Plakvrede

Een Tweede Haarlemse Plakoorlog zal er helaas niet komen. Over de eerste deed het RaDa bloeddorstig verslag bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2011, toen aanstormende populisten en gevestigde partijen elkaars posters overplakten, losrukten en bekladden.

Mijn oorlogsreportages zijn in het archief nog te zien – lees ze het liefst in chronologische volgorde. Hoe tam gaat het er nu aan toe! Rond het middaguur zag ik een takelwagen met voorbedrukte/ voorgeplakte verkiezingsborden bezig bij het Klever(no pun intended)park. Eerst het betonnen voetstuk waterpas neerzetten. Wacht, het zijn de Waterschapsverkiezingen. Precies een maand bedenktijd is ons gegund.

.

plavrede1

.

Oh nee, ook de Statenverkiezingen. Het bord staat ondersteboven, zo weten we nog niet wie er meedoen. Ik roteer het even voor jullie.

.

plakvrede3

.

Pas dan besef ik hoeveel technische vooruitgang er is geboekt sinds 2011. Het is een duo-bord. Waterschap en Staten in een. Als je de Staten omklapt heb je alles op een rijtje.

.

plakvrede6

.

Even dacht ik dat de man van Sign Match een stram saluut aan de democratie ging brengen (zie foto), maar hij vergewiste zich er enkel van dat alles volgens voorschrift was bevestigd.

Zojuist heb ik de stemwijzer voor de Waterschapsverkiezingen ingevuld. Wil ik schoon water, recreatiewater, hard of zacht water, zoetwater, zwaar water, nat water, groen water, bleek water, water zonder bijwerkingen (anticonceptie, hallucinaties), water bij de wijn, rioolwater zonder regenwater, duurder water? Ik hoopte uit te komen bij de specialisten van Water Natuurlijk of de Algemene Waterschapspartij maar het was kantje boord tussen PvdA en ChristenUnie. Afijn, ik heb nog een maand.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen..

Versailles

Zoals gezegd, zaterdag was ik in Versailles, samen met duizenden Fransen die zich vergaapten aan de oude glorie van hun ancien régime. 

De fonteinen spoten nog niet en de standbeelden hadden allesverhullende winterkleding aan.

.

winterjas

.

Maar het was er goed toeven. Er werd geroeid op het Grand Canal en met een beetje fantasie kon je je de courtisanes en hun aanbidders wel voorstellen in de lusthoven en doolhoven. De zichtlijnen zijn ‘s winters des te zichtbaarder.

.

versboom

.

.

versillesrijen

.

Ook de eerste hoveniers waren uit hun winterslaap ontwaakt. En ja, de geometrische patronen en symmetrische vormen zitten hen in het bloed. Aan lukraak spitten doen ze niet. De kluiten smak-slep-pltasj-kdoing- ordinair op een hoop gooien is beneden hun stand.

.

versailleshoveniers

.

Ik ken Chinese kunstenaars die zoiets naar de Tate Gallery brengen. Nou ja, eentje dan.

P.S. In het RaDa van morgen nog een aflevering over Frankrijk.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen..

Calimero’s

De Parijse gele hesjes hadden spandoeken achtergelaten voor ons zondagse flaneurs: Néolibéralisme = ca$$eurs de notre démocratie / Résistance Gilets Jaunes contre l’oligarchie.

Tijdens een busrit door de stad zagen we tientallen verbrijzelde ruiten en geblindeerde ramen, vooral bij de gehate bankgebouwen. Het woord jacqueries dook onuitgenodigd op uit mijn geheugen, de boerenopstanden met rieken en dorsvlegels van arme boeren.

.

gelehesjes

.

We waren enkele dagen in Frankrijk. Op de dag van de Parijse rellen wandelden wij vredig door de tuinen van Versailles, waar de Bourbons zich evenmin hadden bekreund om het gepeupel. Het was een prachtige lentedag en duizenden bezoekers vergaapten zich aan de onlangs opnieuw vergulde kikkers en nimfen bij de fonteinen en andere monarchistische blingbling (later meer?).

Gisteravond – moe en voldaan – zeeg ik thuis neer bij de TV; net op tijd voor een andere botsing tussen grootkapitaal en kleine luiden. Een schrijnende documentaire van Esther Janmaat en Olaf Schuur, ‘Klem aan de Kade’ toont het verzet van een groepje woonbootbewoners uit Ouder-Amstel die hun ligvergunning dreigen te verliezen. Die boten lagen er al decennia en de bewoners droegen jaarlijks braaf hun gemeentelijke belasting af, toen een projectontwikkelaar zijn begerig oog op het gebied langs de Ringweg liet vallen. Waar gebouwd mag worden, wordt vast gebouwd. Afrasteringen laten er geen misverstand over bestaan van wie het gebied is/wordt. Hint voor wie het niet begrijpt: de afwatering uit de dakgoot van een van de nieuwe gebouwen klatert rechtstreeks op het dek van een van de boten. Het is Ionesco aan de Amstel. En hartverscheurend tegelijk – je moet van beton zijn om niet met die mensen mee te leven. Gaat dat zien! Gaat dat zien!

Voor absurdisten en Calimero-liefhebbers hier in de regio stond er vanochtend een berichtje in het HD over Henk Loerakker uit Cruquius (gemeente Haarlemmermeer), naast wiens woning nieuwbouw wordt gepleegd. Niet 10 à 12 meter hoog, zoals aanvankelijk vermeld in de bouwplannen, maar 1.40 meter hoger. De reden? De grond wordt ‘geëgaliseerd’ voor de waterhuishouding. Of Loerakker straks zijn voordeur nog uit kan staat niet vermeld.

.

gelehesjes2

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen..

Bakbeesten

Sinds de Letterenloop van 2009, toen ik de huisdichteres en viooldiva Suzanne Groot in mijn karretje had, heb ik een heilig ontzag voor de stuurkunst van de (boven)modale bakfietsmoeder. Over de bijbehorende vrouwen-en-kinderen-eerst-mentaliteit laat ik me veiligheidshalve niet uit.

De technische ontwikkelingen staan niet stil. Vanochtend zag ik een Volvo-bakfiets (kan dat kloppen?). Wit. Strak ontwerp, alsof hij in noodgevallen boven de bakfietsfiles kan uitstijgen dankzij een uitklappende hefschroef of na een druk op de knop ook kan dienen als amfibievoertuig. Hier in de buurt hebben we een Urban Arrow, ook lang niet slecht, naast iets minder superdeluxe uitvoeringen.

.

bakfiets3

.

bakfiets4

.

bakfiets5

.

En deze, met een eigen zoetwaterreservoir.

.

bakfiets1

.

Voor mij als niet-kinderhoeder is er een nieuwe service beschikbaar: de deelbakfiets / Cargoroo (zoek de drie woordspelingen). Mocht ik nog eens een partij lood of oud ijzer van 85 kilo moeten vervoeren, kan ik zo’n ding huren; samen met de berijder (65 kilo) mag de vracht 150 kilo bedragen. Misschien ook een idee voor single mannen die (à la de hoofdpersoon van About a Boy  van Nick Hornby) door willen gaan voor toegewijde jonge vaders, om zo hun kansen bij de jonge moeders te verhogen.

.

bakfiets2

Derdewereldvogels

Zouden er zwaluwmoeders of ooievaarsvaders zijn die tegen hun jonkies zeggen ‘niet zo piepen, denk eens aan de vogeltjes in de derde wereld’?

Het zou kunnen, want ze komen daar tenslotte. Trekvogels zijn de laatste soort die je van horizonvernauwing kunt betichten. En onze honkvaste soorten, de huismussen en vijvereenden, zouden die zich ervan bewust zijn in wat voor buurt of omgeving ze wonen?

Ik vroeg het me af toen ik langs de Schotersingel (geen achterstandswijk) iets zag hangen wat deed denken aan een Advent-krans, maar bij nadere inspectie een zes-gangenmenu voor vogels bleek. Copieus én verantwoord!

.

vetbolletjes2

.

Van aasgier appelvink tot zilvermeeuw, voor elke soort zat er wel iets bij. Luxe! Al zullen er ook  wel weer ontevreden nesten jonge vogels zijn die tegenwerpen dat hier in Nederland ook niet alles koek en uh… ei is.

Aan dezelfde Schotersingel zag ik  ook deze zielige eenpoot.

.

eenpoot2

.

eenpoot

.

Hij hipte wat op en neer bij een raamkozijn, alsof hij verwachtte dat de bewoners de Dierenambulance zouden bellen. De eerste nijlgans die ik ooit zag (lang geleden) had maar een poot om op te staan, maar kenners verzekerden mij toen dat ze zich meestal wel kunnen redden.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen..

Energietransitieslachtoffer

Als het gaat over slachtoffers van de energietransitie gaat het meestal over de bange toekomst en over financiën: ontslagen arbeiders uit bruinkoolmijnen of degenen die zich geen dure warmtepomp of hoge toeslagen kunnen permitteren.

Bijna was ik een van de eerste fysieke slachtoffers van de transitie geworden. Vrijdag wuifde ik naar een aardige buurvrouw aan de overkant van de straat, we joelden wat over en weer, waarna ik impulsief besloot er een iets lokaler gesprek van te maken. Ik stak de straat over tussen twee geparkeerde auto’s door en bleef haken achter een snoer dat naar een laadpaal liep. Niet zo’n opzichtig snoer als dat op de foto. Hoe dan ook, het struikelt niet lekker met een Tesla aan je enkels, neem dat van mij aan.

.

laadpaal

.

Nou ja, het is een transitie, dus de regelgeving zal ongetwijfeld worden verfijnd. Vanwege het tekort aan laadpalen wordt tegemoetgekomen aan thuisladers. Hier aan de Schotersingel is daar duidelijk over nagedacht. Waarschijnlijk geen duurzame oplossing in de zin van ‘definitief’, maar toch…

.

laadpaal2

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen..

Vooruit gluren

Een piek zo hoog als de Bavo-toren in de RaDa-statistieken, zo wilde ik mijn zelfpromotie beginnen. Alleen was ie er niet, die piek. Waar gaat dit over? Morgen is Gluren bij de Buren. De huisdichteres en ik keren terug naar onze gastvrije ‘buren’ van vorig jaar, waar we prima herinneringen aan bewaren.

.

samenhubsch

.

Gisteren schuimde ik de RaDa-archieven af, op zoek naar dertig bruikbare stukjes en columns uit de 2808 die mijn Verzameld Werk vormen. Niet systematisch, d.w.z. eerst april 2005 en dan via mei 2005 door naar het huidigste heden. Meer te hooi en te gras, klikkend en scrollend, tevreden knikkend en bedachtzaam fronsend. Er viel heel veel af (te lang, te scherp, of gebaseerd op een foto of beschimmelde actualiteit), maar het was al met al zeker geen straf (voor wie later heeft ingeschakeld, het archief bevindt zich onderaan het menu, voor de kijker rechts).

Toen ik net bij de ‘statistieken’ keek bleek mijn nijvere internet-activiteit echter niet te zijn omgezet naar een Bavo-toren-piek. Sommige vormen van zelfpromotie worden niet gehonoreerd. Gelukkig maar! 

HET BELANGRIJKSTE voor wie er morgen bij wil zijn: het adres is Bakenesserstraat 20 (vlakbij de kerk); onze sessies duren dertig minuten (net als alle andere sessies van het evenement) en beginnen om 13.30 uur, 15 uur en 16.30 uur.

P.S. Er zijn morgen in Haarlem trouwens zo’n 130 optredens. Het volledige programma staat hier. En op de kaart lijkt het wel een petri-schaaltje waarop virulente culturokokken worden gekweekt.

.

buurgluur

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen..

Tata op Zee (2)

Straatjournaal feb. 2019

Briesen en tieren, als het even kan doe ik het liever niet, maar laatst schoot ik lelijk uit mijn slof. Het begon met Schiphol, onze nationale, op kerosine draaiende banenmotor. Er werd weer eens gespeculeerd over een uitbreidingslocatie voor de kust. Niks nieuws onder de zon/smog, het is eerder geopperd.

Ik zie er weinig in, maar die landingsbanen op zee hingen dus al in de lucht (als deze beeldspraak nog te volgen is) toen er bij Wijk aan Zee een stinkbommetje barstte: daar pikten de bewoners het niet langer dat slakverwerker Harsco, op het terrein van staalgigant Tata, om de haverklap enorme stofwolken over hun dorp uitbraakt. De ‘grafietregens’ laten op autolak een groezelig laagje achter dat bij laboratoriumonderzoek onder meer metalen bleek te bevatten: per kilo 450 mg zink, 310 mg chroom en wat lood, barium, kobalt, tin en arseen. Trotse koploper was vanadium, met 940 mg. Op de autolak? Eveneens op gazons, volkstuintjes en blozende kinderwangetjes. Op een voorlichtingsbijeenkomst werd sussend medegedeeld dat de smurrie geen acuut gezondheidsgevaar opleverde, ‘zolang je er geen kilo van at.’ Zoals bekend is in dit land van acuut gezondheidsgevaar slechts sprake bij inslaande bliksem op je kruin of aanhoudende mitrailleursalvo’s. Over een beetje grafietregen moeten gezonde Hollandse jongens en meisjes niet zaniken… Het volk wordt nu gepaaid met een onderzoek. Hoezo onderzoek? Hopen ze bij Tata misschien dat hun unieke mélange van grofstof en fijnstof een heilzame werking zal blijken te hebben op de luchtwegen, waarna Wijk aan Zee een kuuroord kan worden, Lourdes en Davos ineen?

En toen was het tijd voor die slof. Kan dat Tatacomplex niet óók verplaatst worden naar zee, fulmineerde ik.

Het duurde even tot de reikwijdte van mijn uitbarsting tot mij doordrong… Die Noordzee biedt kansen! Als we maar durven doorpakken!! Een nieuw Deltaplan!!! Bouw het Formule1-circuit van die maffe Oranje-prins daar ook maar. En wat te denken van alle glastuinbouw en bio-industrie? Het zeegat uit! Maak een drijvende archipel met varkensflats en Q-koortsgeiten. Opgeruimd staat netjes! Een beetje uit-de-doos-denken en we kunnen op het vasteland schoon schip maken (als deze beeldspraak nog te volgen is). Aan die zee gaat sowieso weinig verloren, tetterde ik door in mijn foeter-modus. Er staan al zoveel windmolenparken gepland – in 2050 is 25% van het kustwater door die krengen bezet. Daar zullen containerschepen en andere oceaanreuzen straks tussendoor moeten manoeuvreren naast garnalenvissers en surfers.

Kennen jullie dat, zo’n pessimistische doordraafdag? Ik moest even betijen en toen kreeg ik een heel ander visioen. Het had te maken met Jojo, de bultrug die al enkele maanden onze ondiepe Noordzee als pierenbadje gebruikt. De bultrug is een baleinwalvis van een meter of veertien, die leeft van krill en kleinere vis als sprot en haring. Jojo duikt regelmatig op langs de kust tussen Scheveningen en Texel en vermaakt zich wonderbaarlijk in zijn uppie. Hij spuit fotogenieke fonteinen de lucht in, maar zo’n kolos is tot veel meer in staat. Ze kunnen rechtstandig hoog uit het water opstijgen, achterwaartse salto’s maken en zelfs een paar meter boven de golven ‘vliegen’. Fabelachtig. Jojo heeft inmiddels een eigen Facebook-fanclub en een enkele marien bioloog verkneukelt zich al dat hij een blijvertje is.

Zelf ben ik er nog niet met een verrekijker op uitgetrokken om hem te ‘spotten’. Liever koester ik mijn eigen beeld van Jojo. Op optimistische dagen zie ik hem als een baken van hoop, een mythisch schepsel; een gezant van barmhartige hogere machten, die ons, radeloze westerlingen, nieuwe hoop willen schenken en bekeren tot spirituele wijsheid en nieuwe inzichten. Tata op Zee? Nee, dat kunnen we onszelf en Jojo niet aandoen.

walvis-gespot-voor-zeeuwse-kust

Nekvel

Ik was gisteren pakweg de 550.000ste die dat filmpje op Dumpert bekeek: een door leerlingen gefilmd incident op het Kennemer College Heemskerk, waarbij onderwijs-assistent Gerrit Keeman ten einde raad een jongen in zijn nekvel grijpt en het technieklokaal uit duwt.

Geen gemene wurggreep, geen woest gesleur aan kleding of oren. Sensatiezoekers kwamen dus niet aan hun trekken. Keeman (oud-politieman, 64 jaar en nog een paar weken van zijn pensioen verwijderd) was gesard en geprovoceerd en het ‘slachtoffer’ had Keemans moeder beledigd. Van de schoolleiding kreeg Keeman te verstaan dat zijn aanwezigheid op school niet meer gewenst was. Hem werd ‘onprofessioneel handelen’ verweten. In het belang van de ‘rust in de klas’ werd hij vrijgesteld van verdere werkzaamheden. Die jeugdige treiterkop kon de volgende dag weer terug naar school gaan.

Keeman, die van het schoolbestuur begrip noch steun ondervond, liet het er niet bij zitten. In plaats van thuis te zitten ‘sippen’ (iets anders dan ‘nippen’) deed hij op RTV-NH zijn verhaal, dat ongekend veel weerklank vond. Een inzameling leverde €5000 ‘smartegeld’ op en een petitie is al 7000 maal getekend. De reacties zijn heftig en blinken niet uit in nuancering. De karwats en het rottinkje hoeven van mij niet terug (en ik ben zelf zeker geen ontgoochelde leraar), maar ook mij vervulde dat filmpje met afgrijzen.

‘Leraar is het eenzaamste beroep ter wereld’ heb ik weleens gezegd, tenminste als het slecht gaat tussen jou en een klas (of klassen), om wat voor reden dan ook. Je krachten vloeien weg, je bent door je repertoire heen en je beseft dat die 25 kinderen jou ondanks al je goede bedoelingen niet moeten, je zullen minachten, jennen of negeren. Dat het niet meer goed zal komen. Dat machteloze gevoel kan je met niemand delen.

Maar het erge van dat filmpje was dat Keeman niet als enige gezagsdrager in dat lokaal stond. Hij was onderwijsassistent. Ergens, tussen die losgeslagen leerlingen, liep ook nog een ‘vakdocent’, althans… ik zag iets flodderen wat qua postuur op een volwassene leek. Een man wapperde wat met zijn armen, maar dook niet op waar dat moest: tussen Keeman en dat recalcitrante stuk vreten.

Dat laffe bestuur van het Kennemer College treft natuurlijk nog veel meer blaam, maar zo zijn er nog talloze. In de hoogste echelons van het onderwijs is ziel- en klootloosheid een vereiste; hypocrisie en wereldvreemdheid strekken tot aanbeveling. Overal verkoopt men dezelfde vrome praatjes. Van de website van het Kenn. College: Je persoonlijke coach volgt je gedurende het hele schooljaar. Deze persoon kent je dus heel goed. Hij of zij helpt je te dromen, je ambities waar te maken en persoonlijke doelen te stellen. Je coach stelt vragen die jou helpen beter inzicht te krijgen in je eigen leerproces. Zo leer je prioriteiten te stellen, leerdoelen te plannen en te reflecteren op je gestelde doelen. Elke week heb je een coachgesprek van vijftien minuten met je coach. Dit gesprek gaat altijd op dezelfde manier volgens het 5-fasenmodel, zodat het voor jou duidelijk is.

Het 5-fasenmodel is mij onbekend. Zo veel gesprekken per week op die school en dat bestuur verwaardigt zich niet om met Keeman een fatsoenlijk gesprek te voeren, van mens tot mens, desnoods van maar 2 of 3 fasen. Die werd geacht thuis zijn wonden te likken. Ik heb er weinig fiducie in, maar het zou mooi zijn als alle heibel althans op een paar scholen tot zelfonderzoek en openheid leidt.

P.S. Mijn oude onderwijsstukjes staan met dank aan Arno nog steeds online: hier en de Levende talen-columns hier. 

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Ecologisch Toch

Europa is een extinction coldspot: weinig uitsterven, weinig biodiversiteit, weinig unieke soorten. […] 95% van het uitsterven gebeurt in de tropen.

Dit komt uit de NRC-wetenschapsbijlage van vorige week. Aan het woord is conservatiebioloog Stuart Pimm, die natuurbehoud in cijfers en formules vangt en drie wetten poneert: groot is beter dan klein (qua oppervlak natuurgebied); verbonden is beter dan verdeeld; natuurlijk is beter dan beheerd.

Ik haalde Pimm uit de krantenbak omdat het HD vandaag de hele eerste regiopagina wijdt aan de nieuw opgerichte adviesgroep ‘Ecologisch Toch’, die pleit voor de herintroductie van een in Haarlem uitgestorven soort, de stadsecolooog (Dik Vonk was de laatste). Roland Brakel, Frank Zoontjes en Peter Bulsing proberen de gemeenteraad (bekend om zijn ongekende biodiversiteit en een aantal unieke soorten) mee te krijgen. Alle gepolste raadsleden staan er in beginsel positief tegenover, mits/tenzij/met dien verstande… Alleen de VVD-woordvoerder gooit roet/grafiet in het eten. ‘Geen stadsecoloog waar kosten aan zijn verbonden,’ laat schaduwraadslid Eloy Aerssens kortaf weten. Schaduwraadslid? In welke politieke niche leven die? Anne Sterenburg big game hunting in Zimbabwe, Jeroen Boer in de file bij het Rottepolderplein en Joris Blokpoel heeft alleen creditcards en geen milieu in zijn portefeuille. ‘Kan die lichtschuwe Eloy anders niet even uit de schaduw…?’

.

vogel in stad

.Nederige vogel op een paal in de stad

Stuart Pimm citeert trouwens nog een andere wet: Aldo Leopolds First Law of Intelligent Tinkering, die inhoudt dat je als knutselaar nooit iets weg moet gooien, zelfs (of juist!) als je niet weet wat het is. Op natuurgebied betekent dit dat je alles wat kronkelt, krioelt, glibbert, glijdt, fladdert en flubbert moet beschermen. Dus ook de nederige waterkoet in de stadsvijver (hoewel, nederige?)

En zo zijn we terug bij ‘Ecologisch Toch’ (vreemde naam, het zal waratje toch geen woordspeling zijn, iets met ‘logisch’?). Ze willen meer deskundigheid in het groenbeheer, zoals bij het maaien. Dat kan anders. Nou ja, dan heb je het RaDa al aan je zijde natuurlijk (zie Grondoorlog en Langs de Delft en Man met Zeis gevraagd en Nijvere Maaimachine).

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.