Meteen naar de inhoud

Columnini

Fastfood-potentie

Geschreven voor Straatjournaal, sept. ’22 Vraagje (multiple choice): Is ‘fastfoodpotentie’ A] Abnormaal verhoogde geslachtsdrift veroorzaakt door onmatige consumptie van bamiballen, hot wings van KFC en pizza aphrodisia? B] Het maximale gewicht aan frituurwaar dat iemand op levensbasis kan verstouwen voor hij gedotterd moet worden? C] Een term waarmee wordt aangegeven dat de markt voor een snelle (vette of zoete) hap in een bepaalde wijk nog niet is verzadigd? Ik kwam… Lees verder »Fastfood-potentie

HIHIhaHAhahi

Geschreven voor Straatjournaal (juli ’22) Er zijn van die dingen waar je zelden bij stilstaat, juist omdat ze onlosmakelijk deel uitmaken van je persoonlijkheid. Zo neem ik aan dat jullie weleens uitbundig lachen. (Roep nu eerst even op hoe je dat doet.) Want net als met lopen, praten, je neus snuiten of je handen wassen heb je daarin je eigen stijl. Ontwikkeld, veronderstel ik, zonder dat iemand je daar ooit… Lees verder »HIHIhaHAhahi

Leunstoelreizigers

Straatjournaal juni ’22 Karl May was er zo een: een ‘armchair traveller’. De bedenker van Winnetou en Old Shatterhand was zelf nooit in het Wilde Westen geweest. Dankzij een stapel naslagwerken en een levendige verbeeldingskracht kon hij de oortjes van zijn lezers laten gloeien. Daarvoor hoefde hij niet per se met een huifkar over een stoffige prairie te trekken en in een wigwam te slapen, met het risico te worden… Lees verder »Leunstoelreizigers

Bunker in ruste

Geschreven voor Straatjournaal mei ’22 ‘Is het geen snoepie!’ Deze vertederde uitroep ging niet over peuter, puppy of hangoorkonijn maar over een oorlogsmonument: het liefste bunkertje van Nederland. Degene die het meermalen zei het afgelopen jaar was een onbenullig en frivool persoon die luistert naar dezelfde naam als ik. Het snoezige bunkertje in kwestie staat bij Station Wijhe en als wij vrienden of familie afhaalden, stonden we altijd even stil… Lees verder »Bunker in ruste

Lieve moedige mensen

Straatjournaal april ‘2022 Kennen jullie Gerrie Hondius nog, beste Straatjournaal-lezers? Lang, lang geleden (toen Poetin nog gewoon een sportief robbertje judode om zijn agressie af te reageren) had Gerrie in deze krant de grappige strip Ansje Tweedehansje. De brave Ansje (stokkerige ledematen, vel over been, een neus als een soepstengel, de motoriek van een giraf met vier poten in het gips) probeerde er het beste van te maken in dit… Lees verder »Lieve moedige mensen

Geschiedenisles van de toekomst

Rond de 10e van elke maand moet ik een column inleveren bij Straatjournaal. De onderstaande wordt het niet in april; ik moest iets met de oorlog, het zinde me niet dat Poetin ons de Z had afgepikt en ik wilde niet het laatste restje hoop torpederen bij de lezers. Ik zocht een manier om het Goede te laten overwinnen. Ik had te veel twijfels bij de opzet, wist niet of… Lees verder »Geschiedenisles van de toekomst

Vieze ooms

Straatjournaal maart ’22 Hoeveel man- en vrouwuren hebben we de afgelopen maand als land besteed aan vieze ooms, geile neefjes en overlibidineuze grootvaders? Gniffelend, tut-tuttend, smikkelend en smullend bij praatprogramma’s, scrollend door click- en dickbait, krantencommentaren en analyses lezend, roddelend met vrienden en collega’s of zwaarwichtig discussiërend? Met dank aan #marcmarco&alibee en #datsneueKamerlid (lid!) Gijs van Dijk waarvan ik voor het eerst hoorde toen hij aftrad wegens ongespecificeerde groezeligheden in… Lees verder »Vieze ooms

What if?

Straatjournaal december ’21  “Ik doe niet moeilijk over een beetje pijn!” We zaten ‘s zomers buiten rond een houtvuur; de spreker, een vriend van mij, liet zijn uitspraak volgen door een dramatische pauze en keek suspense-verhogend de kring rond (spalkte hij zelf zijn botbreuken? Trok hij zijn eigen kiezen? Had hij zonder verdoving zijn appendix verwijderd?). En dan de anticlimax, met perfecte timing: “Ik slik gewoon een paar pijnstillers.” Dit… Lees verder »What if?

Vierders

Eerst even: Words and More gaat door morgenmiddag in het Badhuis. Het zou leuk zijn als we elkaar daar zagen. En dan nu mijn column voor het jubilerende Straatjournaal. Ik woon sinds een half jaar in een dorp in Overijssel en daar doen ze dingen anders. Ik voel me soms antropoloog. Pompoenen en kalebassen op een bankje in de voortuin, hoe moet ik dat duiden? Een vruchtbaarheidswens? Een aanstaand Halloween-ritueel,… Lees verder »Vierders

Jong en gesloopt

Straatjournaal oktober ’21 Zou je dan weer achttien willen zijn? Of achtentwintig? Ik mag het graag vragen, aan mijzelf of aan dertig- tot tachtigplussers die klagen over sleur, knellende sociale banden, te strakke steunkousen, slappe buikspieren of afnemende mentale en lichamelijke lenigheid. Zelf houd ik het in gezelschap bij een gemakzuchtig ‘grote gruwel, nee!’ En som dan lui een aantal kwalen op waar iedere gezonde jongere mee kampt. Aanloopproblemen van… Lees verder »Jong en gesloopt