Meteen naar de inhoud

Midwinterbooster

Zeg ‘midwinterhoorn’ en ik herinner me een monotoon vertoog in een klein Achterhoeks museum dat we aandeden tijdens een wandeltocht.

De huisdichteres was ingedommeld ruim voor het chronologisch overzicht van heidense rituelen en traditionele speeltechnieken de 4e eeuw voor Chr. had bereikt, maar kwam prompt bij bewustzijn toen de gids vertelde dat het mondstuk (de ‘happe’) buiten het seizoen werd bewaard in jonge jenever. Of oude klare. Iets met drank, vanwege de antibacteriële werking.

Bij diezelfde gelegenheid mochten we ook proberen de hoorn enig geluid te ontlokken, waar ik ondanks verwoede pogingen geen kans toe zag.

En ik ken twee verder volstrekt normale, beminnelijke mensen tussen wie nimmer een onvertogen woord valt. Tot d’olde roop ter sprake komt. Dan opent zich tussen beiden (hij geboren in Saasveld, zij drie greppels verderop) een onoverbrugbare, sektarische kloof. Buitenstaanders moeten de tegenstelling niet proberen te begrijpen; wel staat vast dat iedere bemiddelingspoging even kansloos is als riskant.

Gisteren gebeurde het dat we bij de pont vier midwinterhoornblazers zagen staan. Drie mannen en een vrouw. Geen ensemble, want ze spelen solo, bij toerbeurt.

We maakten een vriendelijk praatje en lieten de pont zonder ons vertrekken. De optredens beginnen met de Advent en na Driekoningen moeten ze zich weer koest houden, dan moet het ergste duister zijn verdreven. De vier hoorden bij een vereniging uit Epe (de Veluwse Midwienterhoorn Bloazers). Terwijl er een blies, kregen wij een korte opfriscursus van de anderen.

Het gekke was, toen we er pal naast stonden, klonk het geluid niet bijster hard. Ook anderszins werden we niet bepaald omvergeblazen. Ik hoef er geen cd’tje van, laat ik het zo zeggen. De betovering overkwam ons pas later, toen we de IJssel en de N337 al waren overgestoken en in Wijhe liepen.

Daar hoorden we weer die klaaglijke tonen, die ons traag inhaalden en verder oostwaarts trokken. Het kostte geen enkele moeite ons 150 jaar terug te verplaatsen. Naar de donkerste maanden van een eeuw zonder elektrisch licht. Naar een eenzame boerderij of overbodig gehucht. En dat dan door de inktzwarte verlatenheid zulke weemoedige klanken van kilometers ver kwamen aanreizen door de stilte…

De olde rôep. Dat noem ik nog eens een booster!

P.S. Voor de serieuze student: deze site


 

5 reacties op “Midwinterbooster”

  1. Ook in Noord-Holland wordt de midwinterhoorn geblazen. Ik heb mijn van wilgenhout vervaardigde exemplaar jaren geleden tijdens een door de vereniging ‘Van hakken komt blazen’ georganiseerde cursus in Alkmaar gebouwd en thuis in Haarlem afgewerkt. Alle zes de natuurtonen blazen vereist nogal wat oefening. Mijn happe bewaar ik overigens droog…

  2. Marius (RaDa-reda)

    @Joost: Ik moet de MWH-Vereniging nog op het stukje wijzen en daarna verwachtte ik pas als op allerlei fouten te worden gewezen. Maar toen ik de Veluwenaren gisteren vertelde van de jenever, keken die ook wat bevreemd. Er was trouwens wel iets met jenever, dat weet ik zeker. Misschien het reinigen? En er waren natte en droge hoorns, maar dat staat er weer los van. Wat leuk dat jij er ook een hebt (gemaakt!). Volgend jaar jumelage? Een gastoptreden van jou hier in de tuin en dan Epenaren laten blazen van vanaf de Bavo, aansluitend op de Damiaatjes…

  3. Wat een mooie beschrijving na onze ontmoeting bij de pont Vorchten-Wijhe over de IJssel. De mooie klanken van onze midwinterhoorns zijn in goede aarde gevallen en bleken ruim over de IJssel nog te horen. Helaas is donderdag 6 januari (3 koningen) alweer de laatste dag om te blazen. Maar de happe gaat bij ons niet in de borrel. Wij gebruiken nog wel eens de borrel (voorkeur voor Beerenburg) om de keel te smeren. De 5de toon is dan beter haalbaar.
    Dank voor de toevallige ontmoeting en de blog.

  4. Marius (RaDa-reda)

    @Albert: Graag gedaan en hopelijk horen we jullie in de toekomst nog eens vaker, van dichtbij of van grote afstand. Leve de traditie!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.