Sneuleeuw

Hoeveel leeuwenstandbeelden zouden er staan in Europa? Bij paleizen en op pleinen, als symbool van macht en overheersing? Ik kan er geen zinnige schatting van maken, temeer daar het niet alleen gaat om uit de kluiten gewassen exemplaren, zoals te zien op de Dam of Trafalgar Square.

Hier ter stede staan er een paar bij Paviljoen Welgelegen. Achter tralies.

.

leeuwenhek

.

Ik steek de lens even naar binnen.

.

grootleeuw

.

Héél imposant vind ik hem/haar niet, maar goed. Het kan veel erger. En dan komen we bij de sneuleeuw: dwergleeuwtjes van gips en andere inferieure materialen die zijn aangesteld om particuliere woningen te bewaken. Gekocht in een tuincentrum, waar ze naast tuinkabouters en plastic vijverkikkers stonden. Welpjes die nooit zullen brullen, met melktanden nog.

.

sneuleeuw

.

De komende maanden wil het RaDa af en toe een foto van een sneuleeuw plaatsen. Hoe sneuer hoe beter. Hierbij de eerste.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Parksessies

Een goedweergarantie heb je niet bij zomerfestivals (bij winterfestivals evenmin). Gisteren trad de huisdichteres op bij Parksessies in de Haarlemmerhout.

.

jopenkerk

.

Toen we de roze, niet bepaald fallische opblaas-Jopenkerk verlieten, begon het te spetteren.

En daarna te kletteren. We vluchtten naar de tapperij en zagen vanonder het tentdoek hoe de regengoden los gingen op ons, schuilende stervelingen.

.

sessieregen1

.

Het hele terrein was leeg, op de toegangspoort na, waar twee medewerksters trouw op hun post bleven. Samen onder de paraplu. Wat een onvoorwaardelijke toewijding!

.

sessieregen4

.

Na een kwartier was het kletteren weer spetteren geworden en ik waagde de oversteek. Vanwaar dit plichtsbesef? Ze moesten op de kas en het pinapparaat passen, was de eenvoudige verklaring. Hun humeur had er in ieder geval niet onder geleden. wat een lieverds!

.

sessieregen3

.

Zodra het droog was, verschenen er kinderen met kaplaarsjes om de beste regenplas te claimen.

,

sessieregen5

,

Spoedig daarna scheen fel de zon. Het thema van Parksessies (feminisme) was aan mij niet bijster besteed, maar op de twee dagen dat ik er was, werd ik getroffen door de prettige sfeer die er heerste en het enthousiasme van de organisatie. Voor de editie van volgend jaar gun ik ze vier warme, droge dagen.

.

sessieregen6

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Hemelsbreed

In een boek over de monding van de Theems* kwam ik een onderzoek tegen dat mij deed besluiten een bejaarde kaart van Haarlem te slachtofferen. Het ging over psychologische afstanden.

Londenaren werd gevraagd om afstanden binnen de stad te schatten – hemelsbreed/zoals het vogeltje vliegt. Het bleek dat de lengte van een lijn tussen twee punten die gescheiden werden door de rivier stelselmatig werd overschat (al nam dit effect af naarmate de deelnemers langer in Londen woonden). Als bavocentrist vroeg ik me direct af hoe dat met het Spaarne zat. Hoe ver ‘voelt’ de Koepel? Of wijlen het Haarlem-stadion?

.

haarlempsychologo

.

De zes roze spaken vanuit het NS-station meten op de kaart 20 cm.  Dat is ongeveer 2 km lang. Ze eindigen bij de Paviljoenslaan, het Ramplaankwartier, in Bloemendaal bij de Hartenlustmavo, in de Indische buurt, ergens bij de Veerplas, en bij het Reinaldahuis. Moeilijk, moeilijk… Is er sprake van een Spaarne-effect?
 
Ik zou de wandeling naar de Veerplas overschatten (maar dat komt eerder door die vervelende Oudeweg dan door het Spaarne). Het Ramplaankwartier lijkt ook ver weg; spelen daar andere psychologische barrières een rol, zoals de spoorlijn en de Randweg? Naar Bloemendaal zou ik moeiteloos lopen, dat doe ik zo vaak. De Indische buurt (waar ik zelden kom) voelt verder. Als ik het Reinaldahuis zie voel ik me al bijna toerist in eigen stad. Hier vermoed ik dat het Spaarne wel degelijk een rol speelt.

*De sokken op de kaart zijn gebreid door mijn schoonmoeder en het boek over het estuarium van de Theems is Walking to the Sea van Caroline Crampton.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Draagkracht

Pick your battles is een gemeenplaats geworden, maar B&W van Haarlem zou ik een andere variant aanbevelen: Pick your enemies. En zeker als het om de Grote Markt gaat.

Eerst worstelden ze jarenlang met de ongrijpbare Lips Capital Group (eigenaar van de Brinkmann Passage, of wat ervoor doorging). En nu zijn ze erin geslaagd in een taai conflict verwikkeld te raken met voetbalmakelaar Mino Raiola, eigenaar van de begane grond van de Verweyhal – die hij in 2009 kocht van… uh… de gemeente Haarlem.

De benedenverdieping staat al een paar jaar leeg. De bovenverdieping is een dependance van het Frans Hals en daar tussenin zit een vloer. Een vloer met onvoldoende draagkracht: hij moet hersteld en/of verstevigd. Raiola (aan wiens draagkracht niemand twijfelt) heeft nu een rechtszaak aangespannen over 4,2 ton gederfde huurinkomsten. Maar dat is slechts een schermutseling / treiterijtje. Zowel Raiola als de gemeente willen het hele gebouw, daar komt het op neer.

Onderhandelen met Raiola… Als zaakwaarnemer van Pogba, Zlatan en De Ligt onderhandelt hij dagelijks met clubvoorzitters van FC Barcelona, Manchester City,  PSG en meer van die puissant rijke types die met miljoenen strooien als verwende kleuters met hagelslag. En draait ze een poot uit. Het lijkt me niet dat de man met knikkende knieën aanschuift voor een potje blufpoker met Jur Botter of Merijn Snoek.

.

rijksterai

Hoezo, onvoldoende draagkracht?

Saillant detail: deze Raiola (inmiddels Monegask) is een van Haarlems grootste rijkste zonen. Een stadgenoot, stadgenoten! Kind van een bekende pizzabakker aan het Houtplein, waar hij leerde de handen uit de mouwen te steken. Heeft het zin hem op zijn gemoed te werken? Zo van, zeg Mino, Minootje, jij wil toch ook liever een culturele bestemming voor zo’n gezichtsbepalende plek in de stad? RaDa-inschatting: NEE.

Moeten we medelijden hebben met de gemeente, nota bene zelf verantwoordelijk voor de verkoop? NEE.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Communi-kaassie

Is ‘gemeentelijke communicatie’ een ‘contradictio in terminis’? Brave Haarlemse volkstuinders vernamen uit de krant dat ze moeten opzouten daar aan de Boerhaavelaan. Daar wordt geen papier met het gemeentelogo aan vuilgemaakt.
 
Dus in die zin mag ik me bevoorrecht voelen dat ik een gemeentelijk schrijven ontving van procesmanager V. over de plaatsing van een elektrische laadpaal hier een straat verderop. Hij attendeert mij op de mogelijkheid binnen zes weken na publicatie van het besluit in de Staatscourant bij B&W bezwaar te maken. Vooral niet vergeten naam en adres te vermelden en – ook belangrijk! – om welke reden bezwaar wordt gemaakt (Dus niet: Tief op met je paal, stelletje fuckers, ik wordt hier zo schijtziek van!!!! Is getekend Een laaiende Kleverparker).

Als autoloos burger heb ik verder niets met die paal te schaften, maar niettemin voelde ik me niet helemaal voor vol aangezien toen ik het volgende las: Het college heeft besloten bij bezwaren het plaatsen van de laadpalen de bezwarentermijn niet af te wachten. [sic, RaDa-reda] Het is daarom goed mogelijk dat de laadplekken eerder zijn gerealiseerd dan dat uw bezwaar is behandeld.[…] Wanneer het college van B&W besluit dat een ingediend bezwaar gegrond is, zullen wij de laadpalen weer verwijderen.’

Dus ze prakken die palen al de grond in terwijl ik nog vlijtig de Staatscourant zit te spellen en me verdiep in de Wegenwet, de Wegenverkeerswet 1994 (hierna WW1994), het Reglement Verkeersregels en Verkeerstekens 1990 (hierna RVV1990), het Besluit Administratieve Bepalingen inzake Wegverkeer (hierna BABW) en de Uitvoeringsvoorschriften van het Besluit Administratieve Bepalingen inzake het Wegverkeer.

Die wijsheid heb ik uit de intimiderende bijlage van twee vellen. Loop naar de pomp, zou mijn vader zeggen (hierna LNDP). In de bijlage zowel een kleurenfoto van de locatie als een plattegrond. Plus de pakweg veertig (40!) overwegingen die aan het besluit ten grondslag liggen (zie foto).

.

communicatie

.

