Funda-mentalist

Geschreven voor Straatjournaal

Sinds de lockdown is er iets met mijn oren, lijkt het wel. Zijn ze beter geworden? Komt het door het contrast met de eerdere stilte en rust? Want ik ben niet langer auto-immuun. Bij het voetgangerslicht erger ik me als ik lang moet wachten op de grijze, zwarte en witte gevaartes die als één langgerekt brullend monster voorbijrazen. De meeste lijken ontworpen om tijdens Parijs-Dakar een onvoorzichtig overstekende neushoorn moeiteloos te pletten onder hun enorme banden.

In mijn eigen, volgeparkeerde straat is het lastig om ergens tussen twee bumpers een kiertje te vinden dat mij doorlaat. Schilderachtige pleinen en plantsoenen in de buurt worden permanent aan het oog onttrokken door een barrière van grijs, wit en zwart metaal. Hoe hebben we de auto zo groot laten worden, letterlijk en figuurlijk? Zo alomtegenwoordig? Steeds vaker voel ik me als een egeltje in een herfstig park dat bladblazers hoort naderen, in gesloten formatie.

En zo gebeurde het dat ik een drieste stap zette en mij op onbekend terrein waagde: de wondere wereld van Funda. Ik koos enkele gebieden in Overijssel waaraan ik goede herinneringen bewaar (grazende Lakenvelders, ijsvogeltjes, krentenwegge) en scrolde door het woningaanbod. Tinder, maar dan met huizen. Ze hadden 360º-foto’s (is dat bij Tinder al zo?) en ook bekeek ik video’s met een quasi-opgewekt pingelmuziekje, zo te horen door makelaars uit Hardenberg of Gramsbergen zelf gecomponeerd. Het vocabulaire maakte ik me spoedig eigen: berging, inloopdouche, vlizotrap, zadeldak, sfeergashaard, spoeleiland; met mogelijkheid tot hobbykamer / thuisbioscoop / sauna / B&B. En alles even karakteristiek, speels of sfeervol. Goed, bij Tinder adverteren ze ook niet met hun aambeien en psoriasis, maar toch… Zoveel perfectie had iets unheimisch.

We boekten twee overnachtingen in een hotel aan de Vecht en koppelden er een huizenbezichtiging aan. Ook over de N347 scheurden onophoudelijk grijze, zwarte en witte gevaartes. Die 8,5 miljoen Nederlandse personenauto’s moeten ergens rijden, dat snap ik, en ‘ons’ huis stond gelukkig in een rustige wijk. Héél rustig. Fraai parklandschap, meerdere vijvers. Werden mijn oren slechter of snaterden de eenden minder hard dan in Haarlem? Op gazons hielden geruisloze maairobots de grassprietjes op precies 14 millimeter. Alleen, waar hielden de bijbehorende mensen zich schuil? Ah, toch! Een montere zestiger met energiek grijs stekeltjeshaar veegde gele sierappels van de stoep. We maakten een praatje. Waren er behalve de sierappeloverlast nog problemen hier? Drugslaboratoria, kinderprostitutie, lachgaspatronen die in de groenbakken werden gegooid? Hij ontkende alles en wat die appels betrof, hij deed de stoep drie keer daags, soms ook voor de buren.

“Ik blijf hier in de living zitten en laat jullie alleen,” sprak de makelaar. Het belangrijkste is dat je je hart volgt.” Wij liepen braaf door het huis, dat er precies zo uitzag als op de site, maar dan zonder het pingelmuziekje. Niks mis mee. Behalve dan dat er niks mis mee was. ‘s Nachts droomde mijn vrouw dat die hele, steriele woonwijk in een keer over haar heen werd gezet en dat ze gevangen zat, als een wesp in een een omgedraaid ranjaglas.

