Opbouw

Deze week keek ik met een eerste klas de film Paddington, over het schattige beertje, en daarin is een bijrol voor Mr Curry, de glurende en zurende buurman – zo iemand als ik zelf soms vrees te worden.

Zo was daar donderdag ineens de opbouw. Vanaf de tweede etage kijken wij uit over de Bomenbuurt, de Planetenbuurt en dan immer geradeaus. Tot donderdag, toen stak daar ineens een houten staketsel boven de andere daken uit. Het was het begin van iets, de buurt mocht weten wat. Het zinde mij niet.

.

opbouw2

.

Toen ik later naar buiten moest, hield ik stil om een foto te maken. Onder het houten geraamte stond een man met een baard.

.

opbouwer

.

“Moet ik even glimlachen?” riep hij, niet overdreven vriendelijk.
“Nee maar als u die baard afscheert komt het de foto beslist ten goede” zei ik niet. [Ik liet voorzichtig doorschemeren dat zijn project voor mij als een verrassing kwam]
“Ik doe dit in opdracht,” riep de man.
“Gelukkig maar,” antwoordde ik niet. “Want anders zouden die mensen raar opkijken als ze thuiskwamen en hun huis ineens een opbouw had.”
[De bewoners van het pand ken ik overigens niet]
De bouwman vroeg waar ik woonde (d.w.z. vroeg zich af waar ik me mee bemoeide) en voegde er ongevraagd aan toe dat de tekeningen op het gemeentehuis lagen, met alle benodigde stempels.
“Wat onhandig nou,” zei ik niet. “Je zou denken dat uw opdrachtgevers zelf ook nog wel ergens een kopietje hadden. Overigens, het scheelt mij zo’n 5m x 2m x 7km = 70.000 m³ uitzicht.”

Voor die laatste som sta ik niet helemaal in. Niettemin, het zit me niet lekker. Later vroeg ik aan de Buurvrouw die mijn voornaamste bron is voor het ultralokale nieuws of zij weet had gehad van de bouwplannen. Die opbouw komt namelijk schuin boven haar tuin. Nee, Lieke?/Stientje?/Liedewijn? had niemand gekend in haar voornemen. Ze had stiekempjes de bouwvergunning aangevraagd en ineens stond die baard op het dak.

Ik vraag mij ondertussen af hoeveel Curry / Kerrie er in mij zit (en of het vroeger minder was).

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Gecryft!

Alle bezwaren van erkende über-Haarlemmers en klinkerknuffelaars tegen het asfalteren van de Dreef zijn verpulverd. Gecryft!

Ze mogen weliswaar nog even doorsikkemaren – de verantwoordelijk wethouder wil zo nodig nog wel ‘in gesprek’ met Haverkorn cum suis, maar daar zal toch meer een vorm van nazorg zijn dan een laatste kans om haar van mening te doen veranderen.

Heeft Cryfkes onverzettelijkheid te maken met de plotselinge verschijning van de superbus in het straatbeeld? We waren er misschien geestelijk beter op voorbereid geweest als we de Connexxion-posters (hier nog zonder Fred Teeven) serieus hadden genomen.

.

futureconnexxion2

.

‘Loop niet onder een bus was altijd al een behartenswaardig advies, maar de gevaartes van R-Net die sinds gisteren door de stad trekken nopen tot extra voorzichtigheid. Kijk dit is er een.

,

halvebus

.

Herstel, dit is een halve. De hele ziet er zo uit – let op het geknakte dak.

.

langconnexxion

.

Hoe de chauffeurs die in de enge uitsparing tussen de perrons manoeuvreren is een mirakel. De nieuwe bussen (die met een hoge frequentie naar de Bijlmer rijden zijn 21 meter. De voorste passagiers arriveren bij het Verwulft als de achterste nog op het vertrek wachten bij het station!

En omdat het uit de lengte of de hoogte moet komen, zijn er ineens ook dubbeldekkers. Strak, glimmend en waag het niet daar nog even voorlangs te glippen met een Twingo of een Fiat Panda. Je wordt verfrommeld als een kartonnen eierdoosje.

.

R-Netdubbeldekker

.

RNet

.

