Ga naar de inhoud

Literaria

Book abuse

Mijn e-reader is in onbruik geraakt. Hij mag nog wel mee op vakantie, maar hier thuis op de bank lees ik (uitzonderingen daargelaten) liever van papier. Met een vakkundig vervaardigd boek is dat een groot genoegen. Maar vooral met moderne paperbacks heb je af en toe veel te stellen. Sommige vlijen zich behaaglijk op je schoot en beginnen te spinnen, zoals het hoort. Andere verzetten zich of prikken scherp door… Lees verder »Book abuse

Kleurenlit

Op het Haarlemse Boekengala *** sprak ik met de vrouw van een Haarlemse schrijver (‘the great and the good’ wil je zien op zo’n avond of tenminste hun partners). “Heeft hij het heilige vuur nog?” overstemde ik Vic van de Reijts daverende disco-circus. “Is ie met iets nieuws bezig?” Het was geen literaire spionage, ik ken haar en haar schrijfman net genoeg om zoiets te kunnen vragen zonder indiscretie. Het… Lees verder »Kleurenlit

Tweeëenheid

Gisteravond was de voltallige eenpersoons literaire RaDa-reda bij de tweede uitreiking van de J.M.A. Biesheuvelprijs, die werd toegekend aan Marente de Moors bundel Gezellige Verhalen. Iedere schrijver die het afgelopen jaar een boek met kort proza had uitgebracht was uitgenodigd voor de huldigingsceremonie in het Lloyd Hotel, dus dat Haarlem (San Bos, Sylvia Hubers, Joubert Pignon) naast de cheque greep was geen daverende deceptie. En vooropgesteld, alle inspanningen om het… Lees verder »Tweeëenheid

Hier moet ik ingrijpen

‘Stap achterop, dan rijden we ons te pletter,  sprak Michonis, met het pistool achter Frisia’s rug. Hij wees op zijn motorfiets, naar het plaatsje achterop, dat met hem aan het stuur zou worden uitgespaard.Het is een klein plaatsje, dacht Frisia, ik zou me onderweg ook in mijn eentje naar achteren kunnen laten vallen, dan sterf ik in ieder geval zonder hem. Maar ze verwierp deze gedachte want ze wilde nog… Lees verder »Hier moet ik ingrijpen

Onbegrijpelijk

Ik denk niet dat mijn achterburen per se vreemder en onbegrijpelijker zijn dan de meeste andere mensen. Als ik dat soms toch denk, komt het alleen doordat ik vanaf mijn bovenverdieping een beter zicht heb op hun doen en laten. Jarenlang werden die statige huizen bewoond door eenzame, lichtschuwe figuren, die hun afgebladderde, klemmende keukendeur uitsluitend open deden om koffieprut of kattenbakstrooisel in de vuilnisbak te doen, maar verder zag… Lees verder »Onbegrijpelijk

Lijden met Auden

De zeer dierbare collega (65) die vorige week overleed, kende ik nog geen zes jaar. Bij onze eerste ontmoeting hadden we het over een vertaalproject waar hij op school mee bezig was. Hij viste een kopie uit een bureaulade met drie gepubliceerde Nederlandse vertalingen van Musée des Beaux Arts van W.H. Auden. Thuis bekeek ik ze en aan alle drie schortte wel wat. Hetzelfde geldt voor de vertaling die ik… Lees verder »Lijden met Auden

Kilolezen

Gisteren haalde ik bij de Kennemer Boekhandel ruim anderhalf pond verse Haarlemse boeken: Huil maar, ik wens je uitstel toe, verhalen van Joubert Pignon (220 gram), De Onderwaterzwemmer van Thomése (370 gr.) en De halfbroer van Nicolien Mizee (240 gr.). Dat laatste heb ik inmiddels uit. Ik vond het minstens even goed als de beide voorgangers (Voor God en de Sociale Dienst en Toen kwam moeder met een mes) en… Lees verder »Kilolezen

Nachtzwalken

Soms kan alleen al de titel van een boek je begeerte wekken: Nightwalking – a nocturnal history of London. Het bleek een stevig, geleerd boek, geschreven in een zuivere, zij het soms weinig lichtvoetige stijl. Literair criticus Matthew Beaumont onderzoekt hoe men door de eeuwen heen aankeek tegen schimmige types die zich na de avondklok op straat ophielden – noctivagants en noctambulists, zoals ze worden aangeduid. Dat de autoriteiten nooit… Lees verder »Nachtzwalken

Giro Giro Tondo

Een veel te groot onderwerp voor één vluchtig dagkladje, maar goed, we zien wel hoe ver we komen. Een classica vertelde mij in het café dat ze nog vaak met weemoed terugdacht aan de hoorcolleges van Ilja Leonard Pfeijffer. En had ik Giro Giro Tondo al gelezen? Ik deed, alvorens te antwoorden, een spoedrondje onderdrukking: hooghartige grimas, opkomende uitslag rond de navel, uitvalsverschijnselen in de kruisstreek en seriële krampjes in… Lees verder »Giro Giro Tondo

Leesbevordering

Iemand had een kloek boek in de trein laten liggen. Vergeten, dacht ik eerst. (Het is mij niet vaak overkomen, maar het lijkt mij de beste graadmeter van literaire waardering: ga je een verloren boek opnieuw kopen om die laatste 150/100/50/15 bladzijden alsnog te lezen, of omdat je het zo goed vindt dat je het per se in de kast wilt hebben?). Het was Emoticon van Jessica Durlacher, met het… Lees verder »Leesbevordering