Datahonden

De huisdichteres was gisteren even van huis en zat een half uur op het terras bij Van Egmond in de Kleine Houtstraat. Moet kunnen. Ze betaalde haar drankje contant, dus niet met haar telefoon.

Weer thuis kreeg ze op haar mobiel prompt een pushbericht van google-mag-weten wat voor achterbakse service: of ze het café wilde beoordelen. NEEEEEEEEEEEEEEEEEN, natuurlijk NIET!!!!!!!!

Die schurftige data-honden worden steeds schaamtelozer in hun ongelikte opdringerigheid. Dus straks maar weer eens diep de privacy-instellingen induiken om te zien hoe ze in het vervolg van dit soort ongewenste attenties verschoond kan blijven.

Wat ik niet begrijp, wie zou er nou wél gediend zijn van dit soort ergerlijke digi-stalking? Een zatlap die een elfkroegentocht heeft gedaan en zich de volgende ochtend niet kan herinneren in welke etablissementen hij allemaal geweest is? En wel benieuwd is waar hij zijn Armani-colbertje kan hebben laten slingeren?

Zelf bracht ik vanmiddag een zonnig uurtje door bij de Zwaan. Telefoon aan, ja, maar tot op heden heeft zich nog geen nazorgteam of recensiebedelaar gemeld. Ik weet niet goed wat ervan te denken – kijk, zo paranoïde hebben ze me dus al gemaakt.

.

bloesem

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Homo Ludens

De eerste volwassenen die ik vanochtend tegenkwam waren twee bejaarde stokvechters (man en vrouw) langs de Schotersingel. Niet dat ze elkaar de broze botten braken of de hersenpan insloegen, ze leken me een gestileerde vechtsport te beoefenen.

Er werd door velen intensief beoefend en geoefend dit weekend. In het Kenaupark, bijvoorbeeld.  Gisteren waren nog steeds Pokemon-mensen actief en ook passeerden we deze opstelling. Ik bespeur enige schroom bij het plaatsen van de foto – half beducht dat 75% van alle RaDa-lezers zich de afgelopen week vrijwillig in zo’n geval heeft begeven (kirrend en kraaiend van pret) en nu in koor uitroept: Ken je dat echt niet?!?!?!? Bubbelvoetbal!!!!! Van de bumperexperience

.

bumperbal2

.

Voor de overigen: Je kan erin. Vastsnoeren en het idee is dat je daarna gaat voetballen. En daarna lossnoeren en dan ga je er weer uit.

IMG_9836

En dan ga je iets anders doen. Een mens moet zich ontwikkelen en bekwamen in nieuwe vaardigheden. Van holbewoner uit Cro-Magnon tot Hillegomse hyacintensteker, zoals hier afgebeeld op de praalwagens van het Corso.

.

verzamelaarjager

.

Ik bleef niet lang hangen langs de Gedempte Gracht en de bloemenpracht. Het was goed zoals het was. Ik had vrede met de wereld vandaag, en met al die spelende medemensen met hun gameboys en ballen en bubbels. In de zwierende en zwiepende kermisattracties. Ze deden hun best en hadden plezier. Wat wil je nog meer? En de beste van allemaal vond ik deze fiere blazer. Voor volk en vaderland en de Bollenstreek.

.

blaasblaas

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.



Gestript

Als je door de ochtendkrant bladert, hangt het van je eigen gemoedstoestand en energieniveau af bij welke artikelen je blijft plakken. Ik heb mezelf een Brexit-break vergund, maar los daarvan, het kan geen toeval zijn dat ik vanochtend overal stagnatie en vastlopende systemen zag.

Op het havo zijn ze niet vooruit te branden (65% van de jongens met een havo-advies blijft een keer zitten); bij het CBR lijken uitsluitend demente bejaarden te werken, zodat vitale ouderen die hun rijbewijs verlengen tureluurs worden van het wachten. En in de Haarlemse binnenstad kwijnen winkels weg terwijl de verkeerscirculatie wordt gestremd door de stoet bestelbusjes van Bol.com en andere webwinkels.

Maar zoals gezegd, ik zoek het vooral bij mezelf. Ik ben nog steeds niet helemaal hersteld van die repeteergriep, waardoor ook andere kleine zwaktes in het gestel de kans krijgen zich te manifesteren. Als gevolg van die ongemakken kijk ik wat wreveliger tegen andermans activiteiten aan dan anders. Ze komen mij misplaatst en ongewenst voor. Bij een sukkelig ommetje door de buurt passeer ik (zo kwiek loop ik dan nog net) links en rechts bouwcontainers. 

.

contain1

.

Kijk toch eens, zou ik kunnen denken. Die mensen maken schoon schip! Een lang gedroomd nieuw interieur wordt hier verwezenlijkt. Leve de daadkracht! Weg met die oude meuk en vermolmde schrootjes. Even doorbijten en ze kunnen er weer tien jaar tegen. Een nieuw begin!

.

contain2

.

In plaats daarvan nemen mijn bronchiën amechtig het woord: jezus, wat een stof zal zo’n verbouwing geven. En waarvoor? Na drie maanden ben je gewend aan je nieuwe droomkamer en begint het bij zulke types alweer te knagen, alsof er boktorren in de nieuwe houten wenteltrap zitten. En mijn moe-gehoeste schouderspieren vullen aan dat de klussers in die tijd ook een paar deeltjes Privé-Domein kunnen lezen.

.

contain3

.

Allemaal rancune natuurlijk (al zal ik in goeden doen ook niet spontaan even een tussenmuurtje wegtikken met een sloophamer of een dakterras aanleggen).

.

contain4

.

Er staan best veel van die containers als je erop let. Hieronder trouwens die ene uitzondering die mij opgewekt stemde – zo op het oog niet erg verschillend van de rest.

.

contain5

.

Toen we terugkwamen uit Grimbergen stond hij bij ons voor de deur. Een welingelichte buurman praatte ons bij. Het huis naast ons was verkocht ‘als beleggingspand’ (dat wisten we al) en tijdens onze korte afwezigheid was het vakkundig ‘gestript’ door zeer gespierde knapen. Het kabaal waarmee dat ongetwijfeld gepaard was gegaan, was ons in ieder geval bespaard gebleven. Dat scheelt alvast.

Naxos

Alles liep voor mij in elkaar over vandaag: na het werk eerst een borrel voor de medewerkers van Straatjournaal – om de saamhorigheid en creativiteit te bevorderen – en daarna Naxos van Steef de Jong in de Toneelschuur.

Nieuwe ideeën voor de Noord-Hollandse daklozenkrant? Ik (de beroerdste niet) bedacht er ter plekke een paar, maar moest tegelijkertijd bekennen dat ik geen diepe innerlijke drang voelde om héél veel aan Straatjournaal te veranderen. Anders ligt dat voor de redactie. Die mag niet indutten; die moet vernieuwen, verjongen, de boel opschudden en nieuwe groepen bereiken teneinde meer lezers te trekken en de verkopers aan een aanvaardbaar inkomen te helpen. Een twee keer zo hoge oplage zou prachtig zijn, maar kennelijk is dat met de huidige formule niet haalbaar. Meer sport dan, meer bloot, meer natuur, meer BN’ers? Blote BN’ers sportend in de natuur? Allerlei varianten passeerden de revue. Zelf heb ik eigenlijk gewoon vrede met de krant zoals hij nu is: leesbaar, gevarieerd, sociaal betrokken en met de nodige diepgang. Ik voel me thuis bij Straatjournaal en hoop er nog lang voor te schrijven.

In de Toneelschuur regisseerde en produceerde Steef de Jong samen met Minke Kruyver een voorstelling voor jonge, soms ook onervaren acteurs. Starring #22:Naxos bevat bekende elementen uit de Jongs eerdere werk, zoals de inventieve toepassing van karton in decors en rekwisieten, de voorliefde voor Weense operette en live muziek (in dit geval een harpiste). Afgaande op het flonkerende resultaat met het voor de jonge toneelspelers een feest geweest zijn met De Jong en Kruyver samen te werken, en omgekeerd evenzeer. De jeugdige cast toonde lef en elan. Het was een heerlijke voorstelling en met een beetje mazzel zijn er nog kaarten te krijgen.

.

naxos2

.

Umbeek

Het afgelopen weekend waren wij in België, in de omgeving van Grimbergen. De huisdichteres luisterde er een huwelijksceremonie op vanaf de kansel van de abdij.

.

grimbergen2

.

Na afloop was er een receptie, met artisanaal bier – zij het geen gerstenat uit de vaten van de lokale paters Norbertijnen, maar Harlekijn uit Oostende. De volgende middag was er nog een zeer feestelijk feest in Umbeek en tussen de bedrijven door verkenden we de streek. Er waren kasteeltjes en kapelletjes, er waren beekjes en vijvers en fijne bossen en parken; wel was de druk op het landschap steeds voelbaar, zo dicht bij Brussel (het Atomium manifesteerde zich aan de horizon).

En Belgische lelijkheid doet het ook altijd goed bij Hollanders.

,

umbeek3

,

Het duurde even eer ik in de smiezen had dat dit skelet een brug was. En wat voor een…

.

humbeekbrug

.

Eenmaal aan de oever werd mijn atechnisch oog eerst nog afgeleid door de troosteloze leegte/lengte van het Zeekanaal Brussel-Schelde.

.

humbeek

Pas daarna drong tot mij door dat er iets ontbrak aan de brug. Iets groots. Iets waar auto’s overheen konden rijden. En dat er wellicht een reden was dat de bus een lus maakte. En ginds een veer voer.

.

umbeekbrug

.

Ah… Google zij geprezen! We bevonden ons op de plek waar in januari een daverend ongeluk gebeurde als gevolg van een defect aan het camera-detectiesysteem. Een eerste schip was al zonder averij gepasseerd toen een tweede vol werd getroffen door het brugdek van 1200 ton. Een seinhuisje werd vermorzeld en de brug was ontzet. Wie er het fijne van wil weten kan hier terecht, met foto’s van de ravage.

Belgisch mooi en Belgisch lelijk blijven opduiken op onverwachte plekken. Zelfs in de trein naar huis.

.

mortsel2

.

Mechelen-Nekkerspoel, allee, maar dan: Mortsel-Oude-God! Mortsel-Oude-God!!!


.

Tettermuggen

Er is door omwonenden van de Watermeterfabriek aan het Spaarne (oostoever, hoogte Belgiëlaan) een juridische procedure aangespannen tegen de komst van een terras  – geen terrasJE, de gemeente dacht aan 125 stoelen.

Het terras zou volgens de vergunning om 10 uur ‘s avonds moeten sluiten, maar niettemin, de aanleg stuit op veel verzet. Men twijfelt, aldus de raadsman, aan de geruststellende berekeningen in het geluidsonderzoek van de gemeente. En dan, beste stadgenoten, voert hij een argument aan dat eenieder van ons noopt tot streng en gewetensvol zelfonderzoek:”De gemeente gaat ervan uit dat op een terras slechts de helft van de bezoekers praat en de andere helft luistert. Maar zo gaat dat niet in Haarlem, daar praat iedereen door elkaar heen.”

Dixit Andre (zonder aigu) Gaastra, advocaat.

Op zich lijkt één prater per tafel mij ruim voldoende (in sommige gevallen al teveel). Als aan 30 volle tafeltjes de helft zit te oreren (zoals de gemeente veronderstelt) kom je op 60 stemmen, die elkaar dan (crescendo) pogen te overstemmen. Maar iedereen door elkaar? Strookt dit met jullie waarneming? Wij worden hier collectief weggezet als roeptoeters en blaaskaken. Kunnen we die raadsman niet aanklagen wegens laster én smaad én ongewenste bezoedeling van onze goede naam en onbesproken reputatie?

Hij moet echt in de war zijn met Bloemendaal, Zandvoort en IJmuiden.

.

gardersonmari

.

De huisdichteres toonde me nu pas een tweetalig zakdoekje dat zij van een vriendin kreeg bij ons huwelijk: zestien dos and don’ts voor de echtgenote. Van ‘laat hem rustig de krant lezen’ en ‘gebruik niet teveel parfum’ tot het listige ‘Ayez toujours l’air innocent’, ‘Ne prenez pas un air sypérieur’ en ‘don’t sulk’/’ne boudez pas!’ (niet mokken). We telden samen en…. bijna alle zestien goed!!!! Morgen dragen we het zakdoekje feestelijk over aan een beginnend stel.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Badmintonclub?

Haarlem spreekt een woordje mee… op voetbalgebied nog wel. Ik heb het natuurlijk over die grensrechter van Geel-Wit die dit weekend door het lint ging bij een massale vechtpartij tussen de spelers. Van verre kwam hij toesnellen en sloeg de keeper van de tegenpartij bewusteloos.

Van UNO Hoofddorp had ik nog nooit gehoord; Geel-Wit ken ik nog van vroeger. Het speelt zijn thuiswedstrijden onder de (wie)rook van de Nieuwe Bavo. Het voorval werd gefilmd en naar zo’n filmpje kan je alleen maar hoofdschuddend kijken. Amateurvoetbal. Publiek is er nauwelijks, dus grote belangen stonden er vast niet op het spel. Niettemin, ook voordat de 34-jarige grensrechter in de mêlee aankwam, zijn vlag wegwierp en zijn KO uitdeelde, werd er door beide teams al driftig geschopt en gemept.

De mensheid voetbalt pas de laatste 120 jaar, denk je als je zoiets ziet. Moeten we er niet mee kappen? Hoe erg zou een verbod zijn?

Bij al het geweld en geschreeuw houdt één slanke, zwarte jongen van UNO zich compleet afzijdig. Hij zet zijn handen losjes in zijn zij en na de kaakslag draait hij zich stilletjes om en loopt hoofdschuddend van het veld. Zonder enig contact met zijn medespelers.

Heeft hij het al te vaak meegemaakt? Bezit hij een wijsheid of beschaving die de anderen ontberen? Heeft hij de moed opgegeven? Ik wens hem een leuke rugby- of badmintonclub.

.

vijfie

.

P.S. Klik hier voor het hele filmpje van RTV-NH

P.S. En (niets tegenstrijdiger dan de RaDa-reda) hier Ploertenvoetbal, een stukje waarin ik mijn waardering betuig voor het gemene gajes van Inter en Chelsea (ik vind het zelf nog steeds leuk)

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Bavo-shuttle

Een unieke belevenis voor moderne pelgrims en andere toeristen die Haarlem aandoen: vanaf 1 mei zal een skilift de Oude of St. Bavo verbinden met de Basiliek St. Bavo.

Het initiatief voor deze hoogfrequente oecumenische shuttle service kwam van katholieke zijde. Dankzij de restauratie heeft de Nieuwe Bavo recentelijk aanzienlijk aan luister gewonnen, waardoor het des te meer steekt dat de doorsnee toerist aan een bezoek van de kathedraal zelden toekomt. Vormt de Leidsevaart een psychologische barrière? Is het religieuze verzadigingspunt bereikt na bezichtiging van de Oude Kerk? “Hoe dan ook, wij geloven heilig dat die lift de oplossing is,” aldus een woordvoerder van het bisdom.

De diaconie en predikanten van de Oude Bavo zien louter voordelen in het project. ‘Om te beginnen dienen wij elkaar de hand te reiken in deze goddeloze tijden. Daarnaast – moet ik opbiechten – is het onzerzijds niet enkel een daad van naastenliefde. Zo’n luchtreis van een kilometer boven de binnenstad is een hemelse ervaring. Wij verwachten op jaarbasis duizenden belangstellenden en de opbrengst is een welkome aanvulling op de wekelijkse collecte.’

Waar of niet waar? Nou ja, dat vroeg ik me dus ook af toen ik zojuist bij RTV-NH las over de loopbrug tussen de twee torens van de Basiliek. 

.

Shiny

Hé, is de uil terug in het Kenaupark? De bosuil, om misverstanden te voorkomen, niet de uil van Minerva.

Ik vroeg het me af doordat er nogal wat mensen (van jong tot al een beetje oud) dromden rond de bankjes die normaliter als dagopvang dienen voor de daklozen. Het waren echter geen fotografen, ze hielden hun ogen gericht op het scherm van hun mobieltje. Geen vogelliefhebbers derhalve, al speurden ze soms in het rond.

.

pokemmonpark

.

Het had iets vervreemdends – zij zagen met z’n allen iets wat wij niet zagen. Liepen achter iets aan wat wij niet konden volgen. Het was of ik weer naar de verkiezingsuitslagen zat te kijken. 16% van de kiezers in Boreaal-Holland zagen een leider waar ik slechts een windbuil zag.

Nou ja, vandaag bleek het om Pokémon te gaan. We lieten ons bijpraten door een vrouw van de ’community’ (naar haar zeggen uit de ‘rode groep’) Eens in de zoveel maanden is er een ‘event’ of queeste waarbij wereldwijd nieuwe shiny’s worden uitgezet (??????). Een man liet ons op zijn schermpje gluren, waar tot zijn opwinding een ei werd uitgebroed.

.

pokeplan

.

Echt veel wijzer werd ik er evenwel niet van, maar het leek een onschuldig tijdverdrijf. En windei of niet, ik had deze week al gekkere dingen gezien.

P.S. Nog even een paar lentesluiers om mijn tante Annemarie te gedenken.

.

lentesluiers

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Zwaarwichtig

Een verpletterende entree van Ilja Leonard Pfeijffer gisteravond bij de Haarlemse Philharmonie. Ik ken sloopkogels die een gebouw met meer subtiliteit binnenkomen. Het ging zo: ik wilde mij nog even vertreden voor aanvang van Frénk en Frencken toen de hoofdgast van de avond mij bijkans onder de voet liep. Wat mij een dag later van deze near miss bijstaat: iets grofs en grijsgelokts daverde en pufte langs in een ruige berenvacht, ik kon mij ternauwernood in veiligheid brengen.

“Ik ben op bladzijde 374 van uw dikke boek, meneer Pfff…” zou ik anders ook niet gezegd hebben. Het is een rijk en dik boek, dat mij evenzeer bezighoudt als irriteert. Er valt genoeg te bewonderen, maar graag had ik een onsje / pondje / mudje minder Pfeijffer gehad. ‘s Mans persoonlijkheid valt in Grand Hotel Europa evenmin te negeren als in een deuropening.

Nam het interview nog iets weg van mijn wrevel? Werd er iets van charme of speelsheid losgekieteld in de literaire reus? Nee. Hij pontificeerde. Sprak op gedragen toon, alsof hij zijn volzinnen dicteerde aan een hardhorende secretaresse. Daarbij grossierde hij in misprijzen en geringschatting. Het publiek hing aan zijn lippen, daar niet van, maar aan mij was het niet besteed.

Een welkom contrast was het gesprek met Muggenmeester Wienen, dat breed uitwaaierde. Hij vertelde met begeestering over wat hij zoal las, zowel in zijn jeugd als nu (verscheidene biografieën, onder meer over Wilberforce). Toen Frénk van der Linden hengelde naar zijn favoriete Bijbelboek, diste Wienen de geschiedenis van David en Batsheba op alsof het allemaal gisteren was gebeurd. Het was geen gekoketteer. Bij alle onderwerpen klonk hij verstandig en oprecht. Daar hebben we een goede aan.

De huisdichteres was er ook; die las voor zoals alleen zij kan lezen. En (feest!) er komt een 2e druk van Wat als we niet waren betoverd?

.

signeren

.

Dit was mijn tweede poging een foto te maken bij het boekenstalletje. Hieronder de eerste. Die leverde de makkelijkste literaire quiz-vraag ooit op: welke Haarlemse schrijver photobombt hier door het beeld? (Nee, het is niet Lodewijk Wiener)

.

photobomb

.Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.