Vrouw, meid, zon

Mijn inzending voor de Frans van Deijl-columnwedstrijd van het HD

Een schrijver kan between novels zitten; de ene roman is af en de volgende wil nog niet komen. Rusteloosheid en labiliteit zijn het gevolg. Zelf zit ik between koffiehuizen, met vergelijkbare symptomen. Ik mocht graag aan de zich opdringende dag wennen in Koffie-Duss, in hetzelfde pand als kapper Knippen-Duss, aan de Schotersingel.

De fauteuils zaten lekker en de serveersters kenden mijn nukken. Geen autocorrectie met ‘americano?’ als ik gewoon om koffie vraag. Soms een babbeltje, meestal liever de krant. De clientèle had de yuppentutterigheid die je verwacht in de Kleverparkbuurt. Iedere ‘latte’ had zijn eigen receptuur (‘1/7 deel havermelk, graag’) en werd versierd met schuimminiatuurtjes waarvoor drie jaar kunstacademie een vereiste was: eekhoorn, eenhoorn, Cupido met pijl…

Helaas, Koffie-Duss doet sinds kort alleen ‘coffee-to-go’. Een sociaal plan ontbreekt en zo zwerft deze cafeïnejunk dagelijks rond tienen door de stad. Vooges? Cleeff? Wachtlokaal?

Vandaag het terras van Café de Paris aan de Parklaan. Een oudere man in shorts en erg rood windjack neemt plaats. Grijze snor, oorringetje. Als hij bestelt, dringen twee talen voortdurend om voorrang. ‘Please, mag ik een koffie? Also, een appeltaart.’ Zijn Nederlands is utilitair, zonder franje of accent. Of ik bezwaar heb als hij rookt? In Kenia mag het nergens buiten, voegt hij eraan toe. Nee, hijzelf woont in Oeganda. Ik informeer wat hij daar doet. Niets, retai-ret, pensioen. Paradise! Hij showt een gebronsde kuit. “Zulk bruin krijg ik echt niet in IJmuiden.”

De serveerster wijst hem op zijn onaangeroerde appeltaart. “Praten en breien tegelijk, hè, denk eraan!” Hij kijkt haar hulpeloos aan. “Multi-tasken! Eten!”

In Oeganda zorgt de housemaid dat straks bij thuiskomst alles spic en span is, vertelt hij trots. En hij heeft er een vrouw, over wie geen spontane mededelingen volgen. Koerier was hij geweest. Op zijn 63ste moest hij een dure camera naar Kampala brengen en… Hij wist suddenly: hier wil ik blijven.

Ik ga er eens goed voor zitten. Wurgslangen, knokkelkoorts, apen, exotische gerechten? Maar dan begint hij eindelijk aan zijn taart.

“Wat liet u achter?” Als hij mijn vraag niet lijkt te verstaan, heb ik er eigenlijk al spijt van. “Vrienden, familie?” Hij kijkt me aan zonder knipperen. “Moet je horen, ik ben 78. Mijn vrienden zijn dood. En ik heb op mijn leeftijd geen zin meer nieuwe te maken.” Hij zit daar goed. Wife, maid, sun. Hij zal wel zien verder. “Wie kent the future?” Ik knik en doe of ik hem begrijp.

.

IJmuiden2

IJmuidense zon

.

Ik schreef ook nog een parodie, die ik niet inzond, Frans op Stormdag

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Hagagedaga

Sapperdeflap, heet dat vastgoedbedrijf van Wybren van Haga nou nog steeds Sjopperdepop? Officieel mag hij zich er als Kamerlid niet meer mee bemoeien, maar een onmiddellijke naamswijziging zou ik hem toch willen aanraden. En dan niet iets als Wyberdepiephoera, Melkjerijk, Dokkenvoorhokken of Huren, Zien en Zwijgen. Geen leuke namen om maandelijks de huur naar over te maken.
 
Vandaag meldt het HD dat Van Haga is gedaagd vanwege de beëindiging van het huurcontract van een invalide man uit een Haarlems hofjescomplex dat hij bezit. De aanleiding zou liggen in irritaties over een nieuw geïnstalleerde doch haperende warmtepomp. En dat terwijl de verstandhouding tussen de twee volgens de betrokken advocaat aanvankelijk ‘joviaal’ was.
 
Joviaal, daar kan ik me wel iets bij voorstellen. De paar keer dat ik Van Haga sprak was hij de vriendelijkheid en beschaving zelve en dat liet zich moeilijk rijmen met zijn bikkelharde opstelling in de gemeenteraad en de conflicten en incidenten waarbij telkens weer betrokken raakt. Moet hij niet een full-time mediator in de arm nemen? Die Van Haga kalmeert en adviseert als ze hem tegen de goed gesoigneerde haren in strijken?

