Blauwblauw

Bestaat er zoiets als een fijnstofscepticus? Het kan aan mij liggen (is mijn gezichtsvermogen overnight verbeterd?), maar het komt mij voor alsof al het roet dezer dagen op de gelijknamige Pieten zit en geheime luchtwassers van Delftwijk tot Meerwijk in de hoogste stand staan. Staakt Tata, zijn er sproeivliegtuigen actief met blauwsel?

Fake blue of niet, vandaag liep ik, babyboemelaar, door de stad en zag (op de plek waar ik hem verwachtte, daar niet van) de oude Bavo poseren als werden er nieuwe ansichtkaarten van hem gemaakt. En dan krijg je dit:

.

bavo1

.

bavo2

.

bavo3

.

bavo4

.

Blauw P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook

Op een wolk

‘Lyrisch-satirisch weblog’, zo prees ik het RaDa aan in de oertijd, maar misschien is die bipolaire kreet aan herziening toe.

Post-pensioen is de balans zoek aan het raken. Gaan we toe naar een moment waarop ik alleen nog maar langs de Schotersingel en door de duinen drentel en onophoudelijk natuurschoon jullie kant op stream? (Het klinkt als science fiction, maar wie weet) kwispelstaartend mijn eigen RaDa-drone uitlaat om jullie ook nog vanuit een bird’s eye view te laten genieten van alles wat God (lang geleden) en de mens (het laatste millennium) hebben geschapen?

En dat de bavocentristische actualiteit me geen lor meer kan schelen? De megaprojecten en affairettes uit de ingezonden brievenrubriek, pukkeltjes en muggenbultjes (pun intended) op de dikke rug van de stad? En dat ik alle politieke poppetjes laat dansen, tot ze niet meer kunnen?

Zaterdagmiddag wandelde ik met de huisdichteres en een vriendin door de Kennemerduinen naar IJmuiden. Waar wij liepen scheen de zon, verderop hing een wolk te hangen. Een fotogenieke wolk. Het duurde alleen wel een half uur eer ik doorhad dat er vrijwel geen wind stond en dat ik steeds dezelfde wolk had gefotografeerd, met steeds een andere voorgrond/ondergrond.

Geen wind, dat is niet vaak. Bij Tata hadden de rookpluimen moeite hogere luchtlagen te bereiken en de grote wolk te supplementeren. Het zorgde voor vreemde effecten. Nou ja, kijk zelf maar.

.

wol3

.

wol7

.

wolk8

.

wolk10

.

wolk11

.

wolk13

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook

Koepelvlucht

Is er al een monografie over de artist’s impression als kunstgenre? Naast het stilleven, de portretschildering en het naakt? Ik vroeg het me weer af toen ik in het HD het ontwerp zag voor het Koepel-terrein.

Nu Panopticon de financiering rond lijkt te hebben, komt de verwezenlijking van de plannen van architectenbureau Faro op het voormalige gevangenisterrein rap dichterbij – wat zeg ik, in september 2021 zou University College de eerste colleges al willen geven op de nieuwe campus. Dat klinkt on-Haarlems snel…

Ik heb me niet vastgebeten in de materie, maar wat ik erover lees maakt het moeilijk de ware geestdrift te voelen. Behalve de ‘University’ komen er een filmhuis, ‘voorzieningen’ (= horeca?), 250 studenteneenheden, 100 woningen (sociale huur), een hotel en een ondergrondse parkeergarage. Mag het een onsje minder, denk je dan als leek, ongeschoold in haute finance en projectontwikkeling.

.

koepelmaps

.

De architecten van FARO hebben er vast een fijne uitdaging in gezien. De website maakt gewag van ‘materiaalknipogen’ en ‘oranje accentstenen’ en ook aan het minimumaantal zichtlijnen is ongetwijfeld voldaan. Citaat: De maaiveldinrichting zet het stedelijk tapijt van de Haarlemse binnenstad door naar binnen en kent op strategische plekken fraaie (groene) verbijzonderingen.

Gisteren liep ik langs de Papentorenvest en de Harmenjansweg en fotografeerde de huidige situatie. Tapijt of geen tapijt, het Beloofde Land voor flaneurs is het daar nooit geweest.

.

koepel2

.

En nu de artist’s impression. Laat die toekomstvisie even rustig op je inwerken.

.

koeplstijgtop

.

Ik raakte vooral opgetogen door de lichtgrijze omgeving (zonder ‘groene verbijzonderingen’). Een geniale vondst! Mij doet de campus denken aan sci-fi tekeningen waarop aardbewoners een kolonie willen stichten op een steriele planeet een paar triljoen lichtjaar verderop. Die bruinrode prefab gebouwen uit de GAMMA hebben ze in hun ruimtevaartuig meegenomen en … over twee jaar starten de colleges!

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook

Spreekwijzer

Onderschat nooit je moeder, ook al is ze 92 jaar. “Overdrijf je het niet met die Polen van je?”, plaagde ik toen ik TWEE exemplaren zag liggen van Held zonder vaderland (Mijn vader: Pools, Joods en bevrijder).

De vaste collectie op haar salontafel bestaat al tijden uit Wat & Hoe Pools en de memoires van generaal Maczek, in 1944 de bevrijder van Breda. Als ik niet oppas zit ik urenlang op de i-Pad mee te kijken naar volksdansfilmpjes, waarbij ze uitlegt hoe Poolse kuiten die van andere Europeanen spectaculair overtreffen in souplesse en sprongkracht.

Er zit natuurlijk een verhaal achter. Mijn moeder was zeventien toen de Eerste Poolse Pantserdivisie de Duitsers verjoeg uit Breda. Ze deelde in de uitzinnige vreugdefeesten en ja, één van de soldaten leerde haar dansen en wie weet wat nog meer. Ze komt er de laatste tijd regelmatig op terug, maar het is of we ergens op stuiten; de grammofoonplaat eindigt vaak in dezelfde groef. Geremdheid, discretie – van haar kant of de mijne, ik ben er nog niet uit. En het is geen desinteresse, maar Breda in 1944 is voor mij ver weg.

Afijn, een van die twee boeken bleek een cadeautje. En ik werd er direct in meegezogen. Miriam Guensberg schetst het portret van haar Poolse vader, Dolek, die de hele, helse campagne van de Pantserdivisie als krijgsarts meemaakte – om er na de capitulatie achter te komen dat een terugkeer naar zijn vaderland onmogelijk was en dat de joodse gemeenschap in Nowy Targ volledig was uitgeroeid. Tegelijk was hij verliefd geworden op Milleke, bij wie hij in Brabant was ingekwartierd. Ze trouwden, stichtten een gezin en hij bouwde een bestaan op als anesthesist.

Miriam Guensberg, wier romans ik niet ken, vervlecht razendknap haar persoonlijke herinneringen aan deze begaafde, aimabele man met de oorlogsgruwelen waar hij vastberaden over zweeg en het bredere verhaal van het Poolse leger in den vreemde. Sommige passages ontroerden mij diep.

Het boek is pas een maand uit en ik weet niet hoe mijn moeder er zo snel bij was. Voordat ik haar zo meteen bel om te bedanken, nog een citaat van Dolek Guensberg. Als zijn dochter de plannen voor een boek laat doorschemeren zegt hij: ‘Als je boek echt over mij zou gaan, moet je schrijven dat geluk niet bestaat, maar dat ik wel vaak heel gelukkig ben geweest. Met die moeder. En met jullie.’

.

reenboo

.

Schotersingel vanochtend

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook

Ongehoord

Ongelogen: ik wilde net gaan luisteren naar de toelichting van de oprichters van Ongehoord Nederland en… het geluid deed het niet! Het was bij de NOS, dus je kunt er een samenzwering achter zoeken dat de audio dienst weigerde. Uiteindelijk bracht de Windows-probleemoplosser uitkomst en na een herstart van de laptop kwamen Ybeltje en Arnold luid en duidelijk door.

Overigens stelt de RaDa-reda er eer in te spreken met eenieder die schreeuwt noch beschimpt. Hengelaars zijn wat dat aangaat goede gesprekspartners.

Langs het Spaarne wordt de kade vernieuwd en ik kan het nooit laten even toe te kijken bij het project.

kadewerkers

Tot mijn verrassing stond er op de Melkbrug ook een visser.

.

visser3

.

Waarom niet ‘Tussen ruisend riet en plompeblad’, zoals het hengelsportboekje van Jan Schreiner heette. Ergens bij de Mooie Nel of Zijkanaal B? Nee, dit was zijn stekkie, stelde hij met grote stelligheid. Als je baars wilde vangen moest je hier zijn. Hij noemde aantallen die de maximaal toegestane vangstquota ver te boven gingen. Dik dertig op een middag, en geen stekelbaarsjes, hè. Tot 40 cm aan toe.

Op het brommerzadel lagen een bakje aarde en drie tomatenschijfjes, een mij onbekend aas. Nee, die waren voor de wormen en inderdaad, de weekste delen van de tomaat waren weggesabbeld. Hij woelde (bijna wellustig) in de bak en begroette een kluwen vitale wormen zo groot als een portie bami.

.

wormendubbel

.

Ik had op zich graag door willen vragen naar de inhoud van zijn aanhangwagentje, maar er moest voor Karstens en Berckmoes ook nog wat te horen overblijven. Je moet elkaar wat gunnen, als media.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook

Haarlemjubel

Het zijn jubel- en juichdagen voor de stad, daarmee zeg ik toch niet teveel, beste Haarlemmers van Delftwijk tot Meerwijk? Ga maar na: we vieren 774 jaar stadsrechten en de festiviteiten gaan met meer taart, vlagvertoon en fanfare gepaard dan voorheen gebruikelijk.

Ter verhoging van de feestvreugde fabriceerde edelsmid Wim Groenhart (die in 2009 de huisdichteres/stadsdichteres na haar inauguratie al een prachtige door hem vervaardigde gouden broche opspeldde) voor Muggenmeester Wienen een replica van de in 2011 ontvreemde en nooit herkregen ambtsketen (zie Haarlem ontketend). Hulde! Hulde!! Hulde!!!

Ook de zeer onderhoudende bijeenkomst ter ere van Godfried Bomans, gisteren in de Kennemer Boekhandel had vanzelfsprekend een Bavo-hoog Haarlem-gehalte.

Twee dagen eerder kocht ik er trouwens al Anja van Zalinges Zesduizend jaar Haarlem, 300 toegankelijk geschreven pagina’s over archeologische opgravingen hier ter stede. Prachtig uitgegeven en het kost maar €27. Alles staat erin, van de eerste vuistbijl tot vondsten van 16e-eeuws glaswerk: stronkbekers, noppenbekers, molbekers, spechten, roemers en berkemeiers. Proost! Op dat prachtige boek!! Op onze oude, dorstige stad!!!

En tot overmaat van vreugde telt Haarlem deze week liefst drie Costers die de stad triomfantelijk hun A voorhouden: Grote Lou op de Markt, kleine Lou op het Prinsenhof bij het Stedelijk Gym (foto links) en Nieuwe Lou bij het NH-Archief, waar een tentoonstelling is gewijd aan drukkersfamilie Enschedé. Nou ja, nieuw… hij stond ooit op het bedrijfsterrein.

.

Costerstwee

.

Die tentoonstelling vond ik erg de moeite waard. Een aanrader voor iedereen die weleens aan een Nederlandse postzegel heeft gelikt of van knisperig papiergeld houdt. Ook de vignetten zijn een lust voor het oog. Meer dan 300 jaar vakmanschap + meesterschap aan de vergetelheid ontrukt, gaat dat zien!

.

poen

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook

Gereserveerd

Ik reserveerde vrijdag in een puik humeur. Een uit het oog verloren vriendin van meer dan dertig jaar geleden bleek te zingen in Vrouwenkoor Nordlys. Overwegend liederen uit Noord- en Oost-Europa. Met marimba en fluit? Ik was nieuwsgierig en bestelde een kaartje voor de Waalse Kerk in Amsterdam.

De zaterdag begon met verdrietig nieuws; andere losse verdrietjes klitten zich daaraan vast in de loop van de dag. Mijn stemming was er ‘s avonds niet naar om de opgefokte gekte en luidruchtige geilheid van de Warmoesstraat te trotseren. Maar ik had een kaartje. Ik vond asiel in de kerk en liet de muziek zijn werk doen. Het programma was levendig en afwisselend, het koor fantastisch, ik genoot. Maar af en toe verwaaide onvermijdelijk mijn aandacht.

Om -onverwachts- in verhevigde vorm terug te keren bij een lied waarbij verschillende zangeressen zich verspreidden over de hele kerk. Een van hen posteerde zich pal achter mij. Zo pal dat ik niet om wilde kijken. Ik had niet met mijn vingertje het programmaboekje gevolgd, dus ik had geen benul welke diepe roerselen er werden vertolkt in de samenzang. Maar ik had roerselen genoeg van mijzelf dus wat deed het ertoe. En ik had mijn eigen sopraan.

Het cliché van de menselijke stem als mooiste muziekinstrument werd hier voor mij ineens belichaamd. Zo zuiver, zo doorleefd. Het had uren mogen duren.

Na afloop liet ik me de naam van de sopraan aanwijzen; het was Maureen (of Vera of Angelique). En het lied ging (als ik tenminste op de goede plek in het boekje kijk) over geroofd vee en ontroostbare herderskinderen die te bang waren voor de wrede dieven om hun lievelingskoe te roepen. Ach wat! De treurende vrouw van een matroos op een kapotte ijsbreker die vastzit in een fjord bij de Lofoten was ook prima geweest. En als Jessica, Tietske of Jeanet daar achter me had gestaan, was de gewaarwording vast niet minder intens geweest.

Koormuziek is mij niet vreemd. Hier thuis in de CD-kast staan Pärt, Tallis en Pergolesi. Niettemin: gisteren ontdekte ik de menselijke stem.

.

pijnbomen

.

De Oosterplas doet een verdienstelijke impressie van Scandinavische weemoed

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook

1000 bommen

Laten we wel wezen, het is maar een kleine groep die het voor de rest verpest. De meeste handgranaten leiden een onschuldig, weinig explosief bestaan, in kisten of laatjes.

Maar die ene op het bordes van het Haarlemse stadhuis houdt me toch bezig, merkte ik toen toeristen me de weg naar het centrum vroegen. Moest ik ze de voorpagina van het HD laten zien? Zou ik ze voor hun eigen bestwil niet naar het Marsmanplein sturen?

En wat doet de vondst voor het imago van onze stad? Speelt de commercie er al op in?

.

grangift

.

Mijn zintuigen stonden scherper afgesteld dan nornaal, alsof alleen de pin er nog maar uit hoefde. In de etalage van Haarlem Souvenirs zag ik een motorfiets. Weliswaar zonder Hell’s Angel, maar toch… En waren dat handgranaten vermomd als tulp? Of uitgevoerd in Delfts blauw?

.

Naamloos

.

Ja, mijn onderbewustzijn overdreef het een beetje met de waakzaamheid en burgerzin. Wat waren er langs mijn route veel handzame, potentiële projectielen die de paranoïde wandelaar de stuipen op het lijf konden jagen.

.

granhall

.

In allerlei kleuren (niet maten)

.

granhallpan

.

Afijn, ik ben weer veilig thuis. En verder? De beveiliging rond het stadhuis en Muggenmeester Wienen is ‘afgeschaald’? Op zich niet onbegrijpelijk, maar dit soort geintjes (even een open deur intrappen) mag niet doorgaan. Mag ik voorstellen bij wijze van goedkope tijdelijke maatregel de bewaker bij de coffeeshop aan de Kruisweg te confisqueren en bij het stadhuis te posteren? Wie weet heeft een psychologisch effect. En ondertussen ben ik net als iedereen benieuwd wat de altijd wakkere beveiligingscamera’s hebben vastgelegd.

.

antigran

.

 Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook

Fade away

Herfst = vallende bladeren. Alleen had ik nog nooit goed naar de hortensia’s gekeken. Met die frisse blauwe en roze heb ik weinig, alsof ze uit een catalogus met baby-spullen komen. Bruin en dor hebben ze wel wat, in de zon. Maar de latere stadia had ik nooit bewust geregistreerd.

.

hortensiavlinder

.

Lossen ze op? Als ze ver heen zijn hangt er een soort gaas rond de twijgjes. Vlindertjes van tule.

.

hortensiagaas10

.

En omdat de natuur/horticultuur geen maat kent:

.

hortensiagaas13

.

Genoeg voor een lange bruidssluier. Old soldiers do not die, they just fade away , beweert het liedje en voor de hortensia’s geldt dat kennelijk ook. Verder ga ik maar niet zoeken naar verschillen en overeenkomsten – ik ben niet in een morbide bui. Hier staan bruine bejaarden en doorzichtige hoogbejaarden naast elkaar.

.

hortensiagaas5

.

Ten slotte een die te laat is opgestaan en zich misschien verbeeldt dat hij het eeuwige leven heet.

.

hortensiabloei2

.

Hortensiakleurig P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook

Scheppingsdrang

Zaterdag was ik op bezoek in een huis waar alles (alles!) streng functioneel was ingericht. Gladglimmende oppervlakken, geometrische vormen. Knap genoeg zonder dat het klinisch en gevoelsarm werd. Een dag later zag ik het tegenovergestelde. Bianca Jonker is een buurvrouw met wie ik ‘on greeting terms’ ben. Speaking doen we uitsluitend vluchtig, maar gisteren deed ze mee aan Open Atelier.

.

collage

.

En zo kwam ik in een huis waar iedere muur, ieder plankje of richeltje wees op pruttelende en sudderende creativiteit. Overal frutsels en tutsels en knutsels, curiosa, fossielen en schelpen die wachtten op incorporatie in een kunstwerk, aquarellen en schetsen, tierelantijntjes, foto’s en zelfgemaakte sieraden.

.

kunstrino

.

Overigens niet alleen van Bianca zelf (die muur gisteren was trouwens ook van haar). Er is aanstormend talent. Trouwe RaDa-lezers herinneren zich wellicht de pastasaurus uit het Ivyologisch Museum, het kleinste en sympathiekste museum van Nederland. Binnenkort wil Ivy (9) de hele straat betrekken bij haar nieuwe tentoonstelling. Voor een Rembrandt-project op school vervaardigde ze het portret linksonder en rechts staat de inzending van haar oudere broer. Zeer verdienstelijk, toch?

.

siebivy

.

Bianca (klik hier voor haar website) legde het een en ander uit over de verschillende technieken die zij toepaste in haar eigen recente werk. Ik luisterde bewonderend en verbaasde mij. Wat is het geheim van zoveel, nooit slapende scheppingsdrang en zoveel rusteloze handen in één huis?

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook