De klos

De stroominfrastructuur – ik blijk niet de enige die er niet dagelijks over nadenkt. Ook de bevoegde autoriteiten laten het lelijk afweten, lees ik in NRC. De overheid heeft amper een benul hoeveel stroom er in de toekomst nodig zal zijn voor het dataverkeer, dat elke vier jaar verdubbelt.

Om een idee te geven: de Amsterdamse datacenters gebruiken momenteel al 1,1 miljard kilowattuur per jaar, dat is meer dan alle inwoners van die stad bij elkaar. Op korte termijn zullen er te weinig verdeelstations zijn. Nog iets: de stroom die al die datacenters opslobberen kan niet ook tegelijk naar elektrische auto’s en warmtepompen. Dus de onstuitbare digitalisering en de gewenste energietransitie zouden elkaar akelig kunnen bijten. Nooit bij stilgestaan.

Maar ach, zelfs de meest basale en banale dingen gaan mijn bevattingsvermogen te boven, blijkt. Gisteren was er langs de Ostadestraat een sleuf gegraven en daar moest een groene kabel in (technischer kan ik het niet maken helaas). De kabel zat om een houten klos. Het was een megaklos, een knoeperd, een knots van een klos. Kijk, dit is ‘m en hoeveel meter kabel zit daar omheen geklost, denken jullie? 200? 600? Doe eens een gooi…

.

klos2

.

Er zat een plakkertje op, ik heb dus gespiekt: drieduizend meter kabel. Het werd bevestigd door een van de kabelleggers. Drie van die klossen en je zit vanaf station Haarlem in Zandvoort… ahum, laten we het daar vandaag liever niet over hebben.

P.S. Ik denk weliswaar niet dagelijks aan Datadozen, maar schreef er voor Straatjournaal wel een column over.

P.S. De magneetvissers zijn erg bedrijvig de laatste tijd. Niet iedere oude teil die ze optakelen nemen ze mee. Wat voor sommigen dan weer een uitkomst is (hetzelfde soort mensen dat teilen in de plomp mietert waarschijnlijk).

.

vraagenaanbod

.

Paars PS: het zou kunnen dat de abonneer-widget een tijdje foetsie was. Hij is er weer, voor de liefhebbers.

Schakeringen

Onlangs (we zaten te eten in Schoorl) kon ik niet op het woord ‘turquoise’ komen. Of lapis lazuli, aquamarijn of saffier – iets met een edelsteen, daar wil ik vanaf wezen. Zoekend naar de juiste blauwtint keken de huisdichteres en ik om ons heen.

Aan de muur hing een veelkleurig mozaïek van een plaatselijke kunstenaar; we probeerden zo veel mogelijk kleuren te benoemen. Dat viel lang niet mee, of liever, dat viel vies tegen. En zelfs met de Histor- en Flexa-catalogi erbij waren we niet ver gekomen.

Toevallig las ik dit weekend in Through the Language Glass van Guy Deutscher: why the world looks different in other languages. Het eerste deel behandelt kleurperceptie. Hoofdstuk 1 gaat over de Engelse staatsman William Gladstone (1809-1898), die in 1858 een geleerd boek over Homerus publiceerde waarin hij poneerde dat de Griekse dichter – hoe geniaal ook in zijn andere beschrijvingen – er met kleuren maar een potje van maakte.

‘Wijnkleurige’ zee? Met wat fantasie en dichterlijke vrijheid, ja, maar hetzelfde adjectief (‘oinops‘) wordt ook gebruikt voor ossen. Violet wordt gebruikt voor de … zee, maar ook voor schaapswol en ijzer. Het Griekse kleurenvocabulaire is cru en beperkt en kleur speelt een ondergeschikte rol in beschrijvingen (in tegenstelling tot alles wat glimt en schittert).

