Ons zonnetje

In tuintjes, op terrasjes en balkonnetjes genoten vanmiddag jong en oud van hun najaarsbonus. Het zonnetje scheen.

Een allerbeminnelijkst zonnetje, dat zullen jullie met me eens zijn, zonder enige boze bijbedoeling; het wilde ons verwarmen (precies genoeg) en opvrolijken (zoveel het kon) en verder niks. Omaatjes knikkebolden bij hun kopje thee of advocaatje, katten knepen behaaglijk een oogje toe, in het park lieten meisjes zich liefkozen door de stralen, zo lang het kon.

Na een biertje bij Het Zwaantje pavohoveerde ik genoeglijk huiswaarts. Een grijsaard op een bankje in het Kenaupark stiet zijn buurman aan en zei, met een knipoog naar mij: “Die meneer boft maar, met dat zonnetje!”

Het was er duidelijk voor iedereen, dit lieve zonnetje, dat (zoals jullie weten) in werkelijkheid natuurlijk een kolossale bol gloeiend gas is met een diameter van meer dan 1.390.000 kilometer. Maar toch… het blijft óns zonnetje!

Arme, arme talen zonder verkleinwoordje!

.

3 gedachten over “Ons zonnetje

  • 18/09/2009 om 23:23
    Permalink

    In de lessen inburgering die ik geef heb ik de verkleinwoordjes behandeld. Ze vinden het helemaal geweldig en spreken graag in woorden als straatje, huisje, tuintje, en zonnetje! Ook heb ik ze uitgelegd dat dat ook kan met namen zoals Mariusje, Sylvia’tje, Suzanneke, etc.Dus gelukkig heb ik ze die liefdetaal geleerd!

  • 20/09/2009 om 23:35
    Permalink

    Van “allerbeminnelijkst zonnetje” naar ‘koperen ploert’ is op 20 september een kleine stap terug in de tijd. Maar het was het getal van 1.390.000 kilometer dat mijn aandacht trok. Maar daar stond het; op de eerste pagina van de WIKI, geen komma fout te bekennen ruim duizend keer groter dan de aarde, en in massa duidend tot de derde een miljard keer de aarde.

    Zo leerde ik dat de zon 99,86% van alle materie in ons zonnestelsel vertegenwoordigd. Zo blijft er slechts 0,14 % over voor alle andere hemellichamen, van reuzenplaneet tot zwerfkei. Als de zon de oude Bavo is dan is de aarde een halfje melk ergens halverwege de aarde en de maan. Aan dit, en al het ander dacht de grijsaard toen hij zei: “Die meneer boft maar, met dat zonnetje!”

  • 25/09/2009 om 15:54
    Permalink

    Weet je zeker dat Sylvia niet naast je liep!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *