Rijbewijs

De NS had in zijn ondoorgrondelijke NS-heid besloten dat er vandaag door ‘geplande werkzaamheden’ vanuit Haarlem geen treinen reden naar Sloterdijk, naar Leiden en naar Zandvoort.

Wij wilden naar Woerden voor een (eveneens gepland) familieweekend en op de beide logische routes (via Utrecht of anders Leiden) werden wij dus gedwongen gebruik te maken van NS-bussen – geen prettig vooruitzicht bij 27 graden. ’s Ochtends was het nog enigszins te harden, al voelde station Sloterdijk geschikter voor glastuinbouw (papaya’s, mango’s?) dan passagiersvervoer.

.

heterdijk

.

’s Avonds deden we er zo’n drie uur over. Op Station Leiden waren alle WC’s defect; de bussen reden er op onplanbare tijden en de rij wachtenden was lang. We kozen daarom de sprinter naar Sloterdijk (die geen last meer ondervond van de ongeplande bermbranden bij Hoofddorp), vanwaar bussen zouden moeten gaan. Er arriveerde een bus. Twee NS-hesjesmannen begonnen aspirant reizigers af te tellen bij de dranghekken. “Zijn jullie samen?” vroeg de servicemedewerker, wat wij beaamden. Er was nog één plek. Bars maande hij de man achter ons in te stappen. Het was elf uur, ik was door mijn geduld en mijn heusheid heen en maakte een onheuse opmerking. “Dan had je maar een rijbewijs moeten halen,” kaatste hij terug.

Daar had hij helemaal gelijk in. De volgende bus kwam weliswaar weldra, maar toen we tegen half twaalf station Haarlem naderden, verzuimde de chauffeur vanaf het Prinsen Bolwerk de geplande afslag naar het Stationsplein te nemen. Ging hij ons bij de voordeur afzetten? Maar nee, we moesten mee, via de Kinderhuissingel naar het Patronaat, waar hij het verste punt van zijn geïmproviseerde lus bereikte en via Kinderhuisvest en Parklaan het station hervond.

Die rijbewijzen, kon je die niet voor €50 bestellen op een Poolse site?

Ander paars P.S.: de abonneeteller  staat op 99. Voor de honderdste abonnee ligt geen prijsje klaar; dat vind ik oneerlijk tegenover alle voorgangers, zonder wie die honderdste …

Barebackstreet

Buitenlandse toeristen een plezier mogen doen, het is me niet elke dag gegeven. Maar vandaag lummelde ik bij 26 graden Celsius door de Barrevoetstraat, met in mijn rugzak verse tuinbonen en kersen en in de boodschappentas verse boeken van Athenaeum.

Twintig meter verderop stond een dozijn toeristen van het braafste middelbare soort. De blikken gingen volgzaam van historisch hofje zus naar schilderachtig geveltje zo, gedirigeerd door een Engels sprekende gids. Voordat ik ze bereikte zag ik dat het kozijn van een zolderraam werd gevuld door het naakte bovenlijf van een jongeman met donker krullend haar. Zijn achterwerk stak uit over de vensterbank en hij had zijn gebronsde rug zo gepositioneerd dat hij het maximum aan zon opving.

De groep stond voor mij op de stoep en toen ik inhield, bood een vrouw nodeloos haar excuses aan. “No, I was just wondering if you were all looking at that guy up there,” zei ik, quasi-ondeugend. Nu zagen zij ‘m ook. Een gekir en gejoel steeg op. “Thank you so much!” zei een van hen tegen mij, op een toon alsof ze dit beeld nog jaren later zou oproepen, in Wisconsin of Milwaukee of waar ze vandaan kwam.

“My pleasure!” Ik wou nog een grapje maken over de Barrerugstraat, maar schatte in dat dat bij deze hitte teveel van me zou vergen. Je moet het ook niet overdrijven.

P.S. En verder geef ik alle blote ruggen (m/v) voor één lekkere stortbui.

.

zo'ndag

.

