Herfstsluiers

Ter nagedachtenis aan mijn Tante Annemarie verbreid ik in het voorjaar graag haar vondst ‘lentesluiers’, zoals zij de zweem van groen placht te noemen die uitbottende blaadjes dan over het landschap leggen. Gisteren, wandelend in de Kennemerduinen, zag ik overal een rooodpaarse bessengloed – zullen we die dan maar herfstsluiers noemen?

.

bessengloed3

.

bessengloed

.

Een paar van die bessensoorten kan ik nog wel thuisbrengen. Meidoorn, egelantier en kardinaalsmuts, maar er zijn er meer.

.

bespoets

.

Gisteren was zo’n dag dat het leek of al die besjes afzonderlijk waren geboend en opgepoetst, om ze extra te laten blinken in de zon. De duinen doen mee aan de publieksverkiezing van het mooiste natuurgebied, zou het daarmee te maken hebben? Want ook verder leek het qua presentatie wel een Open Dag:

.

herfstkleuren

.

De dieren kwamen bij toerbeurt naar onze stem dingen. De Hooglanders poseerden stoer. We ontmoetten een kudde verdacht schone schapen, van wie sommige uitzonderlijk aanminnig,

.

duinschapen

.

en op een bospaadje kwam (in opdracht van de boswachter?) een peloton zwarte pony’s langs, op een sukkeldrafje.

.

pony's

.

Alleen de konikspaarden lieten zich niet voor dat PR-karretje spannen, die vertoonden zich niet. Die zal het een biet wezen of de Drentsche AA wint of de Weerribben, of Saba of de Biesbosch. Ze hebben gelijk!

Nou, nog een paar paarse bessen als toetje. Bij het betreden van onze eigen straat zagen we (laag bij de grond, tegen een gevel) deze nogal synthetisch uitziende soort.

.

paarsebessen

,

Callicarpa, oorspronkelijk uit China. En mochten jullie meer bessen willen in het RaDa, laat het gerust weten. De Redactie houdt zich altijd aanbevolen voor leuke ideeën en nieuwe suggesties.

Cowwash

PAS OP! LANGZAAM RIJDEN – KLOOTSCHIETERS OP DE WEG

De huisdichteres moest beroepshalve een avond in Borne zijn (waar zij met veel succes optrad voor de culturele elite) en we plakten er een paar Twentse dagen aan vast. Met alle folkloristische en agrarische verrassingen van dien.

 

Klootschieters (2)

 

Zo verkeerde ik in de foutieve veronderstelling dat klootschieten iets was met buksen en hoog door de mestlucht suizende projectielen, aangezien ze in die contreien te beroerd zijn om behoorlijke kleiduiven te boetseren, met als slap excuus dat ze het te druk hebben met het aanleggen van brandstapels zo groot als congrescentra, die ze dan op de Eerste de beste Paasdag in de hens steken.

Niet dus. Klootschieten zou zelfs de oudste sport van Nederland zijn. Nota bene: Google draagt met zijn gebruikelijke ziekelijke gedienstigheid direct een groepsuitje aan in Tubbergen, Saasveld, Gammelkerbeek, Tusveld Zandvoort. Wij zagen in de buurt van Oldenzaal een paar van die gasten bezig en het moet gezegd, wat die presteerden was niet kinderachtig.

Zaterdag wandelden we het vrije veld in, op de bonnefooi – je kan ook zeggen dat we te lamlendig waren geweest om een fatsoenlijke wandelkaart te zoeken in onze collectie/grote kartonnen doos. Het pakte goed uit, want we stuitten op de rood-witte markeringen van wat later het Marskramerpad bleek te zijn. De route voerde langs vriendelijke beekjes en over ‘essen’ zoals de opgehoogde akkers daar heten. Onderweg geen ijsvogeltjes helaas, wel ouderwetse herten, die nog gewoon bang voor de mens/ons waren, omdat ze maar nooit weten of ze anders opgezet en met glazen ogen zullen eindigen boven de open haard van Hotel Jachtlust of Taveerne Pafgraag.

De voortuintjes in Twente zijn niet bepaald ruig. De meeste bewoners hebben een voorkeur voor grindvlaktes met een paar struikjes die uit de 3D-printer lijken te komen. Die planten moeten zich niet verbeelden dat ze lukraak een eind heen kunnen groeien!