Het einde van de boemelbus lijkt nabij. Bij Connexxion mag je sinds 10 december niet meer contant betalen: ‘Dat is sneller, makkelijker en veiliger’, roepen ze om de vijf minuten behaagziek om. Geen teutende oude dametjes meer in de future! Overigens moet ik bekennen dat ik de afgelopen week dankbaar gebruik heb gemaakt van lijn 385, die mij zonder mankeren en glibberen naar mijn werk bracht. Ja, ik heb gemopperd over dat nieuwe traject (en daar heb ik geen spijt van), maar nu het er eenmaal ligt maak ik er dankbaar gebruik van.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Die Ko!

Ko de Roo! Ko de Roo! Ko de Roo was vandaag de held van de dag. Neem Ko de Roo op de schouders en rijd hem rond in een open landauer over de bevroren wegen!

Die Ko toch! Het gonsde door de school en even later kwam de rector het bevestigen: iedereen de laatste twee uur vrij. Overmacht. Ze konden niet anders. En het kwam door Ko de Roo! Geef Ko een lintje. Over de sneeuwpracht had niemand het meer. Het was Ko de Roo voor en Ko de Roo na. Vergeleken bij hem zijn Ko Dranje en Ko de Geel echt kansloze sukkels. Ko de Roo for president!

.

stalling

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Gewit

Noem mij een ontaarde Haarlemmer, maar het is mij nooit gelukt een hekel te krijgen aan Graziella Curreli’s standbeeld van Kenau & Ripperda (zie hier voor de voorgeschiedenis).

Vandaag in de sneeuw, de allestransformerende sneeuw, zag het bepoederde heldenpaar er net weer even anders uit. Bijna onverzettelijk!

,

ripperdawit

.

En een half uur later, nog steeds niet verzet, in het licht van de oliebollenkraam:

.

kenauwit

.

Het was of we lang op de sneeuw hadden gewacht. En dat gold zeker voor deze twee gretige geweldenaars op de Westelijke Randweg, die alleen buiten mogen spelen als het glad is. De rest van het jaar staan ze binnen te dromen van geïsoleerde dorpen, blizzards en een Nieuwe IJstijd.

.

sneeuwploeg1

.

sneeuwploeg2

.

Dat heeft ons mooie land allemaal paraat staan, ten dienste van degenen die tegen iedere prijs snel weer over willen tot de orde van de dag, zonder slipgevaar. En voor de anderen bleef er nog genoeg ongepekelds over.

.

witblad

.

En het RaDa zou het RaDa niet zijn als het niet afsloot met de onder alle omstandigheden fotogenieke Schotersingel.

schotersingel

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Voor De Mol

Een vriendenploeg wil ik het niet noemen. Het zijn drie goede vrienden van me en samen gingen we eerst naar Pyke Koch in het Centraal Museum in Utrecht en daarna was er een late lunch – visgerechten, witte wijn en genoeglijk bijpraten.

Het gesprek vlinderde van Koch naar Couperus, van privédomein naar publieke sector en van gedeelde pleziertjes naar geniepige ergernissen. Zo waren daar, in de keuken van een van ons, de wormstekige stoelen. De zwakste had het anderhalf jaar geleden begeven, zijn krakkemikkige kompanen stonden er nog, maar hadden al lang vervangen moeten zijn. Wij wezen onze vriend minzaam op het bestaan van antiquairs, interieurzaken, woonpaleizen en meubelboulevards. Wat lette hem?

De sta-in-de-weg bleek zijn vrouw, die niet kon kiezen. Een vrouw die niet kon kiezen???????????? Een eruptie van warm begrip en diepgevoelde herkenning deed de ruiten van het restaurant à la minute beslaan.

.

Pykeswijven

.

We hadden alledrie ook zo’n vrouw die leed aan acute verlamming zodra er een keuze gemaakt moest worden. Zullen we een keer met z’n achten gaan winkelen, riep ik jolig.

Het plan werd uitgewerkt. Misschien dat de eega’s in combinatie met een andere winkelpartner meer besluitvaardigheid / minder besluiteloosheid zouden tonen? Of dat de mannen bij een ander meer geduld en inlevingsvermogen opbrachten? Elk stel diende vooraf een verlanglijstje mee te nemen (keukenstoelen, winterjas, staande schemerlamp, kruidenrekje) en een notitieblaadje met het besteedbare bedrag, kwaliteitseisen en een foto van de entourage. Daarna werden er lootjes getrokken en dan…

Een gouden formule voor een reality show. John de Mol jr.! Doe er iets mee!

.

langenacker

.

P.S. Vandaag in het HD een interview van Annalaura Molducci met scheidend PvdA-wethouder Joyce Langenacker, die burgemeester van Ouder-Amstel wordt. Dat lijkt me nou een vrouw met wie het goed winkelen is: efficiënt, praktisch, nuchter, bereid de zaken ook van een andere kant te beschouwen. Voor Joyce geen impulsaankopen of onvervulbare dromen. Het RaDa wenst haar een goede loopbaan toe.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Lokgeld

Een kennis had een gokje gewaagd met een Bitcoinoïde betaalmiddel, vertrouwde hij me wat lacherig toe. Hij had één zo’n munt (een quickbuck, megadime, schijntje, goldex?) aangekocht voor €500 en in twee dagen was de koers met €150 gestegen. Het viel hem moeilijk om het grafiekje langer dan een kwartier te negeren en het niet door te trekken naar een aanstaand miljonairschap.

.

snelgeld

.

Laat de kerstpakketten eens zitten dit jaar, was ik van plan tegen mijn directeur te zeggen. Koop voor het hele personeel één lifechanger / winwin / skydiamond / plofpiek. Doet wonderen voor de saamhorigheid: met z’n allen volgen we onze investering; een dagelijkse dosis vitamine $ voor het hele team. En als de cryptoballon onverhoopt barst, vallen we ontgoocheld in elkaars armen. Smart, maar gedeelde smart.

.

begeergeld

.

Alleen, mijn directeur is een prudent man. En vandaag las ik dat virtuele zakkenrollers sluw hebben toegeslagen. De site van Nicehash is gehackt en er is voor €50.000.000 aan bitcoins verdonkeremaand. Duimpje omhoog, dacht ik onwillekeurig, want de hackers staan hier thuis momenteel hoog in aanzien. De huisdichteres en ik (geen binge watchers/serieschransers) zitten vast aan Mr. Robot, met een sociaal gestoorde hoofdpersoon die al in seizoen 1 het kapitalistische systeem ontwricht. Ademloos kijken we toe als vloedgolven commando’s en data over het scherm van het eenzame genie spoelen.

.

Malekrami

.

Deze Eliot onderdrukt zijn angststoornissen en paniekaanvallen met de nodige drugs, drugs met de nodige bijwerkingen. Een capuchon beschermt zijn getroebleerde hoofd tegen de grote, boze, analoge buitenwereld. Vandaag was ik even in Amsterdam en ineens zag ik ze overal: rusteloze, schuwe gebruikers met wallen onder hun ogen, gevangen in hun eigen wereld. Of was de overstap van Downton Abbey voor mij te snel en begin ik nu zelf te hallucineren?

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Vragen en regels

In het tentje hier in de buurt waar ik graag de dag tot leven wek met twee koppen sterke koffie, hebben een stewardess en een ex-stewardess elkaar gevonden. Hoewel, gevonden?

Ze staan op vijf meter van elkaar aan de balie. Over mijn hoofd vliegt een zure dialoog over passagiers die zich niet weten te gedragen en maling hebben aan ‘regels’ en voorschriften.

Ze hebben gelijk, ongetwijfeld, maar ondertussen lees ik een boek over andere geüniformeerden en andere reizigers. Tell me how it ends van Valeria Luiselli is ‘an essay in forty questions’. Het zijn de veertig standaardvragen die zij als tolk geacht wordt door te nemen met Spaanssprekende kinderen die zich moeten melden bij een New Yorks gerechtshof voor immigranten ‘zonder reisdocumenten’. ‘Vertel me hoe het afloopt‘ is een vraag die Luiselli’s dochter stelt als haar moeder iets loslaat over de geschiedenissen van die vluchtelingen.

.

valeria

.

Ik ben pas op de helft van de 117 pagina’s; het is zo’n boek dat zich niet snel laat lezen, omdat dat oneerbiedig zou voelen – tegenover de schrijfster met haar bedachtzame stijl en tegenover die kinderen, wier trieste verhalen over misbruik en mishandeling routineus worden vermalen door de instanties die zich met hen bezighouden.

Luiselli weet dat er geen simpele oplossingen zijn: The whole thing is a mess, a puzzle impossible to piece together using common sense and logic. But this much is clear: until all the governments involved – the American, Mexican, Salvadoran, Honduran and Guatamalan governments, at least – acknowledge their shared accountability in the roots and causes of the children’s exodus, solutions to the crisis will be impossible.

Het boek gaat over de stilzwijgende, hardvochtige aannames achter de ’40 vragen’ op het formulier en over de onmogelijkheid die te beantwoorden, tolk of geen tolk. Veel kinderen worden op de tocht uit Mexico begeleid door een zogenaamde coyote, een betaalde gids. Dat is een van de misverstanden in het gesprekje met deze vijf- en zevenjarige meisjes uit Guatemala (hun moeder mocht er niet bij aanwezig zijn).

Why did you come to the United States?
I don’t know.
How did you travel here?
A man brought us..
A coyote?
No, a man.
Was he nice to you?
Yes, he was nice, I think.
And where did you cross the border?
I don’t know.
Texas? Arizona?
Yes! Texas Arizona.

Hoeveel inlevingsvermogen kun je verwachten van beambtes in opvangcentra die jaarlijks duizenden kinderen zien langskomen, of van de mannen van de grenspatrouilles? Toch was ik geschokt toen ik las over rancuneuze begroetingen als ‘Speak English! You’re in America now.’

Dit was in 2014, nog ten tijde van Obama. Onder Trump zijn de omgangsvormen vast niet verbeterd. Als er al lichtpuntjes zijn, moeten die gezocht worden bij mensen als Valeria Luiselli, die het op kunnen brengen al die ellende op te tekenen.

P.S. Nieuwsgierig geworden naar Luiselli, keek ik naar haar andere werk. Ahum… The Story of my Teeth moet nog maar even wachten – het was voor mij een week van geboord, gevijld en gevuld worden, met nare napijn in de wortelkanalen en wijde omgeving. Als het voorbij is, komt er misschien een nieuwe RaDa-categorie ‘Bij de tandarts’ – hebben jullie vast iets om naar uit te kijken.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Terugvalscenario’s

Het is mislukt. Terug bij af. De VU en de Open Universiteit hebben de stekker eruit getrokken en er komt geen University College in de Koepel.

.

afmonop

.

Gegniffel bij de ik-zei-‘t-toch-zeikerds uit de gemeenteraad (50%) en diepe ontgoocheling bij de kom-op-met-die-campus-optimisten van Stichting Panopticon.

Waarbij de RaDa-reda te doen heeft met de voorstanders. Ik kon me niet vinden in al hun argumenten. De voor het college zo belangrijke statusverhoging die de titel ‘universiteitsstad’ met zich mee zou brengen is mij worst. Anderen spraken over ‘de student’ als een soort levende straatdecoratie, of als een exoot die de biodiversiteit moest verrijken. Maar al met al was ik blij met het streven naar een University College op die plek.

Zo’n proces dat ondanks alle hoop en gretigheid op niets uitloopt heeft iets verdrietigs. Hoeveel overleguren zouden er dit jaar in gestoken zijn? Prof. Hans Adriaansens van Panopticon in het HD: “Eigenlijk verliep alles vlekkeloos. Er lag een dik document waarin iedereen zich inhoudelijk leek te herkennen. Ook juridisch leek alles afgetimmerd en het ministerie was enthousiast.”

Er vielen nog wel enkele financiële hobbels te nemen. Adriaansens kan er niet bij dat het daarop is afgeketst: “Ik doe heel erg mijn best om niet kwaad te zijn.” Waarbij het er (als mijn water me niet bedriegt) veel van weg heeft dat de beroepsvergaderaars van de VU niet het achterste van hun tong hebben laten zien, de afgelopen 9 maanden alles vlekkeloos lieten verlopen en het dossier  kalm steeds dikker, inhoudelijker en herkenbaarder lieten worden, om uiteindelijk koelbloedig abortus te plegen.

En Haarlem? B&W kondigde aan te kijken naar ‘terugvalscenario’s’.

.

monopnor

. 

Echt zo’n woord voor deze klamme week, van verstopte dakgoten, kapotte plu’s en nooit opdrogende regenbroeken. Je wilt gaan fietsen, maar striemende regenbuien dwingen je tot een terugvalscenario: klappertanden bij de halte van bus 385. Zo’n week dat je denkt, het hele leven is een terugvalscenario.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Vlaggen(e)motie

Nadat de Tweede Kamer was opgetuigd met een Nederlandse vlag, kon de Haarlemse gemeenteraad niet achterblijven. Vond Sander van den Raadt (Trots Nederland). Preluderend op de donderdagavond in te dienen motie beeldde het regiokatern van HD de brave Sander vrijdag af met onze driekleur – zo driest zwaaiend dat rood, wit, blauw en Sander in elkaar overvloeiden.

De kater is groot nu ik een dag later in hetzelfde HD moet vernemen dat het ‘symbool van eenheid in de (verdeelde) raad’ is gesneefd. Het is een mal verhaal: iets over de deadline van de krant (23.30 uur) en of de motie daarom eerder ingediend mocht worden in de (verdeelde) raad, wat niet mocht (je bent verdeeld of je bent het niet). D66 was onverdeeld tegen de vlag en toen tegen middernacht de nimmer verdeelde SP-izegrim Frits (gromgrom) Garretsen grauwde dat graggen buiten groorden, waar ze in de grind konden grapperen, trok Sander van den Raadt zijn motie in. Ontgoocheld. Nadien is niets meer van hem en zijn vlag vernomen.

De gang van zaken is typerend voor een raad met een tekortschietend probleemoplossend vermogen. Waarom geen halve vlag ophangen? Of alleen een vlag in de oneven weken? Of het ‘symbool van verbinding’ zo bevestigen dat alleen de voorstanders er zicht op hebben en de tegenstanders het met de nek aankijken?

.

vlaggo

.

P.S. Vanmiddag om 15.00 uur is er bij het Dolhuys een manifestatie tegen de Dolhuysbrug. Zoals jullie weten is de RaDa-reda in dit geval tegen elk compromis. Maak van de Rode Loper geen Rode Sloper!

Roodwitblauw P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Brom

Ineens was er die brom. Of had ik die brom. Hij was niet van mijzelf; onze koelkast had geen kuren, radiatoren en versterker maakten geen bijgeluid. En (vergewiste ik me tweezijdig poerend) ik had geen zeldzame vorm van tinnitus, met een bas- in plaats van een fluittoon.

De onderbuurvrouw is al weken bezig met een renovatie, die gepaard gaat met veel bikken en beuken, maar brommen stond nog niet op de lijst van ongemakken. Alleen, het was avond, dus er waren geen werklui meer bezig. De brom kwam het luidst door in de kamer waar ik me het liefst ophoud; mechanisch, alsof er in een naburig vertrek iemand onophoudelijk sinaasappels perste.

De brom hield aan. Ook de volgende dag bromde ie door en de dag daarop. Een verdieping hoger, in de slaapkamer, was ie eveneens hoorbaar, zij het minder hinderlijk. Was er iets geïnstalleerd, een ventilator of zo? Ik kon uitwijken naar andere kamers, maar toch… Op de vierde bromdag belde ik aan bij de buurvrouw en bromde dat ik niet vroeg beleefd of ik de rest van mijn leven… Ze noodde me binnen en wees tamelijk moedeloos op een fors, geel apparaat wiens taak het was de nieuw gestucte muren droog te brommen. ‘We hebben ‘m tot maandag gehuurd.’

Optrekkend vocht, ze was van de ene narigheid in de andere gerold bij de werkzaamheden. Ik betuigde mijn deelneming (ze zag er veelbeproefd uit) en vertrok. Opgelucht. Nu ik de bron van de brom kende, ervoer ik het geluid als iets minder irritant. Jammer genoeg werd dat apparaat geprolongeerd en inmiddels bromt het al bijna twee weken constant.

Ik experimenteerde met antigeluid. Death metal en bombastische symfonieën zijn een te grote aanslag op mijn zenuwen; in vioolsonates vallen stiltes waarin de brom zich gretig manifesteert. Uiteindelijk kwam ik uit bij pianomuziek van Haydn. Zeker geen straf.

Daar komt bij, aan zo’n brom wen je ook. Stel… stel dat die machine morgen is afgevoerd, dan is de kans aanwezig dat mijn oren hem missen en zich geen rust willen geven tot ze ‘m weer horen. Ooit woonde ik naast de spoorlijn naar Zandvoort. Door de vroegste treinen sliep ik altijd heen. Wel werd ik  een keer wakker toen de machinisten staakten. Die ongewone stilte werkte kennelijk zeer verontrustend.

.

haydn

.

Buste van Haydn in Vredenburg (kweet niet wie de maker is)

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.