Alle bewoners binnen een straal van 300 meter van de paal krijgen zo’n bespottelijke brief, die ik (als amateur-communicatiewetenschapper) alleen zo kan vertalen: Waag het niet te zeiken over die paal. Hij komt er (of staat er al) of je het wil of niet.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Tamarinde

Tamarindesaus kende ik wel; zat in een potje dat je in 1998 had gekocht, drie keer had gebruikt (in de pindasaus?) omdat dat potje er anders maar stond te staan, maar ja het stond er daarna toch wel, tot 2006, waarna je het tijd vond voor een nieuw potje, omdat die Indonesische toko er anders ook maar stond te staan. Jullie kennen dat soort potjes.

Gisteren in de Turkse supermarkt aan de Schoterweg zag ik een rode doos met RaDa erop – nou moeten jullie weten dat RaDa hier ter blogge een veelgebruikte afko is voor Raarlems Dagklad. Er zaten tamarindes in, uit Thailand. Dus ik kocht zo’n Rada-doos voor €2,50.

.

tamarinde3

.

Er zaten forse bruine peulen in (centimeter of vier). Glad en er stond meer spanning op dan op pindadoppen. Tactiel hoogst bevredigend, ook als je ze kapot knijpt. Dan verschijnt er een kleverige bruine vrucht. Zoetzure smaak. Cranberry? Sukade? Gedroogde abrikoos? In de vrucht zitten twee of drie pitten (voor wie een eigen boompje wil kweken).

.

tamarinde2

.

Indische dadel is een andere naam voor tamarinde. Ik peuzel er af en toe eentje op. En als ik deze overzichtspagina mag geloven zal me dat op allerlei manieren baten. Bomvol vitaminen. Wordt aangewend als geneesmiddel tegen zo’n beetje alles. Koortswerend, verkoelend en dorstlessend. Daarbij licht laxerend, spijsverteringbevorderend en galverdrijvend.  Adjuvans bij galwegenaandoeningen en geelzucht. Nah, zo kan ie wel weer. Anders is het straks net of ik op een bijsluiter zit te kauwen. En zoals gezegd, tamarinde is best lekker.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

246 en 123

Een vriendin is verhuisd naar Markenbinnen, met uitzicht op klassieke weilanden, sloten en dijken. We hadden ons voorgenomen te wandelen vanuit station Krommenie-Assendelft en zo geschiedde. De gemeente daar heeft het beste met de mensen voor, bleek.

We kwamen door een prachtig park, met werkplekken, luierplekken en gratis fitness-apparaten, waar ik als neo-pensionado gretig gebruik van maakte. Verderop bij een bankje troffen we een trapstel dat de zitterd in staat stelt lichaamsbeweging te combineren met lezen of leuteren. Jammer dat je er niet ook stroom mee kunt opwekken.

.

fietslezen

.

Doordat de meest directe route was opgebroken, maakten we een omweg die ons langs het Molletjesveer bracht. Zelfbediening. Het duurde even eer de aandrijfketting strak stond en we in de juiste cadans zwengelden, maar toen gleden we ook soepel naar de overkant. In hoeveel buitenlanden vind je zoiets?

.

Molletjesveer

.

Verderop waren weer werkzaamheden, en uiteindelijk liepen we veel langer langs de N246 dan ons lief was. Markenbinnen (300 inwoners) was even idyllisch als ons was voorgespiegeld. De huisdichteres kluste, ik wiedde en toen was het tijd voor de terugreis.

.

driegeit

.

Landweggetjes zijn er niet, dus wederom liepen we langs die provinciale weg. Het was 4 uur, nog geen spitsuur, maar het verkeerslawaai was moordend. Ter hoogste van De Woude verzonnen we een list die vies mislukte. We staken de N246 over en wilden via een omweg de bushalte bereiken. Na een kilometer of wat waarschuwden twee hoveniers ons dat verderop een onpasseerbaar hek stond. Werkzaamheden. We moesten terug op onze schreden en de stemming daalde.

We besloten te liften, wat lukte, en de behulpzame bestuurder zette ons af bij de halte naar Alkmaar. Stond op het bord. Volgens de OV-app kon bus 123 ieder moment komen en dat klopte. Alleen naderde hij van de andere kant. De volgend zou pas een uur later komen. Dankzij overtuigend gemimede wanhoop van de huisdichteres (wat kan ze toch veel!) wachtte de chauffeur tot er een gaatje in het langsrazende verkeer was, waarna wij naar de overkant spurtten. Connexxion zij geprezen!

Markenbinnen – het is er schitterend, maar een wandelgebied zou ik het niet noemen.

Weg terug?

Ik ben nog een beetje beduusd van het afscheid dat ik van collega’s kreeg aangeboden op de voorlaatste schooldag van het jaar. Goede toespraken doorspekt met dierbare herinneringen, een prachtig muzikaal intermezzo, een lading cadeaus en een buffet.

Gezeten tussen enerzijds de huisdichteres en anderzijds mijn moeder en schoonmoeder liet ik mij het eerbetoon welgevallen. Welgevallen is het juiste woord. Het was rond. Het was af. Ik ‘was er klaar mee’ klinkt veel te onvriendelijk, want ik kijk voldaan terug op het jaar. Maar tegelijk voelde ik sterk de zekerheid dat ik klaar ben voor een volgende fase.

Al zal het even wennen zijn. Neem de sleutelbos. Gisteren leverde ik mijn schoolsleutels plechtig in bij de administratie, en ook de sleutelhanger / het ‘token’ dat Magister-codes genereert. Er bleef slechts een amper iets wegend ringetje over met mijn huissleutel en de reservefietssleutel.

Na de alcoholisch besprenkeling van de vakantie in café Middeloo leverde dit een komische kortsluiting in het brein op. Op de Rijksstraatweg, op weg naar huis, tastte ik in mijn broekzak en viste daar mijn fietssleutel uit op. En ik fietste al…?!? Hoe kon ik fietsen terwijl mijn fietssleutel…

Ik heb natuurlijk nog veel meer ballast afgeworpen dan alleen die sleutels en het zal nog even duren eer ik dat ten volle besef.

.

wegterug

.

P.S. Zie ook mijn stukje van vorig jaar over Veertig jaar onderwijs.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Komisch duo?

Blinde vlekken op de stadskaart, wie heeft ze niet? Gisteren keek ik naar de WK-finale in café Spoorloos, bij de spoorwegovergang op de Westergracht. Van bittere ontgoocheling was geen sprake na de 0-2, maar laten we zeggen dat de nederlaag een geldig excuus was om nog even plaats te nemen op het terras.

Ik moet even vijf jaar niet hebben opgelet. Het was me niet compleet ontgaan dat ze daar in Zuid-West steggelen over de bebouwing van de ‘ontwikkelzone’. Maar ik dacht dat het zo’n vaart nog niet liep. En die AH ligt niet in mijn loop. Dus ik moest drie keer knipperen toen ik in de verte dat merkwaardige stel zag.

.

Bavootje

.

Alsof je Vivianne Miedema innig gearmd ziet staan met Theo Hiddema, of Sari van Veenendaal met Paul de Leeuw. Had de katholieke kerk per abuis een Bavotorentje teveel besteld, waarna ze het voor een dumpprijs hebben overgedaan aan Appie, die besloot het legergroen over te spuiten en er een magazijn van te maken? Al dan niet tijdelijk? Een dezer dagen zal ik daar rondkoekeloeren, beste Raarlemmers en mijn bevindingen met jullie delen. Of weet iemand er het fijne van?

.

bavootje2

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Nailed it?

We moeten het nu toch eens over Bas van Wieringen hebben, de kunstenaar wiens Portrait of the Nail Behind the Canvas in 2017 per abuis werd overgeschilderd door een overijverige medewerker van het Frans Hals Museum.

Met de spijker was alles goed, maar de commotie was groot toen het bedrijfsongeval aan het licht kwam bij de tentoonstelling Humor – 101 jaar lachen om de kunst. Men zag er destijds de lol niet van in – humor is een serieuze zaak. Ook de RaDa-reda heeft zich toen onthouden van faciele grappen en goedkoop leedvermaak. Dus dan vandaag maar.

Want er is een perspresentatie aangekondigd door communicatiebedrijf Talent United (en als iemand een presentatie kan aankondigen is het wel een communicatiebedrijf): Bas van Wieringen heeft een nieuw schilderij vervaardigd. Hij zal er zelf niet bij zijn, een team van Verenigd Talent zal het onthullen. Volgens het HD van vandaag heeft de kunstenaar twee jaar ‘geworsteld’ met de affaire (er komt een heuse documentaire over het verwerkingsproces).

En hier wou ik mijn containerlading kom-op-Bas-ga-naar-de Gamma-en-koop-een-nieuwe-spijker-voor-achter-het-Canvas-grappen neerstorten. Uit voorraad leverbaar, spijkers en grappen. (Ik heb gehoord van Iemand die Zelf spijkers door handen en voeten kreeg en er na drie dagen alweer overheen was).

Ware het niet dat ik op de 300 meter van mijn koffietentje naar huis ineens overal miskende spijkers zag bloeden en overgekalkte schroeven zachtjes hoorde wenen. Probeer dan maar eens te vergeten wat je is aangedaan…

.

veelspijkers

.

En het is niet gauw goed. Want ook de ongeschonden spijkers halen je littekens weer open.

.

spijkerperfect

.

Ik zal eens informeren bij United Talent of de RaDa-perskaart geldig is voor hun presentatie.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.