Gleisberen

Daar stonden we dan op het door Unwetter treinloze Hamburg Hauptbahnhof***. Op de Deutsche Bahn-app hadden de drie eerstvolgende treinen naar Osnabrück in de dienstregeling rode kruizen. Pas om 16.45 uur stond er een zonder. Voor wat het waard was.

Honderden gestrande reizigers hadden zich opgesteld in een rij die eindigde in het Reisezentrum. Wij doolden wat door het station en vonden een plekje in een cafetaria. Toen moest de huisdichteres door naar Wedel voor haar optreden; dat kon met de S-Bahn (de ondergrondse had geen last van omgevallen bomen). Ik moest de volgende dag werken en zou blijven hopen op een trein richting Nederland.

Hoe lang kan je hopen? Ik vond het woord Gleisberen uit voor mijn gedreutel langs de perrons. En ik wou bestimmt niet in die zinloze rij. Het werd killer. Ik besloot een rondje om het station te lopen, maar met zo’n rolkoffer is fijn flaneren er niet bij. En bovendien moet je ook niet een al te argeloze eenzame bezoeker lijken in zo’n grote stad. Een fascinerende grote stad die ik niet ken. En zo kwam ik op het idee. Ik verpopte me tot de toeristtoerist (zie Woordverdubbelaars) die ik normaal niet ben; voor €17,50 kocht ik een kaartje voor een Busrundfahrt.

Dat bleek een gouden ingeving. De vrouwelijke gids hield een geestige én informatieve conférence en die stad (opdrogend van het noodweer en de daarmee samenhangende overstroming) toonde zijn vitaliteit en branie. Fotograferen valt niet mee in een wiebelige dubbeldekker en met laagstaande zon, maar ik onthoud jullie een kleine impressie toch niet.

.

tegenlichtopname

.

Eerste poging, maar het wende…

.

hamburg

.

Hamburg2

.

IMG_5231

 

Toen ik om half vijf terug was, was de rij bij het Reisezentrum nog even lang; ook de trein van 16.45 uur was nu gemarkeerd met een bloedrood kruis en ik wist dat Nederland voor mij onbereikbaar zou blijven die dag. Frustrerend, maar ik kon voor logies terecht in Wedel en die rondrit was een behoorlijke opsteker. Ik ga (als Deutsche Bahn meewerkt) nog een keer terug.

*** Dit is het vervolg op Redder

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Redder

De afgelopen vakantieweek waren we een paar dagen in Flensburg, bij de Deense grens. Gisterochtend stond de terugreis gepland, die mij via Hamburg en Osnabrück naar Haarlem moest brengen. De huisdichteres had nog een optreden met de Vorlesebühne in het verschiet in Wedel, een voorstad van Hamburg.

’s Ochtends werden we door vrienden per sms gewaarschuwd dat het hommeles was met het spoor, door Unwetter waar wij finaal doorheen hadden geslapen. Dus rolkofferden we eerder naar het station, voor de zekerheid. Ze  waren snel met ons klaar bij de informatiebalie. Er reed niets, zoveel wisten ze en verder wisten ze niets. Rond het middaguur kans op boemeltreintjes, maar het Fernverkehr? Misschien in de Nachmittag. Die storm, Herwart geheten, had fiks huisgehouden.

Berustend nam de huisdichteres plaats op een niet omgewaaide bank in de stationshal. Ik liep vastberaden naar de kiosk voor koffie en noodvoorraden. Bij terugkomst werd ik gemaand snel mee te komen. We konden mee met een taxi naar Hamburg. Uh…? Een man die voor zijn werk dringend die kant uit moest, had gevraagd of er nog liefhebbers waren. Hij had immers twee vrije plekken beschikbaar. Nee, het kostte ons niks…

Het was een rijzige, wat hoekige Duitser van een jaar of vijftig. Ons gejubel (‘ein kleines Wunder’ / ‘Retter’) vond hij zwaar overtrokken – hij had immers een Gutschein van zijn baas. We begonnen aan onze rit door het lege landschap van Schleswig-Holstein. Aanvankelijk serveerde ik hem beleefdheidshalve wat eenvoudige vraagjes, maar op sociaal gebabbel zat hij duidelijk niet te wachten. De enige keer dat hij uit zichzelf het woord tot ons richtte tijdens die rit van 200 km was om te vragen of hij zijn stoel één tandje naar achteren mocht zetten, voor wat extra beenruimte. Nou, vooruit dan maar…

In Hamburg dirigeerde hij de chauffeur naar een geschikte stopplek, rekende efficiënt af, nam zijn koffer in ontvangst en beende weg. Zonder boe of ba, terwijl wij nog stonden te dubben over de juiste naamvallen van onze dankbetuigingen… Even later zagen we hem weer, telefonerend over het vervolg van zijn reis; want Deutsche Bahn had de gestrande reizigers niets anders te bieden dan een volkomen leeg vertrekbord met Bitte Ansage beachten!

.

ansage2

.

Het had iets komisch; we hadden onze weldoener een biertje aan kunnen bieden, maar wat zeg je tegen iemand met wie je net 200 km hebt zitten zwijgen?

Over de verdere reis later meer.

.

gleisberen

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Pijlen

‘Vermijd de wereld lief te hebben, alsook de dingen die des werelds zijn.’*

Zulke teksten namen Wybren van Haga, Louise van Zetten en Diederik Mohr niet in de mond afgelopen donderdag toen zij wethouder Botter gedrieën de oren wasten in de Haarlemse gemeenteraad.

Die onnozele hals had het bestaan een monumentenpand, Kleine Houtstraat 116, getaxeerd op €525.000, te verkopen aan de huurders. Deze betaalden al vier maanden geen huur uit protest tegen achterstallig onderhoud (geschat op €200.000). De snoodaards gingen akkoord met de verkoopprijs en verkochten hun ’s ochtends verworven bezit na de lunch door voor een lucratieve €835.000. Tel uit je winst!

Gezonde Hollandse handelsgeest? Goocheme jongens? Tuig van de richel? Hoe dan ook, voor dit soort mores is nog nooit iemand opgehangen in dit land – inmiddels staat hetzelfde pand weer te koop voor meer dan een miljoen. Maar jullie raden het, de wethouder stond in zijn hemd, een hemd waarop prompt dertig interpellatievragen werden afgevuurd.

‘Wij zijn ons leven sneller verloren dan een pijl uit een koker vliegt. Heel ons leven is niet meer dan een ogenblik…’* Dat zeiden de criticasters niet. ‘De huurders zijn van ons geld naar Ibiza’, sneerde en schmierde Louise van Zetten.

Ons geld… Gek, het lukt me niet bij mijzelf zulke woede an te hauchen. De gemeente heeft geblunderd (er was geen anti-speculatieclausule), dat staat vast, maar wil ik mijn wethouders zo doortrapt en gehaaid dat ze hun eigen huurders het vel over de neus halen? Die Jur Botter is een opmerkelijk iemand. Hij mag dan gezakt zijn voor zijn speculatiediploma, maar hij heeft wel hart voor de zaak en is actief. En dan was er ineens mede door zijn toedoen dat mooi uitgegeven tijdschrift Ontmoet, oplage 80.000, ter bestrijding van de eenzaamheid hier in de stad. Ik weet niet of het helpt, maar het is een Nobel Streven.*

.

Glossy Otmoet

.

*Nobel Streven is ook de titel van het boek waaruit ik de citaten plukte; Frits van Oostroms levensverhaal van Jan van Brederode is zeer lezenswaard.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Woordverdubbelaars

Over meisjemeisjes en meisjemeisjemeisjes schreef ik hier al eens eerder, maar kan het zijn dat het dubbelwoord aan een onstuitbare opmars bezig is?

[Ik schrijf dit met het bange vermoeden dat dit onderwerp al voor mijn neus is weggecornelist, maar ik gok het maar.]

Bekend zijn dialoogjes als ‘Vind je ‘m leuk? Ja wel, maar niet leukleuk (waar ik ‘leukleuk’ interpreteer als ‘neukleuk’).

Deze week zat ik in de treincoupé tegenover een klef (klefklef) stelletje. Zij moest er bij Amstel uit, hij bleef zitten tot CS. ‘Heb je alles?’ vroeg hij toen zij aanstalten maakte uit te stappen. Ze mompelde iets geruststellends. ‘Alles alles?’

Het klonk een beetje streng, alsof hij uit ervaring wist dat ze als regel wel een oorbelletje of een pinpas tussen de zitting achterliet.

Zou het met niks ook kunnen?

Man met drankprobleem komt thuis van receptie. ‘Wat heb je gedronken?’ ‘Nee, niks.’ Zijn vrouw, wantrouwig: ‘Niks niks?

.

kabouterhuisje

.

P.S. Misschien is het er al héél lang (langlang), maar onlangs zag ik in het Bolwerk een nieuw kabouterhuisje (‘Is je vriend klein?’ ‘Kleinklein?’). In hetzelfde bomenrijtje is er nog een. En ik moet nodig weer eens op huisinspectie in het Kenaupark.)

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

De Rode Sloper

Voorgelezen bij het Debatcafé in de Pletterij

Waar te beginnen? Bij een HD-enquête afgelopen zaterdag beoordeelde 94% van de stemmers de nieuwe verkeerssituatie bij het Kenaupark als ONveilig.

94% onveilig – het is een score die in het verleden uitsluitend werd behaald bij kruispunten en rotondes in Aleppo, Groszny en andere brandhaarden in deze ruwe wereld. De 6% die de herinrichting wél een voldoende gaf voor veiligheid, bestond waarschijnlijk uit twee gechanteerde verkeersambtenaren, de moeder van verantwoordelijk wethouder Cora Sikkema en een joyrider in een pantservoertuig.

Over de verkeerstechnische uitvoering kunnen we derhalve kort zijn. Krankjorum. Onverantwoord en onvergeeflijk, zullen we het daarop houden? Wel zou ik hier graag de argumenten aanstippen die Sikkema aanvoerde ter verdediging van de gewraakte herindeling. Er lag, zo legde zij uit (en as she spoke demarreerden links en rechts gedesoriënteerde fietsers de stoep op om niet te worden geschept door tegemoetkomende auto’s en zigzaggende bakfietsen, zodat radeloze voetgangers op hún beurt een veilig heenkomen moesten zoeken in de kruinen van monumentale, nog door de hooggeëerde heer Zocher zelf gestekte beuken en essen) … er lag, zo legde zij uit, een IDEE aan ten grondslag. Een filosofie.

Immers, juist doordat de gemeente in zijn wijsheid een onoverzichtelijke janboel had gecreëerd, zouden verkeersdeelnemers in het vervolg beter opletten. Puur uit lijfsbehoud. Eerder dit jaar beriep Sikkema zich op hetzelfde argument om te pleiten voor de opheffing van oversteekplaatsen langs de Rijksstraatweg – die boden immers slechts ‘schijnveiligheid’.

Zullen we het de ‘wet van Cryfke’ noemen? Gevaar is de beste bescherming! Als die aanslaat hier in Haarlem, belooft dat nog de nodige Charlie Chaplin-achtige slapstick. Dan zullen naar verwachting alle putdeksels worden verwijderd uit de trottoirs teneinde de mensen te leren uit hun doppen te kijken.

Grote triomfator in de Kenau-klucht werd de Haarlemse Fietsersbond, die door de rechter in het gelijk werd gesteld en van wiens onheilsprofetieën en alarmkreten Sikkema zich geen sikkepit had aangetrokken. En zij was niet de enige, laat ik het maar gelijk bekennen.

Als veelvuldig gebruiker van het Franklin Hoevens-tunneltje waren de pamfletten, spandoeken en andere protesten mij natuurlijk niet ontgaan. Juist ja, stelde ik meewarig vast, de Fietsersbond staat weer eens op zijn achterste benen. Maar ach, staan ze daar niet altijd op?

Het tekent mijn moeizame verhouding met deze belangenclub. Immers, in theorie zouden we elkaar onstuimig moeten omhelzen. Ga maar na, ik ben autoloos burger (zonder rijbewijs), doe levenslang alles op de fiets of met het OV en ik ben – net als zij – TEGEN ernstige verkeersongelukken. Niettemin, ik zie mijzelf eerder lid worden van de Bandidos of No Surrender dan van de Fietsersbond zoals die nu is.

Want, hoe zou premier Rutte III dat ongelukkig uitdrukken? De Haarlemse Fietsersbond is als een begeerlijke vrouw die zó veilig wil vrijen dat ze eist dat haar minnaar zich voor het liefdesspel eerst helemaal in huishoudfolie wikkelt…. Pffft, dat valt niet eens mee, die beeldspraak. De Fietsersbond is als een bange bruid die de trappen van het stadhuis alleen wil beklimmen met een valhelm, gezekerd met abseiltouwen en reflecterende strips op haar bruidssluier?!? Ik kan het maar beter opgeven, geloof ik.

Mijn probleem met de Fietsersbond is dat hij al sinds het jaar vijftig vóór Moerman altijd gelijk heeft. Altijd. Ze hebben (anders dan de gemeente) hun dossiers keurig op orde en kennen hun zaakjes; je wéét dat hun onkreukbare, bevlogen vrijwilligers met gradenboogjes en linialen de hellinghoek van de verkeersdrempels hebben nagemeten of de wachttijd voor het stoplicht tot op de nanoseconde nauwkeurig hebben geklokt.

Altijd gelijk hebben is voor niemand goed en met de jaren is er iets stars en drammerigs in de Fietsersbond geslopen. Een permanente verongelijktheid. Hun woede kan evenzeer gewekt worden door het Kenaupark als door een slecht onderhouden haaientand waar een laagje plaque op zit.

Zoals voor alle zeloten en gelovigen bestaat er voor hen maar één gelijk. Hun eigen ideologische gelijk, waarvoor alles moet wijken. En dat brengt mij bij mijn diepste grief, de Dolhuysbrug. Zoals Stalin graag de stroomrichting van een rivier mocht omkeren en de Chinezen er geen been in zien om een vallei met een paar miljoen dorpsbewoners te ontvolken voor een te bouwen stuwdam, zo maakt de Fietsersbond zich al jaren sterk voor de Dolhuysbrug.

Die Rode Loper moet en zal doorgetrokken. In hun rechtlijnigheid – letterlijk en figuurlijk – nemen ze daarbij de vernieling van een onvervangbaar stuk Staten Bolwerk voor lief.

De Rode Loper wordt Rode Sloper!

Dat anderen hechten aan de schoonheid en rust van het park (voor mij de mooiste plek van Haarlem) wil er niet bij ze in.

Kan er misschien een nieuwe Haarlemse Fietsersbond worden opgericht? Veel minder rechthaberisch, met wat meer zelfrelativering en humor? Voor stadgenoten zoals ik, die veel en graag fietsen en hopen dat iemand hun belangen behartigt? Met een andere naam, iets als de Freewheeler? Met Losse Handen? De Fietsbelhamels?

Of anders zou het al heel wat zijn als de huidige Fietsersbond wat vaker in de spiegel kijkt en schrikt van zijn eigen verbeten gezicht. En vervolgens beseft dat er bij onderhandelingen soms meer te bereiken valt met een kwinkslag of een glimlach. En stel, stel dat dat inzicht doorbreekt, dan word ik wellicht toch nog lid.

.

mistbolwerk

.

P.S Na afloop bleek Jaap Moerman zelf ook  in de zaal te zijn; hij stelde zich voor en hij bleek een gulle lach te hebben. Zo zie je  maar weer…

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

64-ers

Van dwangmatige leeftijdsvermelding en compulsief generatiedenken kan de RaDa-reda (geb. 1953) niet beschuldigd worden, maar afgelopen zondag werd ik 64 en dan ontkom je er niet aan jezelf te meten aan anderen die zo’n beetje gelijk op met je gaan/gingen.

Qua gezondheid, geestelijke en lichamelijke lenigheid, vrolijkheid, energie, wijsheid, fossilisatie en ambitie. Ach, het meeste heb je zelf niet in de hand, dus in wezen komt het hierop neer: heb ik tot nu toe mazzel gehad of niet?

Eberhard van der Laan haalde de 64 niet; ook ik ben al een aantal vrienden van die leeftijd kwijtgeraakt. Om mij heen lopen (schuifelen, strompelen) er verschillende die zware operaties en ziektes hebben doorstaan. Anderzijds, gisteren was ik in de Kennemer Boekhandel bij een bijna achteloos gegeven, maar buitengewoon onderhoudende lezing van Frits van Oostrom (1953) over zijn nieuwste boek, Nobel Streven, over Jan van Brederode. Het gehoor bestond vrijwel geheel uit grijsaards van een bijzonder wakker en leergierig soort. Er werd alert geknikt en instemmend gemompeld; af en toe klonk nog hoorbaardere bijval, alsof ze zelf hadden deelgenomen aan het strijdgewoel ten tijde van de Hoekse en Kabeljauwse Twisten of jonkvrouwen hadden geschaakt. Dat was een mooie avond.

Een loterij is dit leven, ik meld het maar voor wie het nog niet wist. Van een andere 64-jarige bereikte mij gisteren het overlijdensbericht. Een vroegere hardloopmakker, Evert van Ravensberg. Geweldig sportman, fideel mens. Niet aan een infuus weggekwijnd, maar op de racefiets frontaal tegen een auto opgeklapt. Het kan zomaar gebeuren.

In de rubriek jong leven: de kurkuma heeft zichzelf opnieuw uitgevonden en lijkt nu weer op een gewone plant.

kurkumaraadsel

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Excuusvleermuis

Hoeveel andere soorten er ook bedreigd worden wereldwijd, de Hollandse excuusvleermuis gaat het voor de wind.

Zoals bekend wordt het beestje breed ingezet als eenzame strijder tegen onwelgevallige bouwprojecten ( en lichtmasten bij hockeyvelden). En nu lees ik in het HD dat Wageningen Marine Research de arme schemerfladderaars gaat ‘taggen’ met piepkleine zendertjes om te zien of ze (en in het bijzonder de ruige dwergvleermuis) bij hun jaarlijkse migratie naar Engeland dwars de Noordzee oversteken.

Zo ja, zou dat een juridisch beletsel kunnen zijn voor de bouw van windturbines bij IJmuiden, Zandvoort & Enzovoort. Elke deelnemende ruige V-muis krijgt een unieke morsecode. De RaDa-reda (empathish hoogbegaafd) hoopt maar dat die (auditief hoogbegaafde) beestjes niet gek worden van de code die ze onophoudelijk moeten uitzenden in dienst van dit ecologische achterhoedegevecht.

Klink ik bitter? Op het lectuurplankje in de WC slingerde vanochtend een VPRO-gids met een berichtje dat in de afgelopen 40 jaar wereldwijd de populatie zangvogels is gehalveerd. Gehalveerd, in my lifetime…

Misschien moet ik me maar richten op de mininatuur hier in de vensterbank. Een paar weken geleden had een stukje verse geelwortel (in het bakje met de gember en knoflook) een uitlopertje gekregen en voor de aardigheid potte ik het in een…uh… potje …uh… potaarde. Ik (geen groene vingers) zag het tot mijn vreugde een blad de wereld in sturen en nog een.

Tot zover is het goed te volgen. Alleen, bij de kurkumanalyse zag ik vanochtend iets eigenaardigs. Een nieuwe loot had zich in de stengel geboord, althans zo leek het. Helemaal de weg kwijt? Of…

.

kurkuma

. 

Het is een soort bypass. Wordt het een luchtwortel? Maar dan nog, hoe komt zo’n spriet terug in de stengel? We gaan het op de voet volgen, beste Raarlemmers, en jullie deskundig commentaar is welkom, zoals altijd.

.

geelwortel

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Vijfie

Mijn Straatjournaal-column (Hollen of Stilstaan) bevat voor trouwe RaDa-lezers deze maand weinig nieuws. Ik plaats hem hier voor de volledigheid toch maar. En ja, hij bestaat uit één zin.

Als u de naam van deze rubriek niet kent, ga dan terug naar AF – ach, wacht, ik doe niet moeilijk, ik schrijf ‘m een gewoon even voor u op, gewaardeerde lezer, Hollen of Stilstaan dus, sedert vijf jaar (qua anciënniteit nog niet Kruijveriaans, maar toch respectabel) en destijds koos ik die naam om het bipolaire karakter van mijn columns te benadrukken, dat wil zeggen nietsontziende, genadeloze, galopperende tirades vol sweeping statements en krasse beweringen gericht tegen alle categorieën ijdeltuiten en minkukels, booswichten en zwart-witdenkers, de vijand kortom, afgewisseld met momenten van verstilling en contemplatie waarin ik opzettelijk treuzel, mijmer, mediteer bijna, oftewel stilsta (ga terug naar AF als…) bij alles wat het leven voor mijzelf de moeite waard maakt en waar ik anderen – amechtig jakkerende anderen, vol van hun eigen sores en mores – veelal klakkeloos voorbij zie stiefelen zonder op of om te kijken,

.

cijferraadsel3

.

onachtzaam, onverschillig, meegesleurd door de kolkende maalstroom van hun complexe levens, want ga in het spitsuur eens bij de NS-poortjes staan in de stationshal en afgaand op de strakke gezichten zou je kunnen concluderen dat de meute met een tasje haastig bijeengeraapte schamele bezittingen op de vlucht is voor Harvey of Irma of hoe de eerstvolgende orkaan in de wachtrij mag heten (Jesse, Jezabel, Jiffy of Johannes Paulus III), al is het waarschijnlijker dat ze van hun vrouw bij AH de Japanse notenmix niet mogen vergeten of vrezen op hun falie te krijgen als ze hun dochter niet bijtijds naar badmintontraining vervoeren, kortom problemen van minder epische proporties,

,

cijferraadsel1

.

al weet je het nooit, bij anderen, wat hun preoccupaties zijn, er is een boel leed en pech in de wereld en trouwens, mijn eigen hoofd is geen haar beter, daarin krioelt en wurmt ook alles door elkaar, het madenbakje van brasemvisser Dries op zijn vaste stekkie aan de Jan Gijzenvaart is er niks bij, zo veel indrukken, waarnemingen, associaties en ideeën rijp en rot hengelen constant om aandacht – de Japanse notenmix en de Noord-Koreaanse bommenmix van Kim Jong Un, malle liedjes en leuzen en dat experimentele boek van de Ierse schrijver Mike McCormack dat ik net heb gelezen, een stream of consciousness à la James Joyce,

.

cijferraadsel2

.

Solar Bones heet het en het bestaat uit één machtige zin van 223 pagina’s, zoals (bent u daar nog?) wij allemaal in zekere zin (ahum) ook uit één zin bestaan, of erin gevangen zitten, het is maar hoe je het noemen wilt, van wieg tot kist, en dan is het heilzaam, daarover zijn zielzorgers, filosofen en levenskunstenaars eensgezind, dat in die ene meeslepende zin af en toe een rustpunt wordt aangegeven, hetzij komma of gedachtestreepje (-) ter bestrijding van monomanie, egocentrisme en dreigende burnout en iedereen die zulke pauzes bij zijn medemens teweegbrengt zie ik als mijn natuurlijke bondgenoot, zoals onlangs die geheimzinnige maar inmiddels geïdentificeerde puzzelmaker wiens rekensommen en cijferraadsels (met triplex op muren aangebracht) vele voorbijgangers in Haarlems straten een pas op de plaats deden maken om even, even maar, te piekeren & prakkezeren over andere dan hun eigen beslommeringen, wat je noemt een welkom initiatief van deze Jeroen Jongeleen uit Rotterdam (kunstenaar van beroep), dat duidelijk in een alom gevoelde behoefte voorzag, waarvoor hulde!

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Tegen beter weten

In Woerden stapte ik vanavond iets na tienen op de trein naar Leiden. Bij de open deur van het toilet stond een stel jongens te joelen en jouwen terwijl een van hen spectaculair overgaf.

Ik nam de afslag naar wat de rustigste coupé leek. Mijn medepassagiers waren eenlingen. Uit naburige delen van de trein klonken rauwe spreekkoren (‘Helemaal! Helemaal!’ en iets wat op ‘We gaan naar Overveen!’ of ‘er overheen’ leek). Studenten (ik ga af op uiterlijk en taalgebruik) trokken bij voortduring rusteloos door het gangpad, bierblikje in de hand, op zoek naar een onbevuilde wc. Sommigen te lam om te lullen. Lallen ging des te beter.

Een dame probeerde ze tot rede te brengen met een kansloos ‘jongens, waar zijn jullie nou toch mee bezig. Jongens?’ Bij Bodegraven stapten ze niet uit, bij Alphen ook niet. Ik hoopte tegen beter weten in op een uniform, al was het maar een eenvoudige conducteur, enkel voor het gevoel dat je niet helemaal aan de barbaren bent overgeleverd. Uiteindelijk – ik ervoer het als een nederlaag – besloot ik zo ver mogelijk bij de slemppartij vandaan te gaan zitten. Dat was nog hachelijk, het gangpad verderop was gul ondergekotst.

De trein bereikte Leiden. Pas toen ik buiten omkeek zag ik met hoeveel ze waren. Tachtig à honderd, zwalkend over de volle breedte van de perrons. Ze droegen I love WOO T-shirts (?) en hieven een langgerekt, beestachtig gebrul aan. Nu rukt de spoorwegpolitie uit, hoopte ik tegen beter weten in. Of het leger. Die zatlappen moeten eerst die hele trein dweilen, worden in hechtenis genomen wegens openbare dronkenschap en wildkotsen en krijgen voor elk vandaag gedronken biertje een studiepunt aftrek.

Onderaan de stationtrap stonden drie beveiligers in opzichtige hesjes, omgord met handboeien en andere symbolen van macht. Maar bij de symboliek bleef het. De horde trok straffeloos door, de stad in. Mijn trein naar Haarlem was nog geen vijf meter het station uit of een glimlachende conducteur verzocht beleefd om onze plaatsbewijzen. Ik slikte een bittere opmerking in. Die brave man kon het ook niet helpen.

.drinkbar

Foto die er niks mee te maken heeft voor Twitter

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Kinderstaking?

Het viel in deze vruchtbare buurt niet mee om zojuist vanuit mijn voordeur de lantaarnpaal te bereiken waaraan ik mijn fiets vastmaak.

Een meute dolzinnige kinderen versperde mij de weg! Dartelend, hinkelend & huppelend, steltlopend, voet-, tref- en skippyballend, touwtjespringend, rennend en hakkenbillend, skatend en steppend, buitelend en struikelend, paardjerijdend en bokspringend, sliertend, hossend, klauterend & klimmend, ravottend en donderstenend, joelend, juichend en jubelend. Wat een feest!!!

5 oktober: de juffen en meesters staken tot de Kerstvakantie, de Herfstvakantie, maandag, tot morgen. 

Nou ja, dat laatste klopt, maarruh… ik zit al een half uur achter deze laptop, met uitzicht op het volle leven en nog geen leerplichtig kind gezien of gehoord. Alsof de rattenvanger van Hamelen Haarlem heeft toegeslagen.

Wat hebben ze met al die kinderen gedaan? Is er een goed bewaard geheim waar ik als niet-kinderhoeder geen weet van heb? Hebben de vereende tweeverdieners hier in het Kleverpark de Beijneshal afgehuurd en worden de kinderen daar vermaakt? Is de Koepel voor één dag weer in gebruik genomen, met cipiers en al? Bestaan er onderaardse kindercontainers voor crises zoals deze?

.

homoludens

..

P.S. Op Twitter las ik net iemand die de term ‘meesters en juffen’ denigrerend vond. Dat was een paar jaar geleden ook mijn gevoel, maar ik heb het idee dat de m&j zelf ‘meesters en juffen’ gebruiken als een geuzennaam, die een soort vastberadenheid en strijdlust uitstraalt waarbij No Surrender en de Bandidos verbleken.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.