Niet thuis

Zoals je warmmenselijke toetjes hebt (broodpudding met custard, rozijnen en rum), heb je ook warmmenselijke huizen. Dit weekend logeerden we drie dagen in Neauphle-le-Château, een dorp op 40 km van Parijs. Ooit werd de Grand Marnier er gemaakt. Het was het ouderlijk huis van de Franse vriend met wie we op stap waren; de vaste bewoonster is zijn 89-jarige moeder, nu weduwe, die tijdens ons verblijf op vakantie was.

Een ‘kast van een huis’ kan je het niet noemen, maar het is wel ruim genoeg om een etage te verhuren aan een gezin zonder er last van te hebben. Dikke muren, garage, erker, balkon. De achtertuin was diep – zo’n tachtig meter – en achterin stond een grappig, blauw woonwagentje waar Pipo de Clown en Ononono mee in hun nopjes zouden zijn geweest. De achtergevel was begroeid door een sierlijk uitwaaierende klimop, door de jaren heen ongetwijfeld luistervink en stille getuige van ontroerende, vrolijke en verdrietige familietafereeltjes.

.

klimop

.

Een forse grijze kater, Bizule (= mollig), patrouilleerde door de woonvertrekken als hij tenminste niet lag te soezen op een van de vele kussens. Het huis was comfortabel en leefbaar (leve de luiken, de volets!), maar zeker niet verwend door onderhoud. Het permitteerde zich kleine onvolmaaktheden: een klemmend raam, een roestig slot, een vermolmde sponning. De boiler had een lelijke hoest. De inrichting was sfeer- en smaakvol. Boeken waren er in alle maten en soorten en ook – op een onnadrukkelijke manier – beeldjes, curiosa en snuisterijen. Bric à brac. Een uitdragerij was het zeker niet; maar er was gewoon véél om je over te verwonderen. Sommige voorwerpen zagen eruit of ze sinds de tijd van Édith Piaf niet meer waren aangeraakt. Andere waren fonkelnieuw. Er kleefden verhalen aan die wij nooit zouden horen.

.

redhangman

.

Zelfs op de derde dag zag ik rond de eettafel waar we veel zaten nog steeds grappige of interessante zaken die tot dan onopgemerkt waren gebleven.; dat de vrouw des huizes kunstenares was droeg daar zeker aan bij. Ze had een atelier met een prachtige lichtval. Natuurlijk hing er ook eigen werk.

.

bomenweg

Zie ook mijn blog van gisteren over Versailles

.

Zoals gezegd, ze was er niet, maar onbewust probeer je aan de hand van al die bezittingen en scheppingen een persoonlijkheid te construeren. Dat is iets wat je bijna niet kunt helpen. Ik stelde me voor hoe die bejaarde vrouw daar tevreden aantuttelde – zonder haast, neuriënd of tegen Bizule pratend, al kan ik de plank volledig mis slaan natuurlijk.

.

raakkader

Bijna een schilderij – de achtertuin door een raam gezien.

Gisteren schreef Ellen Deckwitz in haar NRC-column over een lekkage en loodgieterswerkzaamheden die haar tijdelijk uit huis verdreven. Een goed huis, dacht ik, is een onzichtbaarheidsmantel van baksteen. Even kan je doen of er geen buitenwereld bestaat, kan je je wentelen in een omgeving waar je mag zijn en doen wat je wil.

Een goed huis… Dat had over Neauphle kunnen gaan.

P.S. Zie ook Gewoontedier over een verblijf in andermans huis.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen..

Hee, Google!

Onlangs bij de kerstdis vroeg mijn schoonzus Desirée met oogjes glinsterend van voorpret of wij ook al een ‘smart speaker’ hadden. Ze wees op een soort UFO’tje zo groot als een poederdoos, naast de fruitmand. Zij wél dus.

Wij zaten nog wat appelig te kijken toen de Google Assistant al de eerste demonstratie van zijn kunnen gaf. “Hee, Google!” riep Desirée. “Hoe is het weerbericht voor morgen?” Het bleef even stil – ik veronderstelde dat de werkweigering iets te maken had met haar slechte manieren. Hoezo ‘hee’? Wat is er mis met ‘als ik vragen mag’? Maar aan dit soort gevoeligheden lijdt Google allerminst: na een aantal seconden droeg hij (met mannenstem, dat kun je instellen) een begrijpelijke weersverwachting voor. Een nichtje dat filosofie studeert, liet hem uitleggen wie Aristoteles was.

Vervolgens begonnen allemaal nieuwe baasjes door elkaar heen commando’s te blaffen. Sommigen vonden het gadget interessant, anderen hoopten stiekem de speaker te ontregelen (wie is hier nou ‘smart’?). Onder de sceptici was, hoe kon het anders, mijn schoonmoeder van 87 jaar, die nog dagelijks terugverlangt naar de paardentram, de kolenstoof en 78-toerenplaatjes. “Je kan ook muziek aanvragen, doe maar!” maande Desirée haar. “Hij zit op Spotify.” Mijn schoonmoeder, die niet op Spotify zit, kauwde weerspannig op haar onderlip, maar zei ten slotte: “Hee Google! Albinoni. Adagio in G.” Er kwam niks. Tevreden wendde ze zich tot mij. “Hee Marius, mag ik stokbrood?” Alleen, dat adagio heeft even tijd nodig om aan te zwellen en zich hoorbaar te maken. “Wel verdomd!” zei mijn schoonmoeder toen de eerste klanken haar bereikten. “Wel verdomd!”

Zelf voelde ik een ongemak dat ik liever niet wilde voelen. Ik voelde me als de korzelige vader in Downton Abbey toen ze hem een telefoon wilde aansmeren. Het idee alleen al, dat hij dan zonder waarschuwing vooraf door jan en alleman lastig gevallen kon worden. Dat was in 1925. Zijn verzet was zinloos en zo zal het hiermee ook gaan.

De Google Assistant kost in de mini-versie maar €59 -. Thermostaat en lampen bedienen, boodschappenlijstjes dicteren, agenda bijhouden en wekker zetten kan al. Maar de mogelijkheden worden ongetwijfeld uitgebreid. Straks is zo’n ding onmisbaar. En voor je er erg in hebt, maakt de Assistent je tot zijn slaaf en moeten we ‘u’ tegen ‘m zeggen.

.

Naamloos

.RaDa-impressie van een smart speaker, met toegevoegde oortjes omdat het anders zo kaal was

Paars PS In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Oude Taart

Donderdag kreeg ik met terugwerkende kracht een verjaardagstaart waar ik erg blij mee was. Vraag me alleen niet hoe hij eruit ziet.

Dat zit zo. Ik kreeg ‘m doorgespeeld via mijn moeder, telefonisch, op samenzweerderstoon. Onder embargo, of net niet meer, doordat het voorval verjaard was. We moeten ervoor terug naar Bern, waar mijn broer viereneenhalf jaar geleden zijn 50ste verjaardag vierde. Hij vierde die met zijn Zwitsers/Oostenrijkse en zijn Nederlandse familie. Ik bewaar niets dan goede herinneringen aan het feest, het zijn spontane, hartelijke mensen.

Bij die gelegenheid kreeg hij een prachtige taart aangeboden met – hoe toepasselijk! – Fünfzig erop. Wat ik tot deze week niet wist, is dat die taart een ongelukkig zusje had. Mijn broer en ik schelen (op een paar weken na) tien jaar en mijn 60ste verjaardag was net geweest. En toen ze toch in de Konditorei waren, had het mijn schoonfamilie een leuke verrassing geleken om er voor mij ook een te bestellen, met 60 erop. Die werd veilig op een hoge kast gezet, alleen… (vanaf hier is alles speculatie) toen XXXX? (naam van de dader bij mij onbekend) ‘mijn’ taart oppakte, liet hij/zij die uit handen vallen. De Geburtstagstorte stortte op de plavuizen en bleek helaas niet shockproof. Zo ben je een taart, zo ben je een familiegeheim.

.

zestigers

.

[Lezer, laat in gedachten even alle voorwerpen passeren die je in je leven – nonchalant, joyeus, verstrooid – uit je tengels hebt laten vallen; maak je eigen schervenbiografie. En vergelijk die met andere schervenbiografieën: heb je ‘butterfingers’ of heb je krampachtig alles vastgehouden?]

Hoe dan ook, lieve schoonfamilie, ik ben jullie erg dankbaar voor dit ontroerende gebaar. Het is in mijn verbeelding de lekkerste taart die ik (n)ooit heb gegeten! En hopelijk krijgen jullie een herkansing.

.

70

.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

In de goot

De storm maakte een soort straatmuziek: er schraapte en klingelde het een en ander over de stoep. Toen ik even later naar buiten moest zag ik dat er een vuilniszak was opengescheurd. Her en der lag troep.

We hebben hier ondergrondse containers, dus wie waren die aso’s? Help, ze waren toch niet aan het Airbnb-en geslagen in de straat? vroeg de spitsburger in mij verontrust. Ja, zúlke types, dacht de spitsburger, terwijl hij het zwerfvuil aan een nadere inspectie onderwierp. Een verfrommeld blikje energiedrank, een lege rumfles, een doordrukstrip pillen en een aluminiumbakje van een afhaalmaaltijd.

Een buurvrouw ontfermde zich al over die halfvolle vuilniszak en ik moest door. De rommel voor mijn deur legde ik tijdelijk in een plantenbak. Toen ik na mijn boodschap terugkwam was er een leeg sigarettenpakje over komen waaien, van een obscuur Frans merk. Roken, drinken, pillen, junkfood… telde ik 1, 2, 3 en 4 bij elkaar op. Ik griste een papiertje van de grond; het bleek een bijsluiter van het bekendste merk condooms. 5: seks. Nu werd de collectie komisch, vond zelfs de humorloze, oppassende burger in mij.

Twee huizen verderop lag nog meer. Naast een van zijn partner gescheiden blauwe sok plakte een doorweekt tijdschrift aan de stenen. Ik werd niet teleurgesteld:

.

Snuifspecial

.

De Mainline Snuif Special. Alsof Amy Winehouse, Herman Brood, Charles Bukowski, Janis Joplin en Jack Kerouac postuum een gezellig avondje hadden gehad bij mijn buren. Maar dat was nog niet alles. Twee meter verderop (ik zal jullie het fotobewijs besparen, toezending op speciaal verzoek) lag – als een kersje op de taart – een natte, in de goot geraakte herenonderbroek.

Wat een stilleven! Toevallig ontstaan, daar ga ik vanuit. Maar een kunstenaar die passerende Kleverparkers had willen confronteren met hun verpletterende braafheid en gezapigheid had het niet beter kunnen doen.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Afteldagen

Ik weet niet of er een nationale behoefte is aan een naam voor de vier dagen tussen Kerst en Oudjaar? De Toptiendagen? De Lijstjesdagen? Desgevraagd zou het RaDa iets met ‘tellen’ willen voorstellen: de Afteldagen of anders gewoon de Teldagen, waarin je loom op de bank ligt en de balans van het jaar opmaakt – successen wegstreept tegen zeperds, je zegeningen telt en verliezen afschrijft.

Wat dat laatste betreft, hoelang blijf je hopen? In januari kocht ik dure handschoenen. Na enig twijfelen, want ik ben een sloddervos. Het ging een paar weken goed, tot ik in het donker langs de Lodewijk van Deijssellaan fietste. Ik frommelde en rommelde wat in een jaszak en toen ontbrak ineens een van mijn handschoenen.

.

eenling

.

Het kon niet anders of hij lag op een strook van niet langer dan 200 meter vanaf het Mendelcollege. Ik speurde en tuurde, maar zag ‘m nergens. De volgende dag keerde ik terug, nu voor het invallen van de duisternis. Ik hoopte dat iemand de handschoen op een zichtbare plek zou hebben neergelegd. Elke keer als ik nadien langs kwam, hoopte ik ‘m uit de goot te kunnen redden, besmeurd en verfomfaaid. Het zat me niet lekker. Zijn chique, glanzende wederhelft (zie boven) weigerde ik weg te gooien. Want je weet maar nooit, dacht ik aanvankelijk.

