Kieskeurig

Zo! Ook in Haarlem timmermanst de PvdA stevig aan de weg: 23,3% tegen 18,7% voor Groen Links (de grootste in de raad). Forum (zonder Democratie) komt tot 7,9% en de PVV tot 2,4% – we zijn geconditioneerd om deze percentages als ‘onopmerkelijk’ te beschouwen.

.

Haarlemeuropa

. Met dank aan nu.nl

Mag onze lokale PvdA zich op de flets-rode borst kloppen? Ik betwijfel of er sprake is van een Roduner-effect. Slimme, efficiënte jongeman, maar ook goochem genoeg om zijn kruit droog te houden. Geen stemmenkanon dus. En in de fractie is niet alles koek en ei: heibel zodra Marceline Schopman de neiging vertoont zelfstandig na te denken.

Ondertussen wacht de RaDa-reda op de uitspraak in het kort geding over de pont bij Velsen. Als de rechter de staking toestaat, blijft mijn school morgen dicht (de leerlingen wonen gelijkelijk verdeeld aan beide kanten van het Noordzeekanaal). De gemeente vreest voor ‘maatschappelijke ontwrichting’, aangezien ook de sluisroute is afgesloten vanwege werkzaamheden.

Uit angst voor ‘maatschappelijke ontwrichting’ gelastte de rechter gisteren dat er op 28 mei treinen moeten rijden rond Schiphol. Het lijkt mij een uiterst rekbaar begrip.

Vanochtend bij mijn koffietentje meldde zich een hip heerschap dat een cappuccino bestelde. Of er ook magere melk in kon? Of anders halfvolle? Nee, spijtig. Wel havermelk, kokosmelk, sojamelk of amandelmelk (of een combinatie van deze melkvervangers). Hij nam aan zijn tafeltje plaats met een gezicht of hij emigratie overwoog. Ontwricht.

.

stemhier

.

Subliminale rode prikkel bij mijn stembureau

PS Een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen? Abonneer je via ‘Over RaDa’ of in de zijbalk.

Schuim der natie

“Is #lillen al trending?” vroeg ik aan de huisdichteres. We waren vanochtend rond half elf op het strand bij Zandvoort. Er stond een stevige zuidwestenwind die het zeewater schuimig klopte. Of was er meer aan de hand?

.

.

Het schuim stonk niet, maar ‘natuurlijk’ was anders – het leek of er Badedas aan het water was toegevoegd.

.

.

Heel veel Badedas (blijkt trouwen nog te bestaan, ik dacht dat het een uitgestorven prehistorisch merk was)

.

.

.Waar het schuim het dikst was, danste de vlokkenmassa ritmisch mee met deining en wind. Dat is nou lillen, zei ik tegen de huisdichteres, alsof die dat nog niet wist. Vrolijk lepelden we lil- en drilervaringen op en toen hoorde ik een voorbijganger tegen zijn vrouw zeggen: “Kijk, het lilt.” Toen wisten we het echt helemaal zeker. Voor mensen met weinig lilfantasie doe ik er (gedurfde RaDa-primeur!) een link bij naar het onbeholpen, onbewerkte lilfilmpje van 6 seconden dat de huisdichteres maakte:

.

PS Een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen? Abonneer je via ‘Over RaDa’ of in de zijbalk.

Melk mij

Er wordt dezer dagen hoog opgegeven van de ongekende dynamiek en het tomeloze turbo-ondernemerschap die Zandvoort met de snelheid van een Red Bull15 zullen klaarstomen voor de Formule1.

Een vreemd contrast daarmee vormt de troosteloze aanblik van dit pand aan de doorgaande route van station NS naar de Boulevard. Het doet in zijn vervallen staat denken aan spookstadjes in de Deep South – Alabama of Mississippi.

.

beanery

. 

Ooit zat hier Boomerang, promotor van de Australische keuken. Ze lokten de avontuurlijke eter met malse kangoeroebiefstuk, emoe-omelet (hoe me ten goede), koalakarbonade en vogelbekdier-nuggets. Het krijtbord op de foto is van hun opvolgers, Bar46, specialist in klassieke Hollandse snackbarkost. En nu zit er al een tijd niks meer op deze A-locatie. Mijn voorstel zou zijn die vettige snackbar te reconstrueren en in de huidige afgebladderde toestand tentoon te stellen als een soort Beanery.

