Ga naar de inhoud

Zwart Kruis

Pret laat zich niet programmeren. Drie weken geleden schreef ik Voor-, nu- en napret, waarin ik mij verkneukelde over ons aanstaande bezoek aan Zwarte Cross.

Dit weekend was het dan zover. We gingen, ja, alleen (dat was niet voorzien) zong helaas het ‘Lux aeterna’ van Nadia Boulanger nog na in mijn oren. Zaterdag werd mijn moeder begraven, die na een onwaarschijnlijk kort ziekbed de maandagochtend daarvoor was overleden. De uitvaart was alles wat je ervan kunt hopen, maar tijd om het verdriet te laten bezinken was er nauwelijks geweest. Sylvia moest om 13 uur voorlezen op een van de vele podia; zes minuten – we hoopten er maar het beste van toen we om half tien de trein naar Lichtenvoorde namen. Die paar uur extra zouden we nog net trekken, schatten we in.

Op station Zutphen voegden we ons bij een lange kolonne festivalgangers. Voor ons op het perron liepen twee opzichtig mannelijke mannen in spijkerpak te lopen. Ja, zo moet je hier lopen, wisten we meteen. Wijdbeens. Alsof je crossbike ongemerkt tussen je benen weg is gedemarreerd. Alsof je de gangbare mannelijke attributen in je onderbroek hebt verzwaard met drie blikjes Grolsch.

We raakten vast een beetje in de stemming. Bij de halte van de pendelbus stond een toilettencomplex; van de urinoirs werd vrolijk gebruik gemaakt, met begeleidend commentaar waaruit een innige tevredenheid en gepaste trots klonk. ‘Je kan het maar beter kwijt zijn’ en ‘zo, die krat van gisteren is eruit.’ Ik had daar graag de rest van de ochtend gestaan, tussen deze plezierplassers, maar aan elke straal komt een eind.

In de bus was het geweldig! Wij waren de ielsten – samen net genoeg massa voor één zo’n man waarvan er veertig bijeen dromden. De sfeer was goedmoedig, jolig en kameraadschappelijk. We mogen eindelijk naar Zwarte Cross!!! Samengebalde voorpret! Hoewel ze nog geen crossmotoren of zwaremetaalmuziek hoefden te overstemmen was het geluidsvolume overdonderend – de meesten bestonden zo te horen voor 50% uit borstkas / klankkast. Voeg daar 30% blaas / biertank aan toe en je krijgt een idee. Wij zaten te glunderen.

 

Dat bleek achteraf het mooiste moment van de dag. Sylvia stond als laatste in wat een strak programma had moeten zijn van precies 45 minuten. Enfin, de andere voorlezers smokkelden er wat minuutjes bij en tegen de tijd dat zij ‘mocht’ barstte er op een belendend podium een act los. Dat het haar desondanks lukte om contact te krijgen met het publiek mag een wonder heten. Wat een prof!

Daarna doolden we nog even over het immense terrein met onze ‘artiesten’-armbandjes. ‘Jij ziet er dorstig uit’ riep een onbekende man tegen me en drukte me joviaal een bierblikje in de hand. We hadden daar kunnen blijven, samen met 65.000 anderen, maar nu het optreden was volbracht deden vermoeidheid en emotionele uitputting zich des te sterker voelen. We verlangden plotseling naar huis. Tegen de bezoekersstroom in verlieten we het terrein, met overal de slogan ‘Nøhlen is dodelijk’.

Nøhlen is ‘plat’ voor zeuren en klagen. Nee, dat gaan we niet doen de komende dagen. Wel onderzoeken wat nu nodig is. In rust en stilte.

 

 

P.S. Stukje uit 2017 over mijn moeder toen ze negentig werd.

14 reacties op “Zwart Kruis”

  1. Boudewien met Koudstaal

    Gecondoleerd met je moeder. Goed dat jullie haar dichtbij hebben gehaald voor de laatste periode. Nu het gemis, sterkte allebei.

  2. Brigit Kooijman

    Heel fijn dat de uitvaart zo goed verlopen is. Maar wat een plichtsbesef om de dag erna op/naast een podium te gaan staan…. Supermooie foto van je ouders. Ik zie nu dat je ook op je vader lijkt.

  3. Hanny Groenhart

    Wat een bizarre samenloop van omstandigheden Marius, maar wat zul je blij zijn dat je moeder de laatste maanden zo dichtbij woonde. Je hebt deze dagen mooi verwoord. Sterkte!!

    Hanny en Kees

  4. Gecontroleerd Marius & Sylvia.
    Wat een moedig optreden, nog afgezien van het besluit te gaan, nog afgezien van de omstandigheden.

  5. Marius Jaspers

    Dank, iedereen, voor het medeleven! Hier in het dorp hebben we een paar mooie, onverwachte reacties mogen krijgen van mensen die mijn moeder hadden leren kennen in de tien maanden dat ze hier woonde. Dat doet ons goed.

  6. Gecondoleerd met het overlijden van je moeder, Marius en Sylvia. Van – wat was het? – Oosterhout naar jullie dorp was al een hele reis en nu nog verder. Na Nøhlen veel rust en stilte gewenst.

  7. Lieve Marius en Sylvia,
    Gecondoleerd met het overlijden van jullie moeder/schoonmoeder.
    Wat een wonderlijke samenloop!
    Nu dan tijd voor rouw maar ook mooie herinneringen ophalen.
    Heel veel sterkte. Liefs Fredie en Beppie

  8. Joke Carola Binnerts

    Marius en Sylvia; ik had geen benul van wat zich ondertussen afspeelde/ had afgespeeld liefs en samen veel goeds gewenst, joke carola

  9. Marinus en Silvia gedoneerd met het overlijden van je moeder en schoonmoeder. Heel veel sterkte de komen de tijd.

  10. Ach, gecondoleerd, Marius en Sylvia. Wat goed dat je je moeder zo dicht bij je had gehaald!

    Ik wens jullie veel sterkte en rust.

    Don

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *