Loofflats en woonboten

‘Verkoop Deliterrein opgeschort’, lees ik in het HD. En wethouder Van Spijk (D66) is uit zijn hum. Door een aangenomen raadsmotie van Frits Garretsen (SP) moeten in de te bouwen woontoren nu ook veertig woningen komen volgens het Friends concept, waarvan de helft sociale huurwoningen.

Het Friends concept behelst dat twee of meer alleenstaanden een appartement delen en een TV-serie over zichzelf laten maken. De ontwikkelaar zal daardoor minder verdienen aan zijn toren dan voorzien, dus moet er opnieuw onderhandeld worden over de grondprijs; ook krijgen de architecten er een hele dobber aan om al die vriendschappelijk gedeelde woningen te voorzien van het belastingtechnisch vereiste aantal eigen wc’s en douches. Vertraging dus, vertraging en dat terwijl voor de verkiezingen de bouwambities uh… torenhoog waren. 12.000? 16.000 woningen? Welke partij bood er meer?

Kan het RaDa nog iets betekenen in dezen? In de NRC stond gisteren een artikel over Stefano Boeri, een Italiaanse architect die in Milaan het ‘bosco verticale’ ontwierp, een met bomen begroeide woonflat. In Utrecht en Eindhoven krijgt het idee navolging, ook (en dat is een primeur) in de sociale woningbouw. Is dat niets voor Haarlem?

.

bosco-verticale

.

In de NRC van vandaag staat bovendien een stuk over ‘varende flatgebouwen’ die Rotterdam aandoen, oftewel cruiseschepen. Die herbergen zo’n 3800 opvarenden. Haarlem, tik voor een zacht prijsje drie van die gepensioneerde oceaanreuzen op de kop (zeewaardig hoeven ze niet te zijn) en huisvest daarin al onze alleenstaanden, starters, daklozen, gedroste zeebonken en andere waterliefhebbers. Versleep die gevaartes iedere dag een stukje langs de Spaarndamseweg of over de Mooie Nel, zodat de overburen niet klagen, of creëer een nieuwe lighaven in de Waarderpolder. Tuig ze (à la Boeri) op met al het loof wat over is van de Potjesmarkt en onderhandel dan pas op je dooie akkertje over dat Deli-terrein. Want zoals het nu gaat, schiet het niet op.

.

IMG_5915

.

P.S. Voor een korte introductie hier een RaDa-stukje over Frits Garretsen (SP): http://www.dagklad.nl/2017/03/02/20-16/

PS In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Eksters en hipsters

Benepen, xenofoob, door-de-vitrage-glurend achterdochtig – wie wil het zijn? Ruimdenkend, gastvrij, tolerant – wie wil het niet zijn? Dus ik schrok een beetje van mezelf toen ik gisteren mijn ogen tot bozige spleetjes kneep bij de aanblik van zeven vale, berugzakte jongemannen (sommige met puntbaarden!) die in ganzemars naar huisnr. XX liepen en daar schielijk naar binnen gingen.

Het kon niet uitblijven! Amsterdam gaat paal en perk stellen aan de airbnb-anarchie, dus dan wijken de toeristen uit naar het zwak verdedigde Haarlem. Gewetenloze speculanten zullen hier de voor fatsoenlijke mensen onbetaalbare huizen opkopen en… Die loze herenonderbroek in de goot was misschien de wegbereider van vele soortgenoten.

Afijn, ik heb rustig geslapen – die jongens waren waarschijnlijk botanici of een septet dat optreedt op een festival voor héél oude muziek, met veel vedel en luit en weinig geluid. En zwak verdedigd? De gemeente Haarlem heeft zelfs al een meldpunt voor types zoals ik. Anoniem klagen mag zelfs ook nog – aan alles is gedacht!

.*****

ekster

.

Het RaDa is geen vogelweblog, itereer ik tot vervelens toe de laatste tijd, maar het moet gezegd: ik heb de schijn tegen.

En dat komt door de malle vogels hier in de buurt. Eerst die vleugelspits en gisteren fietste ik in de Jan Steenstraat langs twee eksters die wel héél dicht bij een op de stoep luierende kat kwamen. Doe maar voorzichtig, wilde ik roepen, maar ze zochten ‘m juist op.

.

ekster2 (1)

.

ekssteruitsnee

.

Was het een pesterijtje? Een dolletje? De dikste ekster hield zich afzijdig, maar die kleinere pikte de kat in zijn staart, leek het, en deed er alles aan ‘m te tarten. De kat rolde loom op zijn zij, maar kon zich er ook weer niet héél druk om maken. Na een tijdje vond ie het welletjes en taaide af, nagekeken door zijn speelmakker/plaaggeest/of wat het ook was.

.

ekster3

.

Ah, er zijn op Youtube filmpjes van: https://www.youtube.com/watch?v=SRV7k7aCEtY En die eksters opereren steeds met z’n tweeën.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Stammenstrijd

Als we niet oppassen gaan formatieperiode, zomerreces, herfstdommel en winterslaap naadloos in elkaar over hier in Haarlem – of heeft de RaDa-reda zitten pitten?

Alleen hier in mijn eigen straat dreigt een hevige stammenstrijd. Deze week ontving ik van de vriendelijke buurman/-vrouw van nummer XX rd/zw (geslacht, huisnummer en toevoeging verhuld overeenkomstig de nieuwe Europese privacywetgeving) een onheilspellend rondschrijven. ‘Regelmatig is er contact met de gemeente over het bomenbestand in onze straat.’

Beknopte voorgeschiedenis: de vertrouwde acacia’s hebben het zwaar te verduren gehad. Een werd omgeblazen door een zomerstorm, een tweede werd preventief geveld, een derde lijdt aan okselzwam, schorsrot, arborexia nervosa of alledrie – ik ben geen boomchirurg. Als brugklasser was ik in Thijsse’s Hof de trotse samensteller van een herbarium, maar inmiddels beperkt mijn bomenkennis zich tot eik, beuk, iep, populier en kastanje en dan houdt het wel zo’n beetje op. Dat zal snel moeten veranderen, als ik mijn status als betrokken burger tenminste niet wil verliezen.

Wij bewoners mogen van de gemeente een top drie inleveren en om ons te helpen wordt een voorzetje gegeven met kandidaatbomen.

  • Acacia Robinia (Witte accacia/Valse accacia)
  • Linde (Tilia)
  • Meelbes (te zien in de Deckerstraat, staat er behulpzaam bij)
  • Esdoorn (Acer)
  • Gleditsia Triacathos.

Grappig, mijn eerste opwelling is dan toch te kiezen op grond van de naam. Die Valse acacia spreekt mij wel aan, al was het alleen maar om ooit een keer een grapje te kunnen maken met ‘nee, hij doet niks’. Oh, wacht, de Gleditsia Triacathos is de Valse Christusdoorn, dus dat schiet niet op dan. Inmiddels is mij gebleken dat anderen hun eigen afwegingen maken. Zo staat de linde in een slecht blaadje bij allergiepatiënten; autobezitters vrezen de Meelbes (Sorbus Aria): die trekt vogelzwermen aan, wier bessensaphoudende kak de lak lelijk aantast. Ik voorzie nachtelijke bezoeken van door donkere capes geanonimiseerde buren die mij omkopen / bedreigen / verleiden om over te stappen van de Andalusische sierappel op hun favoriet, de stervormige Kardashian.

Maar wacht, wat stom van me, eigenlijk kan ik me nu al uitspreken! Er is een boom waar ik hardcore fan van ben. Waar is mijn cape? Natuurlijk, het moet een Ginkgo Biloba worden!!! (Zie hier voor de RaDa-ode).

Ik houd jullie op de hoogte. Overigens staan de acacia’s al een beetje in bloei. Nog even en ze parfumeren de wijde omgeving.

.

bloeicacia

.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Kansberekening

Hoeveel zussen hebben de Haarlemse wethouders? En hoe groot is de kans dat je in een vreemde stad toevallig de zus van een Haarlemse wethouder treft? En dan van degene waar je bijna (of misschien wel helemaal) op hebt gestemd?

Ik was deze week in Utrecht, maakte een avondwandelingetje en zag ergens bij de Snelliuskade – bij een van die smalle waterloopjes die de buurt zo mooi doorsnijden – een onorthodoxe lantaarnpaal. En verderop nog een. En nog een. Grappig! (Of was het een verdediging tegen het nieuwerwetse LED-licht?)

.

triplelamp

.

De volgende dag gingen we nog even terug, om ze bij daglicht te fotograferen. Bij de eerste stond een jongeman zijn auto te bewerken met een agressieve waterstraal, die al zijn aandacht vereiste. We sloegen de hoek om, fotografeerden in een verlaten straat nog twee schemerlamppalen en keerden op onze schreden terug. Bij de eerste lantaarnpaal spoot de man onverminderd driftig door, maar op het trottoir stond nu ook een jonge vrouw, spuitloos en aanspreekbaar. De lantaarnpalen waren een paar jaar geleden opgeleukt voor een straatfeest, wist ze. De kappen waren professioneel bevestigd door een buurman. Wel waren er inmiddels een paar gesneuveld. We babbelden wat, het gesprek kwam op Haarlem.

Haarlem, mijn broer woont daar ook, meldde ze tussen neus en lippen door. Die is wethouder. Jur Botter, wilde ik krijsen… Snoek, zei ze. ‘De winnaar van het luisteraarsdebat’ riep ik niet uit, want dat zou haar niks gezegd hebben. En toen we het wisten zagen we de gelijkenis. Donkere guitige ogen, krulletjes… (een Snoekalike, zei ik niet). En nou willen jullie natuurlijk wel weten bij wat voor lamp de zus van de wethouder woont. Kijk, dit is ‘m.

.

lamplicht2

.

Zo verrassend kan het leven dus zijn. Wie weet wie ik volgende keer weer ontmoet…? De stiefbroer van Cryfke in Zierikzee, de suikeroom van Jur Botter uit Dinteloord of een voormalige visvriend van Muggenmeester Wienen. Blijf vooral het RaDa lezen, want ik zal niet verzuimen er hier melding van te maken.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Gewoontedier

Als je op een ander huis past, merk je pas wat een gewoontedier je bent en hoezeer je met je eigen huis bent vergroeid. Wij zaten afgelopen week in de woning van een gepensioneerd echtpaar in de Vogelenbuurt in Utrecht. Oude vrienden van de huisdichteres.

Drie verdiepingen, ruime keuken en een tuin. Zij gingen op vakantie, er was een korte overdracht en na het uitzwaaien begonnen we met ‘wonen’. De eerste tests vielen positief uit: het koffiezetapparaat beter dan thuis, de WIFI ook. De stereo klonk goed. Comfortabele zitmeubels en dito matras. Er was een fijne buurtwinkel en een vriendelijk eetcafé even verderop. Dus vind je het gek – ik doe even niet aan spanningsopbouw – dat we het geweldig naar ons zin hebben gehad?

Alleen, zo’n ander huis, andermans huis, moet je je wel eerst eigen maken. De eerst dag hing er nog een lucht van drogend wasgoed, met een parfum dat mij tegenstond. Ging dat nog weg, vroeg mijn neus zich rusteloos af. En een huis is niet stil: er zijn nieuwe piepjes en bliepjes; krakende scharnieren, een houten trap die nakreunt. Het zoemt, het zucht, het ruist en het duurt even voor je al die geluidjes kunt thuisbrengen en negeren.

En dan zijn er je ‘bezittingen’ – waarvoor je een plekje wilt ‘bezetten’. Liefst een vaste plek en dat viel in dit huis niet mee. Het was vol. ‘Complet’, zoals op Franse campings staat. De vele kasten en opbergsystemen waren tot de laatste plek (alfabetisch!) gevuld met boeken en CD-collecties. Aanvankelijk voelde ik een sterke behoefte aan ‘mijn’ kastje of plankje, zoals je dat in een hotelkamer wel hebt, maar dat was er eenvoudig niet.

The house was very much ‘lived in’, zeggen de Engelsen en dat gold zeker voor dit huis. Geen steriele toonzaal, maar warmmenselijk en (op die alfabetische verzamelingen na) vaak onordelijk. Met voor de buitenstaander (die helemaal niet in zo’n huis hoort) kleine ergernissen en ongemakken, die je eraan herinneren wat een onvolmaakt samenwerkingsverband ieder huwelijk is, met onvermijdelijke compromissen op het gebied van organisatie, functionaliteit en hygiëne. Ik stelde me voor hoe bepaalde überpraktische, daadkrachtige, interieurbewuste types een week bij ons waren ingetrokken en tevergeefs probeerden te doorgronden waarom dit zus… en dat zo… en waarom wij niet gewoon… Of erger nog, dat ze in die week alle kruiden van vóór 2008 hadden weggegooid. Ook waren de pannen blinkend geschuurd. Spelenderwijs hadden ze een keur aan goedbedoelde kleine reparaties verricht en voor de hand liggende verbeteringen aangebracht (kijk, een haakje voor de pollepel). En dat wij beteuterd keken, want voor ons was het allemaal goed genoeg geweest zoals het was.

Het is mijn laatste ochtend in Utrecht. De regen tikt knus op de serre – toch nog een nieuw geluid – en het spijt me dat we hier al weg moeten zo meteen. Net nu ik gewend ben. ‘Gewend’ heeft dezelfde stam als ‘gewoonte’. Maar pas tijdens het schrijven van dit stukje bedacht ik dat ook ‘wonen’ en ‘gewoonte’ weleens etymologisch verwant zouden kunnen zijn. Ik hoop dat het zo is.

Vanavond ga ik het nazoeken. Nu eerst de koffer pakken.

.

escher

 

Huis in de buurt met Escher-gevel

.

Heilig Hart

Hoedvededl€ toedtwsednborgededn zouededn edrg zijn in Nedededrgl€aned? EDn yhoedvededl€ zouededn edrg zijn edied al€ws jed ededn l€edttedrg aanwsl€aat edrgied l€edttedrgws

Hoeveel toetsenborden zouden er zijn in Nederland? En hoeveel zouden er zijn die als je één letter aanslaat drie letters in het document zetten? Zoals mijn laptop presteert, bijvoorbeeld in bovenstaande zin?

Corrosie, zei de laconieke man van MyCom aan de Zijlweg. Koffie, thee of limonade gemorst? Geniest, gegriend, gekwijld boven het toetsenbord? Dus ik rammel dit onwennig op een inval-Trust van €12 met USB-snoer. En dat terwijl ik popel om het te hebben over de Heilig Hartkerk / Heilig Hart-ex-kerk.

Waar ik wekelijks ettelijke keren langskom en die ik soms bewonder. Gisteren (vakantie, hè) dreutelde ik wat bij het glas-in-lood in de gevel, toen ik – het zal niet zo zijn – binnengewenkt werd. Door een jonge vrouw die mij herkende van school en die daar binnenkort een kamer zou betrekken. De beheerder van het gebouw stond erbij. Zij wist me te vertellen dat – stel dat de ontkerstening tot staan wordt gebracht en een St. Willibrordus 2.0 de Kennemers massaal bekeert tot het christendom – de kerk teruggebracht kan worden in de oude staat. Reversibel, heet dat (kom daar in de Gierstraat eens om!). Het appartementencomplex (61 woningen) rust op een eigen fundering. Dus in theorie kunnen deze trappen er zo weer uit.

.

hhcasco

.

Evenals de muurschilderingen aan weerszijden ervan (van Margot van de Stolpe, als ik het wel heb, van 20 jaar geleden)

.

HEILIGHARTHAND

.

Vanaf de hogere etages ziet het voorportaal er zo uit.

.

hhentree

.

Oude muurschilderingen en de ramen zijn behouden gebleven. Alles zag er strak en goed onderhouden uit. En het moet toch mooi zijn om ‘s ochtends wakker te worden en vanonder je dekbed zo’n plafond te zien.

.

noknok

.

Meer over de H.Hartkerk in Verdichting.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Blauwe maandag

Gisteren was de eerste aflevering van ‘Blauwe maandag’, het open podium van café Jeltes.

Fredie & Friends had deze editie ook kunnen heten, naar presentatrice Fredie Kuiper. De meeste optredenden kenden elkaar, wat voor een prettige intimiteit zorgde, zonder dat het al-te-kneuter-knus werd. Het gemiddelde niveau was hoog. Lilian Blom, Suzanne Groot, Nuel Gieles, Fons Stam, Ronie Klinkhamer (dubbelend als soepkok), Hubers & Jaspers, Hannes Kuiper en Rob Wtenweerde stonden niet voor het eerst achter een microfoon, zij het misschien wel op de wankele krat die nodig was om die te bereiken.

Hoogtepunt van de avond waren voor mij de drie nummers van Hannes Kuiper – ooit Electric Hannes, maar gisteren zonder stekkers. En vrijwel zonder tekst – tekst in de zin van aaneensluitende, samenhangende regels. Maar als er wat kwam, had je ook wat: ‘… gisteren of vandaag,  maar is het vandaag eigenlijk wel vandaag?‘ Of iets van gelijke strekking.

.

hannes1

.

De intensiteit van zijn ‘liedjes’ of liedflarden was onovertroffen. Hannes unplugged? Die man geeft meer warmte af dan een straalkacheltje! Zelfs als ooit de laatste brabbeltaal uit zijn brein zou verdampen en zijn stramme vingers de snaren nog maar incidenteel wisten te vinden, zou ik bewonderend aan zijn voeten gaan zitten om me aan het fenomeen Hannes te koesteren.

.

Hannes2

.

Het is vanaf nu elke week Blauwe maandag in Jeltes, met wisselende presentatoren. Het is een sympathiek initiatief, dus wip eens aan in de Schagchelstraat, om te luisteren of – beter nog – zelf iets te doen.

P.S. Hannes is tevens de oprichter van Bevrijdingspop: http://www.dagklad.nl/2008/05/01/hannes-hannes/

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Spanningsdip

‘Na een dag vol chaos op Schiphol overheerst het ongeloof,’ aldus het HD, dat diverse deskundigen benaderde op een glansloze zondagmiddag, zonder zon, wielerklassiekers of voetbalwedstrijden om het kampioenschap. Héél Nederland had gisteren last van een ‘spanningsdip’…

.

spanningsdip

.

Maar al die uit hun sluimerstand gewekte deskundigen waren dus verbaasd dat Schiphol ‘op slot’ ging na een stroomstoring die de luchthaven niet eens rechtstreeks trof. Dat zou niet moeten kunnen, zoals niets ooit zou moeten kunnen volgens draaiboeken en deskundigen. Het HD citeert ook Marco Zannoni (voorwaar een naam die goed staat op je CV!). Zannoni is directeur van het Instituut voor Veiligheids- en Crisismanagement: “Laten we vooral leren van de stroomstoring en de impact op Schiphol. Het zal niet de laatste, niet de langste en niet de meest impactvolle storing zijn.”

Met die ‘we’ die ‘moeten leren’ bedoelde Zannoni waarschijnlijk niet de dik 5 miljoen reizigers die Schiphol deze meivakantie aandoen. Die moeten domweg blijven komen. Zijn tweede zin lijkt me te getuigen van een gezond realisme. De eenpersoons Rada-reda (gespeend van iedere deskundigheid) verbaast zich evenzeer. Die wandelt soms nabij Haarlemmerliede en ziet de Boeings en Airbussen overkomen met intervallen van 40 (?) seconden, alsof ze over de IJmond worden afgeschoten door een verveeld kind met een automatisch pistool. Dan komt het mij voor als een mirakel dat het al decennialang niet ernstig misgaat bij onze nationale leugenhaven.

We (op de ‘Lastige Zwanenburger’ en andere actiegroepen na) hebben het allemaal laten/zien gebeuren. Als er iets ‘impactvol’ is aan Schiphol zijn dat niet de storingen (hoe lastig ook voor de reizigers), maar geluidsoverlast, verkeersdrukte en milieu-effecten. En die dippen enkel als er incidenteel een storing is.

.

leugenhaven

.

Erg oude RaDa-stukjes over Schiphol:Rustverdelers en herrieschoppers of anders  Salderen, salderen! en Milieuruimte en… goh, die Zwanenburgers hebben een goeie aan mij, besef ik ineens.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Even voorstellen

Zo jammer dat je in een koor moet zingen, anders zou ik me op staande voet opgeven.

Eendracht en een goed humeur zijn onontbeerlijk voor koorleden, stel ik me zo voor – een zekere verdraagzaamheid voor elkaars valse noten en haperingen. Heerlijk moet het zijn om bij zo’n groep te horen. De gedeelde spanning voor een optreden – giechelen, dollen, frutten – dat schept een band, stel ik me zo voor. Stel ik me zo voor, want met mijn meervoudige vocale en muzikale handicaps zou ik direct na de eerste repetitie door elck van Haerlems 62(?) koren worden verstoten, weet ik.

.

sloveense voeten

.

Gisteren wilde het toeval (voor zover dat iets te willen heeft) dat ik bij een tentoonstelling in Hengelo luisterde naar een gemengd koor uit Slovenië. Een goedgeluimd gezelschap – allemaal afkomstig uit hetzelfde idyllische (stel ik me voor) rivierdorpje, dat ze voor deze tournee half ontvolkt hadden achtergelaten (zonder lerares, vroedvrouw, pedicure en metselaars). Slovenië heeft de vorm van een kip, legden ze uit in een innemende introductie. Van veel voorkennis over hun land bij het publiek gingen ze terecht niet uit.

.

slovkip

.

Ze zongen er lustig en harmonieus op los, zoals de dorpelingen dat al eeuwenlang doen daar in de Julische Alpen (stel ik me voor). Er was een drinklied, zoveel was duidelijk dankzij de mime, maar verder moesten we gissen waar het over ging. De geslaagde aardappeloogst van 1747? Een touwbrug over de snelstromende Radovna, die op Allerzielen 1845 zonder aanwijsbare oorzaak bezweek, met noodlottige gevolgen voor een scharensliep en zijn vrouw? Een Maria-verschijning? Verwende toeristen die sinds de toetreding tot de EU in 2004 zwerfvuil achterlaten op de stranden bij Portoroz? Een geitenhoedster die werd verleid door een verderfelijke Kroatische edelman, die haar onteerd achterliet in een grot bij… nou ja, een van de vele honderden daartoe geëigende grotten, stel ik me zo voor.

.

sloweenskoor

.

Ik kreeg geen kans het te vragen, want na de toegift zonderden ze zich af om zich om te kleden en te genieten van een kom bonensoep. Slovenië, misschien moet ik er komende zomer eens heen.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.