 

kleinversailles

 

Wij stadsmensen zagen voor ons hoe de tuiniers de struiken met eindeloos geduld blaadje voor blaadje terugsnoeiden naar perfecte geometrische vormen. Of misschien hadden ze een coniferencoiffeur? Maar een paar kilometer buiten Klein Versailles stuitten we op deze bollenkweker:

 

bollenkwekerij

 

Op het platteland heb je ook boeren, zoveel wist ik. Voor kaas en melk. Maar de moderne boer is ook part-time missionaris – hij heeft een roeping en maakt anderen daar graag deelgenoot van. Een koe maakt 20.000 tot 40.000 kauwbewegingen per etmaal, drinkt 100-150 liter, poept 30-40 kilo en slaapt slechts 20 minuten, leerde ik bij de Belevingsboulevard van Landgoed Kaamps. In de stal waar we rondkijken is het schoon en rustig: de koeien zeggen boe noch bah; is dat eruit gefokt? Hoe dan ook, ze werken kalm hun dagprogramma af, volgens een vast parcours.

Hun enige verzetje is de cow-wash, een vrijwillige boenbeurt bij een carwash-achtige borstel.

 

cowwash

 

Toen we onze weg vervolgden (in de rugzak een vers kaasje uit de goed gesorteerde winkel, ook ons hadden ze geprogrammeerd) kon ik het niet laten uiting te geven aan zinloze nostalgie. “Het zou wel aardig zijn als ze voor de toeristen een paar koeien uitzetten in die weilanden hier”, gewoontemopperde ik. “Puur voor de PR. Het is maar een ideetje.”

Maar ik had weer eens voor mijn beurt gepraat. Want aan alles is gedacht. Op 16 april om 13.30 is het zover. En het publiek mag erbij zijn, lees ik op de website: De dames staan nu nog geduldig in de stal op u te wachten, maar wanneer ze het gras onder hun hoeven voelen zullen ze de leukste en gekste sprongen maken! Zij zullen een glimlach op uw gezicht toveren en heerlijk gaan genieten van het buitenseizoen!

Blauwsel

Wat was er veel licht vandaag! Van de hoogste kwaliteit! We merkten het gelijk al toen we op weg naar de duinen onder een viaduct door kwamen. Grijze betonplaten, je weet wel…

 

drupjes

 

Het had zo een reclame voor grijs bier kunnen zijn. En op de tegels pal eronder dit dwerglandschap van (bloeiend?/groeiend?) mos. Zo groen als dat grijs grijs was (even vergroten).

 

dwerglandschap

 

En zo ging het maar door, het was of Hans Anders ‘s nachts stiekem iets had uitgevogeld met mijn ooglenzen of dat er biljoenen pixels waren toegevoegd aan de lucht boven de Kennemerduinen. We konden vanaf het uitkijkpunt bij ‘t Wed de staalovens van Tata duidelijk zien liggen. En voor wie nog weet wat blauwsel is, zouden ze een restpartij in dit meertje hebben gekieperd?

 

blauwselmeer

 

Dat het aan het strand schitterend was, kwam daarna niet meer als een verrassing. Er trippelden strandpluviertjes langs de vloedlijn en de bewolking die langzaam het blauw opat was er allerminst op uit de dag te verpesten.

 

avondlucht

 

Nog geen rood, hoor ik daar een kniesoor? Dat rood kwam pas toen we weer thuis waren. Foto onder lastige omstandigheden gemaakt vanuit het bovenraam; niet helemaal scherp, maar… you get the picture.

 

avondrood

Monnikenpad

Ik weet niet wat precies de doorslag gaf bij onze plotselinge beslissing er een paar dagen uit te vliegen. Misschien de verflucht in huis . Of anders wel het item bij Een Vandaag (?) over de nieuwe rage onder volwassenen: kleuren met kleurpotloden of kleurkrijtjes. Keurig binnen de lijntjes van het voorgedrukte kleurplaatje blijven. Zoals je vroeger deed op de fröbelschool, onder schot gehouden door de juf.

Op zich een vrij onschuldige bezigheid, maar de kleurende volwassenen mochten de heilzame werking ervan ook nog breed uitmeten in publieke zendtijd en de nodige deskundigen trachtten het fenomeen in een bredere maatschappelijke of psychologische context te plaatsen.

Gruwel! Wegwezen! En dus liepen wij gisteren bij Egmond het Monnikenpad. Niet als penitentie. Fijn uitwaaien, alles weer op een rijtje (en binnen de lijntjes) krijgen in een afwisselend, lieflijk landschap. Al sloeg nieuwe verwarring direct bij het betreden van het duingebied toe.

melden

 

Deze kaartautomaat is tijdelijk buiten gebruik. Meld deze storing op telefoonnummer 0900-4050700. Onze excuses voor het ongemak.’ Denk daar maar eens even over na.

De route was prachtig, we ontslommerden in hoog tempo. Af en toe was er een onwelkome herinnering aan de moderne wereld. Dit gemaal zorgt voor droge voeten, meldde een bord met logo overbodig in de Sammerspolder, alsof ze bang waren dat de mensen in het land het anders niet zouden pikken. Aan een reling bewoog minutenlang een grijper heen en weer (zoals bij sommige kermisattracties) die in het water werd ondergedompeld. Voor mij nieuw. Alleen de vangst viel  tegen. Keer op keer kwam hij leeg weer boven.

dregger

 

poldergemaal

 

Ach, het was heerlijk daar bij Egmond, al was de wandeling net niet lang genoeg om alles helemaal te doen vergeten.

 

herfstkleuren

 

Vraag me niet wat daar stond te verpieteren en verwelken op die akkers, maar het effect was dat van een bollenveld. “Ga daar maar eens aan staan met je Bruynzeel-potloden en je Caran d’Ache,” zuurde ik toen ik het zag. Maar het klonk al een stuk minder grimmig dan de eerdere keren dat ik het zei die dag.

Hout- en hersenkronkels

Een simpele duinwandeling van Kraantje Lek naar de Kop van de Zeeweg in vijf foto’s.

hollepaal

Eerst de holle houten paal. Het binnenste was vrijwel weggerot en van bovenaf zag ik een aantal pennen inwaarts steken. Op dezelfde hoogte als de knoesten aan de buitenkant van het paaltje. ????????????? Voor het eerst besefte ik dat takken niet met schroefjes en moertjes aan de stam zaten. Nou ja, in ieder geval dat ze dieper de boom in/uit de boom groeiden dan… ach, ik had er gewoon nooit over nagedacht.

eekhoorntjesbrood

In de media is het een en ander te doen geweest over de legaliteit van bramen plukken in natuurgebieden en vandaag meldt Marjoleine de Vos in de NRC dat paddestoelen plukken mag, mits je toestemming van de eigenaar van het gebied hebt. Gelukkig las ik dat pas tevreden uitbuikend en nasmakkend , een uur nadat al het eekhoorntjesbrood in de roomsaus verwerkt was.

kraanvogels

Ze naderden in een volmaakte V-formatie, maar pas toen ze pal boven ons vlogen zagen we de lange nekken. “Kraanvogels!” riep een van ons en toen moest ik nog frommelen en rommelen met het foedraal van het fototoestel – ai, slechts de helft van het reisgezelschap staat erop en dan nog schimmig ook. Maar let wel, dat lange middelste stuk is hun lange nek (en niet het lijf).

De taalkronkels waarin bordenmakers zich wringen hebben de RaDa-reda al eerder verbaasd. Alleen een bord ‘Ruiterpad’ voldoet kennelijk niet om drieste skateboarders en solex-rijders te weren. ‘Verboden toegang behalve voor ruiters?’ Ja, maar… als ze dan als gekken rondrossen en die paarden door het struweel jagen? Cross country…? Ah…

ruiterpad

Zo dan maar. ‘Verboden toegang behalve voor ruiters op het ruiterpad.’ Hoewel… Wat doe je met een ruiter die zijn paard op stal heeft gelaten? ‘Verboden toegang behalve voor ruiters te paard op het ruiterpad?’ En als je al een ‘ruiter op het ruiterpad’ bent, waarom heb je die toegang dan eigenlijk nog nodig?

Nog tien minuten zo doorfilosoferen en vitale hersengebieden eindigen als deze houtguirlandes, die ik op een pallet zag liggen bij het Bloemendaalse Strand. Vermoedelijk gebruikt als sfeerverhogend element in een nu ontmantelde strandtent. Al weet je het nooit zeker.

draaihout

Jullie snappen, het was een fijne wandeling; er staan er meer in de categorie van A Naar B.

Kikkermomentjes

We liepen in de omgeving van Vasse en ons wandelgidsje kondigde een bronvijver aan met ‘kraakhelder water’. Daar kan niemand tegen zijn.

bronvijver

Of was het kwaakhelder water?

kikkerparadijs

Het was niet zo erg als bij de kikkers in een boek van Richard Brautigan die alleen even geen kik gaven als er iemand ‘Campbells’s Soup!’ tegen ze krijste, maar ze lieten zich ongegeneerd horen. Zien was een ander verhaal, hoewel…

schutkikker

En toen ik er één zag, lekker loungend in de zon, zag ik er meer. Ze poseerden gewillig, zij het niet bevallig.

kikker

 

spikkelkikker

De taxonomie schijnt een crime te zijn – daar ga ik me vandaag niet in verdiepen. Maar leuk waren ze wel, die kleine blaaskaken. Vandaag had ik natuurlijk Randy Newman in mijn hoofd, The World isn’t Fair, gericht tot Karl Marx. Over het schoolplein, waar mooie vrouwen hun kinderen afhalen.

Karl, you never have seen such a glorious sight
as these beautiful women arrayed for the night
just like countesses, empresses, movie stars and
queens
And they’d come there with men much like me
 Froggish men, unpleasant to see
Were you to kiss one, Karl
Nary a prince would there be

En om af te kickeren had ik mijn verschoten kikker-T-shirt aangetrokken.

kikker-T-shirt

Een mens mag zichzelf best eens kietelen, toch?

P.S. Het RaDa schreef eerder over nanokikkers en dikkopjes

Druppelen

We waren een weekje in Schotland. Beetje bijkomen en stukjes van de Annandale Way lopen, ten noorden van een gebied waaraan we goede herinneringen bewaren, the Solway Firth.

Op de eerste dag werd de huisdichteres wakker met een bloeddoorlopen oog. Vuiltje? Gesprongen adertje? Nou ja, zonnebril op en er ‘t beste van hopen. De tweede dag kon dat oog nog steeds niks velen en het traande. De apotheek in Annan verkocht druppeltjes – Optrex. We druppelden en het oog druppelde drie keer zo hard terug. We betten, depten, plakten af met Compeed en steriele gaasjes en maakten een compres met gebruikte zakjes kamillethee. Het oog traande en lekte en de Schotse heuvels bleven hazy, terwijl het niet mistte.

kamillia

De koeien vonden het raar, zo’n cycloop bij hun weiland.

bontekoe

Vrijdagnacht (in Lockerbie) traande het oog nog steeds en bovendien deed het gemeen pijn. De tijd van groothouden was voorbij. Op naar de dokter. De praktijk in Lockerbie was gesloten op zaterdag, maar na een telefonisch intakegesprek konden we terecht bij het Royal Infirmary in Dumfries, 30 km met de bus. In de kranten had ik net gelezen over een miljoeneninjectie om de A & E departments (accident en emergency) te reanimeren. De NHS? Waren we overgeleverd aan dat zieltogende Britse zorgstelsel? Ik herinnerde me knipsels over familieleden die (bosje bloemen in de hand) op het bezoekuur bij hun dierbaren niet alleen de dood constateerden, maar ook rigor mortis.

De wachtkamer was niet overvol, dat viel mee. We zagen behalve de gewone kneusjes en breukjes ook een langharige man met het figuur van een sumoworstelaar, geflankeerd door een frêle meisje. Geen van beiden had zichtbaar letsel. Even later voegde zich  een travestiet bij hen, zo op het oog ook ongeschonden.  Iedereen gedroeg zich rustig, op een ontredderde man in camouflagepak na. Die drentelde voortdurend naar de balie, wees op zijn hand, en keerde onverrichterzake terug. Hij was gelukkig snel aan de beurt.

Sylvia’s tranende oog werd eerst onder de microscoop gelegd door een geinige internist, die een ‘ulcer’ constateerde, op het hoornvlies naast de pupil. Hij wilde geen paniek zaaien, maar zo’n zweer kon de rest van het oog aantasten. Goed dat we gekomen waren, hij ging op zoek naar een oftalmoloog. Wij bleven in kamer G3, ingenomen met de behandeling tot dusver.

De oogspecialist had dezelfde prettige omgang: humor, ernst en empathie. ‘Haarlem?’ Dat kende hij. Daar had hij 30 jaar geleden rondgecrosst op zijn motor. Hij bestelde een bacterioloog, schraapte wat weefsel van het oog (‘If I took any more, I’d be scratching your brain’) en legde uit dat hij de resultaten van het kweekje morgen aan ons…

Morgen? Maar morgen vertrok onze vlucht om 15 uur. Uit Glasgow, niet uit Dumfries. Het hotel was al geboekt… Dan zou hij een collega opsnorren in Glasgow. Het duurde even, maar toen had hij de afspraak. Negen uur in het Gartnavel Hospital. Deze tablet eenmaal daags en dit spul elk half uur indruppelen. Misschien zien we u nog eens langsscheuren in Haarlem? “If you see a red Triumph…” Hij zwaaide en breezed out of the room.

infirmary

Vanmorgen (zondag). We lijken wel de enigen in het ziekenhuis. Julie Connolly trippelt de gang in, jong, fris, blozend als een sterappel na een Schots motregentje. Ook zij weet direct de goede toon te treffen, leest de brief van haar confrère, tuurt naar het inmiddels pijnvrije oog. Haar diagnose is dat het goed heeft gereageerd op de druppels. Thuis wél meteen naar de oogarts, zegt ze. Aan de medicatie wordt nog een derde druppelsoort toegevoegd. “Were you on duty anyway?” vraag ik. Nou, ja, in zoverre… ze had wel dienst vandaag maar is omdat wij dat vliegtuig moesten halen, wat eerder gekomen.

We wandelen een stukje, door een statige buitenwijk van Glasgow en gaan dan ergens zitten in een trendy koffietentje. We verbazen ons over het medische traject van de afgelopen twee dagen. Full marks to the NHS! Zoveel wellevendheid, betrokkenheid en persoonlijkheid bij de artsen. “Ik heb niks betaald en hoefde nergens mijn ID-kaart of verzekeringspasje te laten zien”, zegt Sylvia. “En ze waren stuk voor stuk zó vriendelijk!”

Er rolt een traan over haar wang, de 1287ste van deze week. Alleen deze is van ontroering.

Sneeuwschilderingen

Na afloop van onze winterwandeling door de duinen stak de sneeuwstorm op. Dat deerde ons niet, wij reden rozig terug met bus 81, over de witbepoederde en nog ongepekelde Zeeweg. Terug in Haarlem zag ik vanuit het raam de Nieuwe Gracht liggen. Schaatsliefhebbers zouden vloeken (die strakke ijsvloer kunnen ze vergeten), maar mij troffen de prachtige, dynamische patronen die zich daar vormden door de sneeuwjacht.

De bus stopte pas op het station en we besloten nog even terug te gaan naar de gracht. Wel even opletten bij de glasstroken van het dak van de fietsenkelder. Schenenbrekers! Eigenrisicorovers! Ze zijn spiegelglad als ze met sneeuw bedekt zijn – een uitglijertje van de ontwerpers, dat nog menige letselschadeadvocaat rijk zal maken.

Vanaf de Kruisbrug maakte ik de eerste foto’s, die helaas aan scherpte inboetten door de blizzard (nou ja…) en doordat individuele vlokjes zich op Hekking-achtige wijze voor de lens verdrongen. Niettemin… Je ziet je stad weer eens heel anders. Glibberend richting Kinderhuissingel:

vanaf kruisbrug

nieuwegracht, kruisstraat

Bij de Nassaubrug:

nassaubrug

Vanaf de Kinderhuisvest (toen we er met de bus passeerden was het net de vacht van een sneeuwluipaard, nu lag er voor de foto eigenlijk alweer net te veel wit en te weinig zwart)

Vanaf Kinderhuissingel

En de Schotersingel zou de Schotersingel niet zijn, als ze niet nog een toegift voor ons in petto had:

schotersingel

En toen was het de hoogste tijd om naar binnen te gaan en blokken Glühwein op de open haard te gooien, een warme borstrok te ontdooien en de erwtensoep uit het vet te halen. Code geel heb je tenslotte niet iedere dag.

Wisent

Zeven jaar geleden wou ik nog liever konijntjes

Ik schreef (lekker makkelijk) waarschijnlijk weer eens in de autoscepsismodus: ‘mwahhh-nouvoormijhoefthetnietzonodig-doenoumaargewoon’ op alles.

Autoscepsis, dat zouden ze eens moeten verbieden.

In 2007 kwamen ze er, de eerste wisenten, large as life, alleen meldden ze zich nooit tegelijk met mij bij het officiële uitkijkpunt in Middenduin. Als je die extra wandellus maakte, kwam je soms andere nieuwsgierigen tegen. Er heerste een soort code: de sipjes terugkerenden zeiden nooit tegen hoopvol naderenden dat ze zich de moeite konden besparen: lou loene, die lamme Poolse import-oerossen geven weer eens niet thuis vandaag. Liever keek iedereen besmuikt naar de grond.

Er stond daar een waarschuwingsbordje voor wie op het onzalige idee kwam zijn eigen safari te organiseren: ‘Toegang zonder begeleiding, voeren of aanraken, kan tot ernstige ongelukken leiden of tot de dood.’

Sinds 2007 heeft de wisent kennelijk ontdekt dat hij niet iedere pacifistische sukkel op de hoorns hoeft te nemen om te overleven. En nu is er sinds kort zelfs een pad dat door zijn leefgebied het Kraansvlak voert. Bij het hek word je gewaarschuwd op 50 meter afstand te blijven.

Twee keer eerder liepen we er al (het is het duingebied dat achter het circuit van Zandvoort ligt) en niks hoor(ns)… Een vrijwillige boswachter vertelde ons dat zij zelf de kudde ook nog maar één keer had gezien. Maar gisteren zagen we eerst de blaarkoppen, toen schichtten er vijf herten door een duinvallei, we zagen spelende konijntjes en… “We gaan ze zien”, zei de huisdichteres, “we gaan ze zien, ik voel het.”

Het was druilerig, het was schemerig, dus op de foto’s lijkt het of er een een ruigharige marmot links aan de oever van dat meertje zit. Maar het was er een. Het was er een!!!

kraanvlak

Ik had meteen het Winnetou-gevoel. In de struiken op een helling zagen we er nog vijf. Zij zagen ons turen, wisselden een blik (gaan we vandaag nog ernstig verwonden, c.q. doden, mannen?) en graasden verder. Een eind verderop kwamen we nog een Einzelgänger tegen. Ook die gaf geen sjoege en liet zich rustig door de verrekijker bestuderen.

wisent

Niks ten nadele van de konijntjes, dacht ik toen we opgetogen doorliepen naar de kop van de Zeeweg, maar wat was het vroeger saai in de duinen.

Meer over de wisent bij Overveen in dit artikel uit Trouw.

Gezandstraald (2)

De elementen klutsten alles door elkaar heen vandaag en bejegenden ons aanvankelijk uiterst vijandig. Met een sjaal voor ogen trotseerden we de zandvlagen boven bij Parnassia in de hoop dat het langs de vloedlijn te harden zou zijn.

Dat was inderdaad zo, al deed de turbulentie ook hier rare dingen. In zee leek het eb en vloed tegelijk, ze wisten het zelf niet meer, waarbij sommige golven in slo-mo hoog oprezen terwijl hun buren gejaagd door de wind paniekerig doorjakkerden. Schuimvlokken schoten als kogels langs onze broekspijpen en maakten er een vieze klodderboel van.

kliederboel

Wij vorderden traag, maar gestaag. De lucht brak en de stemming werd uitgelaten.

schuimend sop

En toen was daar ineens de zeehond. Ik zag hem een paar meter van mij vandaan richting Engeland ploeteren, zag ‘m eerst aan voor een apporterende spaniel die door een heerszuchtig baasje de branding in was gestuurd. Maar het was er echt een; als ik het Monster van Loch Ness had zien pootjebaden had ik niet verbaasder kunnen zijn. Het beestje leek gedesoriënteerd en werd steeds  teruggeworpen naar het strand, waar druk werd gewandeld. De foto’s zijn niet geweldig, maar om echt te poseren was hij duidelijk niet in de stemming en ik wilde hem niet nerveuzer maken dan hij al was door al te dichtbij te komen. Op de eerste foto zwemt hij linksonder in het golvengeweld.

zeehond zandvoort

zeehond blauw

Even hobbelde hij het strand op, misschien in de hoop daar uit te kunnen puffen of een visje te bietsen van Floor (geef ‘t door!).

zeehond

Moeten we Lenie ‘t Hart bellen, vroegen we ons af, maar kennelijk wou hij niet in een crèche want even later koos hij het ruime sop. Het ga hem goed.

(Dit is deel twee van een tweeluik met een P.S. Voor deel 1 klik hier.