Ga naar de inhoud

Rituelen

Straatjournaal maart ’24 Als kind miste ik één keer de Blasiuszegen. Op 3 februari was ik ziek, de dag dat mijnheer pastoor altijd in de klas kwam en bij iedereen twee gewijde kaarsen kruislings tegen de hals hield. Het was een jaarlijks ritueel dat moest beschermen tegen keelkwalen. De heilige Blasius stierf de marteldood in de 4e eeuw en (hij was arts) hij zou ooit een jongetje hebben gered dat… Lees verder »Rituelen

Kankerkwaad

Ik mag graag denken dat het met mijn Balkenendisering niet zo’n vaart loopt. Dat ik mijn innerlijke Jan Peter meestal redelijk intoom als hij over normen en waarden wil gaan (s)preken en een vermanend vingertje opsteekt. Meestal, maar niet altijd. We hadden zondag een vrijwel lege treincoupé – ideaal, onder ideale omstandigheden, maar in dit geval begon (voor ons onzichtbaar) tien meter verderop een jonge man aan een luid telefoongesprek.… Lees verder »Kankerkwaad

Grootste dochter

‘Zeur niet! hoorde ik een moeder zeggen tegen haar zoontje. ”Zeur niet, zeur niet, zeur niet!’ Het deed me goed te horen dat Wijhes grootste dochter in haar geboorteplaats nog niet is vergeten. Of het kind zijn klassiekers ook kende en in plaats van te zeuren het servies door de ramen gooide, een schaar in het velours zette of oude dametjes van het trottoir duwde kan ik hier niet vermelden.… Lees verder »Grootste dochter

Zelfbeeld

Voor het grootste deel van de geschiedenis had Jan met de pet (als ik de afgelopen 5000 jaar héééééél beknopt samenvat) nauwelijks een idee hoe die pet hem stond. De spiegel was een luxeartikel; alleen de hootstemetoten (de koningin van Sneeuwwitje, Cleopatra, Marie Antoinette) konden hun eigen uiterlijk bewonderen. Nog zoiets: Demosthenes kon zijn eigen toespraken niet terugluisteren bij ontstentenis van een voicerecorder; hetzelfde gold voor Abraham Lincoln, William Wilberforce… Lees verder »Zelfbeeld

Eigenheid

Sietske, please! Na een recente raadsvergadering smeekte ik onze aanstaande burgermoeder om de zittende coalitieraadsleden te reanimeren. Tot een vorm van geestelijk leven te kietelen. Ik dichtte haar toen intuïtief een brede horizon toe. Alleen blijk ik die horizon nog schromelijk te hebben onderschat. Vorige week (met kriebelige keel op weg naar talkshow Watvinnie over de lokale politiek) liep ik voor een doosje TicTac binnen bij Olster boekhandel Korten en… Lees verder »Eigenheid

Hooivorkenbrigade

In haar column vandaag in Trouw gebruikt Emine Uğur de term ‘hooivorkenbrigade’ voor de aanzienlijke groep die een obsessie met pedofielen heeft ontwikkeld. In mijn eigen kennissenkring heb ik geen pedo-jagers (of ze moeten nog uit de kast komen) maar niettemin doen ze hun invloed gelden. Deze week (het regende hard) ging ik op het station in het enige wachthuisje op de enige vrije plek zitten, naast een blonde vrouw… Lees verder »Hooivorkenbrigade

Margarita’s

Nou ja, Dagklad is geen Dagboek, maar soms zijn de dagen zo vol dat de stukjes amechtig achter de agenda aan hijgen. Gistermiddag maakte ik mijn debuut als presentator van een lokale talkshow (Watvinnie), waarover later misschien meer. ’s Avonds waren we in de Deventer Schouwburg, bij De Meester en Margarita. Hoe rijk en vol kan een avond zijn? Wat een feest! Voor wie Boelgakovs gelijknamige boek niet kent: hij… Lees verder »Margarita’s

Mijn domein

` Ik denk graag dat de mensen allemaal hun best doen. Dus de mensen die deugen én de mensen die niet deugen. De alleskunners en de prutsers, de winnaarstypes en de mislukkelingen, verslaafden en gestopten. Ik heb daar geen enkel bewijs voor, maar het helpt je soms om je te verzoenen met de dingen – zelfs al wordt de wereld er an sich niet beter op. In De mooie mevrouw… Lees verder »Mijn domein

Onzichtbare vrouw

Wie van ons heeft er géén idolen van hun voetstuk zien tuimelen in deze tijd waarin de enige florerende cultuur de angstcultuur is? Bij de zoveelste #metoo denk je zo onderhand #wieniet. Zou het niet beter zijn een generaal pardon af te kondigen en dat dan vanaf NU / HEDEN / vijf, vier, drie, twee, een…NU… iedereen (m/v/x) weet waar hij aan toe is of in geval van twijfel eerst… Lees verder »Onzichtbare vrouw

Snoeihard

Toegegeven, ik heb een beetje met de kleurtjes gespeeld voor extra effect, zodat de argeloze kijker zal denken dat het een foto van een monument is – een aanklacht tegen gruweldaden uit een slecht verwerkt verleden of een smeekbede aan een spijbelende god. Het is evenwel de treurigste aller treurwilgen, die deze week onder het mes ging. Of onder de zaag. Het overschot staat in park Het Weijtendaal. Hier moet… Lees verder »Snoeihard