St. Maarten

Zo veel terugkerende angstdromen heb ik niet (een over onverwachte reprises van een toneelstuk, waarbij ik de tekst nog moet leren terwijl het doek al is opgegaan), maar die over Sint Maarten kwam gisteren uit.

In de droom ben ik vergeten snoep in te slaan. Vanuit de verte naderen processies melodieus zingende kinderen. Koortsachtig doorzoek ik de provisiekasten. Een paar ons boekweit, gedroogde pruimen, komboe en ander gedroogd zeewier. De koelkast is leeg, op de Tabasco en rauwe spruitjes na. Er wordt gebeld; het gezang klinkt hemels. Boven de lampionnen kijken kindergezichtjes me verwachtingsvol aan.

Hier houdt de droom meestal op. Ik wordt niet gelyncht of beschimpt, door de hummels of hun begeleiders.“Hier woont een oude wrek / we prikken uit nijd zijn banden lek…” In de praktijk heb ik meestal meer kilo’s taaitaai en schuimpjes in huis dan ik kan slijten. Behalve gisteren. Om 6 uur hoorde ik de eerste ‘koeien met staarten’. Shit! Alléén mandarijntjes. Appels. Een banaan. Een cactus.

.

stmaarten

.

Zou je kunnen pinnen bij die kleintjes? “Heer, geef mij code rood”, bad ik. Het regende wel, maar de opwinding beneden hield hoorbaar aan. We verduisterden de ramen zo goed en zo kwaad als het ging en hoopten dat de vaders om 7 uur naar Studio Sport wilden kijken en het feest afkapten.

Uiteindelijk belde er niemand aan. Niemand! Hebben die jonge ouders hun eigen circuit? Of hebben die calculerende kleuters geen geduld om te wachten tot de bewoners van de bovenverdiepingen naar beneden komen stommelen? Voor deze keer voelde ik me niet gepasseerd. En wie weet ben ik nu genezen van die droom.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Dossiervorming

Er stapte een man uit zijn auto (een stilstaande auto, om misverstanden te voorkomen) met een wankele stapel zwarte mappen of fotoalbums of knielkussentjes.

Ik grinnikte bij het vooruitzicht van slapstick die (spoiler!) er uiteindelijk niet kwam, een grinnik die werd versterkt door een verhaal dat een onderwijs-collega me deze week vertelde. Hij had een paar lelijke schrammen op zijn neus en ik vroeg om een daderprofiel. Nee, hij was het zelf: hij had een overvolle kast opengetrokken en zo een lawine van mappen veroorzaakt. Zijn mentormappen. Ik kon enig leedvermaak niet onderdrukken. Excessieve dossiervorming, dat krijg je ervan.

God strafte meteen. Nee, niet die ijverige mentor, maar mij. Al dubbelgrinnikend (om mentor en uitstapper) struikelde ik spectaculair over een omhooggevallen stoeptegel, waardoor ik toch nog het beetje slapstick kreeg waar ik op hoopte.

Zo, en nu moet ik aan de slag voor Straatjournaal

P.S. Deze week werd bekend dat wethouder Sikkema (Gr. Linx) het hier voor gezien houdt en verkast naar het verre Oldambt, alwaar zij burgemeester wordt. Op Twitter en waarschijnlijk ook elders werd gefronst met wenkbrauwen en zuinig getuit met lippen toen Cora-Yfke haar carrièrestap bekend maakte – zo kort na haar benoeming voor een nieuwe Haarlemse termijn.

Moet het RaDa zich aansluiten bij de tuiters en tut-tutters? Ja en nee – alleen zal het niets veranderen. Bij de gemeenteraadsvergadering van afgelopen donderdag nam Sikkema de schuilnaam M. Snoek aan. Ik plaats hier een paar schermafbeeldingen. En wat je verder ook van Cryfke mag vinden, ze heeft een erg aanstekelijke lach. Hopelijk dat die stugge Groningers uit haar geboortestreek dat ook vinden.

.

cryfkes

.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Vet café

Gossie, ik besef (me warmassociërend voor dit blogje) dat ik in Haarlem geen stamkroeg heb momenteel. En dat zonder het excuus van ontwenningskuur of caféverbod. Hoe heeft het zover met me kunnen komen?

Ik kom daar zo op doordat de huisdichteres afgelopen zondag optrad in de Gouden Bal in Eindhoven, misschien wel – als ik er even een driedubbele superlatief tegenaan mag keilen – het meest oudstbolligste café van Brabant. Zo een waar het plafond kreunt onder de oude meuk van zes generaties wanbetalende pimpelaars: po’s, lampetkannen, ondersteken, volières, kolenstoven, pollepels, verbodsborden, stormlantaarns, tuba’s en trompetten van de lokale fanfare en alles wat verder naar beneden kan donderen.

.

plafondmeuk

.

Het poëzieprogramma, van wisselende kwaliteit, bestond uit drie forse sessies. Er werd goed geluisterd en tussendoor waren er de pretentieloze oude rockers van (zoek de woordspeling!) de Over-the-hillybillies. Zo’n middag dus. We dronken er gewoon bier bij, geen hippe aanstelbieren. De presentator stelde het publiek en de optredenden bij herhaling een premie in het vooruitzicht: de ‘friten’ (met mayo!) van een cafetaria waarmee hij warme betrekkingen onderhield. Je kon intekenen. Zijn timing was perfect. Tijdens de slotstrofen verscheen hij in de deuropening met drie volle tassen.

.

fritten

. 

Het biljart diende als uitstaltafel en hongerige mannen en vrouwen dromden eromheen. Deze foto nam ik met vette handen, met mijn eigen portie al op schoot. Is er ooit een betere fritesreclame geweest? En over de smaak had die presentator niets teveel gezegd.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Jan Janszoon

De Jansstraat zal toch niet naar Jan Janszoon genoemd zijn? Het was zo’n beetje de domste vraag die een bavocentrist kan stellen, maar ja, het brein is een flapuit en de ongewenste pop-ups laten zich niet altijd blocken.

Ik kwam Jan Janszoon tegen in dat geweldige boek dat ik hier al eerder noemde, The Story of the British Isles in 100 Places van Neil Oliver. In hoofdstuk 51, over Baltimore, County Cork – in 1631 deel van een Engelse enclave/kolonie in Ierland. Deze afvallige Jan Janszoon was een Haarlemmer ‘turned Turk’ (Mohammedaan geworden). Opererend vanuit een piratennest in Barbarije en later vanuit de onafhankelijke, door de Sultan erkende, roversrepubliek Salé maakte hij de wereldzeeën onveilig.

.

jan-janszoon-van-haarlem-the-dutch-barbary-pirate

.

Al dan niet op uitnodiging van wraakzuchtige Ieren bestond hij het in één nacht de gehele bevolking van dat Baltimore (meer dan honderd mannen, vrouwen en kinderen) te ontvoeren en tot slaaf te maken, het plaatsje leeg achterlatend. Slechts drie personen keerden terug. Het is een luguber verhaal.

Hoe zat het ook weer met gestolen goed dat niet zou gedijen en misdaad die niet loonde? De avonturier Jan Janszoon / Moerat Reis schopte het tot admiraal. In Marokko had hij een concubine en ontbrak het hem aan niets. Frappant: al die tijd woonde zijn wettige echtgenote in Haarlem. In 1623 deed Janszoon zelfs Veere aan (hij was diplomatiek onschendbaar), waar ze elkaar ontmoetten. Veel later voegde zijn Haarlemse dochter Liesbeth zich bij hem in Marokko, waar hij in een kasteel woonde. Volgens sommige verhalen zou hij zelfs zijn laatste jaren hier ter stede hebben gesleten.

Voorwaar, een van Haarlems slechtste zonen! Als er van deze vrijbuiter ergens een standbeeldje stond, zouden we dat als de wiedeweerga moeten neerhalen. En ja, die straat kan hij op zijn buik schrijven.

*Voor een veel uitvoeriger levensverhaal zie Maddie’s Ancestor Search. Er was in 2009 trouwens ook een toneelstuk over hem, Jan Janszoon, de blonde arabier.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Zkwie

Voor 20 à 30 miljoen kun je een of twee failliete ziekenhuizen een doorstart laten maken, of je kunt er drie dagen herrie voor kopen voor het circuit.

Ach, wat ik van de Formule 1 op Zandvoort vind, heb ik hier al eerder laten weten en de tegenstelde opvatting van Bernhard van Oranje-Nassau is genoegzaam bekend (zie anders hier). De prins houdt van zijn zkwie en als op dat zkwie een thuisrace voor Mazvztappen kan komen is dat geweldig voor de ‘BV Nederland’. En, nog steeds volgens de PR-ins, de ‘heritage‘ van de Formule 1 zou gediend zijn met de toewijzing aan Zandvoort. ‘Heritage‘, op eerbiedige toon uitgesproken – of er diep in het duinzand nog een antieke helm van Niki Lauda begraven ligt en langs de Vodafonebocht regelmatig archeologische flarden van de ‘slicks’ van Jacky Ickx worden opgegraven, van onschatbare waarde voor de geschiedenis van de autosport.

Intrigerend is op dezelfde site het interview met algemeen directeur Overdijk, die schermt met een paar ‘leuke’ ideeën die ze op de plank hebben liggen. Verrassende ideeën, waar het publiek van zal opkijken, zoals een ‘autoluwe Grand Prix’. Autoluw ?????????????????????????????????????????????? Zijn er maar drie deelnemers? Verkeersdrempels en knipperbollen? Doen ze de trainingen in trapauto’s? Of worden Zeeweg en Zandvoortselaan afgesloten voor autoverkeer en vervoeren ze die 80.000 toeschouwers naar het zkwie in tweedehands stints?

Autoluw, dus, en misschien ook iets met kanonnen met anti-geluid die de omringende gemeenten verdedigen tegen de decibellen? Nou ja, als het meezit/tegenzit (doorhalen wat niet van toepassing is) weten we het al in 2020.

.

10303

Formule 1-erfgoed

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Tata! Tata!!

“Tering-hee… Dit is echt niet normaal, ouwe… Al-le-maal zwavel! What the fuck! Welkom op de KoFa. Joepie…heee!”


Spontaniteit kan de voice-over bij een amateurfilmpje op RTV-NH niet worden ontzegd. De beelden liegen er dan ook niet om. Alsof de Etna en de Stromboli tegelijk een zware hoestbui hebben. Het einde van Tata? Zijn er overlevenden? Enorme gelige rookwolken kolken ten hemel over een front van honderden meters.

.

zwaltata

.

De ontzetting/opwinding van de ooggetuige is begrijpelijk. Wat heeft zich daar voltrokken? Voor Tata valt het incident onder de noemer ’emissie’ en het is braaf gerapporteerd aan de ‘Omgevingsdienst’, die de laatste tijd toch al veel te stellen heeft met het bedrijf (denk aan de ‘grafietregen in Wijk aan Zee). En verder is het kennelijk over tot de orde van de dag.

Maar wie die beelden ziet, kan zich wel vinden in dat ‘tering-hee!’

P.S. We blijven even in hetzelfde kleurenpalet. In de binnentuin van mijn school staan een soort graspluimen die in zonlicht prachtig tot hun recht komen. En als je de foto 180 graden roteert krijg je dit:

.

vnuirlok1

.

En doorroterend staan ze weer op hun pootjes.

.

bamboo

.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Dear Ann

‘Exit chef financiën Frans Hals Museum’, kopt het HD op de voorpagina. Directeur Ann Demeester heeft ‘s mans contract ontbonden na een arbeidsconflict van het soort waarvan er in Nederland tienduizenden zijn.

Het was niet dat hij een paar ton verduisterd had of er een factor tien naast zat bij de verkoop van een partijtje Hollandse Meesters. Volgens de betrokkene is hij afgerekend op de herhaaldelijke kritiek die hij uitte op Demeesters stijl van leiding geven. Zij is ambitieus en veeleisend en niet iedereen kan haar bijbenen. Het ziekteverzuim onder het personeel is hoog en vooral ‘de oude garde’ voelt zich ongewenst en ervaart de sfeer op het werk als ‘unheimisch’.

.

MeesteresAnn

.

Oef… Waar te beginnen? ‘Een straaltje zonlicht’ noemde de RaDa-reda Ann Demeester bij de eerste kennismaking in 2014. En ontegenzeggelijk hebben we in de flamboyante Vlaamse een gedreven pleitbezorgster van kunst en cultuur – een onontbeerlijk tegenwicht voor de knopentellers en krentenwegers in het Haarlemse college.

Verder, waarom het HD zo’n bericht op de voorpagina plaatst, ontgaat mij. Een gekrenkte oudere ambtenaar die frustraties en verdachtmakingen spuit over zijn baas, die zich wijselijk niet aan een weerwoord waagt (intern conflict, etc.). Wat moet je ermee als neutrale lezer?

.

RobzonderMeester

.

Het toeval wil alleen dat ik de ontslagen chef financiën ken uit mijn hardlooptijd. Rob de Nieuwe heet hij; zijn linkerpols zwikte vreemd bij iedere stap die hij zette en ook zijn besnorde hoofd maakte een merkwaardige uitzwaai, alsof zijn nekspieren waren uitgelubberd. Atletisch geen groot stilist dus, maar wel een erg aardige, nuchtere jongen. Geen branieschopper of aansteller. Iemand wiens kritiek je als directeur niet achteloos weg zou moeten wuiven. Ann Demeester die als directeur te ver voor de troepen uitloopt? Daar kan ik me wel iets bij voorstellen.

De beide foto’s plukte ik van de site van het Frans Hals Museum, waar alle medewerkers met een ruche zijn uitgedost.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Spoetpost

Energiezuinig, dat is de vriendelijke manier om mijn herfstvakantie te beschrijven (sloom, futloos, lethargisch komen ook in aanmerking).

Opstaan doe ik nog zelf, maar de ochtendkoffie en ochtendappeltaart laat ik me graag voorzetten bij Koffieduss aan de Schotersingel, waar ik een boek lees en de pratende gasten praten over gelukscoaches, onthaasting, ontslakking, relatiegerelateerde crises, pedagogische dilemma’s en trilemma’s, de laatste burnouts en hun immer tekortschietende persoonlijke effectiviteit.

Vandaag zag ik er het perfecte rolmodel voor mijn tobbende buurtgenoten. Spoet, heette hij (Spoetnik voluit) en hij lag op Suus. Op zoveel mogelijk Suus. Liefst was die hond van pindakaas geweest, zodat hij zich had kunnen uitsmeren over Suus, maar onder de gegeven omstandigheden maakte hij er het beste van, op haar te kleine schoot. Het huidcontact was geoptimaliseerd; ook Spoets poten, staart en flaporen wisten nog schier onbereikbare stukjes Suus te bekleden. Die hond bestond voor 100% uit aanhankelijkheid, devotie, Suus-liefde. Zolang het baasje zat, lag hij op haar, in opperste gelukzaligheid. De afgelopen nacht had ze ‘m betrapt: hij was op het verboden gebied tussen haar en haar partner in bed gekropen.

.

spoet2

.

Zodra Suus opstond, werd Spoet een ander wezen. De staart kwispelde en zwiepte, neusgaten verwijdden zich, nu was hij een en al gretigheid en levenslust. Wat een geweldig beest! Of in de woorden van Suus: “Spoet is echt een rock star.” En dan te bedenken dat niemand hem eerst wilde, hij was de ‘underdog’ van het nest geweest, tot Suus en hij elkaar vonden. Als er gelukscoaches meelezen, laat ze hun voordeel doen met dit verhaal.

Een minder gelukkig beest is deze haai, zoals gefotografeerd op de markt bij het Soendaplein, waar ik de ingrediënten kocht voor Gentse waterzooi. Geëindigd als uithangbord voor de viskraam, maar over een paar dagen wordt hij opgedeeld in haaienvinnen, haaiensteaks en haaienfilet, verzekerde de visvrouw mij.

.

haai

.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Als een Viking

Moet ik het persoonlijk opvatten, was mijn eerste reactie toen ik de flyer van De Viking op de mat zag liggen. Of had hij (Vikingen staan niet bekend om hun eerbied voor grenzen, eigendomsrechten en lokale verordeningen) de ja/nee-stickers bruut genegeerd en in de hele straat geadverteerd?

.

fiking

.

Hoe dan ook, De Viking wil samen met mij (ik in de rol van betaler, hij als betaalde) werken aan mijn minderwaardige mindset, waarbij ik ‘op een positieve manier’ mijn grenzen verleg. Een alternatief – voor wie personal training te dichtbij vindt komen- biedt het bootcamp. Vikingen hebben al sinds AD 800 ervaring met op militaire leest geschoeide kampen, al lijken de twee ‘body compositiemetingen’ me een eigentijdse aanvulling op het programma.

De PR-afdeling van die oude Noormannen moet toch iets goed hebben gedaan, dat hun naam nog steeds tot de verbeelding spreekt van Haarlemmers die niet goed in hun vel en te goed in hun vet zitten. Is dat terecht? Ik lees deze week met rode konen het verjaarscadeau dat ik van de huisdichteres kreeg, The Story of the British Isles in 100 Places. Daarin vertelt Neil Oliver over een grootschalig DNA-onderzoek naar de voorouders van de Britten. Veel deelnemers wensten daarbij vurig nazaten te zijn van heuse Vikingen (in plaats van die slome Angelen en Saksen). Sommige wanna-be-woestelingen konden een snik niet onderdrukken als zij daarin werden teleurgesteld.

Een speciaal geval was Birsay, op het grootste eiland van Orkney. Daar was de uitkomst ronduit sinister. Na de negende eeuw plantten de oorspronkelijke mannelijke Picten zich niet meer voort. De vrouwen wel. De verklaring laat zich raden: toen de Vikingen het eiland aandeden werden de Pictische mannen (alle mannen!) om zeep gebracht of verjaagd. Voor de vrouwen wisten de Vikingen een andere bestemming, met alle nakomelingen van dien. Daarvoor moesten wel de nodige grenzen worden verlegd, zij het waarschijnlijk niet ‘op een positieve manier’.

Het is allemaal verjaard, beste Raarlemmers, dus laat je er niet van weerhouden het beste uit jezelf te halen bij likeaviking.nl. Met gratis proefles!

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Smart water

Zaterdag kocht ik bij de stations-AH in Haarlem een variant op gebakken lucht: gecondenseerd bronwater. Al zien de makers van GLACEAU dat zelf totaal anders.

We hadden spontaan besloten tot een duinwandeling en ik griste een flesje water mee uit het rijke aanbod – dehydratie is een sluipend gevaar waarvan de stedelijke 21ste-eeuwer zich bewuster is dan de gemiddelde Kalahari-bewoner. In de sprinter naar Santpoort bekeek ik de aanprijzing op het flesje. Smartwater?!?

.

smartwater2

.

‘Inspired by clouds’ stond er. ‘Helpt tegen dorst’ was duidelijk te min voor ze. Volgt een beschrijving van wat ze – geïnspireerd door de wolken – met het water uithalen. It was the humble cloud that set us thinking. Inspired by the water cycle, we vapour distil our spring water and then add mineral salts to deliver a distinctive, clean, crisp taste, smart because it is made that way.

Als ik het allemaal kan volgen, nemen ze gewoon water (aqua stupida, Dumb Water, zeg maar) en om daar Smart Water van te maken verdampen ze het. En omdat je damp niet kan verkopen destilleren ze die en omdat gedestilleerd water nergens naar smaakt voegen ze mineralen toe. (Hebben ze – geïnspireerd door Spitsbergen of Zanussi – ook nog overwogen het water te bevriezen en vervolgens te ontdooien?).

Maar dan heb je ook wat! Hoewel?

.

voedingswaarde

.

Graag zou de RaDa-reda een proefschrift lezen dat de onstuitbare opkomst van het woordje ‘smart’ duidt. En hoe lang zal het nog duren voor jongere RaDa-lezers in verwarring raken bij een woord als ‘smartlap’?

P.S. Op de fles staat een verwijzing naar de website van cocacola.nl. Is Glaceau de slapste Cola ooit?

Paars PS In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.