.

geenkangoeroe

. 

Of onderschat ik toch de gehaaidheid van de verzamelde Zandvoortse entrepreneurs en splitst een gelukkige huisjesmelker (al dan niet van koninklijke bloede) Bar46 in luttele maanden in drie poepiedure appartementen?

.

Zandvoortnorg

Beter onderhouden: Zandvoort in Norg.

PS Een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen? Abonneer je via ‘Over RaDa’ of in de zijbalk.


Zwarte asperges

Ik kwam thuis na een dag met veel frisse Drentse lucht. Toen ik de trap naar de eerste verdieping op liep, daalde de huisdichteres af van de tweede. “Ik ruik brand”, begroette ze me.

Een haastige inspectie van de keuken leverde niks op. In de achtertuinen werd nergens gebarbecued. We keken op minder voor de hand liggende plekken of er iets smeulde of schroeide. De stank werd penetranter. Een leidingbrand? We belden de benedenbuurvrouw, die niet opnam. Toen ze ook niet opendeed, besloten we gebruik te maken van haar sleutel, die we bewaren voor eventualiteiten. Dit leek me er wel een en ja, bij haar binnen stonk het beduidend erger dan bij ons. Uit huiskamer en keuken walmde rook ons tegemoet.

Er stond een oververhitte pan op het elektrisch fornuis. Geen vuur gelukkig. Ik opende de tuindeur en zette ‘m op het terras. Nog een raam open, handdoek voor de mond tegen de gemene rook en snel weer naar buiten. Op de stoep, bedacht de huisdichteres dat we de slaapkamer moesten controleren. Het kon immers zijn dat ze… Maar het bed bleek leeg en toen we weer op de stoep stonden, zagen we haar in de verte naderen. Wat zat er eigenlijk in het pannetje? vroegen we na de overdracht. Aspergesoep…

Wij liepen nog een blokje terwijl het huis luchtte. Maar mijn neus was nog overactief en rook alle vuurkorven en vleesroosters in de wijde omgeving. Dat waren er best veel.

.

pony

.Pony bij Norg

PS Een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen? Abonneer je via ‘Over RaDa’ of in de zijbalk.


Buitenbiebjes

Ik had Liefde in tijden van cholera al in mijn begerige handen, in de veronderstelling dat de opbergkrat met boeken in de Jan Steenstraat een armoedige variant was op de buitenbiebjes die je steeds vaker ziet.

De voordeur zwaaide open en een vrouw helderde het misverstand op: nee, die Marquez wilde ze niet kwijt, ze waren aan het verhuizen. Even goede vrienden, sterkte met het sjouwen en uitpakken!

Het is niet zo dat ik al die kastjes planmatig afstruin, maar een paar honderd meter verderop, aan de Schotersingel, was er nog een, een echte en daar vond ik Over alles een kloeke bloemlezing (420 pagina’s) uit het werk van veelschrijver Nico Scheepmaker, gekozen door Tim Krabbé.

.

4

.

Gedichten, Hoppers, Trijfels, VN, Bzzlletin, Avenue, Parool en Het Jonge Vadersboek, enz. Scheepmaker schreef veel, veel, veel. En goed, goed, goed. Zouden er destijds volwassen Nederlanders zijn geweest die niks van hem hadden gelezen? Hij bestreek een breed interessegebied, inclusief sport, politiek, mensenrechten, taal en kunst. Weinig waar hij zijn neus voor ophaalde. Goh, maar 60 jaar geworden (1930-1990). Ik kan me niet herinneren dat ik speciaal verzot op hem was, maar nu, al diplezend, vind ik hem meer dan voortreffelijk gezelschap. Nieuwgierig, nuchter en hardwerkend.

Of je wilt of niet, op den duur moeten we er allemaal aan geloven, hoe pijnlijk het soms ook kan zijn. Ik moet met vakantie. Een maand lang zal ik tientallen, leuke, interessante onderwerpen voor Trijfels aan me voorbij zien trekken, en ik zal me voelen als de man die op de bushalte de bus zonder stoppen aan zich voorbij ziet rijden.

Ik weet niet of boekhandels de boekhuisjes als een vervelende vorm van concurrentie beschouwen, maar van mij mogen ze zich snel vermenigvuldigen.

.

biebje

.Dit exemplaar stond ergens in Haarlem-Noord.

Paars P.S. Met de abonnees ben ik er nog niet uit; wordt vervolgd

Druiven

Hé, humor in Deventer!

.

prullenlaarsjes

.

We waren er met twee vriendinnen om Klassiek met Karton te zien, de speelse samenwerking tussen het Orkest van het Oosten en Steef de Jong. Het werd een heerlijke avond, met vooraf Portugees eten in een binnenstadstuin en ja, Steef zong, confereerde en pakte karton uit met de ontwapenende charme en achteloze virtuositeit waarmee hij ons al jaren geleden in zijn fanclub heeft gelokt.

Uitgangspunt was de ruimtereis van de Voyager I, met in het bagageruim onder meer een gouden plaat die buitenaardse wezens een kennismaking bood met onze aardse klankenrijkdom. Gesproken woord, maar ook de vijfde van Beethoven. Had de sirtaki ook niet aan boord gemoeten, vroeg De Jong zich af, of Offenbach? Het orkest kwam met suggesties uit het eigen repertoire en had er duidelijk plezier in.

.

kartonklassiek

.

De terugreis begon om 23.03 uur op spoor 4a. In Amersfoort stapten we over en niet alleen bij ons was de scherpte er toen af. Bij Hilversum sprong een man verwilderd op om te vragen of dit CS was. Naast ons lag een jonge man met zijn voeten op de bank in een zelfopgewekt coma. Wij hadden een bakje witte druiven. Kon je ze in de hele coupé ruiken? Een blond meisje kwam met smekende ogen naar ons toe. “Wij komen van een festival en hebben zo’n trek in iets te eten”, zei ze, haar articulatie even onberispelijk als haar beleefdheid. “Hadden ze daar geen pilletje voor?” bitste ik niet terug. “Het was vast geen culinair festival” grauwde ik niet. Nee, ze kreeg onze overgebleven druiven en liep er mee terug naar haar vrienden alsof het een bakje vers geslepen robijnen was.

In de sprinter naar Haarlem volgden we op nu.nl het live blog van het Songfestival, al had maar een van ons Arcade al eens gehoord. Ik niet, maar het werd toch spannend. Nederland vijfde?!? Maar de bookmakers dan…? Ah, 12 punten van Letland. 6 punten van België – vuile landverraders. Nederland zesde? Oh, de televote moest nog beginnen. Nederland moest 241 punten krijgen (of 730?) mits Noord-Macedonië… We reden Haarlem binnen om 0.58 uur. De vriendin die Arcade kende moest sprinten en was al uit zicht toen GEWONNEN op het scherm verscheen.

Ik verwachtte luid gejuich en Duncan-spreekkoren, maar achter ons sjokte alleen een groep Soedanezen of Ethiopiërs met valiezen en bundels. Hun land deed niet mee, zoveel was duidelijk. Op het Stationsplein stond een peloton agenten. Ze vielen elkaar niet in de armen. Verder ook geen feestgedruis. Thuis luisterden de huisdichteres en ik naar het liedje. Nee, niet overdrijven, naar de helft van het liedje.

P.S. Er is iets aan de hand met de abonnementen. Er zijn geloof ik 116 abonnees zoek. De felrode widget doet het wel (hopelijk). Dat grote ding daar weer onder liever niet gebruiken. Straks ga ik prutsen.

Raampost

Over oude menschen wil ik het niet hebben vandaag, wel over dingen die voorbij gaan. Zonder dat je daar later ooit nog bij stilstaat. Kwalen en ongemakken, in het bijzonder. Jeuk en bultjes van gisteren, de stijve nek van vorige week, dagenlange gevelreiniging bij de buren, ergernissen en muizenissen van maatje small tot extra small. Maar ook voor ernstiger zaken hebben we een slecht geheugen. Want zodra een probleem is overwonnen richten we ons op… uh… nieuwe problemen.

Hoe kom ik hier zo op? De afgelopen twaalf jaar richtte het RaDa zijn verbale pijlen regelmatig op broedende meeuwen, die hier in de buurt hun beschermde status misbruikten door 20 uur per etmaal te krijsen, tot gekmakens toe. Het vreemde is, ze zijn weg. Zonder toedoen van hongerige haviken, maïsolie, vliegers, dakpatrouilles, netten en buksen. Ik heb er geen verklaring voor, maar dit jaar heb ik ze nog niet gehoord. Gehoord, zei ik.

.

attack

.

Dit was gisteren. Dus ik durf nog niet te juichen over hun definitieve vertrek. Al heb ik ook (leve de tijdgeest!) nog een complottheorie. Want vanochtend trok een bataljon glazenwassers de wijk in. Dat kan toch geen toeval zijn? Zouden glazenwassers meeuwen getraind hebben om de ruiten van niet-klanten te besmeuren met hun malware? Je hoort wel gekkere dingen.

In NRC staat vandaag een stuk over de Berlijnse nachtegalen (wel 1300 tot 1700 broedparen) die in deze tijd van het jaar alle registers opentrekken. Klarinettist David Rothenberg trekt (met een groepje fans) de parken in en probeert de beestjes te verleiden tot een duet door te variëren op hun thema’s. Waarbij het de vraag is of er sprake is van werkelijk samenspel of dat ze met smart wachten tot David stilvalt en dan snel hun eigen riedeltjes te berde brengen.

P.S. Zien andere pareidolie-lijders ook een aanvallende draak in de foto?

PS Een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen? Abonneer je via ‘Over RaDa’ of in de zijbalk.

Buxusbescherming

‘Zuid-Kennemerland zucht inmiddels onder de terreur van de buxusmot’, meldde het HD op 2 mei, dus geheel onkundig was ik niet van de noodlottige ontwikkelingen.

Maar het is toch andere koek als je je bloedeigen buurvrouw Tanja gebogen ziet staan over de buxus naast onze voordeur, met een van pijn verwrongen gezicht. “Ik denk niet dat ie het gaat redden…” Dan komt het ineens wel erg dichtbij.

Tanja tuurt verbeten tussen de blaadjes alsof de rupsjes haar voornaamste voedselbron zijn. Er is geen houden aan, rapporteert ze. De buxus van Dorane is een ex-buxus. Hilde heeft de hare een week geleden al gecomposteerd. Die nieuwe vrouw van nummer 15 viel ook direct in de prijzen. De litanie gaat nog even door: ik blijk in een oorlogsgebied te wonen!

Tanja peutert zo’n sluwe guerrillastrijder uit zijn schuilplaats en wrijft hem tot smurrie onder haal zool. Geen middel wordt geschuwd. Hoewel… aan spuiten begint ze niet. Vanwege de jonge meesjes, hè.

.

buxusrups

.Zoek de rups

Aan de jonge meesjes moest ik weer denken toen ik vanavond in NRC las over de lucratieve zwendel bij de zwaar gesubsidieerde mestfabrieken, waar ze (in theorie althans) varkensmest mengen met plantaardige ingrediënten als maïs, gras en schillen. Maar met hetzelfde gemak roeren ze er ‘slachtafval, dioxine, zware metalen, afvalwater, xtc-resten, verfslib’ en andere gorigheid doorheen. De ‘milieuvriendelijke’ mest wordt vervolgens uitgereden over het land en komt terecht in het grondwater en de voedselketen. Al in 2016 verscheen er een vertrouwelijk rapport over dit soort zwijnerij, maar tot krachtig ingrijpen van de overheidswege heeft dat nog niet geleid.

Mijn buurvrouwen stichten ondertussen bijenhotels en verdedigen hun buxus met pincetten of hun blote handen. Ik ben blij met ze.

Paars PS: het zou kunnen dat de abonneer-widget een tijdje foetsie was. Hij is er weer, voor de liefhebbers.

De klos

De stroominfrastructuur – ik blijk niet de enige die er niet dagelijks over nadenkt. Ook de bevoegde autoriteiten laten het lelijk afweten, lees ik in NRC. De overheid heeft amper een benul hoeveel stroom er in de toekomst nodig zal zijn voor het dataverkeer, dat elke vier jaar verdubbelt.

Om een idee te geven: de Amsterdamse datacenters gebruiken momenteel al 1,1 miljard kilowattuur per jaar, dat is meer dan alle inwoners van die stad bij elkaar. Op korte termijn zullen er te weinig verdeelstations zijn. Nog iets: de stroom die al die datacenters opslobberen kan niet ook tegelijk naar elektrische auto’s en warmtepompen. Dus de onstuitbare digitalisering en de gewenste energietransitie zouden elkaar akelig kunnen bijten. Nooit bij stilgestaan.

Maar ach, zelfs de meest basale en banale dingen gaan mijn bevattingsvermogen te boven, blijkt. Gisteren was er langs de Ostadestraat een sleuf gegraven en daar moest een groene kabel in (technischer kan ik het niet maken helaas). De kabel zat om een houten klos. Het was een megaklos, een knoeperd, een knots van een klos. Kijk, dit is ‘m en hoeveel meter kabel zit daar omheen geklost, denken jullie? 200? 600? Doe eens een gooi…

.

klos2

.

Er zat een plakkertje op, ik heb dus gespiekt: drieduizend meter kabel. Het werd bevestigd door een van de kabelleggers. Drie van die klossen en je zit vanaf station Haarlem in Zandvoort… ahum, laten we het daar vandaag liever niet over hebben.

P.S. Ik denk weliswaar niet dagelijks aan Datadozen, maar schreef er voor Straatjournaal wel een column over.

P.S. De magneetvissers zijn erg bedrijvig de laatste tijd. Niet iedere oude teil die ze optakelen nemen ze mee. Wat voor sommigen dan weer een uitkomst is (hetzelfde soort mensen dat teilen in de plomp mietert waarschijnlijk).

.

vraagenaanbod

.

Paars PS: het zou kunnen dat de abonneer-widget een tijdje foetsie was. Hij is er weer, voor de liefhebbers.

Schakeringen

Onlangs (we zaten te eten in Schoorl) kon ik niet op het woord ‘turquoise’ komen. Of lapis lazuli, aquamarijn of saffier – iets met een edelsteen, daar wil ik vanaf wezen. Zoekend naar de juiste blauwtint keken de huisdichteres en ik om ons heen.

Aan de muur hing een veelkleurig mozaïek van een plaatselijke kunstenaar; we probeerden zo veel mogelijk kleuren te benoemen. Dat viel lang niet mee, of liever, dat viel vies tegen. En zelfs met de Histor- en Flexa-catalogi erbij waren we niet ver gekomen.

Toevallig las ik dit weekend in Through the Language Glass van Guy Deutscher: why the world looks different in other languages. Het eerste deel behandelt kleurperceptie. Hoofdstuk 1 gaat over de Engelse staatsman William Gladstone (1809-1898), die in 1858 een geleerd boek over Homerus publiceerde waarin hij poneerde dat de Griekse dichter – hoe geniaal ook in zijn andere beschrijvingen – er met kleuren maar een potje van maakte.

‘Wijnkleurige’ zee? Met wat fantasie en dichterlijke vrijheid, ja, maar hetzelfde adjectief (‘oinops‘) wordt ook gebruikt voor ossen. Violet wordt gebruikt voor de … zee, maar ook voor schaapswol en ijzer. Het Griekse kleurenvocabulaire is cru en beperkt en kleur speelt een ondergeschikte rol in beschrijvingen (in tegenstelling tot alles wat glimt en schittert).

Nee, Homerus was blind noch kleurenblind (nota bene, kleurenblindheid was nog niet ontdekt toen Gladstone zijn boek schreef). Guy Deutscher legt een verband met andere culturen, waarin bijvoorbeeld geen onderscheid wordt gemaakt binnen het groen-blauwspectrum (wat niet inhoudt dat ze geen verschil zien). Uitbreiding van het kleurenvocabulaire geschiedt universeel in een min of meer vaste volgorde: zwart – wit – rood > geel/groen > blauw > bruin > (rose/oranje/paars).

Ik kan hier vanzelfsprekend geen recht doen aan het boek, dus ik behelp me maar met twee foto’s met veel chlôros – groen (als in chloorgas), maar Homerus gebruikt het ook als voor ‘honing’ (?) en ‘olijvenhout’.

Een kleurrijke dag gewenst, beste RaDa-lezers!