Meteen naar de inhoud

Humeur

Geen daluur

Soms heb je het een en kort daarna het ander en soms zit er tussen het een en ander te weinig ruimte om de boel te ontklutsen of sorteren. Zondagavond in Zutphen hoorde ik Pianotrio no. 2 van Sjostakovitsj voor het eerst live uitgevoerd en de talloze keren dat ik het op CD beluisterde in verschillende uitvoeringen hadden me niet voorbereid op de overdonderende impact die het Trio Martinot zou… Lees verder »Geen daluur

Shockdown

Netherlands in shock as country enters lockdown. Had ik The Guardian echt nodig voor dit diepe inzicht? Buiten lijkt het of de baasjes voortgetrokken moeten worden door hun uitgeputte honden. Het kleurenspectrum is ingekrompen tot vijftig tinten grijs en zelfs de regendruppels kunnen de motivatie niet vinden om fatsoenlijk af te dalen naar dit gedeprimeerde land en zwabberen maar wat door de lucht. Ik hoor niemand meer zeuren over de… Lees verder »Shockdown

Avondklok

Ineens wilde ik gisteren een nachtwandeling gaan maken, nu het nog kan voor de avondklok ingaat. Zo kinderachtig! Want hoe vaak ben ik nog ‘s nachts buiten? En dan, wat is nacht nog in dit land? (zie Donker en Nightwalking) Mijn memorabelste nachtzwalk was zo’n zeven jaar geleden, toen ik op 28 december was uitgenodigd voor een jaarlijks bierfestivalletje in de Haarlemse rivierenbuurt. Met pubquiz en varieté; begonnen als familiegebeuren… Lees verder »Avondklok

Mimosa Pudica

In 2010 werd ‘gedoogregering’ Woord van het jaar, nipt voor ‘daggeren’. Daggeren? Wordt er nog druk gedaggerd dezer dagen? Dezer jaren? ‘DEggeren’ is/was de uitspraak van een wulpse dansstijl, waarbij de primaire geslachtsorganen een actieve rol opeisten. De RaDa-reda, preuts en nuffig, ook toen al, vond het jammer dat er geen Nederlands woord ‘daggeren’ bestaat (rijmend op ‘baggeren’). Iets van moedeloos doorploeteren door regen en natte sneeuw in de donkere… Lees verder »Mimosa Pudica

Zenuwmoot

Het was een RaDa-arme week… Bij gebrek aan zitvlees, rust in de donder en concentratievermogen. Er moest een verstrekkende beslissing worden genomen. Vrijwillig, dat wel, maar eigenlijk maakte dat het nog moeilijker. Gelukkig zou de beslissing samen met de huisdichteres worden genomen, met een statutaire meerderheid van twee stemmen, dat vereenvoudigde de zaak. Rationeel, neutraal zouden we voors en tegens tegen elkaar afwegen; ons uitputtend documenteren, laten informeren, onpartijdig advies… Lees verder »Zenuwmoot

Blinde vlekken

Deze week was ik tien minuten op vakantie in eigen stad. Ik moest iets ophalen in de thuiszorgwinkel in de Amsterdamstraat, bij de Amsterdamse Poort. Er waren drie wachtenden. De vrouw die geholpen werd, zocht een hometrainer en liet zich uit-en-ter-na voorlichten over… waarover níet? Van het materiaal van de stuurgrepen tot de kwaliteit van de riempjes van de toeclips. Het duurde en duurde. “Kan er ook een aanhangwagentje achter?”… Lees verder »Blinde vlekken

Feestje

Je trekt de gordijnen open en pfff… Is het zó’n dag? Je hebt bullshit en gullshit (foto links)! Ieder viert Bevrijdingsdag op zijn eigen manier, inclusief de meeuwen. De RaDa-reda probeerde er het beste van te maken (bewerkte foto midden en rechts) maar zag er toch een bedenkelijk voorteken in. Geheel ten onrechte, bleek. ‘s Middags vierde een vriendin haar vijfenzestigste verjaardag. Niet met een f*** the C*r*n*party maar een… Lees verder »Feestje

Fluorescentie

Het ‘Meisje met de parel’ had ooit wimpers! In haar eigen Gouden Eeuw had ze ooghaartjes en mettertijd (als door chemotherapie) zijn die opgelost. Wanneer waren ze voor het laatst nog met het blote oog zichtbaar? In 1750? 1850? Dankzij macroröntgenfluorescentiescanning (gaat het Nationaal Dictee nog door voor 2023?) zijn die verdwenen haartjes herontdekt, bij het onderzoek Meisje in de Schijnwerper. Nog iets, Vermeer beeldde het meisje af tegen een… Lees verder »Fluorescentie

(Even) doorpakken

Dat je energiek wakker wordt, fluks dit opruimt en flats dat wegpoetst – een klusje hier een karweitje daar en hop waarom dat niet ook nog meepikken, want je weet van wanten en aanpakken en zwiert door het ganse huis en als je toch bezig bent te surfen op je eigen momentum is het een kleine moeite om hatsekiedee holladiejee weg ermee appeltje eitje wat een daadkracht en nu doorpakken… Lees verder »(Even) doorpakken

Last Rose of Summer

Klein geluk had ik met jullie willen delen. Tijdens de ochtendwandeling kreeg ik oog voor de laatbloeiers en halfverwelkten in de perken. Met hun eigen wanhopige schoonheid. The Last Rose of Summer, zogezegd, zoals in het gedicht van Thomas Moore (1779-1852). . . Dit is de eerste van de drie strofes:   ’Tis the last rose of summer       Left blooming alone;    All her lovely companions       Are faded and… Lees verder »Last Rose of Summer