Die ander ligt al maanden in een kast. Als eenling. Overbodig. Telkens als ik ‘m zie voel ik een stil verwijt. De kans op een hereniging van het stel is miniem. Dus ik geef ‘m nog tot 6 januari 2018, dan is het welletjes.

.

handschoen

.

Jammer dat ik op mijn 21ste niet een grote partij identieke handschoenen heb gekocht. Dan had ik een verloren linker- of rechterhandschoen telkens direct kunnen vervangen, zonder wroeging en zonder een gang naar de winkel.

.

verlorenhandschoen

.

Gisteren in Zandvoort zag ik diverse vondelingen.


Nou, tel ze, allemaal en tot 2018!


Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Sporen

Mijn huidige huis kocht ik bijna twintig jaar geleden van een goede vriend van me; hij vertrok naar Frankrijk, waar hij in 2007 aan een hartaanval overleed.

Af en toe komt er nog post voor hem; geen handgeschreven brieven maar brochures van een deftige herenmodezaak, waarop zijn achternaam verhaspeld is. Opzeggen zou een kleine moeite zijn, maar dat doe ik niet. Elke keer dat ze een Winter Sale aankondigen zal ik even aan mijn vriend denken.

Ik nam bij de verhuizing ook een aanzienlijk deel van de inboedel over. Twee kachels staan er nog steeds; het meubilair verdwijnt stuksgewijs naar Rataplan: een eettafel, een bureau, de kapstok, lampen. De boekenkast is een blijvertje, die voelt inmiddels als ‘van mij’. Van het interieur is door de jaren heen het nodige vervangen of overgeschilderd – steeds meer ‘sporen’ van zijn bestaan worden gewist. Het laminaat beneden lag er al, maar is niet heilig – dat zal er op een dag aan moeten geloven.

Het meest ‘van hem’ is het glas-in-loodraam op de benedenverdieping, dat hij zelf ontwierp. Natuurlijk niet als monument voor zichzelf, maar dat is het voor mij mettertijd wel geworden. Als de zon er door schijnt, maak ik hem een postuum complimentje. Daarna komen herinneringen vanzelf.

.

ronsglas

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Bits and bobs

Oftewel ditjes en datjes. Zo werd ik heel attent geattendeerd op een stukje in Trouw over ‘internetsensatie’ Co de Roodt. Verantwoordelijk voor de ontregeling van het openbare leven begin deze week.

.

Coderoodt

.

Co de Roodt bestaat echt, staat er. Dit in tegenstelling tot mijn geesteskind Ko de Roo, door mij opgevoerd als aanstichter van al het sneeuwverwant onheil maandag. Nul reacties van de Verzamelde Raarlemmers, dus nah… Zeker een beetje flauw stukje, concludeerde ik (de lezer heeft altijd gelijk). Maar nu mijn Ko een zus blijkt te hebben, heb ik toch nog plezier van hem.

De humor ligt op straat, en schoonheid soms ook. In zo’n bussleuf tussen de perrons op station Haarlem zag ik een uitgewalst aluminium bakje voor afhaalvoer [even vergroten s.v.p.] Leve de pletterij!

,

afhaalkunst3

.

Het was een soort chip geworden, dankzij de banden van de superbussen. Zou het trouwens kunnen dat de chauffeurs hun rijstijl hebben aangepast aan de gestegen status? Of hebben ze nieuwe instructies? In IJmuiden waren drie ernstige ongevallen in korte tijd. Onze bestuurder van lijn 81 claxonneerde er driftig op los in de stad en toen hij de Zeeweg had bereikt, leek hij een poging te doen de geluidsbarrière te breken.

In het Kraansvlak verrichtten de elementen wonderen. Het mos fluoresceerde en de duinmeertjes hadden nieuw blauwsel. We zagen een regenboog en ik verblijdde de huisdichteres door een halve haiku van haar te citeren toen ik deze restsneeuw zag:

.

ijstijdhaiku

. 

Een klein stukje ijs
verscholen in het helmgras
liefs uit de ijstijd

Zagen we wisenten? Ja, in de verte, dankzij een tip van twee boswachters op een duintop. We maakten een praatje, loofden het gebied. Alleen die herrie van het circuit… Hadden wij nou domweg pech dat onze komst vaak samenviel met lawaaidagen? Lawaaidagen? Dit waren geen Lawaaidagen. Dit was alleen lawaai, zoals dagelijks te horen. (Voor mijn opvattingen over het circuit zie Tarzanbocht)

.

zonblauwgrijs

.

Toen barstte er een fikse regenbui los en gingen we verder richting Zandvoort. De wolken woelden herinneringen aan Orkney bij ons los (zie Regenschijn). Het strand was maar een meter of dertig breed en de branding zag er hongerig uit. Thalassa had verrukkelijke vissoep en… Voor een mini-vakantie van 3 uur hadden we ons niks beters kunnen wensen.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Stop the rot

De dag was weleens beter begonnen (ook weleens nóg slechter, maar toch). Beetje klam en katterig ontwaakt. De weergoden weerduivels bewerkten de slaapkamerramen met hogedrukspuiten. De brom van de buren bromde door. Een bits mailtje pingpongde ik nog bitser terug. ‘s Middags lag een bezoek aan de tandarts in het verschiet.

Ach, het werd droog, dat was tenminste iets. Ik haalde bij De Vries een bestelling op (verhalen van Nguyen – The Sympathizer smaakte naar meer). In de etalage van galerie Année fotografeerde ik een geinig beeldje van Jan Verschueren, een Segway, met weerspiegelde gevels als bijvangst.

.

sedgescare

.

Mijn humeur draaide bij (trouwe RaDa-lezers voelen de euforie al naderen) en voor ik het Verwulft bereikte zag ik zelfs schoonheid in de houtrotreparaties in de kozijnen. Epoxyhars, wat zou dit land zonder moeten?

.

houtrot3

.

houtrot8

.

houtrot10

.

houtrot11

.

Jaap Pop (ex-Muggenmeester) heeft een nieuwe pacemaker en geeft eindelijk weer de juiste tijd aan. Dat het tot het volgende millennium zo moge blijven!

.

poploopt

.

En er waren ontmoetingen. Goede morgen, meneer Aynan! Moussa had een bakfiets met inhoud bij zich. Een nogal stuurs kindje. Nee, de Beweging had nog geen naam. We namen wat suggesties door. Ja, moeilijk… Het kindje probeerde een glimlach op mij uit. Ik lachte terug. Na een praatje over de gemeenteraad, namen Moussa en ik afscheid. Het kindje wuifde me hartstochtelijk na, alsof we elkaar al jaren kenden.

En zo liep de humeurbarometer steeds verder op.

.

afplakbandboeket

..

Ik zag onder een steiger een boeketje afplakband. Schitterend, toch? Thuis bleek de brom weg! Oh nee, toch niet. De huisdichteres had koekjes gebakken. Zo ging het maar door. Wie een feelgood/geen gaatjes-RaDaatje nodig heeft, moet nu stoppen met lezen. De tandarts trok mijn kies niet direct, maar zal proberen ‘m te redden met een wortelkanaalbehandeling en een opbouw of kroon. Volgende week een nieuwe afspraak.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Connaisseur?

De groenteboer waar je de lekkerste radijsjes kunt kopen, de allerbeste uitvoering van de 4e van Mahler, een geweldig adresje voor handgeweven handdoeken, de highste hifi of de smartste smartphone, een ‘verborgen’ én ‘vergeten’ kerkje van Hawksmoor in Londen, de laatste Nederlandse schrijnwerker die zulke ouderwetse schuifdeuren nog maakt…

Mij een biet. Ik ben geen fijnproever, geen connaisseur of estheet. Ik misgun niemand zijn uitgesproken voorkeuren voor dit of dat, maar in de praktijk haal ik vaak mijn schouders op als er door anderen wordt gegeurd met nieuwe aanwinsten en onovertroffen genotservaringen. Ik laat me niet voorstaan op die onverschilligheid mijnerzijds, soms zie ik daarin eerder een tekortkoming.

Neem pennen. Al decennia zet ik beroepshalve rode strepen door fouten. Je zou verwachten dat ik in de loop der tijden verknocht was geraakt aan één bepaald merk rode pen. Een pen waar ik op kan vertrouwen, die zich voegt naar mijn handschrift, die autoriteit en rechtvaardigheid uitstraalt, enz. In de praktijk slof ik binnen bij Muijs, de HEMA of Bruna (ook daarin ben ik promiscue) en grabbel vier of vijf prestigeloze pennen mee – oh ja, ik vind het wel prettig als ze een goede rubber greep hebben.

.

penhouder

.

Nou las ik onlangs A Spool of Blue Thread van Anne Tyler en achterin die roman stond niet alleen een vragenlijstje ten behoeve van leesclubs (dat kom je tegenwoordig vaker tegen), maar ook een interview met de schrijfster. Ze laat weten dat haar bureau bij het raam staat; als het weer het toelaat gaat dat raam open, zodat ze de geluiden van het dagelijks leven hoort. ‘As soon as I’ve finished my morning walk I settle there, whether or not I feel I have anything to say. If nothing comes to mind, I might putter around with notes and such but I don’t push it, and I give up after an hour or so. If something does come, I write it down on unruled white paper with a Pilot P-500 black gel pen – that part is unnegotiable. I don’t even want to admit how many dozens of those pens I keep in stock in case they’re discontinued someday.’

Tylers ontboezeming intrigeerde me. Ik moest ook zo’n pen. Alleen via Ali Baba kon ik ze krijgen en na een week arriveerde de postzending. En ja, ze doen het. Schrijven dun en zwart. Op gelinieerd en ongelinieerd papier. Dus ik gebruik ze. Niks te klagen.

Verder kan ik er weinig over melden en dat valt me toch een beetje tegen van mezelf.

P.S. Stukje toegevoegd aan de RaDa-categorie Van die dingen

Paars PS In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Stilleven

De geest laat zich momenteel gewillig over de ganse aardbol voeren aan de ferme hand van Peter Frankopan. Ik lees De zijderoutes, een wereldgeschiedenis met als uitgangspunt de verspreiding van handelswaar, goud, ziektes, slaven, religies, olie en geld, met Centraal Azië als drukste kruispunt. Woelingen, revoltes en slachtpartijen te kust en te keur.

Mijn fysieke actieradius reikt op deze donkere dagen voor Kerst niet verder dan enkele meters van het bankstel – tot de keuken, om thee te zetten. Het woord Hygge kan ik niet meer horen, maar ik moet toegeven dat de verkneutering hier thuis Deense proporties aanneemt. Zo ontbijt ik tegenwoordig (over omwentelingen gesproken). En al als ik opsta verhyg verheug ik me op de havermoutpap die ik ga maken. Ik beken het hier maar liever dan dat ik de rest van mijn leven met dit vreselijke geheim moet rondlopen.

En de hyggedichteres heeft er ook een handje van. Die heeft een kefirboerderijtje. De kefirkorrels worden gevoerd met water, citroen en tutti frutti en ze pruttelen en bubbelen daarna dankbaar, terwijl ze zich vermenigvuldigen. Kefir (waterkefir in dit geval) schijnt goed te zijn voor de spijsvertering, de bloedsomloop, de libido, de weerstand, het geheugen, de spiertonus, het gezichtsvermogen en nog zo wat. En het is nog gezond ook!!!

En lekker. En fotogeniek. Laatst maakte ik deze foto van onze kefirpot, want er  was geen Hollandsche meester in de buurt, anders had die er een stilleven van kunnen maken.

.

kefir2

.

Let vooral ook op het gehaakte onderzettertje, huis- of schoolvlijt van Sylvia’s overgrootmoeder. Nou, dat was het dan weer. Het bankstel roept!