Hoogste tijd voor een paar nieuwe start-ups: Susje-en-kusje? Lief-is-niet-laf? Uit-de-scrimmage-met-een-beter-image? Antimot&antimat? Huggen-met-muggen? VanHaganietmeerdaga??

.

sleep

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Warmoes

Vandaag moet ik een stukje over warmoes schrijven. Moet, van mezelf, voor het eerst van mijn leven. En dat zit zo. In Gent (zie vorige blogjes) logeerden wij bij vrienden in een prachtig huis aan het Land van Waas, een compromisloos rechte straatweg. Enerzijds is er de zichtlijn op de St. Baaf, gaaf en wit in de oude stad en als je de andere kant op kijkt zie je twee eindeloze rijen huizen, in alle staten van onderhoud/verwaarlozing. Verfijnde art deco naast bruut utilitair beton. Notabelen wonen er naast sjacheraars, ritselaars en marginalen. Waar voert die weg heen? wilde ik direct weten, ongedurig als ik soms kan zijn.

De volgende dag (en nu komt die warmoes) kreeg ik het antwoord toen we mee mochten naar ‘het land’. Niet ‘het Land van Waas’ (dat verwijst naar de hele streek), maar een lap grond vlak buiten de bebouwde kom waar een boer abonnementen aanbood voor zelfplukkers en stadsoogsters. Het was er paradijselijk. Toekijkende paarden, herfstbloemen (prikneuzen!), en een breed assortiment eetbaars, van ajuin tot zarmoes (nee, dat is nou jammer), warmoes.

Ik meende te weten (van de Haarlemse Warmoesstraat) dat warmoes een verzamelnaam was voor groente (etymologie ‘warm’ en ‘moes’). Dat klopt, met dien verstande dat het ook de soortnaam is voor ‘snijbiet’. ‘Lekker, rabarber!’ riep ik uit met het enthousiasme van de stadsmens die al te gretig wil delen in het volle agrarische leven. Een begrijpelijke vergissing overigens, want warmoes heeft rode stelen, die eruitzien of ze van binnenuit met neon verlicht worden.

.

warmoes2

.

‘s Avonds zat de warmoes verwerkt in een smakelijk gerecht, maar het best komt hij toch tot zijn recht op het veld.

.

warmoestuim

.

Was ik Guido Gezelle maar, dan had ik een gedicht kunnen schrijven.

O krinklend winklend wermoesbled
met uw peers-rooie bloezeken aan,
wat zien ik toch geren uw kropke flink
al wuivend in het Waasland staan!

.

snijbiet2

.

Warmoeskleurig  P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

2D-steden

De afgelopen drie dagen waren we in Gent en er zat nog veel restgeluk en nagloed in mij toen ik vanochtend weer door mijn eigen Haarlem wandelde.

Onwillekeurig vergelijk je dan de twee Bavo-steden. Jaloers denk ik terug aan het geweldige stadsmuseum daar in Vlaanderen, het STAM. Wat een feest! Wilde oud-Muggenmeester Bernt Schneiders niet iets dergelijks voor Haarlem? Een ode aan de stad? Door het beste uit ABC Architectuurcentrum, Museum Haarlem, Archeologisch Museum en Noord-Hollands Archief onder te brengen op één plek?

Terug naar Gent. Bij de entree moesten we muiltjes aan, om over de luchtfoto’s te mogen lopen die samen een plattegrond van heel Gent vormden, inclusief havens en spooremplacementen. (Ik geef toe, met Google Maps kan je het ook zien, als je een mobiel hebt met een scherm van 25 bij 14 meter).

.

luchtgent1

.

Ongemuild doorliepen we vervolgens in een moeite de Bijlokeabdij (ook zonder exposities al een bezienswaardigheid) én de roemrijke geschiedenis van Gent van prehistorie tot het heden.

.

bijkokeabdij

.

.Van de vier musea die we ditmaal bezochten maakte het STAM de diepste indruk, al kon het design museum ons zeker ook bekoren.

Eerdere RaDa-stukjes over Gent: De St. Baafsabdij, D.A.M. , Loesplekken (over urinoirs), Dokken (wandeling langs de haven), Vooruit (over het socialisme) en Eerste ontmoeting (Nieuwjaarsdag).

Als toegift ook nog Haarlem in 2D, maar dan verticaal. Jullie weten hopelijk waar

.

plattegrhaa3

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.


Tappen en nathouden

Wacht, het RaDa gaat niet weer zeuren en zuren over de Formule1, maar een eenpersoons lachsalvo hier in de redactieruimte overschreed alle geluidsnormen bij het lezen van deze uitspraak in het HD van Circuit-directeur Robert van Overdijk. Hij heeft het over degenen van Rust bij de kust die bezwaarprocedures indienen en zegt dan:

“Het is een kleine groep die heel veel lawaai maakt.”

Dit is de vieste, zwartste knalpot die ooit een ketel verweet dat hij zwart is. Een kleine groep die heel veel lawaai maakt? Daarbij denk je toch eerder aan twintig bolides die in een duingebied…

Afijn, laten we het liever over journalist Peter Bruyn hebben die in het HD pleit voor behoud van de Egelantier. Ja, water onder brug (is dat nog een anglicisme?), een gepasseerd station, een gesloten boek. Als het aan de Haarlemse politiek ligt althans, die voor de verkoop van het gebouw stemde. Me dunkt, de beleidsmakers moeten van goeden huize komen om dat nuchtere, geëngageerde opiniestuk te weerleggen, dus ik vermoed dat men het raadsbreed en collegebreed zal negeren. En dat er een luxueus hotel komt.

En dat terwijl drie pagina’s eerder deze kop staat: ‘Haarlem wil paal en perk stellen aan toerisme.’ Dus niet alleen paal, ook perk! Worden alle stadspromotie-activiteiten volgend jaar stopgezet? Huren we straks zakkenrollers en extra daklozen, of knoeien we met de misdaadcijfers om buitenlanders af te schrikken? De tijd zal het leren.

Over paal en perk gesproken, het Bolwerk is van 27-8 tot 3-9 ‘beperkt bereikbaar’ vanwege het bierfestival ‘Haarlem Tapt’. Voorwaar het soort hoogstaand cultureel evenement waarmee de stad zich graag profileert. Proost en een prettig weekend, allemaal!

.

Haarlemtapt

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Bijnakken

“Weet je wat het met haar is,” hoorde ik vrijdag een voorbijfietsende man zeggen, “zij brengt haar eigen werkelijkheid mee.”

Vooral dat ‘meebrengen’ intrigeerde me. Dat zo’n vrouw ergens binnenkomt (kantoor, ijssalon, casino, wijkraad), een pakketje neerzet, de strik lostrekt en woesj… haar werkelijkheid vult de ruimte, als een aanbrandende tosti. Ik geef toe, ik heb het maar van één kant. Die vrouw met haar eigen werkelijkheid ziet het waarschijnlijk compleet anders.

En voor wie geldt dat niet? Het HD pakt vanochtend uit met een artikel over de overheid, die machteloos staat tegenover de drugsmaffia. Over het rapport ‘De achterkant van Amsterdam’: witwassers die een pand van zes ton contant afrekenen; vastgoedtransacties op de Wallen waarbij criminelen aanschuiven met een elftal bodyguards, notarissen, advocaten en accountants. En de 150 dancefestivals in de hoofdstad. Alleen al bij Amsterdam Dance Event wordt door de 370.000 bezoekers voor vijf miljoen euro aan drugs uitgegeven.

‘Inkakken is bijnakken’ heet het daar. Oftewel, als je een beetje slaperig wordt, is er altijd wel een lichaamsholte binnen handbereik om jezelf cocaïne of andere stimulantia toe te dienen. Let wel, dit motto geldt uitsluitend voor de bezoekers, niet voor de drugsbestrijders van justitie en politie, die de strijd opgegeven lijken te hebben. Evenmin voor de belastingdienst, die de lokale coffeeshops (omzet 300 miljoen) aanslaat of het band- en garenwinkeltjes zijn. De belastingdienst is ‘amoreel’.

Mag ik een andere werkelijkheid? En dan liefst een die een beetje beheersbaar is zonder voortdurend bij te hoeven nakken?

.

schotersingel

.

De Schotersingel met zijn eigen schaduwwereld

P.S. In 2008 schreef de RaDa-reda een stukje over ‘nakken’; Nakkers en Makkers is aan herziening toe, want ‘druggebruik’ komt er niet in voor.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Stemmen met de poten

Ooit, nog vóór 2007, in 2005, schreef de toenmalige voltallige eenpersoons RaDa-reda een stukje over democratisch ontstane wandelpaadjes (ook bekend als olifantspaadjes): Stemmen met de Voeten heet het.

Vandaag een vervolg, Stemmen met de Poten. Tijdens een verfrissend bedoeld wandelingetje langs het Bolwerk zagen wij een hond (merk onbekend) naar beneden dazen, achter een tennisbal aan. Hond en bal plonsden (in omgekeerde volgorde) in de singel. Ze kwamen er tegelijk weer uit. De hond had er nog geen genoeg van (hebben honden ooit ergens genoeg van?) en het baasje gooide andermaal…

.

jip1

.

“Is dit een exclusief hondenpaadje?” vroeg ik. Hetgeen werd bevestigd. Door het baasje overigens (hond en bal gaven geen sjoege). Op deze plek konden zwemlustige honden – deze heette Jip – ongehinderd door beschoeiing zelf weer aan wal komen. Het voorzag duidelijk in een behoefte.

.

jip2

,

Als toegift nog een hond langs de vloedlijn bij Parnassia (Lang geleden, in 2009. schreef het RaDa een stukje Kat langs de vloedlijn, maar laat u daardoor niet afleiden). Dit was onmiskenbaar een hond. Het baasje had zijn eigen bovenkleding uitgetrokken; zijn arme blonde rasta sjokte er achteraan, hopend dat een passerende scheerder hem voor een schaap zou aanzien. Als je dit ziet, durf je zelf niet meer te mauwen over de hitte, toch?

.

zwabberhond2

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Reeprijplaten

Er komt een voedselfestival in het Kenaupark en sterke mannen losten alvast een paar stapels REEPRIJPLATEN

.

reeprijplaten

.
REE-PRIJ-PLATEN?
REEP-RIJP-LATEN?
Ah… REEP-RIJ-PLATEN!

Voor de line-up van 33 rijdende keukens met het beste street-, soul- en comfortfood wat er op dit moment te krijgen is in NL, volgens de website van Proefpark Haarlem.

.

reeprijplaten3

.

REEP-RIJ-PLATEN, dat moet je niet te vaak achter elkaar zeggen, dan ontaardt het in de mallemolen van het malende hoofd al snel in
PLEE-RIJP-RATEN
RAAP-PEER-TEILEN
REET-PAAR-PLEITEN
PIJP-LEER-PRATEN, enz.

Hoe zouden ze dat in de reeprijplatenfabriek doen? Ik keek even op de site. Ah… De baas van de fabriek heet Reep… En hij maakt gewoon rijplaten. Nou ja, maakte… De rijplatenfabriek is niet meer. Wie nog rijplaten wil wordt verwezen naar de firma Roos. https://www.roosrijplaten.nl Die dus geen roosrijplaten maakt!

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Just the four of us

Gisteren op een zonnig bankje bij Café de Zwaan keken de huisdichteres en ik uit op de ruiten van Het Wapen van Bloemendaal, aan de overzijde van de Zijlstraat. We waren niet aangeschoten, maar desondanks zagen we onszelf dubbel. Vraag me niet door welk optisch effect (dubbel glas?).

.

justthefourofus

.

justthefourofus2

.Als we wel dronken waren geweest hadden we onszelf vierdubbel gezien. Scary!

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Après Jazz

Curieus HD-interview zaterdag met organisator Martijn Bevelander van Jazz & More. ‘Als ze festivalglazen verplicht stellen, stoppen we ermee.’ Ze = de vervelende linkse mensen van de gemeente Haarlem. We = de weldoeners van Jazz & More.

Bij de RaDa-reda (erkend Haarlem Jazz-mijder sinds 2008) hakt dit dreigement er niet bepaald in, maar los daarvan: gezien de niet zo tactvolle reactie lijkt het me dat de goede/getergde Martijn op een slecht getimed moment is lastiggevallen door de krant. De Muddy Waters Tribute Band staat vast op de Afsluitdijk, de drummer van BRUUT! heeft acute plankenkoorts en de dakconstructie van het Klokhuisplein-podium blijkt dezelfde als die van het AZ-stadion. En dan wil Hein Flach het leven van de planeet verlengen met maiskartonnen bekers en statiegeld-glazen. Geef op dat eco-gemiemel maar eens diplomatieke antwoorden! Dat duizenden mensen hun rotzooi achteloos op de Markt mieteren is op zo’n moment een druppel in a sea of troubles!

Vanmiddag was de Jazz no more. Wel was de RaDa-reda getuige van het vakkundig afbreken van de hele handel. Een indrukwekkend spektakel, met veel gespierde, goed gedrilde mannen, waarvan hier een impressie.

.

apresjazz1

.

apresjazz2

.

apresjazz3

.Loutje tussen de kassa’s

apresjazz5

.

Volgend jaar weer? Dat is dus de vraag.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.