2D-steden

De afgelopen drie dagen waren we in Gent en er zat nog veel restgeluk en nagloed in mij toen ik vanochtend weer door mijn eigen Haarlem wandelde.

Onwillekeurig vergelijk je dan de twee Bavo-steden. Jaloers denk ik terug aan het geweldige stadsmuseum daar in Vlaanderen, het STAM. Wat een feest! Wilde oud-Muggenmeester Bernt Schneiders niet iets dergelijks voor Haarlem? Een ode aan de stad? Door het beste uit ABC Architectuurcentrum, Museum Haarlem, Archeologisch Museum en Noord-Hollands Archief onder te brengen op één plek?

Terug naar Gent. Bij de entree moesten we muiltjes aan, om over de luchtfoto’s te mogen lopen die samen een plattegrond van heel Gent vormden, inclusief havens en spooremplacementen. (Ik geef toe, met Google Maps kan je het ook zien, als je een mobiel hebt met een scherm van 25 bij 14 meter).

.

luchtgent1

.

Ongemuild doorliepen we vervolgens in een moeite de Bijlokeabdij (ook zonder exposities al een bezienswaardigheid) én de roemrijke geschiedenis van Gent van prehistorie tot het heden.

.

bijkokeabdij

.

.Van de vier musea die we ditmaal bezochten maakte het STAM de diepste indruk, al kon het design museum ons zeker ook bekoren.

Eerdere RaDa-stukjes over Gent: De St. Baafsabdij, D.A.M. , Loesplekken (over urinoirs), Dokken (wandeling langs de haven), Vooruit (over het socialisme) en Eerste ontmoeting (Nieuwjaarsdag).

Als toegift ook nog Haarlem in 2D, maar dan verticaal. Jullie weten hopelijk waar

.

plattegrhaa3

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.


Tappen en nathouden

Wacht, het RaDa gaat niet weer zeuren en zuren over de Formule1, maar een eenpersoons lachsalvo hier in de redactieruimte overschreed alle geluidsnormen bij het lezen van deze uitspraak in het HD van Circuit-directeur Robert van Overdijk. Hij heeft het over degenen van Rust bij de kust die bezwaarprocedures indienen en zegt dan:

“Het is een kleine groep die heel veel lawaai maakt.”

Dit is de vieste, zwartste knalpot die ooit een ketel verweet dat hij zwart is. Een kleine groep die heel veel lawaai maakt? Daarbij denk je toch eerder aan twintig bolides die in een duingebied…

Afijn, laten we het liever over journalist Peter Bruyn hebben die in het HD pleit voor behoud van de Egelantier. Ja, water onder brug (is dat nog een anglicisme?), een gepasseerd station, een gesloten boek. Als het aan de Haarlemse politiek ligt althans, die voor de verkoop van het gebouw stemde. Me dunkt, de beleidsmakers moeten van goeden huize komen om dat nuchtere, geëngageerde opiniestuk te weerleggen, dus ik vermoed dat men het raadsbreed en collegebreed zal negeren. En dat er een luxueus hotel komt.

En dat terwijl drie pagina’s eerder deze kop staat: ‘Haarlem wil paal en perk stellen aan toerisme.’ Dus niet alleen paal, ook perk! Worden alle stadspromotie-activiteiten volgend jaar stopgezet? Huren we straks zakkenrollers en extra daklozen, of knoeien we met de misdaadcijfers om buitenlanders af te schrikken? De tijd zal het leren.

Over paal en perk gesproken, het Bolwerk is van 27-8 tot 3-9 ‘beperkt bereikbaar’ vanwege het bierfestival ‘Haarlem Tapt’. Voorwaar het soort hoogstaand cultureel evenement waarmee de stad zich graag profileert. Proost en een prettig weekend, allemaal!

.

Haarlemtapt

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Bijnakken

“Weet je wat het met haar is,” hoorde ik vrijdag een voorbijfietsende man zeggen, “zij brengt haar eigen werkelijkheid mee.”

Vooral dat ‘meebrengen’ intrigeerde me. Dat zo’n vrouw ergens binnenkomt (kantoor, ijssalon, casino, wijkraad), een pakketje neerzet, de strik lostrekt en woesj… haar werkelijkheid vult de ruimte, als een aanbrandende tosti. Ik geef toe, ik heb het maar van één kant. Die vrouw met haar eigen werkelijkheid ziet het waarschijnlijk compleet anders.

En voor wie geldt dat niet? Het HD pakt vanochtend uit met een artikel over de overheid, die machteloos staat tegenover de drugsmaffia. Over het rapport ‘De achterkant van Amsterdam’: witwassers die een pand van zes ton contant afrekenen; vastgoedtransacties op de Wallen waarbij criminelen aanschuiven met een elftal bodyguards, notarissen, advocaten en accountants. En de 150 dancefestivals in de hoofdstad. Alleen al bij Amsterdam Dance Event wordt door de 370.000 bezoekers voor vijf miljoen euro aan drugs uitgegeven.

‘Inkakken is bijnakken’ heet het daar. Oftewel, als je een beetje slaperig wordt, is er altijd wel een lichaamsholte binnen handbereik om jezelf cocaïne of andere stimulantia toe te dienen. Let wel, dit motto geldt uitsluitend voor de bezoekers, niet voor de drugsbestrijders van justitie en politie, die de strijd opgegeven lijken te hebben. Evenmin voor de belastingdienst, die de lokale coffeeshops (omzet 300 miljoen) aanslaat of het band- en garenwinkeltjes zijn. De belastingdienst is ‘amoreel’.

Mag ik een andere werkelijkheid? En dan liefst een die een beetje beheersbaar is zonder voortdurend bij te hoeven nakken?

.

schotersingel

.

De Schotersingel met zijn eigen schaduwwereld

P.S. In 2008 schreef de RaDa-reda een stukje over ‘nakken’; Nakkers en Makkers is aan herziening toe, want ‘druggebruik’ komt er niet in voor.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Pensioen-porno

Het is hopelijk een fase waar jullie en ik samen even doorheen moeten, beste RaDa-lezers. Let’s get it over with, ik doe alle weeë pensioen-porno in één blog en daarna – ik beloof het – zal ik proberen weer eens naar hartelust te tandenknarsen en fulmineren over de toestand in de wereld/het land/de stad Haarlem/ een doorslaande muur of een irritante mug.

Gisteren was de eerste werkdag waaraan ik mij heb onttrokken (míjn wekker mocht uitslapen, in tegenstelling tot die van mijn oud-collega’s) en dat moest gevierd. Tegen de avond zwommen de huisdichteres en ik bij Zandvoort in een lauwe, haast rimpelloze zee. Aan de onbewolkte hemel losten pasteltinten elkaar in volmaakte harmonie af; op het terras van Strand 21 speurden we tevergeefs naar zorgjes en pijntjes, psychisch dan wel lichamelijk. Er was niets dat zeurde, schrijnde, stak, jeukte of schuurde. En zelfs dat verontrustte ons niet.

.

pesjoe1

.

Het eten smaakte vanzelfsprekend voortreffelijk. Nadat de zon blozend kopje was gegaan, trakteerden wij onszelf op een lome strandwandeling door het bijna-donker. Alsof we achttien waren!

.

psjoe3

.

Alle godgegeven apparaten hadden we thuis laten liggen, zodat we op het station kwamen toen de trein van 22.04 net een minuut vertrokken was. Maar wat dan nog? Deze tropische dag ging alles in de laagste versnelling. En het was nog steeds warm. Ook de andere wachtenden leken te hopen dat die trein nooit zou komen.

Twee vrouwen namen naast ons plaats op het bankje en lieten elkaar foto’s zien. Dat bij mij de scherpte er echt af was, bleek toen het scherm een foto van de ondergaande zon toonde. “Hé, die heb ik óók!” riep ik bijna uit. Hoeveel duizenden foto’s van die zon zouden er gisteren zijn gemaakt? Je zou er een cultuurkritische beschouwing aan kunnen wijden, maar mijn hoofd staat er niet naar. Geef mij elke dag zo’n zon!

.

psjoe2

.

Pastelkleurig P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Stemmen met de poten

Ooit, nog vóór 2007, in 2005, schreef de toenmalige voltallige eenpersoons RaDa-reda een stukje over democratisch ontstane wandelpaadjes (ook bekend als olifantspaadjes): Stemmen met de Voeten heet het.

Vandaag een vervolg, Stemmen met de Poten. Tijdens een verfrissend bedoeld wandelingetje langs het Bolwerk zagen wij een hond (merk onbekend) naar beneden dazen, achter een tennisbal aan. Hond en bal plonsden (in omgekeerde volgorde) in de singel. Ze kwamen er tegelijk weer uit. De hond had er nog geen genoeg van (hebben honden ooit ergens genoeg van?) en het baasje gooide andermaal…

.

jip1

.

“Is dit een exclusief hondenpaadje?” vroeg ik. Hetgeen werd bevestigd. Door het baasje overigens (hond en bal gaven geen sjoege). Op deze plek konden zwemlustige honden – deze heette Jip – ongehinderd door beschoeiing zelf weer aan wal komen. Het voorzag duidelijk in een behoefte.

