Geen gehoor

Middernacht. De telefoon van mijn vrouw gaat. “Hallo… HALLO?” Ze ziet op het scherm dat het mijn moeder is. “HOOR je mij?”

We beginnen in medias res / in media stress. Maar laten de spanning – pfff- gelijk weer ontsnappen, lezersvriendelijk als we zijn. Er komt geen gruwelijke afloop. Wel zaten wij zelf een kwartier behoorlijk in de rats.

Mijn moeder belde dus, maar zei niets. We hoorden gerommel en gestommel, een vervormde stem. Gestamel? Ze was in haar vakantiehuisje in het bos, in Utrecht, dat wisten we. Lag ze daar op de grond, onmachtig iets uit te brengen? Gevallen, ziek of in de war? De mobiel buiten handbereik? Ze is over de negentig. We schreeuwden haar naam, en nogmaals en nogmaals. Geen reactie. Ik belde het vakantiepark, kreeg een doorkiesmenu met ook een nummer voor spoedgevallen. De beheerder beloofde direct te gaan kijken; wij luisterden ondertussen naar de onsamenhangende onderwatergeluiden uit haar huisje.

We hoorden hoe er geklopt werd. We hoorden de stem van mijn moeder. Verbaasd, tamelijk laconiek. We werden teruggebeld op ons vaste nummer en gelukkig, het was iets onnozels. Ze had haar telefoon in de oplader naast haar bed gedaan en waarschijnlijk op de sneltoets gedrukt. Haar TV had ze aan staan, vandaar de stem. Loos alarm dus. We konden rustig gaan slapen.

Al  duurde het nog wel even eer we ook echt rustig waren.

.

lindestuif

.

De natuur neemt het hooikoortsseizoen weer erg serieus dit jaar. Lindebloesemdroppings in het Kleverpark (rechts een beetje bewerkt)

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Gieles-tracker

Bij een wissel op het WK voetbal verschijnt in beeld iets als ‘Jackie Groenen (NL): afgelegde afstand 7,6 kilometer / topsnelheid 26,3 km/uur’. Ook voor gewone stervelingen is het tegenwoordig een koud kunstje hun eigen gangen na te gaan.

Een vriend van mij die zijn hele hebben en houden willens en wetens uitlevert aan het data-obese Google, toverde op het terras in een mum van tijd zijn route van precies een jaar geleden op het scherm van zijn mobiel. Een route die hem (toevallig!?) naar hetzelfde terras had gebracht als waar we zaten. Maar voor iedere dag van het jaar kon hij dus oproepen waar hij had uitgehangen.

Zou het Haarlems Dagblad zijn reporters niet kunnen toerusten met een GPS-tracker? Vooral op maandag zou ik er benieuwd naar zijn. Neem Nuel Gieles, die in dit cultuurdoordrenkte weekend niet alleen de Koorbiënnale in zijn portefeuille had, maar daarenboven Boeken bij de Bavo en beeldende kunst in de Wijngaardtuin en Artvark. Ik ken de taakopvatting en gedrevenheid van Nuel goed genoeg om te weten dat hij geen manifestatietje – hoe nietig of niksig ook – overslaat, tenzij het samenvalt met een ander evenement. En er dan ook eens nog iets zinnigs over schrijft. Een RaDa-reconstructie van Gieles’ fietsroute van zaterdag leverde dit beeld op.

.

gielestracker

.

En dat bij verzengende hitte! Krijgen journalisten een kilometerbonus? Overigens perste Nuel er voor de maandagkrant ook nog een 60 seconden uit.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Invallen?

Voor volksmenners valt er aan mij weinig eer te behalen – het is erg lang geleden dat ik gretig meedeed aan een spreekkoor of ‘community singing’. Ik herinner me de oefeninterland Nederland Argentinië in 1974 (4-0), met het Oranje van Cruyff en Van Hanegem; toen heb ik denk ik wel meegebruld of meegezongen.

We hebben het erover doordat ik in NRC las over componist David Lang, die inspiratie opdeed bij een wedstrijd van Arsenal, waar hij de toeschouwers uit volle borst hoorde zingen, having a blast. Niet mooi, maar vol overgave. En zo ontstond zijn koorwerk the public domain, voor duizend (1000!) zangers.

En waarom hebben we het dáár over? Bij de Koorbiënnale is er een opvoering  van het stuk hier ter stede, op 6 juli op het Leonardo da Vinciplein (in Meerwijk). Duizend zangers? Hoeveel koren telde Haarlem ook weer? 54? / 96? / 102? Van mij hoeven ze geen vocale versterking te verwachten, maar benieuwd naar die uitvoering ben ik zeker. Aanvang 17.00 uur.

Dit is de website: www.thepublicdomain.nl

.

piano

.Afdankertje

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Anti-roos

De natuur laat zich niet kisten, zou je  kunnen denken. In New Scientist lees ik over ‘superweeds’ – onkruidsoorten die ongevoelig zijn voor alle bestrijdingsmiddelen die erop worden losgelaten. De vraag is niet of ze er komen, maar wanneer.

Vergelijk het met antibiotica en superbacteriën. Het lijkt logisch ook: als je enorme sojavelden jaar in jaar uit met hetzelfde gif besproeit, komt er op een gegeven moment een gras, kruid of netel met een mutatie waardoor zelfs glyfosaat niet meer baat (baat voor de boer). Blackgrass is een voorbeeld van zo’n plant die stug doorgroeit en hele velden overwoekert. De Nederlandse naam? Duist.

Vanochtend in Bloemendaal zag ik een man zijn werk doen. Hij deed het in de middenberm – in opdracht, mag ik aannemen. Oorbeschermers op en er waren meer redenen waarom ik afzag van een interventie. Laat die klaprozen toch staan, had ik willen roepen.

.

antiroos1

.

Ben ik een klimaathystericus? Een kleffe klaproosfluisteraar?

.

antiroos2

. 

Of mag je het ook gewoon zonde vinden van die mooie bloemen?

.

antiroos3

.

Toen ik ‘s middags terugreed was het werk af. Het wachten is op de mesbestendige klaproos. De superpoppy.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

The Salt Path

Het zijn geen grootse leesweken voor mee, ik lees veelal hapsnap en lukraak, maar de afgelopen week wist Raynor Winn mijn aandacht gevangen te houden met The Salt Path.

Zij en haar echtgenoot Moth (beiden in de vijftig) lopen het kustpad dat van Somerset naar Land’s End voert en dan verder langs de zuidkust, richting Dorset. Het hele pad meet dik duizend kilometer. Ik heb er zelf forse stukken van gelopen; ruige natuur, steile rotswanden, een grillige kustlijn. Veel klimmen en dalen bij de zee-inhammen. Maar ik was destijds wat Raynor een ‘yomper’ noemt: professionele uitrusting, zwaar bepakt en strak schema.

Voor hen ligt het anders. Ze zijn bezwendeld bij een belegging, verliezen (doordat ze geen rechtskundige bijstand kunnen betalen) het proces en daardoor hun boerderij. Kort daarop krijgt de man, die chronische schouderpijn heeft, de diagnose CBD (corticobasale degeneratie). Een doodvonnis – al laat het verloop van de aftakeling zich niet voorspellen.

Ze kunnen nergens heen en in arren moede schaffen ze voor een prikkie een tent aan, rugzakken en flodderige slaapzakken. Berooid gaan ze op pad, nog verdoofd door de klappen van het lot. Het is een dwaze, onbekookte onderneming. Wekelijks druppelt er weliswaar een bedragje op de bankrekening, maar de campings zijn te duur, en de luxe tea shoppes kunnen en mogen ze niet in (ze zien er uit als zwervers, wat ze ook zijn). Ze leven op een dieet van noedels, fudge en thee. Naarmate hun spierkracht toeneemt, genieten ze meer van het natuurschoon (dolfijnen!) en de hoop smeult dat Moth’s diagnose niet klopt. De ontknoping kan ik niet geven, ik heb nog een pagina of 50 te gaan.

Om over na te denken: als ze opbiechten de tocht te lopen omdat ze dakloos zijn, deinzen mensen haast letterlijk terug. Verhaal B luidt daarom dat ze alles vrijwillig opgedoekt hebben. Dan is de reactie: ‘That is just marvellous. Soooo inspirational!’

.

slakkenhuis

.

Krijttekst gezien langs de Schotersingel

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Plastic spek

Zondag, snakkend naar lommer, koelte en schaduw verkozen wij de Stadskweektuin boven de Algemene Begraafplaats – niet dat we daar van narigheid onder de koele zoden hadden willen gaan liggen, maar je kunt er fijn wandelen.

Het werd dus de Kweektuin – net goed voor een futloos rondje, langs geitjes en de volière. In de kas zijn allerlei brave kraampjes waar idealisten hun ideeën laten ontkiemen en ontspruiten. Zondag was het niet te harden onder het glas, maar we stonden wel kort stil bij dit varken van Mari Terauchi. Voor wie overweegt zijn slagersdiploma te halen, of vegetariër te worden, of alletwee.

.

vleesverpakking

.

Het deed mij denken aan het 12-delige varken op de Grote Markt, met onder meer procureurspek / procereurspek. Meer plastic, voor wie een kind tussen 5 en 12 jaar heeft/is: morgen om 15.30 uur geeft kunstenaar Ap Esenbrink er een cursus beesten knutselen. Vast erg leerzaam.

P.S. Bij mijn opsomming gisteren van beroepsbeoefenaars die het extra zwaar hebben met de hitte, was ik deze mannen vergeten: gisteravond waren ze bij de Verspronckbrug driftig met ragebollen bezig om duivenpoep en andere ongerechtigheden weg te schrobben. En daarna nog tien tunnels?

.

duivenragers2

.

Ik ben ze erkentelijk, want er was een tijd dat ik die tunnel meed als de duivenpest en liever omliep via het Franklin Hoevenstunneltje.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Straatomelet

RaDa-deernis gaat uit naar allen die vandaag dreigen te verdrinken in hun eigen zweet of het slachtoffer worden van autocombustie – als dat tenminste een woord is – iets met verbranding zonder dat er een lucifer of een vonkje aan te pas komt, stel ik me voor.

Arme kappers met föhns, lassers, frietboeren en wafelbakkers, cremateurs, vuurspuwers, onruststokers, asfaltstorters en brandweerlieden. En met een beetje pech komt er tijdens de arbeid de nodige temperatuuropdrijvende stress bij. Gisteren schreef ik hier over die arme Sligro-vrachtwagenchauffeur in Breukelen die ik een stressmeter om wilde doen.

Maar het kan nog erger, moet hij maar denken. In Zwaag (bij Hoorn) voelde een collega zijn voertuig omkieperen. De lading! was het eerste dat door hem heen schoot. Wat vervoerde ik ook weer? Oh ja, 15.000 liter eigeel. Dat kan gelukkig niet stuk.

.

straatomeletstress

.

Weliswaar niet stuk, maar vloeibaar eigeel kan wel vloeien… En vloeien deed het. Zie voor het verslag RTV-NH. Daar plukte ik ook een schermopname vandaan waarop te zien is dat zich een straatomelet begint te vormen. Dat is nog eens iets anders dan een spiegeleitje bakken op de gloeiende motorkap.

Haarlems gemors was er langs het Staten Bolwerk, waar het van de week leek of er een bepoederde engel was gecrasht. Joehaaaaa!!!!

.

verfengel

.

P.S. Traditioneel plaats ik bij warm weer een link naar het lijstje met Haarlemse hotspots en coole alternatieven. Uit 2005(!), dus het kan zijn dat het aan herziening toe is.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Stressmeter

Gisteren wandelde ik in gezelschap van drie mensen met een stressmeter. Voor het goede begrip, ze dragen die dingen de hele week, dus niet alleen als ze mijn aanwezigheid moeten verduren. Ze kunnen hun gespannenheid aflezen op een soort polshorloge, de ‘activity tracker’ (met functies als stappenteller, hartslagmeter, etc).

Zelf heb ik geen stressmeter. Als ik in de bankstelkussens begin te bijten of een zacht gegrom uit neus, keel en oren hoor, luister ik meteen naar mijn lichaam. Dan reageer ik me stante pede af op een vreemde of een bekende of een onschuldige prullenbak, waarna de bloeddruk uiteindelijk weer daalt. Daar heb ik geen apparaat voor nodig.

Wel zou ik anderen bij gelegenheid graag uitrusten met de stressmeter, uit wetenschappelijke belangstelling. Gisteren begonnen we de dag in Breukelen, waar we eerst koffie dronken op een terras. De straatjes bij de markt zijn mooi maar smal. Een vrachtwagen van Sligro centimeterde zich uit een zo’n straatje en wilde parkeren. Vooruit, achteruit… Fietsers wrongen zich langs het gevaarte via alle dode hoeken die ze konden vinden. De chauffeur had zijn zinnen gezet op een strook pal naast het terras. Na lang ge-uttel, klom hij uit de cabine en begon fietsen te verplaatsen – en zette sommige tegen de rugleuning van vastberaden ‘genietende’ terrasgenoten. Het werd hem niet in dank afgenomen, temeer daar hij zijn motor stationnair had laten draaien. Hij voelde de irritatie, maar moest wel zijn werk doen.

.

slogri

.

Meer moeizaam gemanoeuvreer; aan zijn stuurvaardigheid lag het heus niet, maar ook twee scooters belemmerden hem. Even dacht ik dat hij uit pure frustratie vol gas zou geven en dat fokking Breukelen met 130 km/uur zou verlaten, tegen de rijrichting in. Ik zou het begrepen hebben. Maar de man verbeet zich en begon verwoed aan die scooters te sjorren. Al die tijd keken wij recreanten uit op de zijkant van de vrachtwagen: een lachende kok in schort, een rog zo groot als die kok en de wervende tekst: SLIGRO, GROOTS IN GENIETEN.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Verborgen leed

Odierimie, de zaterdageditie van het HD ligt op de mat en (ja, het blijft toch een krant) dat betekent een portie leed en nijd bij het ontbijt. De Damiaatjes hebben motorpech en gespecialiseerde klokkenmakers proberen ze koortsachtig weer aan het klingelen te krijgen.

Ik ken trouwens wel een ensemble Haarlemse amateurs dat vanavond tussen negen en half tien wil invallen, tegen een vergoeding van drie glazen speciaalbier en ja, ik maak er zelf deel van uit.

Er dreigt ook een nietsontziende patatoorlog op de Kerstmarkt doordat een gemeentelijke vergunning is verleend aan een kraampje van Friethoes op slechts 15 meter van Pulled & Patato, de dyslectische frietbakker aan de Botermarkt; 120.000 potentiële klanten lopen in december nietsvermoedend langs zowel kraam als winkel (takkenweer en weeë uitvoeringen van ‘Stille nacht, heilige nacht’ en ‘Nu zijt wellekome’ trotserend). Aan wie gunnen ze hun klandizie? Als neutrale toeschouwer kan je alleen maar bidden dat het goed afloopt.

Meer verborgen Haarlemse leed: nu een milieuzone is aangekondigd om vieze oude auto’s uit de stad te weren, meldt zich oldtimertaxateur (!) en autoliefhebber Freek Alewijn, trotse bezitter van een Jaguar XJS uit 1996 en een Volvo Cabrio uit 2000.  Afijn, voor oldtimers (ouder dan 40 jaar) is er niks loos, die krijgen een speciale regeling, maar (zitten jullie stevig?) problemen dreigen voor eigenaars van classics (tussen 25 en 40 jaar) en youngtimers (tussen 15 en 25 jaar).

Youngtimers? De voltallige RaDa-reda hahahaat hatelijk! Overdrijft de taxateur de taxonomie niet een beetje? Het wachten is op gedupeerden met kindertimers en babytimers (auto’s tussen nul en drie jaar).

P.S. Alle ouwe auto’s naar Museum Louwman !!! 

Nog een P.S. Bij mijn stukje over magneetvissen dacht ik aan volwassen mannen als beoefenaars. Een dag later zag ik aan de Schotersingel dat ook F-jes  de sport al beoefenen. Ze hoopten (hoorde ik ze zeggen) op Romeinse munten.

.

magneetvissers2

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Geen steen

“Wat ga je doen na je psjoen?” vraagt men mij tot vervelens toe. Ik ben wel zo’n beetje door mijn antwoorden heen en varieer wat, op goed geluk. “Een biografie schrijven,” zeg ik bijvoorbeeld. “Ik heb al een titel. Van vakkenvuller tot zakkenvuller. Ik moet er alleen nog een hoofdpersoon bij zoeken.”

Iemand een suggestie?

Voorlopig ben ik nog wel even met school bezig. Voor de op een na laatste dag (traditioneel een dag van jubel en jolijt) heb ik in een onbewaakt ogenblik toegezegd een steenstapelwedstrijd te organiseren. Ik zag een berichtje in NRC over een EK stone stacking in Dunbar, Schotland.

En ik zag foto’s van de scheppingen van Pontus Jansson (hij heeft een Instagram-acccount).

.

pontus2

.

pontus

.

Hier legt de Zweed uit hoe hij het doet. No sweat, zo te zien. Dus ik dacht, als ik nou honderd stenen op de kop tik, kunnen de leerlingen leuk in wedstrijdverband… Alleen gisteren bij het Tuincentrum konden ze me niet aan stenen helpen. Dat was een tegenvaller. Moet ik straks in het holst van de nacht naar  Drenthe en andere keirijke streken? Afijn, ik ben nog niet radeloos, maar die kiezels zitten wel in mijn hoofd / of in mijn maag. Bleek. Vandaag.

.

geensteen

. 

Langs de Delft kneep ik in de remmen. Alvast wat kleine keitjes? Maar het waren paddestoelen, die hun geboorte ongetwijfeld aan de overvloedige regen te danken hadden.

PS Een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen? Abonneer je via ‘Over RaDa’ of in de zijbalk.