Things Fall Apart

Ik trek mijn broek aan en merk dat er een knoop ontbreekt, de knoop voor het flapje rechts boven de gulp. Ik gok erop dat de riem samen met de andere knoop de boel nog wel één werkdag bij elkaar zal houden.

Oh, één schoenveter is bijna doorgesleten, zie ik nu. Waarschijnlijk is ie al tijden bijna door, maar nú zie ik het. Ik heb geen tijd meer om schoenveters te zoeken in de speciale lade waarin ik behalve de reserveschoenveters tientallen speciale accessoires bewaar waartussen reserveschoenveters zich graag verstoppen.

Buiten struikel ik al na drie passen over een losse tegel en striem mijn wang aan een sliertende rozentak. Het regent op weg naar het station, eiken kiezen mij als doelwit voor hun eikels, de trein tuttelt naar Sloterdijk met 10 km/uur en dus loop ik mijn koffie mis. Ik ontwijk ternauwernood een auto (eindelijk een meevaller) en vervolgens gaat op het werk alles gesmeerd, tot ik op de WC mijn broek niet voorzichtig genoeg sluit. Er ketst een knoop op de tegels.

Als ik me buk om ‘m op te rapen, stoot ik mijn hoofd.

Ik maak een snelle risicoanalyse. Het is nu twaalf uur ‘s middags. Als mijn desintegratie zich in dit tempo blijft voltrekken, begeeft eerst die ene zwakke veter het, waarna in snelle opeenvolging riem, rits, zolen, de sterke veter, colbertnaden, horloge, kronen, paraplu en fietsketting zullen stukgaan. Er is geen houden aan. Ik zal de dag eindigen onder een viaduct, gehavend, besmeurd en gehuld in een gevonden plastic zak, die net vóór middernacht door een onbarmhartige windvlaag aan flarden wordt gescheurd.

Als ik er naastzit laat ik het jullie nog wel even weten.

.

3 gedachten over “Things Fall Apart

  • 21/09/2007 om 08:11
    Permalink

    We zijn nu 18 uur verder, ik sta op het punt om ‘opsporing verzocht’ in te schakelen, is de foto rechtsboven recent genoeg?

  • 21/09/2007 om 11:10
    Permalink

    Een typisch voorbeeld van een transietje van Mars over of tegenover jouw Zon. Met een dag of 2 gaat het vast weer beter.
    Tip: Pas op voor vuur!

  • 21/09/2007 om 16:04
    Permalink

    @Henk: Vrees niet, met mij alles goed, en beide broeksknopen alweer aangenaaid. En mocht het zich nog eens voordoen: de foto is goed, op een schram op mijn wang na. Uiteindelijk ben ik de dag nog tamelijk ongeschonden doorgekomen. Wel nog een lekke band ‘s middags, maar dat was het.
    @Cees: Dat verklaart een boel. Mars, als ik het niet dacht!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *