Diversiteit

Tut-tutten en jeremiëren, miemelen en mieren… als het even kan onderdrukt de RaDa-reda deze ouderdomsverschijnselen met totalitaire genadeloosheid. Ja, een ouderwetse gloeilamp van 75 Watt kost nu €4,95, ontdekte ik vandaag en een miezerig rolletje afdekplakband €4,00. Jammer dan.

Desondanks, soms zijn er momenten die je doen beseffen dat je een aantal boten definitief hebt gemist. Dat een onzichtbare wand je scheidt van volgende generaties. Zo las ik in NRC een opiniestuk van zeven directeuren van de Rijkscultuurfondsen plus de Nederlandse Unesco Commissie. Het gaat over ‘diversiteit’. De zeven zijn er allemaal voor (je kan je afvragen wat dit zegt over hun eigen diversiteit), en wel omdat diversiteit ‘past bij de maatschappij van vandaag’ en ‘omdat we daar internationale afspraken over hebben gemaakt’.

Het ‘opiniestuk’, Diversiteit kunst dwingen wij vanaf nu af met subsidie, dat nergens anticipeert op een tegengeluid of eventuele nadelen aanstipt, bestaat uit drie actiepunten.

1. We geven de verhalen die nu niet gehoord worden een podium (een voorbeeld van één zo’n verhaal zou aardig geweest zijn, voor de ondiverse eenpersoons RaDa-reda).

2. ‘Jongeren zijn experts in diversiteit en tonen de kracht ervan’, dus ‘beginnende makers’ worden met subsidie gestimuleerd tot ‘doorontwikkeling’.

3. In hun eigen organisaties en netwerken willen de zeven hun medewerkers toetsen op ‘culturele sensitiviteit’ en ze beoordelen op hun ‘ervaring met diversiteit’.

Het onthutsende voor mij is vooral dat het stuk nergens op welke manier dan ook concreet wordt. Kennelijk weet iedereen behalve ik waar dit over gaat en moet ik het Doreen Boonekamp, Birgit Donker, Andrée van Es en de rest van het culturele septet niet kwalijk nemen dat ze het mij niet uitleggen, hoe weinig ‘inclusief’ dat ook is. Had ik maar beter op moeten letten. ‘Diversiteit is niet de uitzondering maar de regel zelf: dat is onze toekomst.’ En daarmee basta.

Nog een geluk dat het RaDa voor zijn voortbestaan slechts afhankelijk is van mijn eigen voortbestaan en motivatie en niet van subsidie. Anders had ik er er een hard, wit, boos, hoofd in.

.

homozebra

.

P.S. de minst diverse regenboogvoetgangersoversteekplaats van Nederland – alle strepen hadden zo langzamerhand dezelfde beige teint aangenomen – heeft vandaag een opknapbeurt gehad. Gaat dat zien aan de Parklaan.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Bos en Bomen

Ik neem jullie mee het bos in, beste RaDa-lezers rijp en groen. Drie bossen, welgeteld. Op Orkney groeien amper bomen, maar op de heenweg door Schotland overnachtten we in de kustplaats Stonehaven en wandelden door Dunnotar Wood. 

Geen geheimzinnig, ondoorgrondelijk Tolkien-achtig woud, maar wel troffen we er een charmant gebouwtje, het ‘Housie’ / huissie – hier vanaf de achterkant – dat volgens het info-bord waarschijnlijk tussen 1800 en 1820 werd gebouwd in opdracht van Lady Eleanora Bath. Tot aan het eind van de 20ste eeuw was het vervallen en overwoekerd door klimop, maar nu is het in zijn oude glorie hersteld. Dit is de achterkant.

 

 

Speelplek voor kroost – Lady Eleanora had tien kinderen! De binnenkant is kunstig bezet met kiezelsteentjes en schelpen. Daar moet je als aankomend aristocraatje toch wel een paar uur kunnen doorbrengen zonder je te vervelen.

 

 

Op de terugreis verbleven we een dag in het mooie Dunkeld, in Big Tree Country, zoals Perthshire zich afficheert (zie ook deze video). Rond de kathedraal zie je de ene woudreus na de andere, vooral door toedoen van de 18e-eeuwse Duke of Atholl, bijgenaamd ‘The PLanting Duke’. The father of millions, stond er bij een knoert van een lariks, waarvan de zaden door de hertog en zijn houtvesters gebruikt werden om de wijde omgeving te bebossen. De bekendste boom in Dunkeld is de overgebleven eik van Birnam Wood, het ‘moving grove’/ bewegende bos uit Macbeth. De oude knar heeft inmiddels wel wat krukken nodig.

 

Ten slotte een verrassing uit eigen omgeving. Zondag wandelden we met een clubje door Duin en Kruidberg naar de Oosterplas. Bekend terrein, meende ik. “Ik weet hier iets leuks,” zei een vriendin van ons met haar verleidelijkste glimlach en hield het prikkeldraad naar beneden. Daarachter lag vroeger het PZ. We daalden een helling af en kwamen bij een verlaten L-vormig zwembad. Water bedekt met kroos, een gevelde boom overdwars, de ondiepe delen dichtgeslibd.

 

 

Het was een raadselachtige plek, zoals dat hele uitgestrekte, omheinde gebied mij vroeger als kind zo intrigeerde. Terra incognita; je mocht er niet komen en had geen idee wat zich er afspeelde. Later, als 28-jarige, speelde ik een keer mee in een voetbalwedstrijd tegen het PZ-personeel, op ‘hun’ veld, midden in  de bos. Het was er idyllisch, het was moeilijk niet afgeleid te worden door de zangvogels.

 

 

Een metalen reling staat nog overeind in het zwembad. Een houvast voor die arme gekken, bibberend, pootje badend, spartelend, verbeten hun baantjes trekkend. Tot 1970 woonden er 900 patiënten in Santpoort. Los van de behandelpraktijken van weleer, het houdt voor mij iets ontroerends dat men er in de in de 19e eeuw voor koos om geestelijk gestoorden onder te brengen in de heilzaamste omgeving die het land te bieden had.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

 

 

Avondrood

In de haven van Sanday (Orkney) werden wij met een paar andere voetpassagiers van de veerboot opgepikt door een taxibusje (service van het eiland). De eerste kilometers voerde onze vrouwelijke chauffeur ons langs een lege rechte weg door vlak landschap, met prachtige vergezichten over de zee.

Bij een van de eerste huisjes waar we langs kwamen stond een oudere vrouw in de berm, met opgeheven arm. In de andere hand hield ze een breiwerkje. “Oh, it’s Wendy…. I must stop for her.” Ze remde krachtig, stapte uit, legde een zorgzame arm om haar schouder. “I cannot take you with me now, dear. I’ll call Dennis, he’ll call round for you soon.” Ze mende Wendy terug het tuinpad op. Terug in de taxi legde ze uit dat de verwarde vrouw na de dood van haar man alleen in dat huis woonde. Er waren weliswaar ‘carers’ die een oogje in het zeil hielden, maar af en toe probeerde ze te liften. Onwetende toeristen waren haar soms ter wille en dan stond ze ergens plompverloren op het eiland.

Acht jaar geleden waren we één dag op Sanday. Het hoosde en er was geen openbaar vervoer. Een vriendelijke oude knar pikte ons op. Jim (of Jem, zoals hij het zelf uitsprak). Hij liet ons het eiland zien, troonde ons mee naar zijn boerderijtje en trakteerde in de pub op whisky. We hadden door navraag een vermoeden waar Jim woonde en wilden even langs. Helaas bleek hij op vakantie, maar zijn huis bleek naast dat van Wendy te staan. Ze stond in de voortuin, een boeketje bloemen in haar hand – als een bejaarde Ophelia. Toen we naar Jim vroegen, keek ze ons priemend aan. “Jim, yes, Jim does live here.” Haar ogen lichtten nog wat feller op. “I don’t think you would like him very much.” En daar liet ze het bij.

Op het Mainland, in Kirkwall, zagen we bij een bushalte hoe twee tienermeisjes hun demente vader uitlieten. Vanuit de verte zag het er schattig uit, aan elke arm een dochter, maar toen ze een bekende tegenkwamen en stil hielden voor een praatje lieten ze hem los. Hij bleef volstrekt onbeweeglijk staan, als een doodvermoeid ezeltje, en staarde naar het gesprek, zonder te knipperen, zonder enige expressie. Toen zijn dochters weer inhaakten, ging hij gedwee mee, in de pas, zonder een woord. 

P.S. Ten slotte – ik moet waken voor Orkney-moeheid bij de lezers – een zonsondergang die geen maat kan houden. Niet deze, die valt voor mij onder ‘normaal’. De ideale achtergrond voor een avondwandeling.

.

sunsetmodest

.

Maar deze zonne-orgie. In een boek kwam ik deze week de frase ‘pornographic sunsets’ tegen en moest er gelijk aan denken.

.

sunsetplus

.

Zo’n zonsondergang een die van geen ophouden weet en niet alleen de horizon in gloed zet, maar ook de hele omgeving betovert.

sunsetplus3

.

sunsetpllus5

.

Zodat je denkt, dit is zó pastellig wee, zo cliché, moet ik dit echt fotograferen? En dan legt er ook nog iemand een bootje bij om het nóg clichéer te maken.

.

sunsetplus6


Ik beken, ik heb (cliché, clichéer, clicheest) nog lang staan hopen op een school tuimelende dolfijnen, maar er zijn kennelijk nog sunset-regisseurs in de hemel.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Geheime levens

In de vakantie zaten we een week op een Schots eiland met 400 mensen en vermoedelijk twintig maal zoveel koeien. Wij  waren een bezienswaardigheid voor ze.

.

koeien

,

kuddevorming

.

Maar andersom gold dat evenzeer. Ik vind het schitterende beesten. Op weg naar huis kocht ik bij wijze van ontwenningskuur The Secret Life of Cows van Rosamund Young, die liefdevol verhaalt over haar kudde op de organische boerderij Kite’s Nest. Koeien die met elkaar praten, die om hulp vragen, weeskalfjes adopteren, geintjes uithalen, de bokkenpruik op hebben, enz. Ik geloof het allemaal graag – zeker sinds Rendezkoe.

In Kirkwall bezochten we het hoogtepunt van het agrarisch jaar, de County Show, waar stieren dingen naar een prijs. Het was een geborstel, gekam en getut van jewelste, een Miss-verkiezing was er niets bij. De hogesdrukspuit, haarlak, gel, de hele trucendoos/beautycase kwam eraan te pas… die goeie lobbesen ondergingen het allemaal zonder boe of ba…

.

stier199

. 

En waarschijnlijk hadden ze een speciaal dieet moeten volgen. Kan ik me zo voorstellen. Want als je als boer op die konten hebt staan boenen en de billen zijn eindelijk blank…

.

witkont

.

bruinkont

.

wil je niet dat alle grooming met een verse vlaai ongedaan gemaakt wordt. Want koeien kunnen veel, maar over WC-papier gebruiken heb ik zelfs in het boek van Rosamund Young niets gehoord.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Antifotosticker


Frequent flyers roepen nu misschien honend dat dit al sinds AD 2002 de praktijk is, maar voor mij kwam deze vernedering als een onaangename verrassing. Op Schiphol werden de passagiers in twee groepen gesplitst: de ene moest in de rij voor een echte douanier, de andere kreeg een self-service arrangement aangeboden.

Die moesten self zelf uitvogelen hoe hun paspoort aan het scanapparaat te voeren, waarna ze – met honderden ongeduldige wachtenden achter zich- verplicht 30 seconden naar hun eigen afbeelding op een scherm moesten kijken, hopend dat hun onlangs gereguleerde gebit of hun lodderige post-vakantie-ogen niet tot een ‘ontmaskering’ zouden leiden, waarna zich een valluik zou openen en ze via een lange tunnel rechtstreeks naar Guantanamo Bay werden… Of moest je jezelf in dat geval zelf een stel handboeien omdoen?

Ik moest denken aan Stefan Zweig, die in zijn memoires in herinnering roept dat tot de Eerste Wereldoorlog een paspoort meestal niet nodig was om de grens over te steken (zolang je er niet uitzag als een… uh… landloper). En aan Hans Ree, die schreef dat ooit de invoering van het verplichte huisnummer vast ook als een flagrante schending van de privacy werd gevoeld.

In dat verband, Henny Leeflang (still going strong, tien jaar nadat ik hem wilde klonen) kwam met een grensverleggend idee. Wie bij Haarlem Culinair niet gefotografeerd wilde worden, kon dat aangeven door een rode stip op het voorhoofd te plakken. Er waren drie liefhebbers. Bij Henny’s volgende evenement, Bubbles en Bites, wordt de rode stip waarschijnlijk vervangen door een witte (om de Hindoestanen niet te kwetsen). Rood, wit… er zijn (als het RaDa even mag meedenken) nog allerlei verfijningen mogelijk. De gele stip, voor schuinsmarcheerders die niet in gezelschap van hun gezelschap willen worden gefotografeerd; de blauwe stip (alleen fotograferen zonder glas in de hand); de zwarte stip: niet na middernacht. Een halve sticker: niet en profil. Een doorgekruiste F: mijn feestfoto’s overal behalve op Facebook. Een QR-code op het voorhoofd als stickerverwarring dreigt?

Henny doet trouwens in het HD geheimzinnig over een ‘alternatief’, dat al dan niet bij Bubbles en Bites wordt geïntroduceerd. Misschien kunnen Bloemendaalse bubbelaars en bijters het RaDa informeren?

.

nofotos

.

P.S. In NRC een erg leuk lunch-interview van Ellen de Bruin met theatermaker / kunstenaar/ zanger/ alleskunner Steef de Jong (een stadgenoot, stadgenoten!), onder meer met het hilarische verhaal over de gehuurde circusolifant die hij opvoerde bij een van zijn voorstellingen. Het beest moest (tegen al zijn circusinstincten in) minstens drie poten op het toneel houden om er niet doorheen te zakken).

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Liever een haakje

Xenolavabofobie schijnt de angst voor vreemde wc’s te heten. Is er ook een subcategorie die uitsluitend de angst voor automatische toiletten omvat?

De afgelopen week in Schotland haalde ik nog voor gedane zaken nietsvermoedend mijn elleboog langs een verstopte sensor, waarop het in de pot onder mij woest begon te bruisen en kolken. Onplezierig! Hier in Nederland heb je die van die blinkende zelfreinigende metalen cabines, waarbij ik altijd vrees te zullen omkomen in schuimend antibacterieel sop, na vijf minuten krachtig heen en weer te zijn geslingerd als een natte panty in een Zanussi. En hoe weet ik dat die deuren met hun rode en  groene kermislampjes weer openzwaaien in het geval van een stroomstoring?

Ik vermoed dat het een veel voorkomende aversie is. In de trein uit Edinburgh zaten wij op het balkon, met zicht op de wc (ook op de Firth of Forth en ander landschapsschoon trouwens, maar dat doet nu niet ter zake). Een wat oudere vrouw loodste een meisje van een jaar of vier naar binnen, stapte achter haar aan en bestudeerde met een bedenkelijk gezicht het bedieningspaneel. De deuren gingen vervolgens dicht maar kennelijk had ze (al dan niet opzettelijk) verzuimd die, met weer een ander knopje, op slot te doen.

Dat bleek mij pas later, toen een grofgebouwde man met een blindenstok tamelijk gezwind naderde uit het gangpad, tussen tassen en koffers door manoeuvreerde en na een korte betasting op de <> knop drukte. De deuren gehoorzaamden zonder aarzeling en toen hij die stok verkennend het hok binnen pookte, begon dat arme kleine kind paniekerig te gillen.

De man hield in, wendde zijn hoofd naar haar toe en sprak luidkeels, net niet bars: “Be quiet, girl, I cannot SEE you.”

Hij sloot de deur weer en wachtte geduldig tot ze even later naar buiten werd geleid, met betraande wangen.

P.S. De Rada-reda is sinds vandaag terug van vakantie (foto’s volgen) en verbaast zich over de leegte van de stad. Het is terug in Nederland altijd even zoeken en zwabberen. Gelukkig krijg je als zwalkende op onverwachte plekken geestelijke bijstand.

.

loadofcrap

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Bankzitter

Straatjournaal augustus ‘18

Passie, liefde, inspiratie, creativiteit, bevlogenheid – al die zaken waar ze in reclames zo hoog van opgeven kunnen me momenteel gestolen worden. Of zijn me al ontstolen. Ik schrijf dit in de barre laatste dagen voor de zomervakantie. Werktuiglijk verricht ik de noodzakelijke klussen en na thuiskomst beperk ik mijn actieradius tot drie meter van het middelpunt van mijn leven, de tv.

Dit is de fase van het jaar dat ik me afscherm van intellectuele en literaire prikkels, van mondiale problemen en de altijd actuele actualiteit. Ik wil SPORT! Domme, brute, hersenloze sport in onverantwoord grote porties. En wat treft het dat onze wereld zodanig is ingericht dat in die luie behoefte moeiteloos kan worden voorzien. In juli lig ik altijd aan een infuus van topsport, maar nooit was het zo erg als nu, met als hoogte-/dieptepunt de week tot 15 juli, waarin de ontknopingen van het WK voetbal en Wimbledon samenvielen en de Tour de France het kookpunt bereikte.

Waarschijnlijk bied ik een deerniswekkende aanblik, zoals ik daar onderuitgezakt lig, als een uitbuikende python die een biggetje heeft verschalkt dat de komende dagen moet verteren. Af en toe veer ik op, om beter te kunnen zien wat Hawkeye beslist, of de VAR. Incidenteel stoot ik een rauwe vreugdekreet uit, of kreun ik van ellende als een bal via paal en lat en de rug van de keeper in het doel verdwijnt. Neee-heeee!!!!! Mijn vrouw schrikt op van haar boek of lichte administratieve werkzaamheden; zij heeft nooit gesnapt waarom die ene banddikte of onfortuinlijke netbal mijn geluk beïnvloedt. Zij is principieel voor het grootste land, omdat een overwinning van China of Rusland meer mensen gelukkig maakt dan een van IJsland of Kroatië.

Nou zijn sommige krachtmetingen weliswaar enerverend, maar meestal lig ik daar lusteloos, terwijl de wandeletappe (alleen een colletje van de vierde categorie) traag door gaapverwekkend landschap gaat of de wedstrijd ‘op slot’ zit. Ik knabbel wat, sabbel wat, ik bestel een afhaalpizza in afwachting van de slotkilometers of de penalty’s. Ik drink een biertje… Ik verkaas, verpap, verslap. Ik krijg de spiertonus van een marshmallow. En zoals ik zijn er miljoenen bankzitters en sofaplakkers. En allemaal identificeren ze zich gretig met hun vetvrije, afgetrainde idolen: Rafael Nadal, Kevin de Bruyne of Tom Dumoulin.

Maar wat heet identificeren? Over de voorbereiding van Dumoulin las ik een huiveringwekkend artikel. Hoe Giro en Tour te combineren, met een interval van slechts vijf weken? Dat gaat middels een performanceplan, opgesteld door het begeleidingsteam van Sunweb: materiaaldeskundige, voedingsdeskundige, trainers en bewegingswetenschappers. Samen tweaken ze ‘hun’ Tom als ware hij een nieuw model Toyota. Iedere pedaaltrap wordt geanalyseerd. Kan het niet nóg efficiënter of slimmer?

In plaats van de gebruikelijke hoogtestage van drie weken sliep hij twaalf dagen in een ‘hoogtetent’ thuis. En dan de voeding. Een man verbruikt gemiddeld 2500 kilocalorieën per dag. Tijdens de koninginnenrit van de Giro verbrandde Dumoulin er 8700! Genoeg eten is een must voor de renners. ‘Wat eruit gaat, moet erin’ is het principe. Onverbiddelijk. Direct na iedere rit wordt het energieverbruik gemeten en de data worden opgestuurd naar een kantoor in Deventer. Daar zitten de experts. Drie kwartier na de finish zijn de gegevens verwerkt en kan in Frankrijk de kok aan de slag. Een boterham met Nutella in plaats van de geprogrammeerde bosbessenjam? Uitgesloten! Na Parijs pas, Tom, het kan je (zo is uitgerekend) anderhalve seconde kosten bij de tijdrit. Wat een slavenleven…

Ondertussen moet ik dringend beginnen te luisteren naar mijn eigen eenpersoons begeleidingsteam. In augustus zal ik leven volgens een streng regime. ‘Wat erin ging, moet eruit.’ En de tv blijft uit. Weg met de hersenverweking. Tijd voor een topsportstop.

Hoornaar

Bij gevaarinschatting hebben de huisdichteres en ik een vaste rolverdeling. Al haar scenario’s zijn ‘worst case’. Zij ziet beren op de weg, addertjes onder het gras, stront aan de knikker, angels en voetklemmen, plus combinaties hiervan (stront aan de adder, knikkers op de weg, enz.).

Zij kent vijanden en bedreigingen in alle maten en soorten, dood en levend. Ik noem hier slechts alle schimmels, bacillen en virussen, alles met tentakels, voelsprieten of meer dan vier pootjes (in het bijzonder de teek, de tijgermug en de knut). Visgraatjes en voedselvergiftigingen; verraderlijke onderstromen en draaikolken, blikseminslagen, glad wegdek en stugge glijbanen, spontane botbreuken, pandemieën en zenuwgasaanvallen.

Mijn rol is eenvoudig: ik bezweer schouderophalend opkomende paniek of ongerustheid, wijs haar erop dat ze het er de afgelopen decennia ondanks de alomtegenwoordige risico’s heelhuids af heeft gebracht en bedrijf wat statistiek van de allerkoudste grond. Een grapje wil ook nog weleens helpen. Zo zagen we vanmiddag in Middenduin een foto van een hoornaar. Zo’n opgevoerde wesp. Ja, die zitten daar!!!!!!!!!!!!

In de buurt van de foto zat een nest. We moesten ‘gepaste afstand’ houden. “Dat is niet z’n ware grootte, hoor” bagatelliseerde ik het hoornaargevaar – op de foto was hij zo groot als een rat en uitgevoerd in felle oorlogskleuren. We bewaarden onze kalmte en maakten de wandeling af.

.

hoornaar

.

Een uur na thuiskomst kwam de huisdichteres met een nieuwsflits: een 59-jarige Nederlandse vrouw was in het zuidoosten van Frankrijk doodgestoken door een hoornaar (vespa crabro). Tien dagen geleden was in het westen van Frankrijk een 69-jarige man doodgestoken door zo’n beest. Hoornaar, moordenaar…

Kan je nu zeggen dat wij aan een groot gevaar zijn ontsnapt? In ieder geval zal mijn taak er de komende tijd niet eenvoudiger op worden…

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Bijenbal en bloedhitte

Hoezo warm? 34 graden? Wees blij dat je niet in een bijenbal terecht bent gekomen vandaag… Ik zou dat ook niet hebben geweten als ik vandaag niet (voor pampus, op apegapen, uitgewrongen en uitgelubberd als een door agressieve blauwalg aangetast Zeeman-badpak) in New Scientist had liggen lezen.

Honingbijen hebben een bijzondere verdedigingstactiek als er een hongerige horzel de korf binnendringt om een hunner te verschalken. Enkele honderden vrijwilligers (werkbijen) sluiten ‘m in en produceren een intense hitte door hun vleugels met een hoge frequentie te bewegen. Dat houden ze een stief half uur vol. In het binnenste van zo’n bee ball / bijenbal kan de temperatuur oplopen tot 46 graden en de horzel legt het loodje – dood geroosterd. Overigens is nu ontdekt dat de deelnemende bijen ook een prijs betalen voor hun inspanning – ze leven aanmerkelijk korter.

.

bloedmaan

.

Ik had mijn hoop gevestigd op de bloedmaan, misschien dat die deze bloedhete, maar verder bloedeloze dag… Helaas, nee. Fake moon. Maar het was wel fijn om buiten te zijn langs de Schotersingel met al die mensen die vol verwachting omhoog keken. Sommigen hadden zich ingelezen en wekten de schijn precies te weten waar ze moesten turen. Deze kat leek het trouwens ook te weten en lag eerste rang.

.

bloedkat

.

Nou, ik ga de koelkast en de vrieskist even open zetten – hopen dat het helpt.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Ervaringstoets

Ooit zwoer ik dat Nationale Nederlanden nooit meer een dooie cent aan me zou verdienen, als ik het kon helpen, maar helaas… Ik bleek uit 1995 (?) nog twee bescheiden lijfrenteverzekeringen te hebben, een bij Nat. Ned. en een bij OHRA, die beide zouden lopen tot mijn pensioen, destijds gepland op mijn 65ste verjaardag.

Die verjaardag staat nog steeds in de planning, alleen was de AOW-leeftijd opgeschoven. Ik werd gesommeerd iets te ondernemen om het gat te overbruggen. Het leek me het simpelst de geldsom te parkeren op een speciale pensioenspaarrekening. Hoe moeilijk kon het zijn? Ik waagde er een belletje aan (ik wilde die twee combineren en OHRA verwees me naar Nat. Ned. Dus… De keuzemenu’s doorliep ik soepel, waarna de servicemedewerker me uitlegde dat het telefonisch kon of via internet. Er waren kosten aan verbonden: via internet €25 en als ik een mens van vlees en bloed wilde laten helpen €150.

Ja, ik had het goed verstaan, €150, ze voerden een ontmoedigingsbeleid. Ik sputterde zonder overtuiging tegen – wat ik terugkreeg voor dat bedrag werd me niet direct duidelijk – en hing op. Bij ING was het online €30 euro en ah… ook daar liep het via Nat. Ned. Dan maar een Nat.Ned-account aanmaken (gebruikersnaam ‘pensiOENsukkel65’ / wachtwoord ‘uitzuigerssinds1845’) om de mij opgedrongen rekening te openen. Het had evenwel voeten in de aarde. Ik moest eerst slagen voor een wettelijk verplichte kennis- en ervaringstoets.

Ik beantwoordde de vragen intuïtief, mijn antwoorden baserend op het principe dat ze je hoe dan ook naaien en dat de kleine klant altijd de dupe is. Ik zakte, mocht niet door naar de volgende ronde. Ik vloekte. Ik studeerde 10 minuten op de brochures op het hete scherm. Er was een oude regeling, een overgangsregeling en een nieuwe. Video’s mocht ik niet zien, daartoe moest ik eerst meer cookies toestaan dan mij zinde. Ik zakte andermaal. Ik vloekte driewerf. De beklimming van de Peyresourde begon. Die had ik liever gedaan dan dit geëmmer. Oh wacht, je kunt bij twijfel ook een financieel advies krijgen: ‘u betaalt €795 en €35 distributiekosten’.

.

BOL.com

.

P.S. Even doormopperen: kan Bol.com zijn naam veranderen in VOLcom? We bestelden een bestellinkje met het volume van een papieren zakdoekje. Er werd aangebeld en het zat in een doos waar met gemak twee bakstenen in gepast hadden.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.