Meteen naar de inhoud

Literaria

Eindelijk volstrekt alleen

Leuk, dacht ik op pag. 245 van Eindelijk volstrekt alleen, Wiener schrijft over de Lorentz-scoop, de schoolkrant van het Lorentz Lyceum en de literaire rivaliteit met zijn vriend Wim Aaij, een rivaliteit die onder meer de poëtische jeugdzonden opleverde waar Harrie een RaDa-prijsvraagje aan ophing (zie ook hier en hier). Dat was dus leuk, maar verder… Eerder heb ik hier blijkgegeven van mijn bewondering voor Wieners boeken (‘romans’ noemt hij ze… Lees verder »Eindelijk volstrekt alleen

Literair Uitzendbureau

Ik kijk in de kaartenbak van het Literair Uitzendbureau. “Kan ik u van dienst zijn?” vraagt de juffrouw achter de balie. “Ja, ik heb een pittige klus aan te besteden. Ik zoek iemandvoor een familiekroniek. Vijf generaties of meer… het moet een dikke pil worden. 600 bladzijden minimaal.” “Uw eigen familie gaat het om?” “Het moest er maar eens van komen, vond ik.” “Dat gaat zeker lukken, meneer. We hebben… Lees verder »Literair Uitzendbureau

Angstaanjagende speeltjes

Ik werd gestolen door de zigeuners. Mijn ouders stalen me meteen terug. Toen stalen de zigeuners me opnieuw. Dat ging zo een tijdje door. Het ene moment lag ik in de huifkar aan de bruine tiet van mijn nieuwe moeder te zuigen, het volgende zat ik aan de lange eettafel te ontbijten met een zilveren lepel. Het was de eerste dag van de lente. Een van mijn vaders zat te… Lees verder »Angstaanjagende speeltjes

Stemmen uit een stille stad

De laatste keer dat in Haarlem de doodstraf werd voltrokken, was in 1829. Op het schavot van het stadhuis stonden booswichten Jan Zuidervaart en Hendrik Dirk Borgholtz gereed om opgehangen te worden.*** Zij ‘hadden reeds de vertroostingen van de godsdienst genoten’ toen bleek dat aan de galg het windrad ontbrak. Door de goede zorgen van de stadsarchitect werd dit essentiële onderdeel alsnog aangebracht. Daarna had de executie plaats onder het… Lees verder »Stemmen uit een stille stad

Winkeldagboek 2

Enige tijd geleden publiceerde Margot Klompmaker in Grote broer het HD een mooie, van weemoed doortrokken artikelenreeks over Haarlemse antiquariaten. Ik moet bekennen dat ik zelf weinig doe om de branche de steunen; ik koop mijn boeken liever vers en ik ben meer zoekmaker dan verzamelaar. Het enige antiquariaat waar ik (in het kielzog van de huisdichteres) weleens kom is Hinderickx en Winderickx in Utrecht. In 2003 publiceerden de beide eigenaren het… Lees verder »Winkeldagboek 2

Schimmen

In Almere is het goed parkeren. Beter dan in Haarlem. Ze hebben in Almere ook meer rode fietspaden en crèches en Praxissen. En ze kennen een ander soort verkeerscirculatie dan wij, zonder bizarre omleidingen en met echte rijdende auto’s. Toch is er een minpunt. Je bent altijd maar in één Almere tegelijk en dat is het Almere van 2007. En straks dat van 2008. Dat is hier beter geregeld! De… Lees verder »Schimmen

Jury zonder zin?

Kauwen jullie er eerst zelf maar even op: ‘Al stond in het centrum van het huis een kachel als uit de machinekamer van een stoomschip en stortte ik deze vol kolen en hout uit het bos, ze verspreidde geen warmte, -zoals er ook van mij, volgestort met het witte water van de firma Bols, niet echt meer iets constructiefs uitging.’ Bovenstaande zin is door de redactie van het literaire tijdschrift… Lees verder »Jury zonder zin?

Busken Huet

‘The past is a foreign country, they do things differently there.’ Met dit citaat van L.P. Hartley (uit ‘The Go-Between’) introduceerde Olf Praamstra gisteravond zijn lezing over Conrad Busken Huet (1826-1886),   van wie hij onlangs een kloeke biografie publiceerde. Ik heb pas 150 van de 900 pagina’s gelezen, maar dat aspect van Praamstra’s boek (dat een veel breder bereik heeft dan enkel het leven van de omstreden dominee / gevreesde… Lees verder »Busken Huet

Al Galidi

“O, wat genieten ze ervan om iemand straf te geven. Zestraffen zonder haat, zonder woede. Ze straffen omdat ze denken dat het goedis.” De Iraakse dichter Al Galidi heeft zo zijn buik vol van hetNederlandse ambtenarendom dat hij ons land verruilt voor België. NRC publiceerde gisteren (5-6-’07) een lang interview afgenomen tijdens zijn treinreis naar Antwerpen: “Het generaal pardon is voormij als een massage voor een dood lichaam.” Het afscheidsrelaas… Lees verder »Al Galidi

Schaakprobleem

De voltallige eenpersoons hoofdredactie is met succes aangevallen door (conservatieve schatting) een kleine miljard anti-RaDa bacillen. Veel geproest en weinig geschreven derhalve; vandaag alleen een gek schaakprobleem dat ik al bedlezend tegenkwam, met een ietwat gekunstelde positie. Wit aan zet. Degene aan wie het was opgedragen (een stadgenoot, stadgenoten!) schreef de maker uit erkentelijkheid: ‘Ik sta versteld dat het u gelukt is om aan een tenslotte gegeven figuur een dergelijke… Lees verder »Schaakprobleem