Raamvisite

Er is iets moois aan het groeien tussen de lokale bouwcontainers en de RaDa-reda (Zie ook hier). Mijn fototoestel begint tegenwoordig al te steigeren als ik er een nader. Soms valt het vies tegen – niets dan puin, geknakte schrootjes, tengels en versmaad laminaat.

Maar vanmiddag bij de Schotersingel (waar een zomerse sfeer heerste) zag ik een afgedankt raam tegen de roestige containerwand leunen. Barsten in het glas zorgden voor cubistische effecten à la Braque.

 

 

Zo ziet het eruit met lijst (en scharnieren).

 

 

Zonder lijst (en troep op de voorgrond) houd je dit over:

 

 

En als bruin niet je kleur is, valt daar met handige software wel een mouw aan te passen.

 

 

Als RaDa-fan kun je bij nieuwe stukjes een mailtje krijgen via Subscribe2 (menu)

Harde hints

Fruittelers in de Betuwe zullen naar verwacht de komende week met bladblazers en rieken alle bloesem uit de boomgaarden verwijderen teneinde dagjesmensen te weren. De maatregel ligt in het verlengde van het besluit van bollenkwekers om eerder dan gebruikelijk over te gaan tot het ‘koppen’ van tulpen en hyacinten, nadat de omgeving van de Keukenhof in het paasweekend onaangenaam werd verrast door een invasie van binnenlandse toeristen.

Een ‘intelligente lockdown’ blijft een kwestie van passen en meten. Waar niet verboden wordt, moet gestuurd. Zo overweegt Texel inmiddels alle lammetjes vóór vrijdag naar het abattoir te sturen om op die manier opdringerige stedelingen weg te houden bij de weilanden.

Ook tienduizenden pleziervaarders en waterrecreanten krijgen van de autoriteiten aanstonds een zetje in de gewenste richting. In menige sloep en kano zitten opvarenden te dicht opeen, constateerde de waterpolitie. Momenteel is daarom intensief overleg gaande met de waterschappen om het peil in de Amsterdamse grachten en het IJ te verlagen tot 8 cm. Drooglegging van het IJsselmeer lijkt voorlopig nog niet aan de orde.

Ten slotte Staatsbosbeheer. Dat voert het kapprogramma van de Hoge Veluwe gefaseerd uit, afhankelijk van de aantallen natuurliefhebbers die hardnekkig blijven komen. “We zijn begonnen met 30% van het totale bosoppervlak, bij wijze van hint,” aldus houtvester Karst Aksma. “Liever laten we bomen natuurlijk staan. Maar het hoort bij de opvoeding van het publiek. Het is nu echt aan de mensen zelf. Wij gaan zo ver als nodig is.”

P.S. Een aangename verrassing voor de huisdichteres vanmiddag. Bij ons fietstochtje naar Vijfhuizen zagen wij in de verste verte kleurige banen in het landschap. Ze demarreerde richting horizon, als Marianne Vos in haar beste dagen! En zo kreeg de geboren Sassenheimse dit jaar toch nog haar bollenshow.

 

 

 

De abonneeservice van het RaDa loopt nu alleen nog via Subscribe2 (menu)

Pommadeur

Een pommadeur ben ik nooit geweest, maar vanochtend stond ik (na meer dan zestig jaar nonchalance op het gebied van haarverzorging) op het punt me te bekeren / pommaderen.

Na vier weken in quarantainekloffie (sloffen, dikke wollen sokken en slobbergoed) was vandaag de dag voor een eendaagse trendbreuk: mijn moeder werd 93 en we wilden op de koffie met gebakjes van bakker Bijman. 30 minuten liefst, bij wijze van hoge uitzondering. Dus dan ook maar op mijn paasbest / ma’s best! Ik bevrijdde mijn chique, groene kostuum alvast uit de kast. Een broek met een vouw, dat was lang geleden! Na het douchen (dat had ik naast het hoogfrequent handenwassen nog wel bijgehouden de afgelopen tijd) merkte ik dat een ongekend fanatisme zich van mij meester maakte.

Mijn deo-roller was amper te stuiten en overschreed de okselzones met onmiskenbare gretigheid. Ik leek aan een soort huidhonger te lijden, maar dan met cosmetica. Waar was de bodylotion als ik ‘m nodig had? Soigneer mij, soigneer mij, smeekte het hele lichaam. Of was het de geest die smeekte? Een in elke vezel perfect verzorgde, knappe man moest ik worden, met alle middelen die tot mijn beschikking stonden. Dat bleken er bar weinig. Na het scheren wilde ik de wangen deppen met after-shave (helaas niet in mijn assortiment, ik gebruik die troep nooit) en toen ik een kam had gevonden, was daar ineens dat woord: pommade!

Niet het product zelf natuurlijk. Voor mij was pommade iets uit de vijftiger jaren (met Old Spice), maar de moderne man blijkt te pommaderen dat het een lust is, zie ik net. Afijn, ik ben weer thuis, dat groene pak is herenigd met zijn knaapje en ik ga geen hutkoffer met skincareware aanschaffen. En die 30 minuten werden als vanzelf twee uur, want zo gaan die dingen.

 

Spandoek bij de Kleverlaan over de veilige afstand. Liefst zou ik er in de woonkamer van mijn moeder ook een ophangen (desnoods tussen ons in). Maar het gaat steeds beter!

Bericht bij nieuw RaDa-stukje? Ga naar Subscribe2 (menu)

Perspectief

Een buitenaards wezen maakt voor zijn scriptie antropologie een studie van de mensheid tijdens de ergste mondiale crisis sinds WO2. Om het behapbaar te houden, heeft hij mij als ‘casus’ gekozen en maakt de balans op van de eerste vier weken sinds het ingaan van de door de overheid afgekondigde beperkende maatregelen.

In zijn rapportage meldt hij dat RaDa-man zelf geen symptomen van ziekte vertoont, op licht geïrriteerde ogen van de hooikoorts na. RaDa-vrouw is eveneens gezond. De dagen verlopen volgens een vast patroon. ’s Ochtends bereidt en nuttigt de man havermoutpap, vers fruit en koffie. De rantsoenen laten dit ruimschoots toe, hij lijdt aan niets gebrek. Hij is mager maar beslist niet uitgemergeld. Dagelijks ligt er een krant op de mat (de alien voegt een voetnoot toe over NRC Next) die de man helpt de in deze periode op aarde gebruikelijke somberheid te bereiken; de HD-digikrant en websites van de BBC en The Guardian supplementeren de dosis rampspoed en pessimisme tot het optimale niveau.

Na twee uur aan zijn informatie-infuus gaat de man gewoonlijk naar buiten. Op straat hoort hij geen gekerm en doodskreten. Er liggen geen corona-slachtoffers in de portieken of op de stoep. Spaarnelanden heeft de papierbak met oude NRC’s geleegd, zodat er weer nieuwe bij kunnen.

Samen met RaDa-vrouw fietst de man naar een natuurgebied (voetnoot met definitie natuurgebied). Hogedrukgebieden vergezellen hen haast elke dag. De man wordt bruiner, de vrouw krijgt meer sproeten naarmate de maatregelen langer duren. Ze zien herten en kikkers, horen zangvogels. Hun humeur stijgt ’s middags tot voor aardbewoners bovengemiddelde waarden.

Drie keer per week betreedt RaDa-man met een gevulde boodschappentas een woning dichtbij, waar hij met zo min mogelijk intimidatie en dwang een oude vrouw op veilige afstand houdt. De bezoekjes duren kort. Na het avondmaal blijft de man thuis. Hij hoeft de woning niet te verdedigen tegen plunderaars en er dreigen geen huiszoekingen. Het ontbreekt hem niet aan wijn van aanvaardbare kwaliteit. Hij leest urenlang een roman of luistert naar muziek. Vanaf middernacht slaapt hij lang en diep, met één korte sanitaire onderbreking.

De conclusie van de scriptieschrijver over de ernst van de crisis laat zich licht raden. Crisis? Hij kent in het heelal wel slechtere plekken. Het is dat er een interplanetair reisverbod geldt, anders zou hij het wel weten.***

*** Voetnoot: Hier zou de RaDa-reda nog wel een paar kritische voetnoten aan toe willen voegen. In plaats daarvan de drie pony’s gisteren in de Kennemerduinen

Abonneer je zo je wilt op het RaDa via Subscribe2 (menu)

Upturned

‘The world upturned’ noemt The Guardian Weekly de huidige situatie en de cover toont de globe met Afrika noordelijk van Europa. De wereld op zijn kop.

Hier in huis, waar stemming, creativiteit en energieniveau onbeheerste fluctuaties doormaken, doken bij een impulsieve opruimactie twee doorzichtige Chinese Qi Gong-ballen op, die we bij wijze van lamlendig indoor-quarantainment voor de ongezeemde ramen hielden en zie, de wereld op zijn kop!

 

Nou ja, de huizenrij aan de overkant.

Topsy turvy

 

Het effect heeft wel wat, toch? Met de ranke vingers van de best gewassen handen van Nederland, zijnde die van van de huisdichteres.

 

 

Abonneer je op het RaDa via Subscribe2 (menu)

Kuddes en pelotons

In de hele wereld tobben de autoriteiten met regels en verordeningen. In Nedersaksen mag je wél naar de carwash maar bloemen kopen bij een kraam is niet toegestaan; in de deelstaat Brandenburg is het juist omgekeerd. 

In Biarritz wilde de burgemeester het zitten op parkbanken verbieden (dat werd later teruggedraaid); en 160.000 Franse agenten moeten dit weekend voorkomen dat Le Grand Départ op gang komt, de massale trek uit de steden naar het platteland (zie ook hier).

In Panama zijn aparte buitendagen voor mannen en vrouwen. Over de dilemma’s bij het paaseieren verstoppen hebben we het nog maar even niet. Hier in Bloemendaal werd dinsdag de Oosterplas tijdelijk afgesloten vanwege de drukte en onverantwoord gedrag. Elswout was al dicht. Naarmate de temperaturen en de ergernissen oplopen komen er meer gebiedsverboden, als we niet oppassen.

Overigens vind ik de wandelaars die ik tegenkom erg consideraat; we geven elkaar ruim baan of houden hoffelijk de pas in. Een ander verhaal zijn de fietsers in de Kennemerduinen – hier zou ik liefst mijn eigen verordening invoeren. Wielrenners en e-bikes (boven 24 km/uur) uitsluitend tot 11 uur ’s ochtends en na 18 uur ’s avonds. De rest van de dag is voor de freewheelers, driewielers en andere PAVOHOVAHA-pedaleurs.

Buiten de duinen veranderen de psychologische verhoudingen in het verkeer stilletjes. Nou ja, stilletjes? Motorrijders voelen zich ineens koning van de (bijna lege) weg en dat zullen we weten! Iets dergelijks gebeurt met automobilisten, die meer snelheidsovertredingen schijnen te maken, doordat ze de weelde van al dat plotseling beschikbare asfalt niet kunnen verdragen en al te gretig gas geven.

Ten slotte, hier in mijn kinderrijke buurt signaleer ik de onstuitbare opkomst van bendes 5- tot 8-jarigen, die met veel ‘swagger’ over de stoep banjeren. Onkwetsbaar, ongenaakbaar, onbesmetbaar – ze zien de hele dag volwassenen uitwijken tot anderhalve meter en onbewust gaan ze geloven in hun eigen superioriteit.

Uit het fotoalbum: in de duinen vanmiddag deze paarden, op hun dooie gemakkie.

 

 

 

 

Bericht bij elk nieuw RaDa-stukje? Dat kan via Subscribe2 (menu)

Kuddegeest

Sinds jaar en dag mijn favoriete kudde! Ik ken hem al zo’n tien jaar, sinds ik in Velsen ging werken. Prachtige, stoere runderen! Ze grazen afwisselend bij het Meertje van Caprera en hun weiland aan de Kleverlaan. Het leverde een van mijn hartverwarmendste stukjes op, Rendez-koe (inderdaad, met een van de meligste titels).

Toen we gisteren passeerden, zagen we de jongste generatie (al goed ter been), hun opvoeders en iets ertussenin (pink, var, vaars – agrariërs aller landen, helpt mij!?). Er was een trek gaande van het weiland langs de Brederodelaan naar de overzijde van het meertje, waarbij ze over een landengte dicht bij de omheining moesten, waar een paar mensen stonden te fotograferen.

 

De kleinsten weken niet van de zijde van de veteranen, een jonge bul blufte zich langs de mensen met zo’n kop van ‘geen-geintjes-ik-neem-je-op-de-hoorns-die-ik-nog-niet-heb’.

 

En er waren twee achterblijvers – die hadden staan suffen of hadden geëxperimenteerd met de anti-autoritaire levenshouding.

 

Toen ze de mensen naderden, stonden ze aarzelend stil – toch niet zo flink als ze zelf hadden gedacht. Hoopten ze op hulp of instructies? De kudde trok verder, onverschillig. De nakomers dreutelden nog wat, schatten de ideale lijn in en schuchterden toen zo dicht mogelijk langs het water de rest achterna.

P.S. Zie ook Als een rund

Wie zijn mailadres invult bij Subscribe2 krijgt bericht bij elk nieuw stukje

Tegen de muren

Binnen vliegen de mensen tegen de muren op, al was het alleen maar doordat ze dol worden van de zwermen goedbedoelde tips die als rusteloze wespen door de huiskamer zoemen: hoe tem ik vijf ontembare koters? Hoe dam ik de info-stroom in? Hoe schakel ik mijn klussende buurman uit zonder met politie en justitie in aanraking te komen?

Ook buiten vliegen sommigen tegen de muren op. Bij de nieuwe Badmintonhal, achter de Verspronckweg, zag ik deze muurrecreant dankbaar gebruik maken van richeltjes in het metselwerk. Zijn vaste stek, de bouldermuur bij het Spaarne, was gesloten, riep hij me later toe. Dit was een (uh…) bevlieging. Hij had zijn spulletjes toevallig bij zich.

Baas boven baas: in de Kennemerduinen zagen de huisdichteres en ik twee eekhoorns. Op de foto stond helaas slechts een roodbruine veeg. Met de drukte viel het trouwens heel erg mee daar. En bij de grens van Haarlem en Overveen, in de Oranje Nassaulaan, hoorden wij van verre een luidsprekerstem. Er hingen vlaggen. Hoe heette zoiets vroeger ook weer? Wat nu verboden is? Een nevene… vemevent? Evenement?!?!??

Ja! In voortuintjes en op balkons zaten mensen met (witte wijn, hapjes en) antwoordformulieren mee te doen aan een straatquiz. Er stond een prijzentafel klaar. “In juni (als het doorgaat) gaan twee van onze straatgenoten naar Lombardije voor een aquarelcursus. Zijn dat A) Tine en Jeannette van nr. 27? B) Doortje en Floris van 36? C) Trix en Dick van nummer 12?” Leuker dan een videovrijmibo, lijkt me. En zo levert de crisis toch ook…. Nee, getver dat zult u de RaDa-reda niet horen schrijven.

Verwittigd worden bij elk nieuw stukje? Dat kan via Subscribe2(menu)

Sieren

Couturiers, kunstenaars en stofzuigerzakfabrikanten die soepel overstappen op de productie van mondkapjes? Alle beetjes helpen, zullen we maar denken.

Het wachten is op de eerste handige hobbyist die vanuit een diepgevoelde behoefte met één schroevendraaier een oude Puch-bezinetank weet om te bouwen tot een goed functionerende beademingsmachine. Ieder draagt het zijne bij. Pop-up-songs van het in een hoest en een zucht opgerichte Triage Trio of de Cougher Band uit Ugchelen…? Gewoon op anderhalve kilometer afstand blijven, lijkt mij het devies. We hebben zeventien miljoen helden op dit hele kleine stukje aarde en van mij kunnen het er voorlopig niet genoeg zijn. Cynisme kan altijd nog.