.

jip2

,

Als toegift nog een hond langs de vloedlijn bij Parnassia (Lang geleden, in 2009. schreef het RaDa een stukje Kat langs de vloedlijn, maar laat u daardoor niet afleiden). Dit was onmiskenbaar een hond. Het baasje had zijn eigen bovenkleding uitgetrokken; zijn arme blonde rasta sjokte er achteraan, hopend dat een passerende scheerder hem voor een schaap zou aanzien. Als je dit ziet, durf je zelf niet meer te mauwen over de hitte, toch?

.

zwabberhond2

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Episch Centrum

Ik hoed mij ervoor zo iemand te worden die enkel aan zijn gerief komt als hij met zijn rood aangelopen potlood nijdig in andermans teksten mag prikken. (Is ‘pedanticus’ een woord?)

Maar soms roept een ‘fout’ interessante vragen op. Zo zag ik vanochtend een medewerker van Cool Blue met een frisblauwe bakfiets. Winkel Haarlem stond erop, voor het geval hij (de medewerker of de fiets) zoek zou raken. S.v.p. terugbezorgen in de Grote Houtstraat, waar CB sinds kort een verse vestiging heeft.

.

epicentrum

.

En dáár onder stond weer ‘Episch Centrum’. Ik onderdrukte de neiging die knul erop aan te spreken en te zeggen dat taalfouten niet cool zijn en dat het ‘epicentrum’ hoorde te zijn. In de betekenis van de plek vanwaar activiteiten / rampen zich verspreiden – de plek waar je niet wilt wezen als het gedonder in de glazen begint.

Maar ‘episch’ is aan een opmars bezig. Goed, in Epe zijn ‘Epische avonden’ (het zij ze gegund daar op de Veluwe). Maar wie zoekt komt ook ‘epische feesten’ tegen, ‘epische feutendiners’ en ‘epische basketbaldunks’. Homerus zou er zijn epische wenkbrauwen bij gefronst hebben, maar zijn invloed is tanende. Volgens de Cool Blue website is hun Episch Centrum de ‘operationele controlroom’ en wie ben ik dan om een potje te gaan zuren en zeuren?

Anything for a Smile!

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Reeprijplaten

Er komt een voedselfestival in het Kenaupark en sterke mannen losten alvast een paar stapels REEPRIJPLATEN

.

reeprijplaten

.
REE-PRIJ-PLATEN?
REEP-RIJP-LATEN?
Ah… REEP-RIJ-PLATEN!

Voor de line-up van 33 rijdende keukens met het beste street-, soul- en comfortfood wat er op dit moment te krijgen is in NL, volgens de website van Proefpark Haarlem.

.

reeprijplaten3

.

REEP-RIJ-PLATEN, dat moet je niet te vaak achter elkaar zeggen, dan ontaardt het in de mallemolen van het malende hoofd al snel in
PLEE-RIJP-RATEN
RAAP-PEER-TEILEN
REET-PAAR-PLEITEN
PIJP-LEER-PRATEN, enz.

Hoe zouden ze dat in de reeprijplatenfabriek doen? Ik keek even op de site. Ah… De baas van de fabriek heet Reep… En hij maakt gewoon rijplaten. Nou ja, maakte… De rijplatenfabriek is niet meer. Wie nog rijplaten wil wordt verwezen naar de firma Roos. https://www.roosrijplaten.nl Die dus geen roosrijplaten maakt!

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Kwaad en verstandig

Zo’n drie of vier keer per jaar hebben mijn vrouw en ik ruzie. Weinig op zich, maar door de jaren heen is er één onuitroeibaar thema: ik word (te?) kwaad op iemand anders en zij wil dat ik me beheers, waardoor ik nóg kwader word.

Zo ook afgelopen donderdag. Aan mijn humeur lag het niet – we kwamen terug van een erg fijn concert in de Dorpskerk in Bloemendaal. Bij het oversteken van de Kleverlaan (bij de IJsbaan) wachtten we braaf tot het voetgangerslicht van de linker rijbaan op groen sprong, hetgeen geschiedde. Bij de vluchtheuvel halverwege zagen we dat het volgende licht rood bleef. Links op de Randweg zoefde het verkeer onverminderd en ongehinderd door. In de drie voorsorteervakken rechts stonden één motor en daarnaast twee auto’s te wachten. Na een korte, zichtbare aarzeling besloten wij over te steken. Bij onze eerste stap liet de motorrijder zijn machine zo hard mogelijk knetteren, vonken en bulderen. Drie meter is bar weinig en de herrie was waarschijnlijk tot in Velserbroek te horen. Wij maakten (hier nog eendrachtig) een luchtsprong met halve schroef en paniekten terug naar het trottoir.

Haha! Grapje! Maar ik hou niet van zulke grapjes. Die in leer gehulde biker zat daar verstopt achter het ruitje van zijn helm (grijnzend?). Op maar drie stappen afstand en ik (laaiend, tot tien tellen zat er niet meer in) had de eerste stap al gezet. Niet met de bedoeling die motordebiel tot moes te slaan (voor Badr Hari heb ik nooit gedeugd), maar ik hoef niet alles te pikken. Een hartig woordje was op zijn plaats. Vond ik.

Maar de meningen zijn verdeeld. Mijn vrouw trekt aan mijn arm en smeekt me om rustig te blijven. Zij ziet mij al op de intensive care liggen met een verbrijzelde kaak. Zo’n gemankeerde Hell’s Angel heeft vast vriendjes… Je weet niet wat zo iemand gebruikt heeft… Daar komt bij, ik daal in haar achting als ik mijn zelfbeheersing verlies. Waar ik hoop mijn vijand met een verbale kastijding tot geprevelde excuses te dwingen, ziet zij een hyperventilerend iel mannetje dat weinig indruk maakt. 

Dit alles werd niet uitgesproken op die vluchtheuvel. Wel stonden we daar een halve minuut te kibbelen, nog steeds op drie meter afstand van Easy Rider (achter zijn helm nog steeds grijnzend?). Mijn bloeddruk steeg gevaarlijk door de frustratie. Graag zou ik iets heel vies op dat ruitje van hem smeren. Toen het eindelijk mocht, trok hij bedaard op. Geruisloos bijna.

Wij liepen samen (dat nog net wel) over de Verspronckweg naar huis en recycleden eerdere ruzies. Zij: je zou het toch anders kunnen zien? Die vent had ons mooi tuk. Nou, hoe belangrijk is het? Conclusie: ik moet voortaan kalm blijven en toch sterk en waardig (Boeddha Hari!). De vraag is alleen hoe. Als ik al ziedend ben? En nog iets, betekenen zelfrespect en trots dan niets voor haar? Straks, als ik 87 ben, wil nog steeds liever op stramme benen met geheven wandelstok op een groep hooligans af dan dat ik me laat jennen of schofferen. Tegen die tijd zijn we twintig ruzies verder. Want ik vrees dat het laatste woord er nog niet over gezegd is.

.

geenveschthond

.

Keffertje of vechthond?

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Just the four of us

Gisteren op een zonnig bankje bij Café de Zwaan keken de huisdichteres en ik uit op de ruiten van Het Wapen van Bloemendaal, aan de overzijde van de Zijlstraat. We waren niet aangeschoten, maar desondanks zagen we onszelf dubbel. Vraag me niet door welk optisch effect (dubbel glas?).

.

justthefourofus

.

justthefourofus2

.Als we wel dronken waren geweest hadden we onszelf vierdubbel gezien. Scary!

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.

Après Jazz

Curieus HD-interview zaterdag met organisator Martijn Bevelander van Jazz & More. ‘Als ze festivalglazen verplicht stellen, stoppen we ermee.’ Ze = de vervelende linkse mensen van de gemeente Haarlem. We = de weldoeners van Jazz & More.

Bij de RaDa-reda (erkend Haarlem Jazz-mijder sinds 2008) hakt dit dreigement er niet bepaald in, maar los daarvan: gezien de niet zo tactvolle reactie lijkt het me dat de goede/getergde Martijn op een slecht getimed moment is lastiggevallen door de krant. De Muddy Waters Tribute Band staat vast op de Afsluitdijk, de drummer van BRUUT! heeft acute plankenkoorts en de dakconstructie van het Klokhuisplein-podium blijkt dezelfde als die van het AZ-stadion. En dan wil Hein Flach het leven van de planeet verlengen met maiskartonnen bekers en statiegeld-glazen. Geef op dat eco-gemiemel maar eens diplomatieke antwoorden! Dat duizenden mensen hun rotzooi achteloos op de Markt mieteren is op zo’n moment een druppel in a sea of troubles!

Vanmiddag was de Jazz no more. Wel was de RaDa-reda getuige van het vakkundig afbreken van de hele handel. Een indrukwekkend spektakel, met veel gespierde, goed gedrilde mannen, waarvan hier een impressie.

.

apresjazz1

.

apresjazz2

.

apresjazz3

.Loutje tussen de kassa’s

apresjazz5

.

Volgend jaar weer? Dat is dus de vraag.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (in ieder geval de komende maanden) op Facebook.