Creatieve huiskamer

.

soinnewiel

.

Jeutje, ook NRC schenkt al aandacht aan het burgerinitiatief van Frénk van der Linden & co om de Egelantier te behouden voor cultuur. Of althans een haalbaarheidsonderzoek te laten doen naar alternatieven voor de voorgenomen verkoop aan een projectontwikkelaar (zie hier).

In het laatste geval komt er waarschijnlijk een hotel in het pand, plus een aantal woningen. Dan liever een ‘broedplaats’, aldus de tachtig petitionisti. Ooit was de Egelantier een ‘soort huiskamer’, waar het gonsde van de artistieke ideeën.

Op 9 mei buigt de raad zich erover. Het lijkt de RaDa-reda een achterhoedegevecht; de gemeente zal niet van zins zijn de kapitalen op te hoesten die nodig zijn om de Egelantier tot meer te maken dan een broedplaats voor ziektekiemen en ongedierte. Waarbij het natuurlijk een schande is dat men het monumentale gebouw zo heeft laten verrotten en verkrotten.

P.S. Gisteren was ik zelf in een creatieve huiskamer. Er werd daar gesponnen met een heus wiel (zie foto boven). En ik kreeg een acute aanval van pareidolie. Voor wie dat gezichtje er niet in ziet, heb ik een paar hulplijntjes aangebracht.

.

pluis2

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Vlagvertoon

Bewijs dat u geen robot bent. Selecteer alle afbeeldingen waarop de Nederlandse driekleur fier aan de mast wappert op Bevrijdingsdag anno 2019.

.

drapeervlag1

.

Verificatie is mislukt. Probeer het nog een keer. N.B. Het gaat om rood-wit-blauwe vlaggen die feestvreugde oproepen. Vlaggen die om de mast gewikkeld zitten komen niet in aanmerking.

.

drapeervlag2

.

Helaas, het is wederom niet gelukt. Probeer het nogmaals en liefst snel een beetje, want het zou kunnen dat de RaDa-reda zo meteen de kou trotseert en naar de Fun Loving Criminals gaat op Bevrijdingspop. Dus s.v.p. niet zomaar op goed geluk wat aanvinken.

.

Drapeervlag3

.

Jammer, weer fout, ook al heeft u de vlag met wimpel (no. 4) uit de Jan Steenstraat gekozen. Die rottige Captcha-toetsjes werken nooit. Bij mij niet althans.

Overigens werd er goed gevlagd vandaag hier in de buurt, maar tegen een uur of zeven lieten de vlaggen langs de Verspronckweg zien dat er voor goocheme zakenlieden nog wel iets te halen valt: de ‘smart flag’, die zich zich onder alle omstandigheden terugplooit, zodat de drie banen weer zichtbaar zijn. Vlak voor zonsondergang strijkt de vlag zichzelf dankzij een lichtsensor. Extra feestdagen zoals verjaardagen programmeerbaar. Met app ook vanaf andere locaties te bedienen. Nou ja, het is maar een ideetje…

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Verademing

Bij oostenwind krijgen wij Haarlemmers vanaf 2030 uitstootvrije Amsterdamse lucht aangevoerd! Met dank aan Sharon Dijksma. Met volle teugen zullen we hier inhaleren als de grote rokers van weleer – Sammy Davis en Frank Sinatra!!

Dennengeur, seringen, wiet en alle bloesems en bloemen uit het Vondelpark zullen we hier ruiken in hun puurste vorm. Wat een verschil met de gruizige autochtone smog waarmee onze dichtgeslibde bronchiën zich op andere dagen moeten behelpen, tussen het rochelen en kuchen door.

Bavocentristisch gezien, heeft het Actieplan Schone Lucht dus louter voordelen. Wel zal het tamelijk beschamend zijn dat die elektrisch rijdende Mokumers bij westenwind de uitlaatgassen van alle files tussen Halfweg en Zandvoort moeten slikken. Kunnen we het niet wat groter trekken en ons bij de hoofdstad aansluiten? Ben je daar, Robbert Berkhout?

Te rooskleurig, te ambitieus… De tegenwerpingen van de oppositie in Amsterdamse zijn even voorspelbaar als het oranje en het rode stoplicht na het groene. En wellicht krijgen ze gelijk. Maar wat mij betreft liever rooskleurig dan rookkleurig. Politici die hun eigen doelstellingen serieus nemen en op korte termijn een principiële verandering nastreven, ik vind het  een verrassende ontwikkeling (om niet te schrijven ‘een verademing’).

.

rooskleurig

.

Proefmonster schone lucht, zoals wij die in 2030 van Amsterdam cadeau krijgen

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Oogcontactgestoordheid

Zelf ben ik denk ik wel van de blik van verstandhouding, de knipoog, het vriendelijke knikje en andere gratis manieren om de medemens even te laten weten dat hij een medemens is. Van mijn medemedemensen verwacht ik onbewust hetzelfde, maar (verbeeld ik het me?) steeds vaker kom ik bedrogen uit.

Drie gevalletjes oogcontactgestoordheid uit de voorbije twee dagen.

1. Op het strand bij Schoorl: een moeder ziet hoe haar peuter een plastic schepje hard tegen de wang / in het oog van een andere hummel gooit. Die zet het op een blèren. Mijn verwachting: ze gaat naar de hummel en kijkt hoe erg de kwetsuur is. In werkelijkheid begint ze aan een pedagogisch vertoog tegen haar eigen dochtertje, tilt het op en loopt weg van de locus delicti. Het andere kind loopt nog te huilen.

2. In de ontbijtzaal van ons hotel zitten aan een naburig tafeltje twee vrouwen van een jaar of veertig, een met de rug naar mij toe. Ze heeft een weelderige haardos (Andrélon zou haar zo kunnen inhuren als model), die ze na enige voorbereidende hand- en hoofdbewegingen met een joyeus gebaar achterwaarts zwiept – voor extra volume of om te drogen. De lokken missen onze marmelade op 10cm. De huisdichteres en ik seinen iets subtiels naar elkaar. (Dus nee, ik zei niet ‘mevrouw, uw krullen zijn prachtig, maar ik hoef ze niet op mijn brood.’) De haarzwiepster is zich kennelijk van niets bewust, maar die vriendin ziet het gebeuren, ziet ons naar elkaar kijken en zegt vervolgens niets. Ah, het blijkt een tic. Er wordt gezwierd met tussenpozen van twee minuten. Ook de tweede en derde keer dat het hoofd in de nek wordt gegooid geeft de vriendin geen hint. Waarom niet?

3. Ik zit op het toilet van mijn koffietentje als aan de andere kant van de deur een man en een vrouw koortsachtig beginnen te overleggen. Als ik even later naar buiten kom, zitten ze, de doorgang versperrend, over hun baby gebogen. Twee dertigers die samen een luier verschonen en daarbij kijken alsof ze een lever transplanteren. Ik wacht tot ze me erdoor laten. Als dat moment niet lijkt te komen, spring ik met een halve Schwalbe tussen ze door. Ze geven geen sjoege. Besta ik eigenlijk wel?

.

hertenkauw

.

Symbiose in het hertenkamp

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

De meestersluiter

Wienen sluit voor 26e keer een drugspand, meldt het HD vandaag, alsof het om het zoveelste doelpunt van Luuk de Jong gaat. Of bestaat er buiten mijn weten een topscorerslijst voor burgemeesters, waarop onze Muggenmeester in een nek-aan-nekrace is gewikkeld met de burgervaders en – moeders van Urk, Venlo, Vlissingen en Amsterdam?

Is de kop Wienen sluit voor 25ste keer een drugspand me overigens ontgaan? Zijn zilveren jubileum, waarvoor hij een lintje zou verdienen (vraagje, kunnen zittende burgemeesters ook een lintje krijgen, dat zij zichzelf dan opspelden?). Overigens is van een tendens geen sprake, als ik de cijfers in de krant correct interpreteer: in de tweeënhalf jaar van zijn sluitingstijd ambtsperiode greep Wienen vier keer in in 2016, veertien keer in 2017, zes keer in 2018 en dit jaar tot dusver twee keer. Het is dus niet zo dat hij als een doorgesnoven politiehond tekeer gaat.

Zijn 26ste was een woning in het Rozenprieel die er verdacht veel uitzag als een woning in het Rozenprieel (het HD plaatst een foto, voor wie eraan twijfelt). Een effectieve vermomming, gezien ook de verklaring van een buurvrouw, die geen vermoeden had van de cocaïnehandel. Nee, maar op het bankje in de voortuin zaten wel altijd mannen bier te drinken. “En je moet je auto niet op de parkeerplaats voor dat huis zetten, want de volgende dag zit er een kras op je lak.”

Hebben nachtelijke snuivers de coke op de glanzende motorkap staan raffineren met een scheermes? Voerde de dealer een ontmoedigingsbeleid, zodat zijn clientèle altijd plek had? Het artikel levert het antwoord helaas niet.

Het RaDa zoekt intussen een toepasselijke bijnaam waarmee deze burgemeester de geschiedenis in kan als vurig bestrijder van het indoor-dealen. Iets als Frederik Hendrik de Stedendwinger of de Grote Roerganger.

Jos de Sluiter? De Grote Sleuteldraaier? De Pandjesbaas? Voor mijn gevoel zit hij er nog niet bij, maar er komen vast nog nieuwe kansen. Op naar nummer 27. Oh wacht, Cleane Wienen, zou dat ‘m zijn?

.

poedergeld

.

Onzichtbare cocaïne-sporen op een verdacht briefje van vijf uit een al dan niet door Cleane Wienen gesloten drugspand waarvan vitrage, gordijnen en blinden altijd dicht zijn.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Koude rillingen

‘Snel een arrenslee aanhouden en terug naar huis.’ Zo eindigde ik mijn RaDa-stukje Kippenvel, over Koninginnedag 2006 (met plassen bevroren oranjekots en andere ontberingen). Zo bar was het gisteren niet, maar al veertig meter van de voordeur wilde ik de nationale driekleur van de vlaggemast van de buren rukken en die als extra isolatiemateriaal onder mijn regenjas proppen.

Genoeglijk grasduinen bij de vrijmarkt was er dus niet bij, laat staan met een lauw biertje in de hand toekijken bij een volle plaszuil (zie Gender studies). Aan de motivatie lag het niet. Dapper begonnen we aan ons rondje langs de gehoopte hotspots in de stad, maar de kou kroop in de botten en liet zich niet verdrijven. Tegen half twee hielden we het voor gezien.

Wie hadden het wel warm? Bij  de Nieuwe Kerk grilden twee profs hun (uitstekende!) Angus-burgers, wat gepaard ging met een forse rookontwikkeling. Mag ik even naast mijn burger op het rooster liggen, had ik bijna gevraagd.

.

Angus-burgers

.

De dichte walm onttrok soms het muziekpodium aan het zicht, waar een mij onbekend bandje er lekker funky in knalde, niet gehinderd door wat dan ook – waarbij de zangeres ook nog eens in haar zesde of zevende (ruwe RaDa-schatting) maand was. Ze had haar positiejurk wat ingenomen en swingde en heupwiegde alsof het zo moest van de zwangerschapsconsulent. Maar ze waren echt goed en verdienden veel meer dan de veertig rillende toeschouwers die ze nu hadden.

.

funkyzwanger

.

Ten slotte de origineelste fund raiser van de dag, sparend voor een echt drumstel. Maar wat hij op deze Karwei-emmers liet horen was niet mis. Kunnen ze hem niet sponsoren?

.

drumkarwei

. 

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Geem-murs

Wereldleider worden, zou dat niet iets voor jou zijn? Het is me tot op heden niet gevraagd. Misschien word ik er nog niet rijp voor geacht, gezien de leeftijd van de gegadigden voor het Amerikaanse presidentschap in 2020: Trump (72), Bernie Sanders (77), Joe Biden (76) en Elizabeth Warren (69).

De USA als de belangrijkste gerontocratie ter wereld (make America grey again!), ik blijf het een vreemd idee vinden. Want er valt veel goeds over zestig-plussers te zeggen en je kunt ze met wat oefening en geduld nog allerlei kunstjes leren, maar bepaalde boten hebben ze onherroepelijk gemist. Neem mij nou.

Ik weet helemaal niets van Geem-mun. En dat terwijl ik dagelijks omringd ben door Geem-murs. Twee jaar geleden constateerde ik dat er uit onverwachte hoeken van de klas een verheugd gegnuif klonk als ik het woord ‘fortnight’ gebruikte (gangbaar Engels voor ‘twee weken’). Meesttijds lodderige types veerden op uit hun halfslaap, hun anders doffe ogen vonkten. Fortnite!

Gisteren wijdde NRC een pagina aan Geem-mun. Niet in het kader van de geestelijke gezondheidszorg en verslavingsproblematiek, maar op de cultuurpagina. Over de moordende concurrentie tussen Fortnite en Apex Legends. Over de battle royale-modus, waarin je met honderd man (ook volwassenen) tegen elkaar vecht. Marktleider Fortnite verandert de spelomgeving elke twee maanden; een meteoor slaat in, vulkanen verwoesten het landschap zonder aanzien van goed of kwaad, enz. To keep the gamers happy. Er gaan miljarden om in de industrie en 250 miljoen mensen spelen Fortnite. De recente deal met The Avengers lijkt een commerciële meesterzet, al moeten jullie me niet vragen waarom.

Nu gniffel ik er om (die gekke, onbegrijpelijke jonge mensen toch), maar als bejaarde wereldleider zou het me allerminst lekker zitten. Ik met mijn hand in de buurt van de rode atoomknop en miljoenen landgenoten die in het holst van de nacht in hun eigen arena een verbeten strijd voeren tegen een vijand die ik niet ken. En de CIA doet niks.

.

rollator

.

In het Nelson Mandelapark (Haarlem-Noord, achter de Paul Krugerkade) een parkbankje met een uitsparing voor de rollator. Kruikje genever erbij of een glaasje boerenjongens? Nee, dat mag dan weer niet…

.

alcoholverbod

,

.Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Petrichor

In Woerden was de straat al voorberegend toen ik vanavond naar het station liep – ‘nat’ zou je ook kunnen zeggen – dus daar ging het exquise genot nog aan me voorbij. Maar gelukkig, de sprinter naar Haarlem had het buienfront kennelijk ingehaald. Hier begon het net te regenen toen ik het Kennemerplein op kwam. “Aaaahhh… aahhh.. dat vind ik nou zo’n verrukkelijke geur!” verzuchtte een meisje tegen haar vriendin.

“Ja, in het Engels is er zelfs een speciaal woord voor!” wilde ik spontaan delen in de neusvreugde. Alleen kon ik me het niet herinneren, off the cuff. Ik bedoelde het woord voor de geur van de eerste regendruppels op een erg droge ondergrond. Iets met ‘cor’. Thuis kwelde ik mijzelf niet langer en bestelde het rechtstreeks via Google: Petrichor , bedacht in 1964. En de BBC geeft hier een wetenschappelijke onderbouwing. Iets met geosmine.

Lieve hemel (ander onderwerp) het is al middernacht, dus het komt er niet van om de 14e verjaardag van het RaDa al te uitbundig te vieren. Tweemaal zeven. Zelf vond ik het (met 2850 stukkies) best vette jaren. Niet vet genoeg voor een Olifant (de concurrentie is aanzienlijk), maar qua Ausdauer en staying power ken ik in ieder geval in Haarlem mijn gelijke niet onder de bloggers. Dat derde lustrum en de 3000 stukjes maak ik ook nog wel vol, als het niet tegenzit. De motivatie is er.

Nou wilde ik ook nog iets schrijven over een hooggemotiveerde zwaan midden in een vijver bij Harmelen, die zichzelf een onderhoudsbeurt gaf. Zo’n beetje als in Pluimstrijkerij, maar dan drijvend. Misschien volgt de complete fotoreportage later nog. Hier in ieder geval één foto – onscherp maar de scherpe zon maakt veel goed.

.

zonnezwaan

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Pekvlekken

Lopen door een lintdorp, dat zouden meer mensen moeten doen. Gisteren pakten wij (voordat dat tumultueuze kermisfeest ons gulzig opslokte) een paar kilometer mee van de Zesstedenweg, die Bovenkarspel, Lutjebroek en Hoogkarspel aaneenrijgt.

We zagen wat we verwachtten te zien, d.w.z. bruggen, vaarten en sloten, broedende vogels, fraaie gevels en vertroetelde tuinen. En er was een bijvangst, zo een die een blogje oplevert waarmee ik vermoedelijk alleen mijzelf een plezier doe. Beschadigingen in de rode fietsstrook waren ooit gevuld met vloeibaar teer. Aan de grillige vormen hingen vaak slierten waar de pollepel had gemorst. Toen ik erop gefixeerd raakte, zag ik overal insecten of schaaldieren met voelsprieten en zweepstaarten. Asfaltfossielen. Grottekeningen zonder grot.

..

De Lutjebroekers, die niet wisten dat het RaDa de rubriek Van die dingen heeft, vroegen zich af waar ik mee bezig was in de brandende zon.

Hieronder een kleine selectie. En wie er een dirigent in ziet, of een van de duizenden Chinese ideogrammen of het boze oog van de overbuurvrouw of een zwarte pekvlek in rood asfalt heeft natuurlijk ook gelijk.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Karspelen

Lutjebroek. We zaten al klaar op perron 8 om naar Overveen te gaan, het startpunt van de voorgenomen duinwandeling, toen ik aan Lutjebroek moest denken. Niet door Trea Dobbs [Was jij maar in Lutjebroek gebleven / Met je hengel en je wurmen erbij], maar omdat mijn nicht en haar man daar wonen.

We waren er nog nooit geweest en… wat lette ons? Mijn zus app-te ons het adres toe en we zouden wel zien of ze thuis waren. In Lutjebroek is altijd wat te doen, redeneerde ik. We reisden door prachtige rietlanden en bollenvelden naar station Bovenkarspel-Grootebroek (Lutjebroek betekent ‘kleinere broek’ en ‘broek’ is moeras). We liepen op zijn pavohovahaas en teutleuterden bij een dorpsbewoner die Zimbabwaanse beelden in tuin had uitgestald. We volgden de Zesstedenweg, de drukste verkeersader van Bovenkarspel en – hoe werkt zoiets? – op een gegeven moment zei ik ‘we moeten wel opletten dat ze niet toevallig…’ en toevallig(?), op dat (gegeven) moment keek een langsfietsende jonge vrouw ons met bovengemiddelde nieuwsgierigheid aan.

Oom en tante! Zij waren op weg naar een feest, maar tijd voor een ijsje bij de snackbar was er zeker. We babbelden bij; veel wel en geen wee, gelukkig. Wij liepen vervolgens door naar Hoogkarspel (karspel, ook kerspel, kerspil, carspel of carspil = middelnederlands voor ‘parochie’). Het was mooi onderweg maar heet. We wilden met de trein naar Bovenkarspel Flora en daar in het haventje uitkijken over het IJsselmeer. Loom briesje, koel biertje, boek. Alleen liep het anders. Het was kermis en kermis in Noord-Holland… Niet dat we draaimolens en botsautootjes hebben gezien. We werden binnengelokt bij een matrozen- en zeebonkenfeest. Gehoornde Noormannen waren er ook en kortgerokte Noorvrouwen. En iedereen was door het dolle heen. Er werd gezongen, gedanst en gejoeld. Van drank gloeiende jongens en meisjes begroetten ons glunderend. Het was 3 uur ‘s middags. Schoorvoetend kochten we twee plastic muntjes. Voor 5 euro. Goed voor vier (4!) biertjes. We begonnen iets te begrijpen. Haalden nog twee muntjes. Hadden het meer dan goed. Vonden alles geweldig.

.

lutjefeest

.

Het was een dag van verrassingen. Zouden we een herberg zoeken en een nachtje doorkarspelen?

De Halve Maan bleek vol. Vol met feestgangers. In het Roode Hert zou het niet veel anders zijn, vermoedden we. Bij de buitentap namen we nog een biertje. De serveerster was ‘niet van hier’, zei ze. Die kwam uit Onderdijk.

Onderdijk.

Er begon iets te kriebelen. De zomer is lang en Onderdijk dichtbij, in een andere wereld.

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.