Weinig heb ik daarentegen op met degenen die al druk bezig zijn met de wereld van na de crisis. Vandaag staat in NRC een duo-artikel van cardioloog/farmacoloog Kuipers en fiscalist/bedrijfskundige Van Winkelhof, die wijzen op het belang van ziektepreventie. Leefstijlgerelateerde ziektes zijn slecht voor de gezondheid, daar komt het op neer, en als je ze hebt (diabetes type 2, hart- en vaatziekten) loop je een 250% hogere kans om op de IC terecht te komen. Waar het toch al zo druk is, nu en bij een volgende epidemie ook.

Voor verplegers en doktoren zien de heren dit dilemma: ‘Stel je je leven in de waagschaal voor iemand die in diens eigen leven geen interesse in een gezonde leefstijl heeft getoond en ergo het risico (en de kosten) daarvan op de maatschappij heeft afgewend?’

Bedoeld wordt ‘afgewenteld’, maar jullie snappen de strekking? Natuurlijk pleiten ze voor hogere overheidsuitgaven aan preventie, maar als al die dikkerds en rokerds zélf ook meewerken, komt dat de betaalbaarheid van de zorg ten goede en ‘ook de immuniteit en daarmee de sterftekans van alle bovengenoemde risicogroepen bij pandemieën als deze.’

Hun conclusie: … het zou ‘mensen die door leefstijl ongezond zijn […] sieren als ze de komende jaren een gezondere leefstijl zouden hanteren.’ Sieren? Het klinkt onschuldig, maar de vraag is alleen wat er in de toekomst gebeurt met degenen die de boel blijven ontsieren. In een van mijn obese knipselmappen kwam ik gisteren dit citaat van Joseph Roth tegen. Het lijkt mij een nuttige waarschuwing.

Vermoedelijk ooit meegeratst uit de drukkerij van Nop Maas

Bericht bij elk nieuw RaDa-stukje? Subscribe 2 (menu)

(A)dynamisch

Gisteren fietsten we door de Kennemerduinen (ik kan het natuurlijk ook hebben over die vulling die vorige week van een kies brak – au, scherpe rand, tandarts doet alleen spoedgevallen, dus… 17 april pas? En later diezelfde dag manifesteerde zich een banaal lichamelijk ongemak, dat zich onmogelijk liet negeren en daar kwam bij, de fall-out van de pandemie ondermijnde mijn mentale kracht en blokkeerde de energiebanen en al met al wist ik zeker dat het leven de komende twaalf maanden niets voor mij en de mijnen in petto zou hebben dan zwarigheden, stroefheden en droefheden – indien die twaalf maanden me ten minste waren gegeven, gegeven ALLES! Die inzinking heb ik toen voor jullie verzwegen, beste lezers, want ik heb ook een publieke taak: het hooghouden van het moreel van de RaDa-lezende bevolking, die het ook niet makkelijk heeft, door te gewagen van het mooie en verheugende in deze wereld).

En gisteren, gisteren was het prachtig weer (wel het weer waarvan Maurice de Hond beweert dat het virus er wel bij vaart), koel en droog. We zetten de fietsen neer bij de afslag naar Parnassia en staken lopend door naar Kattendel. Daar waar de laatste duinenrij moedwillig is doorgestoken, teneinde het stuifzand de dingen te laten doen waar biologen op hopen. ‘Dynamisch duin’ zou zorgen voor… ach wat!

Aan het vrijwel lege strand was het heerlijk en we lagen een half uur lang zo adynamisch mogelijk in een duinpannetje. Dat pannetje ligt er vast nog (zo snel verandert het landschap ook niet), dus mocht er nog iemand een stemmingsverhogend tochtje willen maken binnenkort…

RaDa-abonnee kan je worden via Subscribe2 (menu)