P.S. Actueel RaDa-stukje over de staking in het streekvervoer: Busbaan

Ander paars P.S.: de abonneeteller  staat op 99. Voor de honderdste abonnee ligt geen prijsje klaar; dat vind ik oneerlijk tegenover alle voorgangers, zonder wie die honderdste …

Halsema

Femke Halsema (geen stadgenote, stadgenoten! Maar wel geboren in Haarlem) wordt  burgermoeder van Amsterdam.

De RaDa-reda dook naar aanleiding van haar benoeming even de muffe archieven in en vond daar een stukje uit 2011 over een verblekende Halsema-sticker, met bespiegelingen over haar leven zonder schijnwerpers en cameralenzen. De geest van Halsema, heet het. Aan paranormale gaven lijd ik dus niet, al laat ik de deur wel op een spookkiertje voor Femke als revenant.

Een andere revenant: op station Haarlem stond afgelopen zondag deze Hondekop (Mat ‘54). Gekke ervaring – alsof je met je OV-chipkaart per ongeluk in een tijdmachine bent gestapt. Er was veel belangstelling voor.

.

revenanttrein

.

P.S. Een recent stickerstuckje: Stickerstrijd

Ander paars P.S.: de abonneeteller  staat op 99. Voor de honderdste abonnee ligt geen prijsje klaar; dat vind ik oneerlijk tegenover alle voorgangers, zonder wie die honderdste …

Klein verlies

Op straat zag ik een schoentje in maat XXXXXXXXXXXXXXXXS. Mijn eigen ongepoetste maat 42 plantte ik ernaast voor de foto. Dat kindje was vast te klein om het verlies te beseffen.

.

naikje

.

Of om te beseffen dat het een merkschoen droeg. Maar Nike laat de concurrentiestrijd met Adidas, Reebok en New Balance kennelijk van kindsbeen af beginnen.

.

nikeje

.

En die ouders wilden niet het risico lopen dat hun hummel van nu een rancuneuze volwassene wordt omdat hij als enige in de crèche statusverlagend Zeeman-schoeisel droeg? Ach, waar bemoeide ik me mee… Ik zette de eenling op een parkeerpaaltje en toen ik weer langskwam was hij verdwenen.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

.

Waarvan akte

Zoals wel vaker onderbrak ik in Bloemendaal mijn fietstocht naar huis om bij de Génestetbank te genieten van het uitzicht over het meertje van Caprera en de mooie koeien in het weiland. Ik zat nog nauwelijks of een rijzige man met grijzend zwart haar en een donker, vosachtig gezicht voegde zich bij mij. Even zaten we daar zwijgend, toen knoopte hij een gesprek aan, met niet al te subtiele knopen.

Of ik daar vaker kwam, of de koeien melkkoeien waren. Ik zat er niet op te wachten en mijn antwoorden waren aanvankelijk niet meer dan plichtmatig. Hij sprak zeer dienstbaar Nederlands met een niet direct te lokaliseren buitenlands accent. ‘Wat is een akte?’ vroeg hij op een gegeven moment, wijzend op het bord met historische informatie. 

Ik legde het uit, waarna hij begon over een examen Nederlands dat hij per se wilde doen, waarvoor ze (na een reeks intake-gesprekken) bij Nova en InHolland €150 vroegen. Er volgde een verhaal over strubbelingen met instanties waar hij als Afghaanse vluchteling mee te maken had gehad, zoals de ‘heilige gemeente Haarlem, nee, de schijnheilige gemeente Haarlem’, die hem tien jaar geleden geen cursus had aangeboden omdat hij geestelijk ‘kapot’ was. Er zat hem veel dwars, maar op die kennis van het Nederlands kwam hij steeds terug.

Toen ik een vraag stelde over de ‘contactpersoon’, die hij herhaaldelijk noemde, viste hij uit zijn portefeuille een document met zes rood omkaderde vakken – zijn ‘gebruiksaanwijzing’. Medicijnen, adressen van psychiaters en instellingen voor geestelijke gezondheidszorg en kreten als ‘depersonalisatie’ en ‘derealisatie’. NIET AANRAKEN als hij kwaad of emotioneel is, las ik. Voorlopig deed hij min of meer rustig zijn relaas.

‘Ik ben boer, ik kan niet lezen of schrijven. Maar ik ken vijf talen’ (Farsi, Urdu en Punjabi heb ik onthouden, er was ook nog een kleinere Pakistaanse taal). En Nederlands dus. Het leek een soort erekwestie voor hem om te bewijzen dat hij dat machtig was. Hij wist nog precies waarom hij zo gekrenkt was dat hij nu een diploma wilde, los van de praktische voordelen.

Hij had een keer ernstige buikpijn gehad; als die ooit terugkwam moest hij zich direct onder behandeling laten stellen, had de arts gezegd. Vijf jaar later deed dat geval zich voor, maar hij werd afgepoeierd en van kastjes naar muren gestuurd. Uiteindelijk, na 24 uur soebatten, werd hij door een ambulance naar het ziekenhuis gebracht, waar een verpleegster de eerste opvang deed. Hij deed zo goed en zo kwaad als het ging zijn verhaal, krimpend van de pijn, waarop zij een chirurg belde. En tijdens dat gesprek hoorde hij haar zeggen: ‘Die meneer spreekt geen Nederlands.’

Het was kantje boord geweest, zijn blinde darm stond op knappen, had de chirurg gezegd na de operatie. We praatten nog wat verder en toen zei ik dat ik maar eens op huis aanging, naar moeder de vrouw (in goed Nederlands).

.

IMG_3094

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Stickerstrijd

In de Rozenstraat werd mijn aandacht getrokken door een lantaarnbiljet over een gedefenestreerde kat: Lara viel op 10 mei uit het raam in de Anegang en wordt nu vermist.

.

laraval

.

Maar hoe gaat dat, er hing nog meer aangeplakt en al lopend van het station richting studentenuitzendbureau Pepperminds (geweldige naam!) nam ik nog een paar foto’s. De Communistische Jongerenbeweging (15 tot 35 jaar) wakkerde een nieuw klassenstrijdje aan.

.

commback

.

En… het leek de jaren dertig wel, op een andere lantaarnpaal kantte het Anti-Fascistische Actie zich (hoe toepasselijk) tegen Nazi’s. Nachtploeg bleek niet ideologisch gedreven – dat is hiphop met een zachte ‘g’ (gipgop) uit Maastricht en ook Zer00’s Heroes is muziek (uit de noughties).

.

driestick

.

Verder op dit kleine stukje straat nog reclame voor een hackathon en de lugubere posters van ‘The art of dying’

.

artofdying

.

Het is wel zo, als je per ongeluk een stickertje in je hand hebt, is het wel moeilijk het niet ergens te sticken. Dat kleine ronde plakkertje van Jona Gold is vermoedelijk niet bedoeld als sluikreclame. Anders ligt dat met de 24-uurs bierbezorgingsdienst. Wie kan nog zonder?

.

24bierstick

.

Al met al biedt de Rozenstraat een aardige dwarsdoorsnede van het moderne leven, wou ik schrijven – en pas toen drong het tot me door dat er er niet ‘Kate all cities’ stond, maar Ricks, Skate all cities. Hoe modern wil je het hebben?

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Dimpna

Kan Haarlem zijn met Gent gedeelde patroonheilige St. Bavo niet inruilen voor St. Dimpna?

Ik kom erop door een artikel van Richard Stekelenburg in het HD over de ontzetting van de bewoners van de Nieuweweg over het plan van de gemeente om bij een te slopen oude boerderij aldaar een opvang voor 30 verslaafde daklozen met een verstandelijke beperking te vestigen. Het gaat om een beschermd woonproject.

Is er een woord voor de quasi-redelijke toon waarop mensen die naar eigen zeggen ‘in alle staten zijn’ hun zaak bepleiten? Aan de Nieuweweg (tussen Reinaldapark en Ringvaart) snappen ze niet waarom dit uitgerekend hen treft. ‘Niet in deze landelijk gelegen omgeving met veel onverlichte stukken, bosschages, water, een ’s avonds donker park.’ (Bedenk zelf de bijbehorende nachtmerries bij elk van deze locaties.)

Eerder werd een soortgelijk project van Domusplus afgeblazen in verpleegtehuis Boerhaave in Schalkwijk na verzet vanuit de buurt (‘Niet in deze verloederde betonjungle met hangjongeren – die verslaafden zijn gebaat bij rust en frisse lucht,’ zeiden ze daar waarschijnlijk – op quasi-redelijke toon). De dakloze junk, wie houdt er van hem? Voor het goede begrip, ik zou zelf evenmin juichen als er een paar huizen verderop in mijn eigen tuttige buurt zo’n opvang kwam (‘Gebruikte injectienaalden in de bakfietsen…’).

. 

Dymphna

.link naar afbeelding

Kwam het door schuldgevoel dat ik werd geraakt door een stukje in The Guardian Weekly over een oude traditie in het Vlaamse stadje Geel? Daarheen trekken sinds de 13e eeuw pelgrims om St. Dimpna te eren – een Ierse heilige en patrones van geestelijk gestoorden. Pelgrims die geen onderdak konden vinden in de ziekenboeg, werden opgenomen door de plaatselijke bevolking. Uit deze vorm van gastvrijheid ontstonden soms vriendschappen en samenlevingsverbanden. Tegenwoordig staat zulke opvang officieel bekend als ‘psychiatrische gezinsverpleging’ (zo’n 200 Belgen doen aan Geel-pension). Het artikel geeft als voorbeeld Jefkae Harbant, die in 1942 verdoold, verdwaasd en verweesd op het erf stond bij de familie Lenaerts. Ze konden (hij was Waal) geen woord wisselen, maar hij werd meegetroond naar binnen en als 94-jarige woont hij nog steeds daar. Op de foto (echt even aanklikken!) zitten de drie oudjes samen te glunderen op de sofa.

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Hormonaal

“Ik ben nogal hormonaal”, hoorde ik een jonge vrouw zeggen in mijn koffietentje. Hoe hormonaal ben ik zelf eigenlijk, vroeg ik me af, want mijn stemming schiet alle kanten op als ik door de regiobijlage van het HD blader en dan ben ík niet eens in mijn zestiende week.

Wat te denken van beachclub Vroeger (vroeger strandtent?), waar ‘beveiligers’ op 3 juni ‘medeverantwoordelijk’ waren voor ‘het serieuze letsel’ dat drie mensen overhielden aan een vechtpartij tussen twee groepen van bezoekers.’ Revers pour toi zou het uit de hand gelopen evenement hebben geheten volgens journalist Kees van der Linden (iets met een dresscode met colbertjes?), maar nader RaDa-onderzoek leert dat het gaat om Rêver Pour Toi (dresscode Summer sexy). Dromen dus. En ter afwisseling af en toe matten.

Voor straf mag de beachclub de komende drie weken van Bloemendaals loco-burgemeester Heijink geen evenementen organiseren, tot ongenoegen van clubeigenaar Gerlof Funke Küpper: “Die vechtpartij was heel vervelend, uiteraard. Zoiets wil niemand. Er zijn een paar rake klappen gevallen, maar uiteindelijk viel de schade mee; geen van de betrokkenen heeft er blijvend letsel aan overgehouden.”

Welk wereldbeeld heeft deze GFK? Je geeft een partijtje, twee hormonale groepen raken slaags (geheelonthouders vs probleemdrinkers, windsurfers tegen zonaanbidders, Kennemers tegen Amsterdammers?), je eigen beveiligers rossen er duchtig op los, maar nadat de verbrijzelde Raybans en uitgeslagen tanden uit het rulle zand zijn gezeefd, zeg je ‘Uiteraard heel vervelend, we nodigen volgende week weer een paar duizend mensen uit.’

Misschien kan GFK beter Homa’s gaan houden? Het betere Rêver Pour Toi! Morgen komt de Indiase spiritueel leider Sri Sri Ravi Shankar naar Overveen om mantra’s te zingen voor een vredelievende en stressvrije maatschappij. Voor deze gratis Homa (een ‘vuurceremonie’) hebben zich al 500 mensen aangemeld. Hoewel, laten we het eerst even afwachten. Straks breekt ook daar de pleuris uit tussen twee groepen hormonalen/homanalen. Want, om nog een keer GFK te citeren, ‘zulke dingen gebeuren overal’.

Oh help, geen ruimte meer voor al mijn andere mood swings en de zwembadfoto’s van Henk Sloos, die vandaag mooi in het HD staat geportretteerd. Koop die krant en ga naar die intrigerende tentoonstelling in het ABC Architectuurcentrum. Niet te missen voor iedereen in het bezit van het zwemdiploma A (en evt. B en C). Ik was gisteren bij de opening en liep na afloop de tuin in. Daar lag een originele Fokker Kliko na zijn geheimzinnige crash.

.

klikoschmidt

.

Fokker Kliko? Ja, misschien is het van opzij beter te zien.

.

kliko1

.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.



Wachttijdverkorting

De gemeente Haarlem of Zandvoort bellen… Ik zou zelf niet over een nacht ijs gaan. Ik zou het telefoontje plannen met militaire precisie, als betrof het een expeditie naar Jemen.

Een thermoskan thee binnen handbereik, een heupflacon whisky, een vierseizoenendekbed, astronautenvoedsel, tranquillizers en keelpastilles, een cryptogram en een legpuzzel, een trilogie of drie en een stopwatch. Als achtergrondmuziek The Velvet Underground met I’m waiting for the man, op repeat. Je moet niet naïef zijn in die dingen. Meestal zal je zoals gehoopt na verloop van tijd de receptie aan de lijn krijgen, waarna er een ijlbode met een briefje op een dienblad vertrekt naar de betreffende afdeling… Niet overhaast, ijlbode of niet, want het parket in het Stadhuis kan glad zijn. En soms moet zo’n bode helemaal van de Grote Markt naar de Publieksdienst aan de Raaks. En door een windvlaag waait dat briefje weg, moet ie terug…

Dus was ik allerminst geschokt door de uitkomst van een recent onderzoek naar de gemeentelijke dienstverlening. De gemiddelde wachttijd voordat je wordt doorverbonden met een ‘vakafdeling’ bedraagt 2 minuten 19 seconden. Niettemin, het is ver boven de streeftijd van 30 seconden, die slechts bij 32% van de telefoontjes wordt gehaald.

Nu de zaak door raadslid Moussa Aynan is aangezwengeld, het HD zich ermee bemoeit en wethouder Jur (Bot)Botter(Botst) zijn volle gewicht in de strijd gooit, vrees ik ongelukken. Mijn angstscenario: er wordt zonder waarschuwing vooraf gebeld op de vakafdeling. De vakambtenaar wrijft zich de slaap uit de ogen, rekt zich behaaglijk uit en begint met een vakcollega te onderhandelen wie er opneemt. Oh wacht, fuck, tyfus, de 30 secondenorm! Met tegennatuurlijke haast reikt hij naar de rinkelende telefoon, ontwricht een schouder én een elleboog. Stapels ondergestofte dossiers vallen met donderend geraas op een kop lauwe koffie en een krakeling. “Dat was 47 seconden”, zegt een stem afgemeten. “U spreekt met onderzoeksbureau Telan – dit was een test. Volgende keer hoop ik dat het u wél lukt mij binnen 30 seconden af te schepen met een nietszeggend antwoord. Ik dank u zeer!”

Is dit de manier? De gemiddelde bloeddruk van het ambtenarenapparaat zal verdubbelen als we niet oppassen. Vanochtend heb ik in dezen een boodschap ingesproken op het antwoordapparaat van de PAVOHOVAHA. Een bedaarde stem beloofde mij dat ik alles meezit onder voorbehoud binnen veertien dagen een voorlopige reactie tegemoet kon zien. Voor het goede begrip: veertien werkdagen (en bij de PAVOHOVAHA weet je nooit hoeveel snipperdagen en recuperatiedagen daartussen zitten).

.

.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Pottenkijker

Ons huis is van 1914 en de wc-pot vermoedelijk ook. Het huis houdt zich kranig, maar bij de pot is het beste er echt af. Het beste was er tien jaar geleden eerlijk gezegd ook al af, maar in ons huishouden leidt zo’n constatering niet tot onmiddellijke actie. Dus die gammele pot had er nog jaren kunnen staan, als we niet op een leuk feestje een dito vrouw hadden ontmoet die in het sanitair zat. Niet op dat feestje, maar beroepshalve.

En zo kon het gebeuren dat mijn vrouw en ik niet naar de dichtstbijzijnde Gamma gingen, maar naar een TOONZAAL. Kan het nog banaler, waar gaat dit over, vraagt u zich wellicht af. Maar bedenk dan dat een toonzaal voor mij een even exotisch oord is als Madagaskar of de Malediven. Ik ben daar op vreemd grondgebied; de bezoekers konden qua mentaliteit niet verder van mij af staan als ze peniskokers droegen en mij bestookten met gifpijltjes. Ik zie ze weleens op tv, in programma’s als BinnensteBuiten. Een echtpaar uit Sulstevaart (Overijssel) dat zóóóó in zijn sas is met de lambrisering van de logeerkamer – toevallig ontdekt in een vergeten weeshuis in het nabijgelegen Oost-Dufferschans! Ze kwijlen van interieurgeluk! Het is een soort extase waar ik niet in kan geloven. Ik weet het zeker, zodra de camera’s uit gaan, tuigen die twee elkaar lelijk af met die ambachtelijk gerestaureerde tengels en hun geliefde kersenhouten schrootjes.

In de toonzaal bekijk ik eerst de douches. Grenzeloos douchen, luidt het bovenschrift, wat me direct confronteert met mijn eigen primitieve inzepen-afspoelen-benadering van hygiëne. Sommige douchekoppen zijn rechthoekig en nauwelijks kleiner dan het hele plafond van de badcel thuis. De badkuipen, ogenschijnlijk van kostbaar marmer of ivoor, hebben stuk voor stuk de afmetingen van een zeewaardig jacht. De modale Romeinse keizer zou zich er niet in hoeven schamen. Gelukkig is mijn vrouw niet van de luxe, we lopen zonder oponthoud door naar de wc-potten.

Wij hebben onze wensen op een eenvoudig briefje geschreven, maar mijn potteus bewustzijn blijkt te hebben stilgestaan. Zo is de opkomst van het soft close toilet mij ontgaan. De bril klettert niet naar beneden, maar sluit zich geruisloos als een bloemkelk in de avondschemering. En dan is er het douchetoilet. Geen wc-papier meer, maar een uitschuifbare sproeikop, die je achterste na gedane zaken schoonspoelt. Op zich niets om nerveus van te worden, tot ik de afstandsbediening zie: plussen, minnen, pijltjes, een gradenboog… Ik ben slecht met afstandsbedieningen. Ik voorzie doorweekt ondergoed, paniekerig drukken op verkeerde knoppen, een intense aarsstraal die onverhoeds mijn neusgat bereikt of de namen op de wc-kalender uitwist. En wat is dat enge icoontje dat op een scheepsschroef lijkt?! Een schrapertje? Een dunschiller?

We leven in een wondere wereld, zo bleek mij eens te meer toen ik onlangs ver van alle toonzalen in de duinen bij Castricum wandelde. Uit een kalm meertje verrees een intrigerende, bruisende waterbol met een doorsnee van een meter. Een kunstwerk? Ja en nee. Op dat punt eindigde – ik heb het van PWN zelf – een pijpleiding van 53 kilometer uit Andijk, met ‘voorgezuiverd’ IJsselmeerwater. We hebben het over 45 miljoen m³ per jaar! Al dat water wordt voor verdere reiniging geloosd in infiltratiekanalen en zakt vervolgens door het duinzand naar een diepte van 40 meter (virussen en bacteriën doen onderwijl hun nobele werk). Om het weer op te pompen zijn winputten nodig.

En met wat geluk… mits u op het goede knopje van de afstandsbediening drukt, komt dat water via het juiste gaatje uit bij het juiste gaatje. Leg dat maar eens uit aan iemand uit Madagaskar. Of uit 1914.

.

waterbel

.

Column voor Straatjournaal juni ‘18

.

Paars PS: In de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.