Ballonnenoorlog

Peuter in schurkenstaat staart verveeld uit het raam, dat uitkijkt op een verlaten schurkenstraat. Niks te beleven. Peuter uit schurkenstaat kijkt omhoog en ziet 400.000 ballonnen aan komen zweven…

In de schurkenstaat van de peuter zijn de mensen bezig met zware dingen: zware metalen, zware industrie, zwaar water voor nieuwe kernreactoren, zwaar geschut voor de vijand. Voor bellenblazen is geen tijd, vliegers met fleurige linten gaan er niet op. In het noorden staat geen ballonnenfabriek.

Luchtballonnen komen maar heel soms, van over de grens, bij zuidenwind. Zoals vandaag, de hemel is er vol mee! De peuter in de schurkenstaat is niet te houden, smeekt zijn moeder wanhopig of hij buiten mag spelen in de schurkenstraat!

Zoiets zag ik voor me toen ik las dat Zuid-Korea de ‘ballonnenoorlog’ heeft hervat. Er zijn 400.000 propaganda-flyers verspreid. Die wapperen helaas niet allemaal aan hun eigen ballon. De ballonnen zijn ook van een ander type dan je hier in de feestwinkel koopt. Desondanks, het idee is briljant.

Heeft Noord-Korea trouwens geen luchtballonnenafweergeschut?

Meer ballonnen: onderstaande foto (met dank aan een trouwe RaDa-lezer voor de tip) is van de Zweedse fotograaf Erik Johansson, op wiens site nog veel meer leuks / onmogelijks te vinden is.

 

3 gedachten over “Ballonnenoorlog

  • 28/11/2010 om 15:20
    Permalink

    En dat terwijl Nena ons in de jaren tachtig al uitlegde dat van ballonnen ook wereldverschroeiende oorlogen kunnen komen, juist bij grensconflicten…

  • 28/11/2010 om 18:16
    Permalink

    Wat een Prachtige foto! Wilde dat ik mn inmiddels overleden Labrador Jandehond zo had kunnen uitlaten toen hij niet meer goed kon lopen….Echt..Aandoenlijk.

  • 29/11/2010 om 14:35
    Permalink

    Pas wanneer de N-Koreanen genoeg ballonnen aan elkaar kunnen knopen om daar vervolgens a la hond de grens mee over te kunnen zweven heeft zo’n actie pas echt nut.
    En nu wilde ik heel graag ook een foto laten zien van een hond aan een tros ballonnen. Het was het affiche van een film van een regisseur met wie ik ooit zwierig danste in Maloe Melo, een kroeg in de Leidse dwarsstraat in Amsterdam. Dat wist ik allemaal nog wel en ik wist ook nog dat hij Joost heette en na ijverig gegoogle kwam ik er achter dat hij Ranzijn heet (Oja!) en een bedrijf heeft dat,jawel, Zig Zag films heet! En dan valt alles toch weer leuk op zn plek. Die foto van die zwevende Jack Russel vond ik niet overigens…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *