Risicobeleving

De meeste jongeren zijn niet zo erg oud, als je er goed over nadenkt. Best jong eigenlijk! Dat durf ik wel te stellen in het algemeen. En verder heb je grote en kleine jongeren, dikke en dunne, domme en slimme, leuke en stomme, slome en actieve. Jongeren zijn – en dat wordt helaas te vaak vergeten – net mensen.

Al zullen jongerendeskundigen en puberbreinbollebozen dat in alle toonaarden ontkennen. Vandaag doen alle kranten hetzelfde veldwerk – journalisten trekken de koopgoot of de uitgaansbuurt in om jongeren te verschalken voor hun reportage over corona-risicobeleving. Met de buit gaan ze vervolgens buurten bij (ik neem NRC erbij) 1) een ontwikkelingspsycholoog, 2) een hoogleraar Entertainment Media and Social Change en 3) een hoogleraar communicatie en gedragsverandering.

Een beetje kriegel wordt de RaDa-reda er van. Het mooie vak Nederlands sterft een stille dood aan de universiteit en dit soort studies floreert? [ Ik heb het nagevraagd bij een hoogleraar Fossilisatie en Verzuring en volgens hem zijn dergelijke kribbige, reactionaire reacties niet uitzonderlijk onder geborneerde ouderen die met het verkeerde verkalkte been uit bed zijn gestapt].

Afijn, we hadden het over risicobeleving bij jongeren, die het corona-virus niet met het blote oog zien en het pas serieus zullen nemen als het muteert in een monster van saurische proporties. In het verlengde hiervan had ik zelf maandag een beangstigende ervaring.

Het was bijna donker en ik had de huisdichteres opgehaald van het station. Op het altijd drukke Staten Bolwerk zagen we twee joelende fietsers roekeloos vanaf de Noorderbrug vlak voor een autobumper langs oversteken. Het was een krankzinnige actie, die een nog krankzinniger vervolg kreeg toen ze direct na het bereiken van de overkant als twee ijsdansers zo eenparig begonnen aan een slinger terug naar de overkant. Die bereikten ze – miraculeus – ongeschonden, om nog voor het kruispunt wéér, tegen het verkeer in, naar rechts te zwenken. Wij keken vol afgrijzen toe, ongelovig, en bereidden ons voor op een of twee doffe dreunen en veel muhammara op het asfalt. We konden zien hoe ze hun zigzag een vervolg gaven op het Kennemerplein, spookrijdend op de linker autorijbaan en terugzwiepend naar de rechter. Was het een ‘challenge’? Welke pillen hadden die gasten gebruikt die de rijvaardigheid zó beïnvloedden? Hoe moest het zijn voor ouders als je 15-jarige zoon (daar was geen enkele fantasie voor nodig) zo aan zijn einde kwam? Of voor een bestuurder als ze op jouw voorruit landden?

Jongeren, ze houden geen rekening met de hartslag van ouderen. Sommige althans.

 

Uitzicht vanaf het terras de Oerkap (hopelijk voorlopig nog open)


 

3 gedachten over “Risicobeleving

  • 24/07/2020 om 13:39
    Permalink

    tja, als je om zes uur ‘s-ochtends het radionieuws gehoord hebt, weet je wat alle media in de loop van de komende dag zullen brengen / napraten / uitmelken etc.

  • 24/07/2020 om 14:12
    Permalink

    Van de overkill aan C-info heb ik inmiddels een punthoofd gekregen. Aan de lachgas snuivende jeugd met autorijbewijs ben ik nog steeds niet overleden cq overreden. Ach, deze 70minner voelt soms de jaren wat zwaar. De Oerkap bedreigd? Er bekruipt mij een sterk verlangen naar tijden waarin we nog de straat op gingen en een robbertje traangas gooien deden met de ME. Dodewaard is geen dode waard, en blokkeren van wapenfabriek Holland Signaal….de Kruisraket. En nu kunnen we de Oerkap niet veilig stellen, of de Lutkemeerpolder bij mij aan de overkant?

  • 24/07/2020 om 16:35
    Permalink

    @ Cees: Oerkap alleen bedreigd als alle terrassen weer dicht moeten – bestel de ME maar af!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *