Tettermuggen

Er is door omwonenden van de Watermeterfabriek aan het Spaarne (oostoever, hoogte Belgiëlaan) een juridische procedure aangespannen tegen de komst van een terras  – geen terrasJE, de gemeente dacht aan 125 stoelen.

Het terras zou volgens de vergunning om 10 uur ‘s avonds moeten sluiten, maar niettemin, de aanleg stuit op veel verzet. Men twijfelt, aldus de raadsman, aan de geruststellende berekeningen in het geluidsonderzoek van de gemeente. En dan, beste stadgenoten, voert hij een argument aan dat eenieder van ons noopt tot streng en gewetensvol zelfonderzoek:”De gemeente gaat ervan uit dat op een terras slechts de helft van de bezoekers praat en de andere helft luistert. Maar zo gaat dat niet in Haarlem, daar praat iedereen door elkaar heen.”

Dixit Andre (zonder aigu) Gaastra, advocaat.

Op zich lijkt één prater per tafel mij ruim voldoende (in sommige gevallen al teveel). Als aan 30 volle tafeltjes de helft zit te oreren (zoals de gemeente veronderstelt) kom je op 60 stemmen, die elkaar dan (crescendo) pogen te overstemmen. Maar iedereen door elkaar? Strookt dit met jullie waarneming? Wij worden hier collectief weggezet als roeptoeters en blaaskaken. Kunnen we die raadsman niet aanklagen wegens laster én smaad én ongewenste bezoedeling van onze goede naam en onbesproken reputatie?

Hij moet echt in de war zijn met Bloemendaal, Zandvoort en IJmuiden.

.

gardersonmari

.

De huisdichteres toonde me nu pas een tweetalig zakdoekje dat zij van een vriendin kreeg bij ons huwelijk: zestien dos and don’ts voor de echtgenote. Van ‘laat hem rustig de krant lezen’ en ‘gebruik niet teveel parfum’ tot het listige ‘Ayez toujours l’air innocent’, ‘Ne prenez pas un air sypérieur’ en ‘don’t sulk’/’ne boudez pas!’ (niet mokken). We telden samen en…. bijna alle zestien goed!!!! Morgen dragen we het zakdoekje feestelijk over aan een beginnend stel.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Badmintonclub?

Haarlem spreekt een woordje mee… op voetbalgebied nog wel. Ik heb het natuurlijk over die grensrechter van Geel-Wit die dit weekend door het lint ging bij een massale vechtpartij tussen de spelers. Van verre kwam hij toesnellen en sloeg de keeper van de tegenpartij bewusteloos.

Van UNO Hoofddorp had ik nog nooit gehoord; Geel-Wit ken ik nog van vroeger. Het speelt zijn thuiswedstrijden onder de (wie)rook van de Nieuwe Bavo. Het voorval werd gefilmd en naar zo’n filmpje kan je alleen maar hoofdschuddend kijken. Amateurvoetbal. Publiek is er nauwelijks, dus grote belangen stonden er vast niet op het spel. Niettemin, ook voordat de 34-jarige grensrechter in de mêlee aankwam, zijn vlag wegwierp en zijn KO uitdeelde, werd er door beide teams al driftig geschopt en gemept.

De mensheid voetbalt pas de laatste 120 jaar, denk je als je zoiets ziet. Moeten we er niet mee kappen? Hoe erg zou een verbod zijn?

Bij al het geweld en geschreeuw houdt één slanke, zwarte jongen van UNO zich compleet afzijdig. Hij zet zijn handen losjes in zijn zij en na de kaakslag draait hij zich stilletjes om en loopt hoofdschuddend van het veld. Zonder enig contact met zijn medespelers.

Heeft hij het al te vaak meegemaakt? Bezit hij een wijsheid of beschaving die de anderen ontberen? Heeft hij de moed opgegeven? Ik wens hem een leuke rugby- of badmintonclub.

.

vijfie

.

P.S. Klik hier voor het hele filmpje van RTV-NH

P.S. En (niets tegenstrijdiger dan de RaDa-reda) hier Ploertenvoetbal, een stukje waarin ik mijn waardering betuig voor het gemene gajes van Inter en Chelsea (ik vind het zelf nog steeds leuk)

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Bavo-shuttle

Een unieke belevenis voor moderne pelgrims en andere toeristen die Haarlem aandoen: vanaf 1 mei zal een skilift de Oude of St. Bavo verbinden met de Basiliek St. Bavo.

Het initiatief voor deze hoogfrequente oecumenische shuttle service kwam van katholieke zijde. Dankzij de restauratie heeft de Nieuwe Bavo recentelijk aanzienlijk aan luister gewonnen, waardoor het des te meer steekt dat de doorsnee toerist aan een bezoek van de kathedraal zelden toekomt. Vormt de Leidsevaart een psychologische barrière? Is het religieuze verzadigingspunt bereikt na bezichtiging van de Oude Kerk? “Hoe dan ook, wij geloven heilig dat die lift de oplossing is,” aldus een woordvoerder van het bisdom.

De diaconie en predikanten van de Oude Bavo zien louter voordelen in het project. ‘Om te beginnen dienen wij elkaar de hand te reiken in deze goddeloze tijden. Daarnaast – moet ik opbiechten – is het onzerzijds niet enkel een daad van naastenliefde. Zo’n luchtreis van een kilometer boven de binnenstad is een hemelse ervaring. Wij verwachten op jaarbasis duizenden belangstellenden en de opbrengst is een welkome aanvulling op de wekelijkse collecte.’

Waar of niet waar? Nou ja, dat vroeg ik me dus ook af toen ik zojuist bij RTV-NH las over de loopbrug tussen de twee torens van de Basiliek. 

.

Shiny

Hé, is de uil terug in het Kenaupark? De bosuil, om misverstanden te voorkomen, niet de uil van Minerva.

Ik vroeg het me af doordat er nogal wat mensen (van jong tot al een beetje oud) dromden rond de bankjes die normaliter als dagopvang dienen voor de daklozen. Het waren echter geen fotografen, ze hielden hun ogen gericht op het scherm van hun mobieltje. Geen vogelliefhebbers derhalve, al speurden ze soms in het rond.

.

pokemmonpark

.

Het had iets vervreemdends – zij zagen met z’n allen iets wat wij niet zagen. Liepen achter iets aan wat wij niet konden volgen. Het was of ik weer naar de verkiezingsuitslagen zat te kijken. 16% van de kiezers in Boreaal-Holland zagen een leider waar ik slechts een windbuil zag.

Nou ja, vandaag bleek het om Pokémon te gaan. We lieten ons bijpraten door een vrouw van de ’community’ (naar haar zeggen uit de ‘rode groep’) Eens in de zoveel maanden is er een ‘event’ of queeste waarbij wereldwijd nieuwe shiny’s worden uitgezet (??????). Een man liet ons op zijn schermpje gluren, waar tot zijn opwinding een ei werd uitgebroed.

.

pokeplan

.

Echt veel wijzer werd ik er evenwel niet van, maar het leek een onschuldig tijdverdrijf. En windei of niet, ik had deze week al gekkere dingen gezien.

P.S. Nog even een paar lentesluiers om mijn tante Annemarie te gedenken.

.

lentesluiers

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Zwaarwichtig

Een verpletterende entree van Ilja Leonard Pfeijffer gisteravond bij de Haarlemse Philharmonie. Ik ken sloopkogels die een gebouw met meer subtiliteit binnenkomen. Het ging zo: ik wilde mij nog even vertreden voor aanvang van Frénk en Frencken toen de hoofdgast van de avond mij bijkans onder de voet liep. Wat mij een dag later van deze near miss bijstaat: iets grofs en grijsgelokts daverde en pufte langs in een ruige berenvacht, ik kon mij ternauwernood in veiligheid brengen.

“Ik ben op bladzijde 374 van uw dikke boek, meneer Pfff…” zou ik anders ook niet gezegd hebben. Het is een rijk en dik boek, dat mij evenzeer bezighoudt als irriteert. Er valt genoeg te bewonderen, maar graag had ik een onsje / pondje / mudje minder Pfeijffer gehad. ‘s Mans persoonlijkheid valt in Grand Hotel Europa evenmin te negeren als in een deuropening.

Nam het interview nog iets weg van mijn wrevel? Werd er iets van charme of speelsheid losgekieteld in de literaire reus? Nee. Hij pontificeerde. Sprak op gedragen toon, alsof hij zijn volzinnen dicteerde aan een hardhorende secretaresse. Daarbij grossierde hij in misprijzen en geringschatting. Het publiek hing aan zijn lippen, daar niet van, maar aan mij was het niet besteed.

Een welkom contrast was het gesprek met Muggenmeester Wienen, dat breed uitwaaierde. Hij vertelde met begeestering over wat hij zoal las, zowel in zijn jeugd als nu (verscheidene biografieën, onder meer over Wilberforce). Toen Frénk van der Linden hengelde naar zijn favoriete Bijbelboek, diste Wienen de geschiedenis van David en Batsheba op alsof het allemaal gisteren was gebeurd. Het was geen gekoketteer. Bij alle onderwerpen klonk hij verstandig en oprecht. Daar hebben we een goede aan.

De huisdichteres was er ook; die las voor zoals alleen zij kan lezen. En (feest!) er komt een 2e druk van Wat als we niet waren betoverd?

.

signeren

.

Dit was mijn tweede poging een foto te maken bij het boekenstalletje. Hieronder de eerste. Die leverde de makkelijkste literaire quiz-vraag ooit op: welke Haarlemse schrijver photobombt hier door het beeld? (Nee, het is niet Lodewijk Wiener)

.

photobomb

.Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Schuimen

We liepen vanmiddag langs het strand, aanvankelijk in parallelle werelden. De huisdichteres had thuis het nieuws uit Utrecht gevolgd – met dreigingen, doden, signalementen, vermoedens en afzettingen. Ik verkeerde geestelijk nog in het Genua en Venetië van Grand Hotel Europa*.

De zee en de wind maakten samen zoveel mogelijk schuim, die hadden het best goed samen.

.

zeeschuim

.

We  zagen een dode Jan-van-gent. Veel doder dan goed voor hem was (en veel groter dan het op de foto lijkt)

,

Janripgent

.

 Niet voor het eerst trouwens. En als je dan toch in macabere sferen zit, zie je overal kadavers en lijken.

.

nietrip

.

Dit bleek bij nadere inspectie een boomstronk, gelukkig. En zoals dat gaat, na een tijdje hadden wind, schuim en water hun heilzame uitwerking. Wat een gouden formule! De stemming steeg. Tussen Bloemendaal en Parnassia passeerden we twee raadselachtige zandheuvels in de branding. Nieuwe natuur? Suppleties?

.

strandheuvels

.

Was ik tegen die tijd uitgelaten genoeg om er een te beklimmen/bedwingen? Zo vaak krijg je de kans niet en er waren geen getuigen. Dus…

.

heuvelmarius

.


* Voor de liefhebbers: morgen treedt de huisdichteres, aka Sylvia Hubers op bij de talkshow Frénk & Frencken in de Philarmonie, waar ook Muggenmeester Jos Wienen en Ilja Leonard Pfeijffer worden geïnterviewd.

Autovrij

Blijk ik dan toch profeet, genie, ziener en futuroloog in één flodderige persoon te zijn? Vandaag geeft het HD vrij baan aan Martin de Jong, directeur ‘maatschappelijke waarde’ van Ziggo Vodafone, naar aanleiding van een recent verschenen toekomstvisie met als voornaamste conclusie: de auto moet de stad uit.

Gutteguttegut, was mijn eerste reactie, hadden ze niet gewoon mijn column Vicieuze Files kunnen lezen? In 2009 las ik die met duivels plezier voor aan een ijzig gehoor van Haarlemse ondernemers, die discussieerden over de verkeerscirculatie. Ik sloot mijn betoog over het geheel afschaffen van het particulier autobezit destijds af met de woorden ‘na afloop is er gelegenheid mij te lynchen’.

Dat gebeurde niet, maar ik was daar een schorre roepende in een asfaltwoestijn. Gelukkig, Martin de Jong wordt tien jaar later wél serieus genomen en veel van wat hij zegt is mij uit het hart gegrepen. ‘De traditionele auto staat 90% van de tijd stil en neemt alleen maar ruimte in.’

.

blikvanger

En hoe…

.

Dat lijkt me een gezond uitgangspunt voor veranderingen, waaraan natuurlijk talloze haken en ogen zitten. Zo veronderstelt De Jong een krachtig stadsbestuur. Mwah… onze raad hakketakt al eindeloos over een elektrisch busje voor toeristen. En over de extraverlengdesuperdubbeldekkers die hoogfrequent door de stad denderen blijkt de gemeente Haarlem helegaar niets te zeggen te hebben. Bedelen en soebatten is het enige wat er voor wethouder Berkhout op zit.

Zelf zou Martin de Jong graag de Leidsevaart dempen ten behoeve van een busbaan en groenstroken. Het is maar om aan te geven dat hij niet voor een kleintje vervaard is. Het rapport van achttien pagina’s staat hier. We kunnen het er in ieder geval over hebben.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Onderwijsstaking

ARIE, HAAL ONS UIT DE PENARIE! is mij bijgebleven van de spandoeken, en op ‘minister Slob’ is het ook lekker rijmen. Jullie snappen, ik was vandaag op het Malieveld, met nog zo’n 40.000 stakende onderwijzenden en onderwezenen.

Aan manifestaties en demonstraties heb ik doorgaans een broertje dood, maar ja… Het onderwijs zit al zo lang in het slop (Slob!) dat ik mij zelfs als bijna-gepensioneerde moreel verplicht voelde mij bij mijn zwaarbeproefde collega’s te voegen en de trein naar Den Haag te nemen.

.

nietindemodder

. 

Mensen die (niet) met hun poten in de modder staan.

Ik moet zeggen, het viel me alleszins mee. Een geweldig schoolorkest uit Sneek bracht de stemming er in en daarna nam Dolf Jansen het over als ceremoniemeester. Hij had zijn lelijkste colbertje aangetrokken en woei een paar keer bijkans van het podium. Een manco van het programma was wel dat iedereen tegen zo’n beetje alles protesteerde (van primair tot tertiair onderwijs, met nog een paar duizend tegen het leenstelsel agerende studenten bovendien), zodat alles kort en hevig moest. Een echt begenadigd spreker heb ik niet gehoord – iemand die vergezichten schetst en de menigte bespeelt zonder te vervallen in makkelijke retoriek.

.

rijkslim

.

Veel schik had ik een clubje doorgewinterde actievoerders naast mij van de LSVb (Landelijke Studentenvakbond). Ze waren toegerust met vaandels en sommigen zochten een ‘sugardaddy’ (een moderne suikeroom) in verband met hun studieschulden. Toen Dolf Jansen dreigde te vervallen in egotripperij en zich een aantal flauwiteiten permitteerde, overstemden ze hem prompt met een fel spreekkoor – het is wel menens met die actie, tenslotte.

Het is al dertig jaar menens. Gisteravond vond ik in een knipselmap een driest artikel uit Trouw, waarin ik van leer trok tegen een voorstel van de vakbonden om vanwege het lerarentekort meer onbevoegden te laten lesgeven. Uit april 1999! Twintig jaar geleden. Vervang Adelmund en Hermans door andere namen en het kan zo herplaatst worden.

.

hybridedocent

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Verliezer

Wanneer ben je een verliezer? Ben ík een verliezer? Sleutels, paspoort, usb-sticks, portemonnees en zonnebrillen raak ik vrijwel nooit kwijt. Als ik al een verliezer ben, ben ik een specialist.

Handschoenen verlies ik serieel. Twee keer per winter – ik weet niet of dat boven of onder het landelijk gemiddelde is – maar ik vind het te veel. Mijn gewoonte om onderweg af en toe foto’s te maken, draagt bij aan het veelvuldig verlies, maar dan nog… Ergens in december was het weer eens raak/mis. Ditmaal geen prijzige god-mag-weten-wat-voor-leren herenaccessoires (kalf, hert, tapir?), zoals vorig jaar, maar – ik was door schade en schande wijs geworden – een ordinaire HEMA-handschoen. Dat ik toch danig de smoor in had kwam meer door de recidive dan door de onvervangbaarheid.

In de HEMA op CS kocht ik daarna precies zo’n paar. De eenling die ik nog had, bewaarde ik op aandringen van de huisdichteres. Want je weet maar… ‘Misschien moet ik direct maar acht paar aanschaffen’, schamperde ik nog, ‘dan zit ik de eerste twee jaar goed.’

Gisteren was het weer eens raak/mis. Het was er een ideale dag voor. Het plensde. Een snelbinder raakte innig verstrengeld met de achterbladen van mijn versnelling (het zou te ver voeren hier in te gaan op de trieste samenloop van omstandigheden die ertoe leidde dat…) en ik zag mij genoopt aan te bellen bij een Driehuizer huis om aan de brave bewoners een steekwapen te vragen, of snijgerei. Het werd een zeer effectieve keukenschaar, maar terwijl ik poerde, peurde en peuterde, moet één handschoen zijn kans schoon hebben gezien en… Nou ja, twee kilometer verderop merkte ik het pas en… (alweer puntjes: smoor in, zelfverwijten, etc). De linker had ik nog wel. Gelukkig, althans…. (puntjes om spanning op te voeren, voor wie het nog niet spannend genoeg vindt).

Thuis waren er drie mogelijkheden. De zwarte weduwe/weduwnaar van het oude paar was onvindbaar.

Gelukkig, hij was vindbaar, en werd gevonden. Waarna ik met een beetje pech de bezitter werd van twee zwarte, linker HEMA-handschoenen en nul rechter. Want zo’n dag was het… (defaitistische puntjes, volkomen ten onrechte).

Maar wat wie wat wie schetst mijn verbazing… (puntjes die de opmaat vormen tot een feelgood ending zoals geïllustreerd door de illustratie)

.

jongpaar

.

Die twee leken voor elkaar bestemd. Als Gert en Hermien, Jut en Jul, Pyramus en Thisbe, als Elizabeth Taylor en een van haar zeven echtgenoten. En ik vroeg me af of mijn blijdschap over deze nieuwe verbintenis nu groter was dan de irritatie over de dubbele scheiding.

P.S. In de reacties liever geen tips over zo’n naar touwtje tussen de wanten, via de armsgaten

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Ooievaar

Geen tijd voor veel tekst vandaag, maar die ooievaars die ik op 26 februari als smoezelige vlekken vastlegde en een dag later iets scherper maar van grote afstand, had ik vanochtend van dichterbij in het vizier bij Santpoort-Noord. Nu ja, eentje dan. Zit de partner al te broeden?

.

ooievaar2

.

Hij was niet gediend van mijn aandacht, keerde mij de rug toe en schreed hoogpotig weg.

.

ooievaar1

.

En koos vervolgens het luchtruim. Mijn ultieme poging zijn vlucht vast te leggen, mislukte en lukte. Hij staat er half op, zonder kop –  het resultaat is een soort aerodynamisch logo, of een Kandinski-ooievaar, met licht aangezette veren. Maar zo heeft het ook wel wat, niet?

.

ooievaar3

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.