Uncategorized

Aan de bril

Bij Hans Anders of Pearle was ik nog niet geweest, maar ik had al wel een leesbrilletje in een la liggen. Voor incidenteel gebruik, tijdens de schemering of als de krant ineens gezet bleek in een microscopisch lettertype. Soms doen ze dat, voor de afwisseling. Nou ja, zo leek het de laatste tijd en dan had ik aan mijn +1 steun genoeg. Ik weigerde mijzelf desondanks tot de brildragers te… Lees verder »Aan de bril

In het bos

‘Stop met hoesten, dan houdt corona op.’ Ik stond paf. Dat ik daar zelf niet opgekomen was… En dat er – bijna twee jaar na Wuhan – een briefje langs een modderig bospad voor nodig was om de wereld op dat idee te brengen. Want ga maar na, als niemand meer hoest… Knap virus dat zich dan nog kan verspreiden, in alle varianten tussen delta en omega. Wat ik me… Lees verder »In het bos

Spit

Binnenkort wordt de gewone dienstverlening weer hervat, leve het Dagklad! De afgelopen dagen had ik spit. Het RIVM moet nog een definitieve diagnose stellen, maar het voelde of mijn wervels in de verkeerde volgorde in de kolom waren gezet (waren het mijn eigen wervels eigenlijk wel?) en dat dan een ploeg ongeschoolde ongemotiveerde minimonteurs van binnenuit probeerde het een en ander te repareren, zo goed en zo kwaad al het… Lees verder »Spit

Paalzitter

Wat nou?! Heb ik iets van je an? Kijk naar je eigen! (Maar wie zal zeggen wat er in deze paalzitter bij station Wijhe omging) Ik geef alle onderstaande suggesties graag voor een betere: Ik had me er qua comfort ook meer van voorgesteld, moet ik bekennen… In de brochure zag het er veel ruimer uit. Een helicopter view, dat schijnt tegenwoordig erg in de mode te zijn. Voor Epke… Lees verder »Paalzitter

Stof tot nadenken

Sorry, mijn onderzoeksjournalistieke gedrevenheid gaat niet zo ver dat ik deze textiele zakdoek heb betast om vast te stellen of hij van katoen, linnen of satijn was. Hoe dan ook, er zijn dus nog mensen die dit klassieke model bij zich dragen (gestreken, gesteven, keurig opgevouwen?) en soms verliezen. Hij lag vorige week -serieel overreden – bij het Van Dedemplein hier ter dorpe en trok mijn aandacht door zijn kleur… Lees verder »Stof tot nadenken

Snelweg

‘Een reis is een hallucinatie.’ Met dit citaat uit The Third Policeman begint Rob van Essens schitterende roman Miniapolis, waar ik het vandaag nog niet over wil hebben. Wel over de snelweg. De snelweg is voor een kleine tien miljoen Nederlanders een alledaagse ervaring, om niet te zeggen hun biotoop, waar ze slechts noodgedwongen over nadenken – als het verkeer hapert of vastloopt (het kan nog erger: in Concrete Island… Lees verder »Snelweg

Zelfpromotie

Goed, over zelfpromotie. In den beginne was er het Boek. Met die geweldig leuke presentatie. De thuiswedstrijd, zeg maar. En wat een voldoening om het eindelijk in handen te hebben, in al zijn glimmende pracht. Er verscheen een recensie in het HD (mwah…) en een in Straatjournaal van iemand die het echt gelezen en begrepen had. Een aantal dagen baadde ik mij in de warme gloed van het auteurschap. Die… Lees verder »Zelfpromotie

Nog 16 uur?

Gisteren sprak ik een man die Ulysses aan het herlezen was, de 24 uur van Leopold Blooms omzwervingen door Dublin op 16 juni 1904, in achttien episodes / ruim 900 pagina’s. Voor wie dat wat veel lijkt… Gisteren verbleef ik acht uur in Haarlem, voor boek-/zelfpromotie (waarover binnenkort meer) en om een paar boeken te bezorgen. Ik arriveerde rond het middaguur. Naar de Eksterlaan (in Noord) en terug maakte ik… Lees verder »Nog 16 uur?

Drenkeling

Soms woelt en wroet en krioelt het leven maar egoïstisch door, zonder consideratie met de Dagklad-redactie die er naarstig naar streeft het een en ander vast te leggen en als het even meezit ook nog ‘een plekje te geven’, zoals ze dat graag noemen. Zo ook vorige week. Geen slechte week, integendeel. Dus vanochtend (bij het krieken van de koffie) zat ik gereed om de redactionele werkzaamheden eens krachtig ter… Lees verder »Drenkeling

Schalers

Een ‘penetrante rioollucht’ in de opvangtenten en urinoirs ‘vol met urine/bruine drab’, signaleert een GGD-rapport. Welkom in Ter Apel, welkom in Nederland. Beschamende toestanden, want – hoe gaat dat? – na de crisisopvangcrisis in 2016 is de noodopvang (bij gebrek aan crises) afgeschaald. Vergelijkbaar: het Isala Ziekenhuis in Zwolle kan de coronadruk nu al niet meer aan. De efficiëntie is hoog, de overcapaciteit minimaal. ‘Onder normale omstandigheden functioneert de ziekenhuiszorg… Lees verder »Schalers