Spoetpost

Energiezuinig, dat is de vriendelijke manier om mijn herfstvakantie te beschrijven (sloom, futloos, lethargisch komen ook in aanmerking).

Opstaan doe ik nog zelf, maar de ochtendkoffie en ochtendappeltaart laat ik me graag voorzetten bij Koffieduss aan de Schotersingel, waar ik een boek lees en de pratende gasten praten over gelukscoaches, onthaasting, ontslakking, relatiegerelateerde crises, pedagogische dilemma’s en trilemma’s, de laatste burnouts en hun immer tekortschietende persoonlijke effectiviteit.

Vandaag zag ik er het perfecte rolmodel voor mijn tobbende buurtgenoten. Spoet, heette hij (Spoetnik voluit) en hij lag op Suus. Op zoveel mogelijk Suus. Liefst was die hond van pindakaas geweest, zodat hij zich had kunnen uitsmeren over Suus, maar onder de gegeven omstandigheden maakte hij er het beste van, op haar te kleine schoot. Het huidcontact was geoptimaliseerd; ook Spoets poten, staart en flaporen wisten nog schier onbereikbare stukjes Suus te bekleden. Die hond bestond voor 100% uit aanhankelijkheid, devotie, Suus-liefde. Zolang het baasje zat, lag hij op haar, in opperste gelukzaligheid. De afgelopen nacht had ze ‘m betrapt: hij was op het verboden gebied tussen haar en haar partner in bed gekropen.

.

spoet2

.

Zodra Suus opstond, werd Spoet een ander wezen. De staart kwispelde en zwiepte, neusgaten verwijdden zich, nu was hij een en al gretigheid en levenslust. Wat een geweldig beest! Of in de woorden van Suus: “Spoet is echt een rock star.” En dan te bedenken dat niemand hem eerst wilde, hij was de ‘underdog’ van het nest geweest, tot Suus en hij elkaar vonden. Als er gelukscoaches meelezen, laat ze hun voordeel doen met dit verhaal.

Een minder gelukkig beest is deze haai, zoals gefotografeerd op de markt bij het Soendaplein, waar ik de ingrediënten kocht voor Gentse waterzooi. Geëindigd als uithangbord voor de viskraam, maar over een paar dagen wordt hij opgedeeld in haaienvinnen, haaiensteaks en haaienfilet, verzekerde de visvrouw mij.

.

haai

.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Als een Viking

Moet ik het persoonlijk opvatten, was mijn eerste reactie toen ik de flyer van De Viking op de mat zag liggen. Of had hij (Vikingen staan niet bekend om hun eerbied voor grenzen, eigendomsrechten en lokale verordeningen) de ja/nee-stickers bruut genegeerd en in de hele straat geadverteerd?

.

fiking

.

Hoe dan ook, De Viking wil samen met mij (ik in de rol van betaler, hij als betaalde) werken aan mijn minderwaardige mindset, waarbij ik ‘op een positieve manier’ mijn grenzen verleg. Een alternatief – voor wie personal training te dichtbij vindt komen- biedt het bootcamp. Vikingen hebben al sinds AD 800 ervaring met op militaire leest geschoeide kampen, al lijken de twee ‘body compositiemetingen’ me een eigentijdse aanvulling op het programma.

De PR-afdeling van die oude Noormannen moet toch iets goed hebben gedaan, dat hun naam nog steeds tot de verbeelding spreekt van Haarlemmers die niet goed in hun vel en te goed in hun vet zitten. Is dat terecht? Ik lees deze week met rode konen het verjaarscadeau dat ik van de huisdichteres kreeg, The Story of the British Isles in 100 Places. Daarin vertelt Neil Oliver over een grootschalig DNA-onderzoek naar de voorouders van de Britten. Veel deelnemers wensten daarbij vurig nazaten te zijn van heuse Vikingen (in plaats van die slome Angelen en Saksen). Sommige wanna-be-woestelingen konden een snik niet onderdrukken als zij daarin werden teleurgesteld.

Een speciaal geval was Birsay, op het grootste eiland van Orkney. Daar was de uitkomst ronduit sinister. Na de negende eeuw plantten de oorspronkelijke mannelijke Picten zich niet meer voort. De vrouwen wel. De verklaring laat zich raden: toen de Vikingen het eiland aandeden werden de Pictische mannen (alle mannen!) om zeep gebracht of verjaagd. Voor de vrouwen wisten de Vikingen een andere bestemming, met alle nakomelingen van dien. Daarvoor moesten wel de nodige grenzen worden verlegd, zij het waarschijnlijk niet ‘op een positieve manier’.

Het is allemaal verjaard, beste Raarlemmers, dus laat je er niet van weerhouden het beste uit jezelf te halen bij likeaviking.nl. Met gratis proefles!

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Smart water

Zaterdag kocht ik bij de stations-AH in Haarlem een variant op gebakken lucht: gecondenseerd bronwater. Al zien de makers van GLACEAU dat zelf totaal anders.

We hadden spontaan besloten tot een duinwandeling en ik griste een flesje water mee uit het rijke aanbod – dehydratie is een sluipend gevaar waarvan de stedelijke 21ste-eeuwer zich bewuster is dan de gemiddelde Kalahari-bewoner. In de sprinter naar Santpoort bekeek ik de aanprijzing op het flesje. Smartwater?!?

.

smartwater2

.

‘Inspired by clouds’ stond er. ‘Helpt tegen dorst’ was duidelijk te min voor ze. Volgt een beschrijving van wat ze – geïnspireerd door de wolken – met het water uithalen. It was the humble cloud that set us thinking. Inspired by the water cycle, we vapour distil our spring water and then add mineral salts to deliver a distinctive, clean, crisp taste, smart because it is made that way.

Als ik het allemaal kan volgen, nemen ze gewoon water (aqua stupida, Dumb Water, zeg maar) en om daar Smart Water van te maken verdampen ze het. En omdat je damp niet kan verkopen destilleren ze die en omdat gedestilleerd water nergens naar smaakt voegen ze mineralen toe. (Hebben ze – geïnspireerd door Spitsbergen of Zanussi – ook nog overwogen het water te bevriezen en vervolgens te ontdooien?).

Maar dan heb je ook wat! Hoewel?

.

voedingswaarde

.

Graag zou de RaDa-reda een proefschrift lezen dat de onstuitbare opkomst van het woordje ‘smart’ duidt. En hoe lang zal het nog duren voor jongere RaDa-lezers in verwarring raken bij een woord als ‘smartlap’?

P.S. Op de fles staat een verwijzing naar de website van cocacola.nl. Is Glaceau de slapste Cola ooit?

Paars PS In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.


Sportverleden

Ziel en Zaligheid heet de HD-rubriek en de geïnterviewde was dit weekend tv-presentator/levensbeschouwer/kloosterkenner Leo Fijen, staand geportretteerd in een keurig, ietwat streng pak.

Hij glundert, in dat donkere pak, precies zoals hij 45 jaar geleden ook al kon glunderen, in de tijd dat – hier komt mijn claim to fame! – we samen voetbalden bij het roomse Onze Gezellen in Haarlem-Noord (fotografisch bewijs hieronder). Leo is diepgelovig; voor hem geen flodderig ietsisme. Als hij achter het stuur zit en een mooie zonsondergang ziet, praat hij ‘hardop tot God om hem te bedanken’ en als het God uitkomt is Die niet te beroerd te antwoorden.

Fijen belijdt een oneigentijds soort vroomheid, waarvoor hij zich niet verontschuldigt. Hij is verknocht aan zijn gezin en familie en getuigt daarvan zonder in klefheid te vervallen. Al lezende schoten er oude sportflitsen door mijn hoofd. Hoe Leo altijd twee paar sokken droeg. Gave passes met zijn linkervoet. Een vrije trap tegen de lat. Gekijf met zijn eigengereide broer Wil.

.

OGFijens

.

OG, eerste elftal (1978?) . Leo Fijen staand uiterst rechts; broer Wil zittend, tweede van rechts (ik ben de blondste)

Beide broers verkasten op een gegeven moment naar HFC Haarlem om bij de profs hun geluk te beproeven. Als ze werden opgesteld in het eerste ging ik als het even kon naar de wedstrijd.

Gisteren wandelden de huisdichteres en ik door Haarlem-Noord. Van het stadion rest nog maar één tribune. Op de andere woekeren boerenschurftkruid, geeldruifjes, zonnegrap (alle botanici terug in hun hok, nu!) en andere herfstbloeiers. Sijpelde er weemoed het veld op? Werd er gesopt in diepe plassen nostalgie? Neen. Genoeg getreurd om de HFC! Het is een gesloten boek. Om die reden vond ik het ook gezond dat de ooit bloedfanatieke Leo in dat interview nergens gewag maakte van zijn eigen sportverleden. Al zou ik op zich wel benieuwd zijn of hij nog wel eens een balletje trapt.

.

HFCHaarlem

.

Haarlem-Stadion anno 2018

Paars PS In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

All Hens on Deck

In de treincoupé achter ons hadden twee hen parties én een bruiloftsfeest de krachten gebundeld. Ik kwam met twaalf leerlingen terug van een 3-daags uitstapje naar Edinburgh, waarbij ik hoopte dat ze behalve de toeristische bezienswaardigheden ook kennis zouden maken met de Noord-Engelse en Schotse volksaard: country knowledge.

Aldus geschiedde. Het jolige gezang en gejoel hield zonder onderbreking aan tot we na 150 kilometer Newcastle bereikten. Gespierde mannen en kortgerokte vrouwen met sjerpen (Bride to be, Bridesmaid, Mother of the Bride) pendelden onvermoeibaar tussen ‘hun’ coupé en bagagerekken ver weg, om terug te keren met tassen enthousiast rinkelende flessen. De ‘last night of freedom’ is een instituut en een industrie bij de Britten.

Het was vrijdag toen we terugkeerden en een paar honderd Geordies verheugden zich op Amsterdam, met een pre-party op de ferry. Ik was maar een kwartier in mijn hut geweest, maar toen ik mijn eerste verkenningsrondje liep, hadden ze de boot – of beter gezegd alle bars – compleet in bezit genomen. Duitsers, Nederlanders en Fransen zochten bedeesd een plekje in de luwte, terwijl ordi Geordies in krappe T-shirts een intensief verkeer onderhielden tussen de tap en hun tafel. Met een pint in de hand kwamen de tatoeages op hun opgepompte biceps nog beter uit.

De vrouwen… ach, jullie hebben fantasie, toch? Knutsel zelf maar een beetje met stilettohakken, bekneld vlees, dikke make up, schreeuwende kleuren en harde, onverstaanbare stemmen. Geordie off-shore, seizoen 1. Vier gymnasiastes uit mijn groep zaten op een bankje met uitzicht op de ondergaande zon, maar een onvoorziene bijvangst was het komen en gaan bij de herentoiletten – the used beer department – waar tot de toppen gemotiveerde mannen zich met grote regelmaat meldden. De meisjes zagen het half afkeurend en half gefascineerd aan.

En ik? Het was moeilijk niet aangestoken te raken door de humor, jovialiteit, levenslust en opwinding. En zo’n aanstaande bruid die de hele avond met een opblaaspop loopt te sollen, kan ik geestelijk ook nog wel verwerken. Echt geschokt was ik pas de volgende ochtend. Er liep een vrouw van een jaar of veertig rond in een korte rok van spijkerstof. Achterop haar linkerdij stond verticaal GREEDY getatoeëerd en rechts CUNT. Los van de interpretatie en de boodschap (?), wat bezielt zo iemand?

In IJmuiden maakte een hen party zijn opwachting bij de douane met hun donzige roze bunny-oortjes nog op. De man blikte noch bloosde en liet ze door, blasé, met zo’n gezicht van ‘ik ben wel erger gewend’.

.

henparty

.

Meer over tribale dronkenschap in dit bittere stukje.

Steunbetuiging

“Compleet zinloos, zo’n manifestatie,” baste een man ongevraagd toen ik afscheid nam van de huisdichteres, die vanmiddag optrad in De Koepel. “Het slaat nergens op.”“U heeft helemaal gelijk!” zei ik, wat mijn standaardreactie is op granieten stelligheid.

Misschien bedoelde de anti-demonstrant dat een volksgericht zinvoller zou zijn geweest; waarbij wij (de verzamelde verontwaardigde Haarlemmers) de bedreigers en belagers van Jos Wienen hardhandig mores leerden en met gelijke munt terugbetaalden. Helaas hebben we geen adresgegevens van ze.

Op de Grote Markt was het gelukkig niet gênant leeg, integendeel, het stond vol tot voorbij de Verweyhal, met vooraan een vreemde enclave van XO-tafeltjes. De steunbetuiging begon zoals je kunt verwachten. De successievelijke sprekers (o.a. Wybren van Haga, Renske Leijten en stadsdichter Willemien Spook) oogstten gulle bijval voor hun gedeelde opvatting dat in ONS Haarlem zoiets NIET valt te accepteren… Wat valt er verder ook over te zeggen?

.

vimvirtus

.

Vervolgens zwaaiden de deuren van het stadhuis open voor een verrassingsoptreden van minister Ollongren (althans, ík wist van niets). Ook zij weigerde te accepteren, etc. Maar haar optreden – namens het kabinet – gaf de bijeenkomst onmiskenbaar cachet, het was ineens meer dan het nijdige gezoem van wereldvreemde Muggen. En toen was daar (drie keer met de ogen knipperen) Jos Wienen zelf. “Doe nou maar voorzichtig!”dacht ik onwillekeurig. Maar hij stond daar, fier rechtop en onderging het daverende applaus – in zijn eigen woorden ‘geen onderduikende burgemeester’ maar een ‘opduikende burgemeester’. Het diepgevoelde medeleven moet hem goed hebben gedaan, zoals het ons goed deed het te kunnen uiten.

.

vimvirtus2

.

Als uitsmijter zongen Frédie and friends haar klassieker ‘Haarlem wat ben je mooi’ en toen was het klaar. Compleet zinloos? Het is maar hoe je het bekijkt. Toen ik de Zijlstraat in wandelde stond de minister daar nog, voor een interview. Dus dat kiekje van Kajsa krijgen jullie als toegift.

.

ollengren

.

Paars PS In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Kinnebakken

Martin Bril had rokjesdag – ik zou graag de geestelijke vader zijn geworden van een snel ingeburgerde woordvondst voor de najaarsdag waarop iedereen nog één keer zijn frivoolste zomergewaad uit de kast trekt in de wetenschap dat het hierna de beurt is aan dassen, maillots, wanten en mutsen.

Een bonusdag als vandaag. Een curtain call voor de oudewijvenzomer. ‘Ontzomerdag’ vind ik te negatief en het element ‘kleding’ ontbreekt, evenals bij ‘laatstekansdag’. ‘Morgen-in-de-mottenballen-dag’? Te weinig vreugde. Deflaneerdag anders? Maar ik houd me aanbevolen…

.

esscherauto

Escheresque reflectie bij het Ripperdapark

.

Vandaag gingen we naar het Teylers met vrienden uit Utrecht, die een politiebusje zagen en direct een verband legden met de opgeschaalde bewaking van de Muggenmeester. Alleen, dat busje stond bij de Koudenhorn, het enige voertuig op de parkeerplaats bij het politiebureau. Voor de liefhebbers, morgenmiddag om vier uur is er een steunbetuiging voor Wienen op de Grote Markt.

Om Da Vinci te zien, moest je intekenen voor een ‘slot’ – wij mochten naar binnen tussen 13 en 13.30 uur. Binnen was het niet hysterisch druk, maar niettemin moest je in de tentoonstellingsruimtes zoeken naar je eigen ‘slot’ , een plek waar kortstondig niemand stond. Met een gerede kans dat je dan voor een Giovanni Antonio Boltraffio stond, of een ‘navolger van Leonardo da Vinci’. Sommige bezoekers glipten de openvallende ruimtes in met de behendigheid van olieworstelaars, andere bleken zich terwijl jij een tekening bestudeerde 0,5 mm achter je te hebben geposteerd, zodat je tegen ze aanbotste als je je onverhoeds omdraaide.

Het nadeel van zo’n hypergehypte expositie is dat je je onbevangenheid al hebt ingeleverd. Maar natuurlijk, er viel veel te bewonderen. Hoofdrolspeler was de kin, prominent aanwezig in veel schetsen. ‘Grotesk gezicht’ stond er dan in de toelichting, voor wie de centenbak of de overbeet was ontgaan. Allengs begon ik meer op de toeschouwers te letten en vroeg me af hoe de grote meester hen zou hebben geportretteerd, in een jolige bui. Ik was niet de enige in wie de kinnebakken een sluimerend talent hadden gewekt. In het gastenboek in de museumwinkel nam iemand afscheid met deze creatieve poging:

.

kinnebak

.

Paars PS In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

WE ARE LEM

De tien letters van IAMsterdam hebben na jaren trouwe dienst afgedaan in de ogen van Groen Links. De iconische stadspromotie bij het Rijksmuseum wordt nu gezien als een ongepaste uiting van snoeverig individualisme. Die zelfkennis komt rijkelijk laat.

Al in 2007 schreef ik een nep-nieuwjaarstoespraak, waarin de Muggenmeester zich verbolgen toonde over de door de rechter wegens plagiaat afgewezen slogan WE ARE LEM. Ik citeer de nep-burgervader: “Ik vond en vind dat nog steeds géén plagiaat. WE ARE LEM léék weliswaar erg op I AMsterdam, maar er was wel degelijk verschil! WE ARE LEM benadrukte juist dat wij een hechte gemeenschap zijn – dat iedere burger zich ziet als ambassadeur van zijn stad.”

Zo is dat! De spijker op de kop!! Zie hier een foto van Burgemeester Schneiders in WE ARE LEM T-shirt.

En verder: het RaDa moet zich ervoor hoeden een meteo-blog te worden, met deze Oudewijvenzomer. Want gisteren zat ik nog buiten een ijsje te eten bij Da Benito en vandaag had het zo weer gekund. Des te vreemder dat ik, fietsend langs de Delftlaan bij de ijsbaan de koelmachines hoorde loeien. En er werden baantjes getrokken en niet zo zuinig!

.

ijsvreters2

‘.

Zouden ze niet in een wak  schieten bij deze temperaturen?

,

ijsvreters

.

Kennelijk niet dus. Het was een beetje of ik al paaseitjes in de winkel zag liggen, maar een mooi gezicht was het zeker.

Paars PS In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Hangherten

Column Straatjournaal ‘okt. ‘18

Do not dump your shit on me is een Engelse uitdrukking die zoiets betekent als ‘je moet jouw ellende niet op mij afreageren’. Ik moest eraan denken toen ik las over de laatste activiteiten van Zandvoorter Willem van der Sloot, alias de ‘hertenfluisteraar’.

Die geliefde herten van hem komen uit de Amsterdamse Waterleidingduinen en het zijn er (daar zijn dierenvriend en -vijand het over eens) veel te veel. Toen ik twee jaar geleden zelf in het gebied wandelde was ik geschokt. Ooit slaakte ik verrukt een kreetje als ik een ranke hinde schichtig een veilig heenkomen zag zoeken in het kreupelhout. Das war einmal. De verre afstammelingen van die gracieuze, schuwe beestjes stonden overal langs de route die wij liepen, herkauwend in het struweel (voor zover ze dat nog niet hadden kaalgevreten). Vergeet Bambi. Nors en misprijzend loerden ze naar ons. Het voelde bijna ongemakkelijk daar – alsof we door een verloederd winkelcentrum liepen, waar de lokale probleemjeugd slechts met zichtbare tegenzin twintig centimeter uiteen week om ons een doorgang naar de Blokker te verschaffen. Zouden ze gaan kwatten? Hangherten waren het! Ik zie de mens heus niet als Heer der Schepping, maar deze onbeschoftheid was het andere uiterste.

Over het verlenen van een afschotvergunning werd lang gedelibereerd en geprocedeerd, tot in de Raad van State toe. Dat afschieten gebeurde vervolgens op niet geringe schaal: meer dan 1300 herten in de winter van 2016-2017 op een populatie van 3900. Volgens de planning mochten er dit jaar nog welgeteld 1479 herten over zijn (met 1480 werd kennelijk een kritieke grens overschreden), maar er bleken er desondanks nog 3100 te zijn, overlevenden plus jonge aanwas. Als niemand kijkt doen herten in de bosjes aan voortplanting, daar schijnt het mee te maken te hebben. Sommigen (en niet alleen poeliers) pleiten daarom voor een nog rigoureuzere aanpak om het uiteindelijke streefgetal van duizend te halen, dit tot ongenoegen van de Dierenbescherming.

Intussen zwermen de herten uit. In Zandvoortse plantsoenen en tuinen vinden ze bloemenperkjes met lekkernijen die in de schrale duinen niet groeien. Ze zijn in het Zandvoortse straatbeeld even aanwezig als Duitse badgasten en hebben maling aan verkeersregels, wat onverstandig is bij verkeersaders als de Zandvoortselaan, de Bloemendaalse Zeeweg en de spoorlijn Haarlem Zandvoort. Met grote regelmaat worden er herten aangereden door auto of trein; de bestuurder of machinist krijgt een hartverzakking, het hert legt het loodje of moet worden afgemaakt.

ProRail wilde om herten te verjagen al eens experimenteren met speakers die het gehuil van een roedel wolven uitzonden, wat niet doorging. Men zint nu op andere middelen.

Enter Willem van der Sloot, die zich om die beestjes bekommert, herten-klaar-over speelt en ze zo goed en zo kwaad als het gaat behoedt voor ongelukken bij spoorwegovergangen en andere risicoplekken. Beslist geen sinecure: de goede Willem staat voor dag en dauw op en heeft er bijna een dagtaak aan. Zijn meest recente list is het uitstrooien van drie emmertjes verse leeuwenpoep, voor hem vergaard in Artis. Leeuwenpoep? Het is een sympathieke poging, maar of het echt helpt ter afschrikking is zeer de vraag, want – zoals Willem toegeeft – voor deze ontaarde Neder-herten is een leeuw even onbekend als eerlijkheid voor een ING-bankier.

Voorlopig vrees ik dat massaal afschieten de enige optie blijft, hoe wreed ook. Nog een bof dat herten alleen geweien hebben en geen geweren – en mensen wel geweren en geen geweien. Zodat de kans uitgesloten is dat een Opperdamhert een bevel uitvaardigt dat driekwart van alle Nederlanders moet worden uitgeroeid vanwege de overbevolking. Om even de gedachten te bepalen, dan heb je het niet alleen over alle witwassers en de banktop, maar tevens over alle gezinnen met een of meer ING-bankpasjes.


hertenhertenherten

.

Foto afkomstig van https://awd.waternet.nl/natuurbeheer/dossier-damherten/, waar ook informatie over het afschot te vinden is.

Paars PS In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

65

Ja, de jaren gaan tellen… Ik mors meer, hannes meer, frutsel langer aan sluitingen en verpakkingen, kom trager op het juiste….uh… woord, grijp vaker mis en gisteren had ik een heus seniorenmoment. Of was het domme pech?

Voor mijn verjaardag had ik in de woonkamer kweepeertjes geschild en ze vervolgens in de keuken op het vuur gezet. Op een… uh… treefje. Het verwachte aroma van wijn, kruidnagel, kardemom en kaneel bleef uit. In plaats daarvan een soort… uh… iets wat uit Pernis was komen overwaaien? De gare peertjes werden in een schaal gestort en toen ontdekte de huisdichteres onder de pan en tussen het treefje de gesmolten resten van een plastic onderzettertje uit de woonkamer dat onder de pan was blijven plakken en onlosmakelijk was verkleefd met het treefje. Dat zag er zo uit. Nog drie van dit soort voorvallen en ze laten me opnemen.

.

strooipan

.

De verjaardag zelf bracht mij veel, op allerlei gebieden. Zo blijk ik veel ‘omiger’ dan ik ooit vermoedde; ik had veel voldoening van de aanwezigheid van de jongere generatie – neven en nichten tussen 15 en 25, met aanhang. Leuke, pientere mensen, stuk voor stuk. Van mijn lieve schoonmoeder kreeg ik een paar handgebreide wollen sokken, zoals elk jaar. Ik draag nooit andere, zomer en winter. Dit jaar was het een echt jubelpaar. Ze had zich weleens laten ontvallen dat ze dozen vol losse knotjes en bolletjes over had, waarop ik – niet in staat een kabelsteek van een T-bone steak te onderscheiden – spontaan uitriep: “maak daar maar een paar voor mij van!”

Aldus geschiedde en gisteren was de feestelijke presentatie. Zie hier het bonte resultaat!

.

jubelsokken

.

Paars PS In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.