Nee, Homerus was blind noch kleurenblind (nota bene, kleurenblindheid was nog niet ontdekt toen Gladstone zijn boek schreef). Guy Deutscher legt een verband met andere culturen, waarin bijvoorbeeld geen onderscheid wordt gemaakt binnen het groen-blauwspectrum (wat niet inhoudt dat ze geen verschil zien). Uitbreiding van het kleurenvocabulaire geschiedt universeel in een min of meer vaste volgorde: zwart – wit – rood > geel/groen > blauw > bruin > (rose/oranje/paars).

Ik kan hier vanzelfsprekend geen recht doen aan het boek, dus ik behelp me maar met twee foto’s met veel chlôros – groen (als in chloorgas), maar Homerus gebruikt het ook als voor ‘honing’ (?) en ‘olijvenhout’.

Een kleurrijke dag gewenst, beste RaDa-lezers!

Vermeien

Leve de infrastructuur en het OV! Gisteren spoorde ik gladjes van Haarlem naar Den Haag HS, nam aansluitend tram 12 en hoorde een fijn concert. Alles reed en gleed alsof ze de rails ‘s ochtends met Brasso hadden gepoetst en dik in verse vaseline hadden gezet. Terug ook.

Zuur intermezzo: dit wordt een jubel- en geen mokstukje, weest gerust, montere en goedgeluimde lezers, maarruh… Dat mooie concert was in Theater De Regentes. Let op, Haarlemse politieke partijen die voor de Egelantier niets beters wisten te bedenken dan een hotel (who needs tourists?), de Regentes was van 1920 tot 1995 een zwembad. Na de sluiting kreeg het art deco-gebouw, dankzij de inzet van vele tientallen vrijwilligers en gulle steun van de gemeente een culturele bestemming.

Zoet vervolg: vandaag namen de huisdichteres en ik de trein naar CS, liepen naar busstation IJzijde, om na Lutjebroek een ander stukje Noord-Holland te verkennen. Het werd Ilpendam; 20 minuten met bus 305 en je bent in een andere wereld. Geen alcoholische uitspattingen en kermisvertier ditmaal, uitsluitend welkome agrarische clichés en oer-Hollandse sjablonen.

Sappige weilanden met koeien en zogende kalveren, schapen met lammetjes; sloten met broedende zwanen, eenden met pulletjes, woest paaiende karpers. Langs de sloten en vaarten dotters, gele lis, fluitekruid en knotwilgen. Niets wat ze in de zestiende eeuw niet ook al konden zien. De mensen die destijds van Ilpendam naar Monnickendam wandelden vermeiden*** zich waarschijnlijk met dezelfde dingen als wij vanmiddag.

Bij dit doel moest ik nog even aan Ajax – Tottenham denken

Wat wandelaars in de zestiende eeuw dan weer niet hadden was de luxe van een snelbus, die met grote regelmaat van Edam/Monnickendam naar Amsterdam rijdt. En daar bij IJzijde gaan we eens vaker staan, om op goed geluk een bus te kiezen.

*** Etymologische voetnoot : En toen ik net besloot dat archaïsche woord ‘vermeien’ niet te vermijden (mijn oude leraar Latijn was er dol op), vroeg ik me ineens af of het iets met ‘mei’ te maken had. Hetgeen zo bleek te zijn

P.S. De katten waren opmerkelijk actief vanmiddag (foto misschien even vergroten om de prooi te zien)

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

#Baudexit

Column Straatjournaal mei ‘19

‘Geef Beverwijk maar terug aan de natuur’ luidt het refrein van een vrolijk liedje van Johan Hoogeboom en ik moest eraan denken toen ik de uitslag van de Statenverkiezingen onder ogen kreeg.

Zelfs mijn eigen duffe Haarlem is niet meer zo populisme-proof als weleer, maar vergeleken met de rest van onze naar rechts rukkende provincie was het heilig. Bar en boos was het boven het IJ. Forum voor Democratie werd de grootste in Velsen, Waterland, Zaanstad, etc. Om van dat maffe Volendam (40%) maar te zwijgen.

Kunnen we het Noordzeekanaal niet héél diep uitdiepen, brieste ik, de Afsluitdijk doorknippen bij Den Oever en dan dat hele zompige gebied tussen Beverwijk en Den Helder afduwen richting Groenland, om daar ergens een nieuw leven te beginnen als eiland? Onder de naam Boreaal-Holland, ik noem maar wat? Gezellig, oikofielen onder elkaar? En als ik toch bezig was – in mijn wraakfantasie dan – het van oudsher smoezelig rechtse Zandvoort (25% FvD) kon ik eraan vastplakken als bonus-schiereiland. Opgeruimd staat netjes! Texel (19%) was al een eiland, dat scheelde weer.

Pas de volgende ochtend, enigszins bedaard, besefte ik dat het succes van Baudet niet tot naburige gemeenten beperkt was gebleven en dat mijn Deltaplan in de praktijk een hoop werk zou betekenen. Als ik alle gemeenten in het land moest uitspitten waar FvD de grootste was, hadden we genoeg eilanden voor een archipel en zou de Nederlandse kaart eruitzien als in de Vroege Middeleeuwen, voordat de Haarlemmermeer (21% FvD), Schermer, Purmer en Beemster waren drooggelegd.

Thierry Baudet is een pedante kwast, wiens dubieuze politieke kleur ik (om bij zijn eigen terminologie te blijven) graag homeopathisch verdund zou zien, maar ach, troostte ik mezelf, die ijdeltuit tuimelt binnenkort wel van zijn zelf opgerichte voetstuk en dan is het hopelijk uit met de verafgoding. #Baudexit

De gevestigde Noord-Hollandse partijen dachten er kennelijk hetzelfde over; die likten hun wonden en sloten de gelederen. Informateur Hans Smits concludeerde in een lelijke zin ‘dat de kans op programmatische overeenstemming tussen Forum voor Democratie en andere partijen waarmee een coalitie kan worden gevormd zeer gering, zo niet onmogelijk is.’ Derhalve was het aan de rest om onderling de Gedeputeerden te verdelen. Over tot de orde van de dag?

Me dunkt, dat zou een zware vergissing zijn, al valt er natuurlijk geen goed garen te spinnen met een schertsfiguur als FvD-lijsttrekker Johan Dessing, assistent luchtverkeersleider en tijdens de gehele campagne onzichtbaar. Aan diens charme en overtuigingskracht was het beslist niet te danken dat de partij 180.000 stemmen kreeg. Maar waaraan wel? Vergeet niet, de sleetse PVV vergaarde er in Noord-Holland ook nog een slordige 65.000 (bij een opkomst van 53%).

Ik heb net Dansende Beren gelezen, waarin journalist Witold Szablowski praat met inwoners van voormalige dictaturen: Polen, Bulgaren, Cubanen, Albanezen. De nieuwe ‘vrijheid’ van het neoliberalisme ervoeren zij niet als een zegen; zelfs als de levensstandaard was gestegen, hadden ze ingeleverd aan trots en waardigheid. Niet onbelangrijk! Ik vroeg me af hoe het ervoor stond met het zelfrespect van ons Noord-Hollanders. Wie voelden zich (terecht of onterecht) gemangeld, betutteld, vergeten, overbodig? Slaaf van een onrechtvaardig systeem of slachtoffer van omstandigheden buiten hun invloed?

Gepensioneerden, woningzoekenden, filerijders en forenzen, Nuon-klanten, onderwijzers, verplegers, artsen, brandweerlieden en politie… oei, het ging best hard! Niet alle ontevredenen stemmen FvD maar toch… Boeren, vissers, rokers, alle inspectiediensten, pechvogels onder de rook van Tata of de decibellen van Schiphol, kleine ondernemers, iedereen met nieuwe windmolens of flats aan de horizon, met veel Airbnb in de straat of coffeeshops. Postbodes en schoonmakers. Werknemers met kortlopende contracten en tirannieke apps. Negen zetels voor Thierry? Zoveel was het eigenlijk niet, bij nader inzien.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Scenario’s

Langs mijn route naar huis zag ik op het voetpad langs de Velserenderlaan een roze kinderfietsje liggen. Ik minderde vaart; een bijbehorend hummeltje was nergens te bekennen.

Er zijn op dat stuk geen huizen: weiland aan de ene kant van de weg, bos aan de andere. Beide omheind. Ik reed stapvoets nu; een vrouw van een jaar of vijfenveertig die haar hond uitliet zag mijn aarzeling. Zij had het fietsje eveneens gezien. We liepen samen terug. De ketting lag er niet af, stelde ze vast; het was niet kapot achtergelaten. Er lag ook een bandje dat ik niet kon thuisbrengen, met vier belletjes – een kindersieraad? Een reflector?

.

fietsscenario

. 

Zeg het maar… Mijn inwendige scenarioschrijver werkte al als een bezetene aan drie B-films tegelijk, alle met gruwelijke en noodlottige afloop, terwijl de statisticus koel becijferde dat het aantal onbeheerde fietsjes een veelvoud was van het aantal geroofde en vermoorde peuters. “Voor groot alarm lijkt het me nog te vroeg,” zei ik tegen de vrouw. “1-1-2 en zo.” Dat was ze met me eens. Anderzijds, het bleef raar.

In goed overleg kwamen we tot het volgende. Zij had geen telefoon bij zich maar zat wel bij de Buurt-app / mobiele dorpspomp. Ik maakte een foto en stuurde die naar haar, zodat zij ‘m kon delen zodra ze thuis was. Als er ergens paniek was, zou de melding zeker opgepikt worden. Nou ja, dat hoopten we. Al bestond er natuurlijk altijd de mogelijkheid dat…

Bah, wat bestaan er toch veel mogelijkheden, als je erover nadenkt. Zojuist (nog steeds een beetje ongerust) heb ik toch maar even gekeken op de nieuwssites voor Santpoort.  Tot dusver geen sensatie.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Creatieve huiskamer

.

soinnewiel

.

Jeutje, ook NRC schenkt al aandacht aan het burgerinitiatief van Frénk van der Linden & co om de Egelantier te behouden voor cultuur. Of althans een haalbaarheidsonderzoek te laten doen naar alternatieven voor de voorgenomen verkoop aan een projectontwikkelaar (zie hier).

In het laatste geval komt er waarschijnlijk een hotel in het pand, plus een aantal woningen. Dan liever een ‘broedplaats’, aldus de tachtig petitionisti. Ooit was de Egelantier een ‘soort huiskamer’, waar het gonsde van de artistieke ideeën.

Op 9 mei buigt de raad zich erover. Het lijkt de RaDa-reda een achterhoedegevecht; de gemeente zal niet van zins zijn de kapitalen op te hoesten die nodig zijn om de Egelantier tot meer te maken dan een broedplaats voor ziektekiemen en ongedierte. Waarbij het natuurlijk een schande is dat men het monumentale gebouw zo heeft laten verrotten en verkrotten.

P.S. Gisteren was ik zelf in een creatieve huiskamer. Er werd daar gesponnen met een heus wiel (zie foto boven). En ik kreeg een acute aanval van pareidolie. Voor wie dat gezichtje er niet in ziet, heb ik een paar hulplijntjes aangebracht.

.

pluis2

.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Vlagvertoon

Bewijs dat u geen robot bent. Selecteer alle afbeeldingen waarop de Nederlandse driekleur fier aan de mast wappert op Bevrijdingsdag anno 2019.

.

drapeervlag1

.

Verificatie is mislukt. Probeer het nog een keer. N.B. Het gaat om rood-wit-blauwe vlaggen die feestvreugde oproepen. Vlaggen die om de mast gewikkeld zitten komen niet in aanmerking.

.

drapeervlag2

.

Helaas, het is wederom niet gelukt. Probeer het nogmaals en liefst snel een beetje, want het zou kunnen dat de RaDa-reda zo meteen de kou trotseert en naar de Fun Loving Criminals gaat op Bevrijdingspop. Dus s.v.p. niet zomaar op goed geluk wat aanvinken.

.

Drapeervlag3

.

Jammer, weer fout, ook al heeft u de vlag met wimpel (no. 4) uit de Jan Steenstraat gekozen. Die rottige Captcha-toetsjes werken nooit. Bij mij niet althans.

Overigens werd er goed gevlagd vandaag hier in de buurt, maar tegen een uur of zeven lieten de vlaggen langs de Verspronckweg zien dat er voor goocheme zakenlieden nog wel iets te halen valt: de ‘smart flag’, die zich zich onder alle omstandigheden terugplooit, zodat de drie banen weer zichtbaar zijn. Vlak voor zonsondergang strijkt de vlag zichzelf dankzij een lichtsensor. Extra feestdagen zoals verjaardagen programmeerbaar. Met app ook vanaf andere locaties te bedienen. Nou ja, het is maar een ideetje…

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Verademing

Bij oostenwind krijgen wij Haarlemmers vanaf 2030 uitstootvrije Amsterdamse lucht aangevoerd! Met dank aan Sharon Dijksma. Met volle teugen zullen we hier inhaleren als de grote rokers van weleer – Sammy Davis en Frank Sinatra!!

Dennengeur, seringen, wiet en alle bloesems en bloemen uit het Vondelpark zullen we hier ruiken in hun puurste vorm. Wat een verschil met de gruizige autochtone smog waarmee onze dichtgeslibde bronchiën zich op andere dagen moeten behelpen, tussen het rochelen en kuchen door.

Bavocentristisch gezien, heeft het Actieplan Schone Lucht dus louter voordelen. Wel zal het tamelijk beschamend zijn dat die elektrisch rijdende Mokumers bij westenwind de uitlaatgassen van alle files tussen Halfweg en Zandvoort moeten slikken. Kunnen we het niet wat groter trekken en ons bij de hoofdstad aansluiten? Ben je daar, Robbert Berkhout?

Te rooskleurig, te ambitieus… De tegenwerpingen van de oppositie in Amsterdamse zijn even voorspelbaar als het oranje en het rode stoplicht na het groene. En wellicht krijgen ze gelijk. Maar wat mij betreft liever rooskleurig dan rookkleurig. Politici die hun eigen doelstellingen serieus nemen en op korte termijn een principiële verandering nastreven, ik vind het  een verrassende ontwikkeling (om niet te schrijven ‘een verademing’).

.

rooskleurig

.

Proefmonster schone lucht, zoals wij die in 2030 van Amsterdam cadeau krijgen

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

Oogcontactgestoordheid

Zelf ben ik denk ik wel van de blik van verstandhouding, de knipoog, het vriendelijke knikje en andere gratis manieren om de medemens even te laten weten dat hij een medemens is. Van mijn medemedemensen verwacht ik onbewust hetzelfde, maar (verbeeld ik het me?) steeds vaker kom ik bedrogen uit.

Drie gevalletjes oogcontactgestoordheid uit de voorbije twee dagen.

1. Op het strand bij Schoorl: een moeder ziet hoe haar peuter een plastic schepje hard tegen de wang / in het oog van een andere hummel gooit. Die zet het op een blèren. Mijn verwachting: ze gaat naar de hummel en kijkt hoe erg de kwetsuur is. In werkelijkheid begint ze aan een pedagogisch vertoog tegen haar eigen dochtertje, tilt het op en loopt weg van de locus delicti. Het andere kind loopt nog te huilen.

2. In de ontbijtzaal van ons hotel zitten aan een naburig tafeltje twee vrouwen van een jaar of veertig, een met de rug naar mij toe. Ze heeft een weelderige haardos (Andrélon zou haar zo kunnen inhuren als model), die ze na enige voorbereidende hand- en hoofdbewegingen met een joyeus gebaar achterwaarts zwiept – voor extra volume of om te drogen. De lokken missen onze marmelade op 10cm. De huisdichteres en ik seinen iets subtiels naar elkaar. (Dus nee, ik zei niet ‘mevrouw, uw krullen zijn prachtig, maar ik hoef ze niet op mijn brood.’) De haarzwiepster is zich kennelijk van niets bewust, maar die vriendin ziet het gebeuren, ziet ons naar elkaar kijken en zegt vervolgens niets. Ah, het blijkt een tic. Er wordt gezwierd met tussenpozen van twee minuten. Ook de tweede en derde keer dat het hoofd in de nek wordt gegooid geeft de vriendin geen hint. Waarom niet?

3. Ik zit op het toilet van mijn koffietentje als aan de andere kant van de deur een man en een vrouw koortsachtig beginnen te overleggen. Als ik even later naar buiten kom, zitten ze, de doorgang versperrend, over hun baby gebogen. Twee dertigers die samen een luier verschonen en daarbij kijken alsof ze een lever transplanteren. Ik wacht tot ze me erdoor laten. Als dat moment niet lijkt te komen, spring ik met een halve Schwalbe tussen ze door. Ze geven geen sjoege. Besta ik eigenlijk wel?

.

hertenkauw

.

Symbiose in het hertenkamp

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.

De meestersluiter

Wienen sluit voor 26e keer een drugspand, meldt het HD vandaag, alsof het om het zoveelste doelpunt van Luuk de Jong gaat. Of bestaat er buiten mijn weten een topscorerslijst voor burgemeesters, waarop onze Muggenmeester in een nek-aan-nekrace is gewikkeld met de burgervaders en – moeders van Urk, Venlo, Vlissingen en Amsterdam?

Is de kop Wienen sluit voor 25ste keer een drugspand me overigens ontgaan? Zijn zilveren jubileum, waarvoor hij een lintje zou verdienen (vraagje, kunnen zittende burgemeesters ook een lintje krijgen, dat zij zichzelf dan opspelden?). Overigens is van een tendens geen sprake, als ik de cijfers in de krant correct interpreteer: in de tweeënhalf jaar van zijn sluitingstijd ambtsperiode greep Wienen vier keer in in 2016, veertien keer in 2017, zes keer in 2018 en dit jaar tot dusver twee keer. Het is dus niet zo dat hij als een doorgesnoven politiehond tekeer gaat.

Zijn 26ste was een woning in het Rozenprieel die er verdacht veel uitzag als een woning in het Rozenprieel (het HD plaatst een foto, voor wie eraan twijfelt). Een effectieve vermomming, gezien ook de verklaring van een buurvrouw, die geen vermoeden had van de cocaïnehandel. Nee, maar op het bankje in de voortuin zaten wel altijd mannen bier te drinken. “En je moet je auto niet op de parkeerplaats voor dat huis zetten, want de volgende dag zit er een kras op je lak.”

Hebben nachtelijke snuivers de coke op de glanzende motorkap staan raffineren met een scheermes? Voerde de dealer een ontmoedigingsbeleid, zodat zijn clientèle altijd plek had? Het artikel levert het antwoord helaas niet.

Het RaDa zoekt intussen een toepasselijke bijnaam waarmee deze burgemeester de geschiedenis in kan als vurig bestrijder van het indoor-dealen. Iets als Frederik Hendrik de Stedendwinger of de Grote Roerganger.

Jos de Sluiter? De Grote Sleuteldraaier? De Pandjesbaas? Voor mijn gevoel zit hij er nog niet bij, maar er komen vast nog nieuwe kansen. Op naar nummer 27. Oh wacht, Cleane Wienen, zou dat ‘m zijn?

.

poedergeld

.

Onzichtbare cocaïne-sporen op een verdacht briefje van vijf uit een al dan niet door Cleane Wienen gesloten drugspand waarvan vitrage, gordijnen en blinden altijd dicht zijn.

Paars P.S. : in de zijbalk kun je je abonneren op het RaDa – je krijgt dan een emailbericht zodra er een nieuw stukje is verschenen.