Hete Zeep (seizoen 2)

Welkom in het tweede seizoen van Het Zwaard en de Vijf Sterren, de enige regionale soap zonder ondertiteling.

Even terug naar het draaiboek van 2007: in de laatste aflevering zagen wij hoe de wanhopige wethouder Han Nauwenburg, alias Bokito, zich uit het raam van de Gravenzaal stortte na het slikken van een overdosis haargroeimiddel.

Naar later bleek, werd zijn val gebroken door de verzamelde paparazzi van de Haarlemmer, het Haarlems Weekblad, het Haarlems Dagblad en de Schoter. Han Nauwenburg vindt zijn antidepressiva xc3xa8n zijn motivatie terug en hervat zijn werkzaamheden op het stadhuis: de woningproductie opstuwen, de stad verdichten en epileren, epileren, eindeloos epileren!

In de eerste minuut van de eerste aflevering ballen we drie jaar samen, want de late jaren nul zijn niet bepaald de meest bewogen tijden. Het Spaarne stroomt – stroomafwaarts, dan weer stroomopwaarts, en het college drijft op routine.

We zien de roodharige wethouder Helga van der Holen vlijtig blokken op de afkortingen in het zorgstelsel (WMO, KZZOGV, GGMW, de KUMONA-regeling, de wet KNIEZO, enz.). De charismatische burgemeester beantwoordt fanmail en poetst zijn ambtsketen, VVD-wethouder Van Delzen snoeit ontspannen in het ambtenarencorps. Aart Diegeval (PvdA) geeft leiding aan twee dorre grijsaards die met onuitputtelijk geduld het stedelijk groen in kaart brengen, tot en met de laatste kunstgrasspriet. (De camera zwenkt door het raam van Diegevals werkkamer naar buiten, waar rood aangelopen motorzagen overuren maken en monumentale beuken bij bosjes weerloos tegen de grond smakken.)

Verder heerst er rust in de stad. De Schoterbrug gaat open voor auto’s, de Waarderbrug gaat dicht voor auto’s, de Waarderbrug gaat weer open voor auto’s – kortom, de politiek doet zijn werk. Maar hoe traag de tijd ook verstrijkt, onafwendbaar nadert de uiterste houdbaarheidsdatum van deze even onwaarschijnlijke als stabiele coalitie: 3 maart.

Dan (het nieuwe decennium is nog maar een maand oud) barst de bom, nee, er barsten allerlei bommen. En granaten en landmijnen. ALLES KOMT SAMEN! Het faillissement van de lokale voetbalclub, Valentijnsdag, een Nieuwe IJstijd en de verkiezingsstrijd wekken zoveel commotie dat zelfs onbehandelbare GTST-verslaafden het niet zouden kunnen behapstukken!

De PvdA zakt naar min twee zetels in de peilingen en naar min zes als de Roodbroeken zo diep in het rood staan dat de club failliet gaat. Woedende fans achtervolgen Aart Diegeval door de besneeuwde stad. Listig heeft de wethouder het strooiplan aangepast; alleen hij kent de weg tussen de sneeuwduinen op de doorgaande wegen. Bovendien heeft hij uit hoofde van zijn functie het laatste vaatje strooizout geconfisqueerd. Als een Osama Bin Laden weet hij in het barre sneeuwlandschap keer op keer te ontsnappen aan zijn vijanden.

De charismatische burgemeester roept de noodtoestand uit maar wordt getroffen door een ramp waarin geen draaiboek voorziet: de boeketten rode rozen blijven maar komen. Geparfumeerde brieven, kleffe suikerharten en roze bonbons dringen zijn werkkamer binnen als kruiend ijs. Hij wordt ernstig belemmerd in zijn functioneren. “Fuck Valentijnsdag!” tandenknarst hij machteloos. De stad heeft hem nodig: er zijn sterke aanwijzingen dat er is geknoeid met de Haarlemse stemwijzer.

85% van de deelnemers krijgt het advies Forza! te stemmen.

De verkiezingsuitslag is verpletterend voor de coalitie. Op de ooit zo knusse verkiezingsavond in de Gravenzaal spelen zich taferelen af die je zou verwachten in het clubgebouw van de Hells Angels. De oude bestuurselite klit angstig bijeen in een hoekje. Een eeuwenoude kroonluchter sneuvelt; als de burgemeester charismatisch de rampencoxc3xb6rdinatie op zich wil nemen, klampt een zwaar opgemaakte vrouw zich aan hem vast. Haar decolleté is dieper en gevaarlijker dan menige zwarte ski-piste. “O muggenmeester, wij moeten nodig platen, muggenmeestertje. Ik ben Millijam… lijsttrekker van Fier op Haallem. Ik kom ook in jouw nieuwe kabinet.”

Die nacht droomt de burgemeester onrustig; op basis van de uitslag ziet hij maar één reële samenstelling voor het nieuw te vormen college: die ouwe schreeuwlelijk van Partij Spaarnestad met zijn 15.000 voorkeurstemmen, Tilda Boffmans van Groen Links, twee van die getatoeëerde jongens van Forza en dan Millijam van het decolleté.

Geradbraakt wordt hij wakker. 4 maart. Hij is grijs geworden. In één nacht. En hij moet naar het stadhuis. In paniek grijpt hij naar het dichtstbijzijnde potje haarverf van zijn punkdochter. Dat het geen charismatisch kastanjebruin was maar waterstofperoxide, dringt pas tot zijn verwarde brein door op het Verwulft.

“Geert! GEERT! Het is Geert Wilders!!”,  hoort hij krijsen en een dolzinnige menigte stort zich op hem.

(Cliffhanger – wordt vervolgd?)

Voorgelezen op 11 februari in het Patronaatscafé bij de laatste Broodkast met Ziggy en Marc

4 gedachten over “Hete Zeep (seizoen 2)

  • 12/02/2010 om 01:43
    Permalink

    Ik ben er helemaal klaar voor Marius! Laat 4 maart maar komen. Stemmen mag/kan ik niet maar de stemming zal mij niet ontgaan dankzij deze én voorgaande oppeppers. Muggenmeester…meesterlijk!

  • 12/02/2010 om 11:34
    Permalink

    @Cees: ere wie ere toekomt, ‘Muggemeester’ als betiteling van de Haarlemse burgemeester is een vondst van de huisdichteres – tot nu toe alleen voor intern gebruik bij ons thuis, maar hij kwam nu leuk van pas.

  • 13/02/2010 om 13:27
    Permalink

    Huisdichteres en RADA-redactie vormen een ijzersterke coalitie. Het is begrijpelijk maar jammer dat de PAVOHOVAHA zich niet in dit druistige verkiezingsgedruis heeft gestort

  • 14/02/2010 om 09:52
    Permalink

    PAVOHOVAHA is dan ook geen partij
    en een beweging evenmin
    PAVOHOVAHA is een gemoedstoestand
    te lang voor een mantra
    dat wel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *