Meteen naar de inhoud

Doe mij maar Dudley

Die Dudley vond ik nog wel wat hebben. Woensdag liep ik fijn met ‘m te sparren op een lange dijk bij Vorchten. We waren aan elkaar gewaagd, Hij wilde mij met een viervoudige twist met ingebouwde flikflak een modderige greppel in zwiepen (geintje!) en testte of ik echt geen toupet droeg. Ik kromde mijn rug en dacht, do your worst, we zullen weleens zien wie hier de langste adem heeft.… Lees verder »Doe mij maar Dudley

Buiten drogen

Marcel van Roosmalen heeft van knorrigheid en ongenoegen zijn handelsmerk gemaakt. Het leven is een feestje, maar je moet wel zelf de slingers ophangen? Het leven is een feestje maar je moet wel zelf droeftoeters en dropveters uitnodigen, sigarenas op de slagroomtaart strooien en een rokende hondendrol op het tapijt leggen. Vanochtend vierde Marcel het einde van de corona-maatregelen met de voorspelling dat het oude normaal vies gaat tegenvallen. ‘Niets… Lees verder »Buiten drogen

Trainingsbeest

‘Als Marius nou eens serieus gaat trainen, loopt ie ons allemaal aan gort,’ kreeg ik vaak te horen. We spreken dertig jaar geleden en ik was in de ogen van mijn atletiekmaatjes een talentvolle flierefluiter, met mijn 70 wekelijkse kilometers en speelse benadering. Zij, de echte trainingsbeesten kwamen in een ‘gewone’ week toch minstens aan de honderd. Waarop Willem Westerholt, het grootste trainingsbeest van ons allemaal, ware woorden sprak: ‘Hard… Lees verder »Trainingsbeest

Koudwatervrees

Straatjournaal feb. ’22 Ze glommen en glunderden wanneer ze het erover hadden. Ze straalden als bekeerlingen van een mysterieuze sekte die zojuist het licht hadden gezien. Drie jaar geleden was ik op een feestje waar sommige aanwezigen elkaar kenden van ‘t Wed in de Kennemerduinen. Het hele jaar door gingen ze daar zwemmen, in alle vroegte. BRRR… Ik klappertandde al als ik eraan dacht. De laatste tijd word ik steeds… Lees verder »Koudwatervrees

Geen schrijfmachine

De heggen – ik had ze al eens in het zonnetje gezet hier (zie Heg en steg). Onderwerp afgevinkt, dacht ik. Tot we bij Vorchten (overkant van de rivier) wat dreutelden bij het oude kerkje – ze hebben geen ander, dat ding staat er al sinds de twaalfde eeuw – en ik eens wat beter naar de heg keek. Naar het onderstel, waar je een rij identieke stammetjes van polsdikte… Lees verder »Geen schrijfmachine

Code Bruin

Code Bruin? Hoe serieus moesten we de waarschuwing nemen? Al een week sneeuwde het aanhoudend geruchten. Smoezelige verhalen dwarrelden rond opnamestudio’s en groezelige anekdotes bleven kleven aan mannennamen. Het waait wel over, dacht ik aanvankelijk, toen het land bestoven lag onder een dun laagje lichtbruin poeder. We kunnen binnen blijven – wij, degenen die niets hebben met celebrities, roddels en talentenjachten. Als het erger wordt, plak ik de naden en… Lees verder »Code Bruin

Pers-pectief

Kunnen de persco’s voortaan zonder pers, please? Want direct nadat moeizaam is uitgelegd hoe het zoet het zuur en het iets minder zuur de komende tien dagen worden verdeeld, klinkt de gevreesde vraag uit de NOS-microfoon: ‘Meneer Rutte, (een van de tientallen varianten op ‘de mensen zijn moe en ongelukkig’) wat is het langetermijnperspectief? Welk pers-pectief heeft u ons te bieden?’ Vooropgesteld, in een ordentelijk land was Mark IV (in… Lees verder »Pers-pectief

Slechte zussen

Een ‘hack-bestendig, oprecht barmhartig en marktverstorend handmatig vervaardigd eenmanstijdschrift’ (maximumoplage 19) hengelt in een keurige brief naar besprekingen van cult books geschreven door ‘niet-mannelijke auteurs’ (die ik vast niet mag aanduiden met ‘auteuses’). Ik verwerp het idee niet onmiddellijk en kom in de boekenkast uit bij The Bad Sister van Emma Tennant. Ik heb er een vage herinnering aan: een klassiek begin (het is geënt op Memoirs and Confessions of… Lees verder »Slechte zussen

Faites vos jeux

Straatjournaal jan. 2022 Het zijn gouden tijden voor escapisme. Wegvluchten naar een fantasiewereld of je verplaatsen in een andere werkelijkheid, in heden, verleden of toekomst. Graag wil ik jullie ontvoeren naar het land van de Hadzabe, een volk uit Tanzania. Ik las iets over deze jager-verzamelaars dat mij nogal bezighoudt. In de jaren vijftig werden de Hadzabe bestudeerd door antropologen, die hun primitieve economie vergeleken met de onze (agrarisch en… Lees verder »Faites vos jeux

Mijn mijnheid

Af en toe wil ik een boek lezen dat me boven de pet gaat en zo kwam ik terecht bij Being You van Anil Seth, over het wezen en ontstaan van bewustzijn. Over de ‘werkelijkheid’ als ‘gecontroleerde hallucinatie’. Volgens Seth zijn wij het complexe, unieke product van voortdurende input/signalen/informatie van buitenaf én van binnenuit (hartslag, lichaamstemperatuur, ademhaling, etc) waarop het brein zijn voorspellingen baseert. Samen vormen die de ‘youness of… Lees verder »Mijn mijnheid