Ga naar de inhoud

Hensfree

Zijn er asiels voor verwaarloosde roeibootjes? Hier vlakbij in de singel liggen er twee zij aan zij naar adem te happen, snakkend naar het ogenblik dat het baasje langs de oever verschijnt met een hoosemmer, een pot lak en een energieke grijns. Het ene (vuilwit en tot aan de dollen volgelopen) wordt door een touw van zinken weerhouden. Het andere is ooit slordig in blauwe grondverf gezet; hiervan steekt alleen… Lees verder »Hensfree

Proces Verbaal?

Een op de drie mensen die aangifte doen is ontevreden over de afhandeling door de politie, lees ik in het HD (11 maart) en daarmee zitten wij, vermeldt de krant, op het Europese gemiddelde – dwz tussen Lapland en Albanië en tussen Warschau en Brixton. Aparte cijfers over Haarlem staan er niet bij; wel heb ik een voorbeeldje uit de dagelijkse praktijk, van afgelopen zaterdag. Je (= een vriend van… Lees verder »Proces Verbaal?

Na de Sociale Dienst

Een dakloze, paranormaal begaafde hermafrodiet die een manke topcrimineel wegrukt voor de wielen van een wegrijdende trein en na die innige omstrengeling bij hem intrekt – waar kom je dat nog tegen? In En knielde voor hem neer, de nieuwe ‘roman’ van Nicolien Mizee, bijvoorbeeld, gisteren gepresenteerd in boekhandel De Vries en vandaag in Grote Broer het HD brommerig besproken door Wim Vogel: (…) geen interessante mensen die wijs, geestig,… Lees verder »Na de Sociale Dienst

Stiletto Run

De eerste Glamour Stiletto Run door de P.C. Hooftstraat heb ik helaas niet live meegemaakt, maar van mij mogen zulke races een langdurige nationale rage worden. En met een vaste hoofdprijs van €10.000 zou dat toch moeten lukken. Wel zou ik voor een eventuele plaatselijke editie graag een paar reglementswijzigingen aanbrengen. Om te beginnen is 75 meter ultrakort – dat is krap van de Haarlemse Society Shop naar de chique… Lees verder »Stiletto Run

Met de politie

Telefoon. Ik zeg mijn naam. -Met de politie. Gaat alles goed met u? Verblufte stilte. Zo vaak bellen ze me niet woensdagavond laat. Ik ben geen bekende van de politie. -Tja, wat zal ik zeggen…? -Dit is de politie. Menéér, gaat alles goed met u? -Is dit een grap? Vorige week stond er een twee minuten durende Chinese monoloog op mijn antwoordapparaat. -Nee, dit is de PO-LI-TIE. In de dan… Lees verder »Met de politie

The Day After

Weinig kiezers laten zich iets gelegen liggen aan een post-electoraal stemadvies, maar niettemin… Laten we de partijen eens beoordelen op de geboden nazorg op ‘the day after’. Op een muppie op Sloterdijk staat in diagonale, steeds herhaalde regels: GROEN LINKS bedankt de kiezers. Op naar de lente. (Over de seizoenen gaat Halsema kennelijk ook) In Haarlem hangen de verkiezingsborden nog aan de brugleuning, met onder meer het raadselachtige Het CDA… Lees verder »The Day After

Langzaam en pijnlijk

Een van de frustrerendste professies lijkt mij ontwerper van sigarettenpakjes. Stel, je krijgt een opdracht, van Davidoff menthol. Je ontwerpt een strak, elegant kartonnen doosje in kleuren die herinneren aan geiserdampen in het diepst van een IJslandse midzomernacht (want aan zulke dingen denken die mensen). Zoiets dus: Helaas, tussen droom en rokerslippen staan wetten en Europese voorschriften. Op de achterkant staat: SMOKING CAN CAUSE A SLOW AND PAINFUL DEATH En… Lees verder »Langzaam en pijnlijk

Stemvlucht

Stem uitsluitend op een vrouw, zou ik jullie met klem willen adviseren, beste Raarlemmers, indien zij daadwerkelijk met kop-en schoudervulling boven alle beschikbare mannelijke kandidaten uitsteekt en daarenboven een dubbele naam heeft. Dubbele namen verhogen het aanzien van de politiek en het kan geen kwaad daar de aandacht op te vestigen in een stad waar prominente politici dit weekend een georganiseerd verbaal robbertje uitvochten in een (laten we het liever… Lees verder »Stemvlucht

Eenzaam oeuvre

‘Ik ben geboren als schrijver, de geboren schrijver van een eenzaam oeuvre, dat ik tegen de klippen op heb uitgehouwen uit de rotswand van mijn twijfels.’ (L.H. Wiener, ‘De Verering van Quirina T.’, pag. 7) In mijn vrijdagse café, gezeten aan een van de tweepersoonstafeltjes waar iedere binnenkomer langs moet, zit een al wat oudere stamgast. Met cappuccino en appeltaart. Zijn gezicht is grof geschramd en gebutst, lelijke auberginekleurige zwellingen… Lees verder »Eenzaam oeuvre

NRC Next

Ook het Raarlems Dagklad (hoezeer ook gehecht aan zijn archaïsch taalgebruik, premoderne opvattingen en tot op het bot verkalkt lezersbestand) ontkomt er niet aan: de markt dwingt ons te dingen naar de gunst van hoogopgeleide, aliteraire twintigers – hoezeer we die groep in ons hart ook verafschuwen. Vandaar dat momenteel wordt geëxperimenteerd met RaDaRap, een bondige editie van het Raarlems Dagklad, vervaardigd door een bewust minderjarige redactie. RaDaRap laat zich… Lees verder »NRC Next