragen welke droom daar achter steekt.

Nee, dan dit pleziervaartuig, in de Schotersingel, van een stadgenoot die kennelijk zijn ambities ruimschoots heeft vervuld en niet hoeft te wedijveren met puissant rijke jachteigenaars aan welke Côte dan ook:

mooi zat

Ten slotte kom ik nog even terug op het nieuwe straatnaambordje ‘KoninginneNweg’. Er staan blijkbaar meer vreemde exemplaren in de stad. Een trouwe lezer stuurde me een foto uit de Munterslaan (bij Faraday-, Rutherford-, Curiestraat en Einsteinplantsoen, in die hoek).  De MUNTERSLAAN dus. En dat spel je

Munsterlaan