De volgende dag schudden we het Funda-mentalisme maar lastig van ons af. Onwillekeurig taxeerden we de panden, percelen, opstallen, kavels, tweekappers en semibungalows langs de route. We passeerden ‘objecten’ in plaats van gewoon mooie of lelijke huizen. Het werd pas beter toen we de oevers van de Regge bereikten en de Lemelerberg beklommen. Voldaan namen we vervolgens (zonder voorlopig koopcontract op zak) de trein naar huis. Bij station Haarlem joegen grijze, zwarte en witte gevaartes elkaar op, zoals altijd. Maar de vele fietsers en voetgangers maakten het wel levendig. Het was een nuttige ervaring geweest, stelden we tevreden vast. En er is nog niks beslist.

Zoiets anders?


 

8 gedachten over “Funda-mentalist

  • 02/11/2020 om 21:55
    Permalink

    Gelukkig nog niets beslist
    Zwitserland was de egel
    Duitsland liet de egel leven
    Hou vol

  • 03/11/2020 om 11:55
    Permalink

    Is dit het vervolg op ‘zenuwmoot’?

    Wat die auto’s betreft: het zou natuurlijk al geweldig opknappen als ze niet allemaal grijs, zwart of wit (dat is trouwens al een paar jaar het nieuwe zwart) zouden zijn. Ik kan soms al een beetje blij worden van een babyblauwe fiat 500 of een auto in de kleur ‘duck-egg green’.
    Maar ja; de inruilwaarde van je auto, hè? Er is altijd een grotere markt voor het grijze gemiddelde. Dat dus niet alleen grijs, maar ook zwart of wit is.
    Ik geef toe: ik heb er één. Die is volgens de kwalificatie van mijn bloedeigen vrouw “hoerenrood”. Zij had “wijnrood” mooier gevonden, maar ik heb het ding gekocht voor wij getrouwd waren en zonder dat zij erbij was, helaas.

    Wat betreft verhuizen: ik voel met je mee, maar de enige èchte remedie die ik voor mezelf zie, is niet slechts verhuizen (ik woon al aan de rand van de Randstad en, hoewel midden in een stad, eigenlijk best goed), maar Nederland verlaten. Nee, als ik twintig jaar jonger was..

    Gelukkig ben ik al bijna 67. Ik denk dat ik nog wel twintig jaar voort kan in Nederland, zonder weg te zinken in volledige misantropie. Ik ben allang blij dat ik niet in de Verenigde Staten woon.
    Het kan altijd nòg erger.

  • 05/11/2020 om 11:34
    Permalink

    Ik stel voor dat jullie naar Lunetten verhuizen. Zowel huis als mens is hier van buiten lelijk en van binnen mooi, de omgeving is prachtig, en we kunnen zowel een wijkdichteres als een Domcentristisch verslaggever gebruiken.

  • 05/11/2020 om 13:25
    Permalink

    @Anna: het bieden kan beginnen! (Twee schrijvers voor de prijs van een!)

  • 06/11/2020 om 08:38
    Permalink

    Van Heemstede naar Friesland (via funda-zoektochten in Limburg, Drenthe, Overijssel en Groningen) en na een half jaar missen we alleen de duinen een beetje. Dan gaan we wandelen in de Kale duinen en missen we alleen het strand nog. Soms komen we wekenlang geen stoplicht tegen en ‘s morgens horen we alleen vogels en wat eigen geluiden. Went heel snel, maar we hebben ook wel het mooiste plekje van Friesland/Nederland/de wereld getroffen. Rustig doorzoeken tot je iets hebt gevonden waarvan jullie allebei meteen zeker weten dat je nooit meer weg wilt, geen enge gazonscheerders en onkruidwegspuiters als buren hebt en niet de eerste 10 jaar in een aflevering van Help mijn man is klusser woont .

  • 06/11/2020 om 09:04
    Permalink

    @Marianne: Het kan dus gewoon! Wij hebben inmiddels een huis waar we erg blij mee zijn. Wordt vervolgd.

  • 08/11/2020 om 09:49
    Permalink

    Hey Marius,

    Dan wordt het zeker het LemelerDagklad HA
    Waar gaan jullie naar toe?

    grt Jack

  • 08/11/2020 om 13:35
    Permalink

    @Jack: Warm. (Blijf het RaDa lezen, zolang het er is)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *