Langzaam een boekwinkel in

Erna had won the Walking into a Bookshop Slowly Contest. It had taken her three hours and thirty-five minutes. Proudly she received her prize, a set of fat book-volumes. After the ceremony she headed home, slowly reading the first book as she went slowly along. After about a week she settled on her sofa and by then she had finished as many as 333 pages.

Eberhard had not joined the contest. He had been a spectator. Eberhard had watched Erna for three hours and thirty-five minutes on end, knowing she was going to win, as she was the only one still walking after an hour. All the other contestants had been on the point of nervous breakdown when at long last – after three minutes (which you must admit is still pretty slow for a two meter walk), after thirty-two minutes or fifty-six minutes – they set foot in the bookshop, where they were welcomed with coffee and a consolation prize. Erna, on the other hand, had just carried on walking. Her progress was barely perceptible, but she did walk.

Eberhard was intrigued. He had often observed the hands of the clock, hoping he could see them move – because move they did. So why had he never been able to catch them at it? The fact was he had never seen them shift, neither the big hand nor the small one. They moved by stealth. They were too quick for him – or too slow, rather.

And now Eberhard had admiringly watched Erna make headway without any noticeable movement. What an outstanding woman she must be! She was like the hands of the clock, she was like the moon coursing through space, like the starry heavens tilting with the seasons. When he patted her shoulder and congratulated her warmly, she said:”

T

 

h                     

               a      

                        n                 k

                                                        y

                                    o                                                 

u

s

                   o                              m                     u

 

                                                                   c                                                      h!!!!”

 

 

De huisdichteres, het moet gezegd, is de poëzie steeds vaker ontrouw. Voor haar optredens met de Vorlesebuehne (een enthousiast, voornamelijk Utrechts prozacollectief) schrijft ze korte verhaaltjes en sketches, waarvan ik er zojuist een heb vertaald met het oog op de internationale uitgeversmarkt.

.

12 gedachten over “Langzaam een boekwinkel in

  • 20/01/2009 om 09:43
    Permalink

    Blijf ik achter met het probeem; “ontrouw loont”. Terwijl ik nou juist zo overtuigd was van het tegendeel….
    Want toegegeven: Heel mooi!

  • 20/01/2009 om 12:36
    Permalink

    Trouw aan jezelf is het enige dat telt (o.a. @ Cees). Hulde aan de huisdichteres en haar vertaler!

  • 21/01/2009 om 07:43
    Permalink

    Raar,mooi,vreemd,boeiend.En een mooie vertaling!Ik zou graag de Nederlandse versie ook lezen…

  • 21/01/2009 om 10:43
    Permalink

    We want more! Moest ontzettend lachen om de tweede zin. Vraag me nu al 24 uur af wat er in het Nederlands staat. Had haar… gekost? Ze had er … over gedaan? Ze had het parcours in … afgelegd? etc. Anders gezegd: ik kan me geheel vinden in de wens van Suzanne.

  • 21/01/2009 om 12:27
    Permalink

    @Harrie / Suzanne; volgens mij moet je dan gewoon naar de voorstelling gaan ergens in A’dam, ergens deze maand, de 25ste geloof ik. Gratis vertalling? ja kom nou!

  • 21/01/2009 om 13:35
    Permalink

    Gratis vertaling, Cees? Het zal toch niet waar wezen dat Marius zich op het terrein van de literaire mystificatie begeven heeft? Ineens slaat de twijfel bij mij toe.

  • 21/01/2009 om 13:47
    Permalink

    Ah.. De Vorlesebxc3xbchne heeft een eigen site [Korte (sic) vreemde Proza: http://kortevreemdeproza.wordpress.com/

    @Cees: Je haalt me de woorden uit de mond! 25 januari in het Ostadetheater, en eigenlijk vind ik dat ze binnenkort ook eens naar Haarlem moeten komen.
    @Harrie: Nee, geen mystificatie – wel is het een inspirerend gezelschap, dus als je hier binnenkort vaker vreemde kortheid & korte vreemdheid aantreft weet je hoe het komt.

  • 21/01/2009 om 16:15
    Permalink

    Bloody brilliant, I must say…

  • 26/01/2009 om 18:30
    Permalink

    @Sonja: Langtermijnpolitiek van de gemeente Haarlem; beginnen met een babyklasje en die met zijn vijven langzaam toe laten groeien naar het stadsdichterschap.
    P.S. Je was het helemáál in de krant van zaterdag! En mooie foto ook nog eens.

  • 31/01/2009 om 19:13
    Permalink

    gelukkig dus dat de tekst tot lichte teleurstelling van de huisdichteres 2 keer toevallig uit de selectie is gevallen. in februari is alles anders maar goede kans dat hij in maart bij de Vorlesebxc3xbchne te beluisteren valt. let dan dus vooral op de tweede zin. en op van alles.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *