Ga naar de inhoud

Humeur

Cultureel compatibel

‘Culturele compatibiliteit met de Nederlandse samenleving’? Zou Thierry die kreet zelf hebben bedacht? Ik kwam ‘m tegen in een overzicht van de verkiezingsprogramma’s rond het thema migratie (Trouw 28-10). Zonder die ‘culturele compatibiliteit’ moet je hier niet aankloppen, is de gedachte. Het zette mij prompt aan het denken over mijn eigen (in)compatibiliteit: ben ik zelf ook niet wat de Engelsen noemen a square peg in a round hole? Of andersom,… Lees verder »Cultureel compatibel

Custom-kudde

Als stadsmens in transitie heb je zo je eigen voorstellingen van de moderne veehouderij. De enige fokstier in mijn bubble was Herman. Ik lichtte net zijn doopceel even voor de zekerheid en schrok. Een transgender stier?!?!? Het was een verlezing – Herman was de eerste transgene stier (dwz met een stukje ingebouwd menselijk DNA). Hij vertrok in 2004 naar de eeuwige graasvelden en sindsdien heb ik de ontwikkelingen niet meer… Lees verder »Custom-kudde

Ongedurigheid

Het afgelopen weekend was ik nog behoorlijk gedurig. Inschikkelijk, monter, volgzaam, gedwee, aangepast. Drie dagen werd er zorgeloos gepinksterd. Ik had vrede met de wereld zoals die door anderen in de voorbije eeuwen voor mij was ingericht en kon mij prima vinden in de wetten en codes van het maatschappelijk verkeer. Maar ‘overnight‘ (de wetten en codes waren bij mijn weten niet veranderd) pleegde Ongedurigheid een coup. Waarna dinsdagochtend alles… Lees verder »Ongedurigheid

Nattigheid zonder narigheid

Zaterdagochtend, ik bracht de huisdichteres naar het station. Zij was gekleed op de heersende weersomstandigheden – lange periodes met harde regen met tussendoor periodes met nog hardere regen en het geheel rijkelijk besprenkeld met extra druppels. Lekker dan! Bij verzorgingstehuis Het Weijtendaal rollatorde ons een oud vrouwtje tegemoet. Rood jack, capuchon op. Geef die stakker een limousine met privéchauffeur dacht ik meewarig, maar al van verre riep ze ons monter… Lees verder »Nattigheid zonder narigheid

Onbestemd

Om bij mijn eigen afspeellijsten te komen, moet ik eerst de muzieksuggesties wegscrollen die Spotify mij opdringt. In het gunstigste geval ergerniswekkend (opgedrongen vrolijkheid, noodzakelijke ontspanning of herfstmelancholie, stemmingsetiket A7, M14 of T9 uit hun grote jukebox), maar speciaal deze week voelt hun bemoeienis als een ongewenste intimiteit. Maandag verloor ik een goede vriend; het overlijden kwam niet onverwacht en ik kon gelukkig nog op bezoek in het hospice. Maar… Lees verder »Onbestemd

Geen daluur

Soms heb je het een en kort daarna het ander en soms zit er tussen het een en ander te weinig ruimte om de boel te ontklutsen of sorteren. Zondagavond in Zutphen hoorde ik Pianotrio no. 2 van Sjostakovitsj voor het eerst live uitgevoerd en de talloze keren dat ik het op CD beluisterde in verschillende uitvoeringen hadden me niet voorbereid op de overdonderende impact die het Trio Martinot zou… Lees verder »Geen daluur

Shockdown

Netherlands in shock as country enters lockdown. Had ik The Guardian echt nodig voor dit diepe inzicht? Buiten lijkt het of de baasjes voortgetrokken moeten worden door hun uitgeputte honden. Het kleurenspectrum is ingekrompen tot vijftig tinten grijs en zelfs de regendruppels kunnen de motivatie niet vinden om fatsoenlijk af te dalen naar dit gedeprimeerde land en zwabberen maar wat door de lucht. Ik hoor niemand meer zeuren over de… Lees verder »Shockdown

Avondklok

Ineens wilde ik gisteren een nachtwandeling gaan maken, nu het nog kan voor de avondklok ingaat. Zo kinderachtig! Want hoe vaak ben ik nog ‘s nachts buiten? En dan, wat is nacht nog in dit land? (zie Donker en Nightwalking) Mijn memorabelste nachtzwalk was zo’n zeven jaar geleden, toen ik op 28 december was uitgenodigd voor een jaarlijks bierfestivalletje in de Haarlemse rivierenbuurt. Met pubquiz en varieté; begonnen als familiegebeuren… Lees verder »Avondklok

Mimosa Pudica

In 2010 werd ‘gedoogregering’ Woord van het jaar, nipt voor ‘daggeren’. Daggeren? Wordt er nog druk gedaggerd dezer dagen? Dezer jaren? ‘DEggeren’ is/was de uitspraak van een wulpse dansstijl, waarbij de primaire geslachtsorganen een actieve rol opeisten. De RaDa-reda, preuts en nuffig, ook toen al, vond het jammer dat er geen Nederlands woord ‘daggeren’ bestaat (rijmend op ‘baggeren’). Iets van moedeloos doorploeteren door regen en natte sneeuw in de donkere… Lees verder »Mimosa Pudica

Zenuwmoot

Het was een RaDa-arme week… Bij gebrek aan zitvlees, rust in de donder en concentratievermogen. Er moest een verstrekkende beslissing worden genomen. Vrijwillig, dat wel, maar eigenlijk maakte dat het nog moeilijker. Gelukkig zou de beslissing samen met de huisdichteres worden genomen, met een statutaire meerderheid van twee stemmen, dat vereenvoudigde de zaak. Rationeel, neutraal zouden we voors en tegens tegen elkaar afwegen; ons uitputtend documenteren, laten informeren, onpartijdig advies… Lees verder »Zenuwmoot