Zelfpromotie

Even een rondje zelfpromotie. Voor de derde keer op rij zijn de huisdichteres en ik te gast bij Ellen en Theo in de Bakenesserstraat, waar wij voorlezen in het kader van Gluren bij de buren.

Op zondag 9 februari doen we drie (verschillende) sessies van een half uur (om 12.45 uur, 14.15 uur en 15.45 uur). Sylvia neemt haar zingende zaag mee en ik niet. Mijn eigen stukjes bloemlees ik uit twee RaDa-jaargangen (2006 en 2019). Ze gaan een dialoog aan met het kort, vreemd proza uit Wat als we niet waren betoverd en heel recent, ongepubliceerd werk van Sylvia.

.

Marius & Sylvia gluren 1 2019 foto Gonda

(2019, foto Gonda Koster)

Dit is het volledige programma van Gluren

Op vrijdag 13 maart maak ik mijn debuut als interviewer! In de Kennemer Boekhandel in het Kleverpark, waar ik met Ronit Palache praat over haar wedervaren bij het maken van een selectie uit de teksten van Ischa Meijer. Het boek zelf (meer dan 500 pagina’s) verschijnt over twee weken in de Privé-domeinreeks.

Zie hier voor meer informatie over die avond.

.

ronitischa

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (tot maart nog) op Facebook

Gevel-URL

Anno 1912, bestonden er toen al kinderen, vroeg ik me af toen ik vanaf het Spaarne naar de Nieuwe Gracht keek. Nee, bestond er toen al ‘kinderopvang’, dacht ik.

.

fakegevelsteen

.

Pas toen zag ik dat het een URL was. Niet smakeloos uitgevoerd, anders was het me wel eerder opgevallen. Maar wat zat er onder dan? Ik vond eerst een oudere foto van Kakelbont, met een erg leuze-achtige leuze: Spelend groeien. Zo worden er per jaar honderden gebakken… In dit land…

.

Spelendgroeien

.

En dan blijkt er een site te bestaan waar je jouw uitverkoren tegel + postcode in kunt voeren en zowaar!

Omschrijving. Drie tableaus. Links: ANNO; midden: grotendeels weggebroken en vervangen door een houten bord met daarop: R.K. Basisschool Damiate; rechts: 1912.  Bouwdatum: 1912

Productie.   Ontwerper: Architect (van de school) C.L.M. Robbers (volgens gevelsteen).  Fabriek: Rozenburg

Damiate is niet meer. Wel nog deze foto op Wikimedia, met het houten bord.

.

damiate

. 

En ten slotte, de akoniet steekt de kop weer op. Het RaDa is al jaren akonietvolger. Op 13 februari 2011 kregen ze een blogje (Genoeg gemopperd, heette dat) en vorig jaar op 10 februari. En dit jaar staan ze er dus dik een week eerder. Op de bekende plek (zie eerdere stukjes)

.

akoprijs

.

akoprijs2

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (tot maart nog) op Facebook

Adem inhouden?

Het nieuwe corona-virus nadert Haarlem, daaraan hoeven we niet te twijfelen. Ik schrijf dit stukje niettemin zonder mondkapje, want als eenpersoons hoofdredactie leef je permanent in quarantaine.

Niet slangen maar vleermuizen lijken nu de gastheren van het coronavirus en het helpt niet dat de Chinezen een veel bredere smaak hebben dan blijkt uit de menukaart van je lokale Lange Muur of Tong Ah. Op hun markten worden veel wilde dieren verhandeld, zoals de civetkat, die hielp SARS te verspreiden.

Het RaDa dook (onverschrokken, nog steeds zonder mondkapje) de virosphere in en opende een recent nummer van New Scientist. Een virus is eigenlijk alleen een genetische code, die zich pas repliceert in een geschikte leefomgeving / bij de juiste gastheer. En het onderzoek staat in de kinderschoenen. We weten praktisch niets!

In de afgelopen vijf jaar is het aantal bekende soorten vertwintigvoudigd (de teller staat op 195.000). Ze reizen (bijvoorbeeld op stofdeeltjes) door het luchtruim. Op elke vierkante meter landen dagelijks 800.000.000 virussen. Gelukkig, de meeste virussen deugen, om met Rutger Bregman te spreken. Anderzijds, ze evolueren een miljoen maal sneller dan de mens (ook sneller dan alle andere levensvormen), dus een deugerd verandert in een deugniet nog voor je drie keer kunt niezen.

.

koplamp1

.

Een virusveredelaar die het coronavirus mensvriendelijker moet maken – nee, ‘gewoon’ een koplamp op een gewone auto hier in de straat.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (tot maart nog) op Facebook

Ex-Olifant

Van een Olifant een dode Mug maken? Het Haarlems Dagblad is bedreven in het omgekeerde, zoveel was al bekend. Maar wat nu?!? Ze heffen – na 25 jaar – hun eigen Haarlemse Cultuurprijs op. De Olifant is niet meer.

Stoppen op het hoogtepunt, zo wordt het geframed, bij monde van hoofdredacteur Hugo Schneider. “De overweging om te stoppen is dat Haarlem en omgeving zich ook op andere terreinen dan alleen kunst en cultuur onderscheidt. Denk aan het bedrijfsleven en sport.”

[Denk aan rioleringswerken, massagesalons, bomenkap, hengelen in de Mooie Nel, spijkers op laag water zoeken, granaatdroppen, Bokbier-manifestaties, afval scheiden – ja er gebeurt van alles tussen Delftwijk en Meerwijk, RaDa-reda]

Armetieriger hoor je een onderbouwing van een besluit zelden. Hoe dan ook, Boudewijn de Groot, Igone de Jongh, Erik van Muiswinkel en Steef de Jong krijgen geen opvolger.

Iets anders: in de NRC-bijlage ‘Leven’ (lifestyle) gaat het onder meer over kombucha en andere fermentatieproducten. Help, we zijn hip! Wij hebben hier thuis zowel zeer vitale waterkefir als een ‘scoby’ (voor kombucha), die meer wordt vertroeteld dan menig schoothondje. Hij ziet er onappetijtelijk uit, maar de huisdichteres brouwt er een fris en (even wennen, maar toch) genietbaar drankje van.

Ja, scoby! Staat voor ‘symbiotic culture of bacteria and yeast’. “Weet je”, hield ik de stemming er in, “die Olifant zul je dus niet meer winnen met je literaire oeuvre. Maar dit valt onder ‘andere terreinen’. Ik geef je een goede kans voor die nieuwe prijs. Ik nomineer je voor je gistcultuur.”

.

kefkom

.

Kefir links, kombucha rechts

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (tot maart nog) op Facebook

Containerkunst

Ik had zelf nooit een zeecontainer gekocht voor onze overtollige kunst, dus even gekeken bij de vakhandel. Voor €2100 heb je een tweedehandsje met (volgens de leverancier, haha) ‘een zee van ruimte’. Dan hebben we het over 20ft = voet = 6 meter.

Volgens de ‘winkelmandopties’ van een andere leverancier heb je die dan na vier werkdagen in huis (bij wijze van spreken) en dan kan je er naar wens oude schilderijen en andere ontoonbare museummeuk in stouwen. Of deponeren, het is maar hoe je het noemt.

Het Frans Hals Museum heeft niet één maar 57 zeecontainers, bevattende 2100 schilderijen, etsen, keramiek en boeken. Raadslid Louise van Zetten, wier kunsthonger dermate groot is dat zij die niet met de reguliere collectie kan stillen, heeft nu verzocht de depots te mogen bezoeken.

Nee, de ware reden is dat zij gerede twijfel heeft over de klimaatbeheersing in de depots. Het stond vanochtend op de voorpagina van het HD in een leerzaam artikel. Het FH bezit in totaal 20.000 kunstwerken, die worden onderverdeeld in vier categorieën. D betekent dat ze mogen worden verkocht en in de C-containers zitten bijvoorbeeld Verwey’s en en Zwaanswijken die het daglicht niet mogen zien. Dat zijn er zo’n 700. Overigens schijnt ook het depot in het museum zelf veel te wensen over te laten.

Raar RaDa-ideetje: als de gemeente nou een beetje doorpakt met de verwerving van Hudson’s Bay, kunnen ze aan het Verwulft behalve een bibliotheek een tentoonstellingsruimte maken van zes verdiepingen. Vast niet ideaal, maar de Canadese klimaatbeheersing zal het nog wel doen en in de huidige situatie verloederen zowel het warenhuis als de kunst.

.

hudson'sbay1

.

hudson's bay1

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (tot maart nog) op Facebook

Blauwe maandag

Een humortje zit in een klein hoekje dus toen ik vanochtend de huisdichteres wilde verblijden met een anti-Blue-Monday-boeket, grapte & grolde ik tegen de bloe-mist (bluegeroep voor degene die de flauwe woordspeling nu nog niet voelt aankomen): “Laten we er een Bloem-Monday van maken!”

Ik kon het niet helpen, het floepte eruit eer ik er erg in had en er was geen weg terug. De man van de kiosk acteerde zonder veel talent een geamuseerd glimlachje. Was ik al de derde of vierde die ochtend? (Moest ik ‘m een bloemetje geven om het goed te maken?)

Google geeft bij ‘Bloem-Monday’ zonder blikken of blozen vijf verwijzingen. Origineel uit de hoek komen, dat valt om den drommel niet mee!

,

Bloemmonday

.

Blue P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (tot maart nog) op Facebook

Grenzen

Een dagmars was niet de bedoeling, het ging ons om de frisse neus. We stapten uit de trein bij stationnetje Halfweg en improviseerden een route in het gebied waar ‘s zomers Awakenings en andere festivals worden gehouden.

Een pijltje stuurde ons een voetpad op vol slijk en drek – het bleek de Spaarnwouderdijk – en we glibberden langs iets wat ik aarzel een natuurgebied te noemen, vanwege de snelwegen en havens die het omringen. Anderzijds, we zagen aalscholvers en wilgen en…

.

IMG_4293

.

de schapen op deze landstrook komen beter uit met de A5 op de achtergrond.

.

schapensnelweg

. 

En toen werden we (hoewel omsingeld door de moderne wereld) ineens herinnerd aan de lange geschiedenis van deze polder. Door deze ‘limietpaal’ uit 1624. Het RaDa heeft iets met Amsterdammertjes (in den vreemde), maar zo mooi als hier zie je de drie kruizen zelden.

.

grenspaal

.

‘Onbekende kunstenaar’ vermeldt een infoplaatje, maar dat lijkt me non-info. Maar een zelfbewuste markering van Amsterdams grondgebied is het zeker. Dat de Spanjaarden het maar wisten (of belegerden die toen allemaal Breda?), of onbekommerd banjerende Haarlemmers als wij.

.

grenspaal2

.

We kwamen nog langs meer interessante plekken, zoals het boezemgemaal Halfweg (met een vispassage voor forensende soorten als paling en spiering), het opslagterrein van Eurocircus en de vakantiehuisjes van Dromenpark. Al met al kostte het uitje ons twee uur en we hadden in die korte tijd veel bijzonders gezien.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (tot maart nog) op Facebook

Droste-effect

We staken de Zijlweg over vanaf de Duvenvoordestraat en zagen daar een Droste-effect; zonder verpleegster maar met een gebouw in mozaiek.

.

Rosehaghekleing

.

En met één groot cacaoblik erbij krijg je dit:

.

Rosehaghegroot

.

Rosehaghe is de naam van de woningbouwvereniging die het wijkje liet bouwen en terecht trots is op de eigen geschiedenis. Van de website citeer ik over de bouwopdracht: Twaalf huizenblokken met 138 woningen, waaronder drie winkels. Aan de Hoofmanstraat werd ook een gemeenschapshuis opgericht, met een beheerderswoning erboven, beide een noviteit en geheel in lijn met het gedachtengoed van Van Loghem. Het geheel lag aan twee doorgaande en twee dwarsstraten. In 1921 en 1922 werden de woningen opgeleverd en verhuurd voor ongeveer 8 gulden per week.

Je kunt het je nu lastig voorstellen, maar destijds was lang niet iedereen ingenomen met het ontwerp: sommigen gruwden van de platte daken en de ligging van keukens aan de straatkant druiste in tegen alle conventies.

Goh, wie weet zullen onze nazaten nog de loftrompet steken op de Haarlemse propbouw van nu en het Raaks-complex prijzen als een sieraad voor de stad.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (tot maart nog) op Facebook

Fake-natuur

Zolang het rustig is bij het Kraansvlak door de verbouwing van het circuit profiteren wij daarvan ( en 1 maart gaat het gebied weer dicht) en vandaag was een schitterende wandeldag.

In de aanlooproute door de stad deden we enkele bijzondere natuurwaarnemingen.

??????????????????

.

nietonbespoten

.

En dit was geen zilverberk.

.

nietonbespoten2

.

We waren dan ook in de buurt van de Garenkokerskade, bij het domein van de skaters en graffiti-spuiters. Je moet klein beginnen, alvorens je je aan een heel treinstel waagt. Goed, onze zintuigen stonden direct scherp afgesteld en dan zie je meer. Zeer stug gras, bijvoorbeeld. Of een vermagerd stekelvarkentje?

.

bezemgras1

.

Alleen zat er bij nadere inspectie een steel aan.

.

bezemgras

.

Maar na Kraantje Lek kregen we waar we op hoopten. Een kudde wisenten lag direct bij de ingang van het terrein bij Zandvoort te zonnen, alsof ze ons opwachtten. Dit waren geen neppers. Ze stonden loom op toen ze ons zagen, knipoogden en begonnen lui in de bodem te grasduinen.

.

wisenten

.

En ook verder was alles prachtig vandaag langs de gele route (die dwars door een meertje leidde).

.

geleroute

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (tot maart nog) op Facebook

Zuboff

De pas overleden conservatieve Britse filosoof Roger Scruton schuwde elektrische apparaten. Als hij kon kiezen tussen werktuigen met of zonder off/on-knopje aarzelde hij niet.

Ik las het vanochtend in NRC, maar raakte de krant vervolgens kwijt, zodat ik nu niet (zonder in te loggen) kan citeren uit de column waarin Maxim Februari niet voor het eerst waarschuwt tegen de digitale speeltjes die ons constant bespioneren, soms zelfs als ze uit lijken te staan. Ik probeerde me – niet voor het eerst deze week – een excentriek leven voor te stellen zonder wifi en 4G (het ‘internet of things’ heeft hier in huis zijn intrede nog niet gedaan).

Dat komt doordat ik (om en om met de 1000 pagina’s van Ducks, Newburyport) bezig ben in de 700 pagina’s van The Age of Surveillance Capitalism van Shoshana Zuboff. Ik ben pas op een kwart en weet niet of mijn uithoudingsvermogen voldoende zal zijn om het uit te lezen, maar voorlopig houden Zuboffs zendingsdrang en scherpzinnigheid mij stevig in de ban. Het boek doet je beseffen hoe snel en meedogenloos we in de afgelopen 20 jaar murw zijn gemaakt voor alle inbreuken op onze privacy – iemand die alle (juridisch geldige!) gebruikersvoorwaarden voor normaal internetgebruik serieus zou willen lezen, is daar 76 dagen per jaar aan kwijt. De Googlelikes willen ons doen geloven in ‘inevitabilism’ door de voor hen zo winstgevende ontwikkelingen aan te duiden als een nieuw tijdperk / ‘era’, waartegen verzet niet baat.

Op Youtube ( o ironie) staan interviews en lezingen van Zuboff, waarin zij uitlegt hoe de onverzadigbare commercie aast op onze ziel en waarom dat een gevaar is voor de democratie (en heus niet alleen vanwege Cambridge Analytica). Dus wie een indruk wil krijgen van haar grote geleerdheid en overtuigingskracht kan hier of hier terecht.

.

hotelfranshals

.

Gisteren stapte ik de lobby van hotel Frans Hals in de Damstraat in om een foto te maken van het glas-in-lood van Gerti Bierenbroodspot.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen. EN ik zit (tot maart nog) op Facebook